Sunset Blvd. (1950)

Een goede film van Wilder, maar hij heeft er al betere gemaakt (o.a. Some Like It Hot). Het verhaal in Sunset Boulevard kon me niet blijven boeien gedurende de hele speeltijd, ondanks dat ik het eerste uur echt wel boeiend vond. Na dat eerste uur zaten er uiteraard nog wel vermakelijke scènes in, maar ik vond het toch allemaal wat minder worden. Wat betreft de cast moet ik zeggen dat ik William Holden goed vond acteren, terwijl ik Gloria Swanson wat minder vond (al kan dat ook te maken hebben met het feit dat ik haar personages irritant vond).

Prachtige film over een scenarioschrijver aan de grond die de hulp accepteerd van een vergeten actrice uit de periode van de stomme film. Een voor de tijd behoorlijk bittere en scherpe film over Hollywood. Een onderhoudend verhaal, uitstekend in beeld gebracht en mede door de voice-over is de film erg sfeervol. De casting kon niet beter en Gloria Swanson is onvergetelijk in een rol die wel heel dicht bij haar zelf stond. Met recht een klassieker.

Licht tegenvallende klassieker. Mijn derde film van Wilder, na The Apartment en Double Indemnity. De film begon goed, met een aanvankelijk interessant verhaal. De voice-over vond ik zeker niet storend. Het acteerwerk naar verloop van tijd wel. Dat Norma Desmond moet worden neergezet als een vergane filmster, die nog in een droomwereld leeft begrijp ik wel. De manier waarop Swanson dat doet begon echter al gauw te irriteren. Holden acteert daarentegen wel goed.

De muziek werd af en toe gebruikt op momenten dat dit helemaal niet nodig was. Het kwam daardoor soms nogal koddig over, jammer. Het script wordt er echter ook niet boeiender op. De romance met Betty Schaefer was voorspelbaar, dat hing gedurende de hele film al in de lucht. De uiteindelijke afloop was ook ronduit tegenvallend. Daarnaast had het karakter Max wel wat meer mogen worden uitgediept. Het verhaal kon helaas niet de gehele speelduur boeien. Al met al gaat de film na een goed begin hard bergafwaarts.

Dat eerste heb ik al aangegeven. Ik snap dat het past binnen haar rol.

Als er bij een bepaalde onthulling vervolgens een kort muziekfragment volgt om nog maar even te benadrukken dat het hier toch om iets heel belangrijks gaat, dan vind ik dat persoonlijk nogal overdreven. Ik weet dat dit bij ouder films wel vaker gebeurd, maar ik vind het niet sterk.

Onze discussie handelt duidelijk om een smaken-kwestie. Ik vind juist Sunset Boulebard een goed voorbeeld van een oude klassieker waarin de muziek de beelden ondersteunt zonder op een vervelende manier aanwezig te zijn en zonder te storen. Maar jij hebt een andere mening. Geen probleem.

Shht. You’ll wake up The monkey.

Sunset Boulevard heeft in mijn boekje een gedeelde plaats met het ondergewaardeerde Last Action Hero, qua films die op een leuke manier het Hollywood van hun tijd op de hak nemen. Die fantasytrip met de 'ex-governator' nam vrolijk zijn clichées en utopische fictiewereld onder de loep, dit gekke Noir avontuur legt vooral de 'film als industrie' bloot en de groeipijnen van een veranderend Hollywood.

De basis hiervoor is zowel grappig als geniaal: Een moeilijk aan de bak gerakende scriptschrijver (Joe Gillis) belandt per toeval bij een vergane glorie uit het stomme tijdperk (Norma Desmond). Voor de ijdele Norma is Joe uiteraard de belichaming van alles wat haar in de vergetelheid heeft gedreven, gezien films nu eerder draaien rond verhaal en dialoog in plaats van gezichten en expressie. 'I AM big, it’s the pictures that got small' is slechts één van de vele fantastische quotes die daaruit voortvloeien. Toch laat ze Joe niet zomaar los (ze werkt namelijk zelf aan een scenario dat haar comeback zou moeten betekenen en kan de hulp gebruiken), en omgekeerd ziet Joe zijn kans om uit zijn financiële put te klauteren. Dit alles resulteert in een geweldige soort haat-liefde verhouding vol pittige oneliners, en een uitstekend benutte kweekvijver voor diverse thema’s als ambitie, eenzaamheid, vervreemding, de moeite om los te laten en ander fraais.

Bij wijze van dit briljante concept sfeervol te beginnen wordt al meteen een aparte cameramove uit de kast getrokken, waarbij pan downs schitterende avances maken naar achteruitglijdende dolly shots en omgekeerd. Het bevallige aandachtshaakje doet zijn werk (fantastisch onderwatershot op een dooie) en de voice over strooit al meteen met heerlijk cynisme alsof het confettisnippers zijn. 'Dat felbegeerde zwembad heeft ie dan toch uiteindelijk wel gehad' slaat men er hier ondermeer uit, een opmerking dat gezien de situatie geen betere aanleiding had kunnen geven tot het verslikken in mijn pint.

Sunset Boulevard slaagt erin clever uit de hoek te komen zonder hautain te klinken, vermijdt het innemen van belerende standpunten en brengt genoeg gitzwarte humor in zijn verhaal om niet te zwaarwichtig te zijn. Het maakt het een bijzonder sympathieke en ontspannende prent, terwijl het terzelfdertijd een enorme rijkheid bevat en een zekere tristesse.

Misschien waren mijn verwachtingen te hoog na de spectaculaire aanzet, maar wat ik wel jammer vind is dat het filmtechnish gezien zijn niveau te weinig onderhoudt. Sommige scenes zijn nog net iets te braaf in beeld gebracht ten opzichte van zijn scherpe inhoud, en met dergelijke aftrap creëer je wel een heel straffe appetizer dus moet je maken dat je die honger kan stillen. Ook spijtig dat de vergeten diva een beetje té veel overacting meekrijgt. Bedoelingen waren goed maar er werd overdreven, een iets menselijker personage had het allemaal nog beter doen werken.

Rest nog steeds een hilarisch goed Hollywooddrama, die ondanks het feit dat je het einde al van mijlenver ziet aankomen een boeiend staaltje spitsvondigheid laat zien. In mijn boekje de 'Last Action Hero' van de betere film noir.

4*

Hypnotiserende character study over een oudere vrouw die de overbrugging van de stille film naar de geluidsfilm niet heeft doorstaan en blijft hangen in de illusie dat zij nog steeds een zalen trekkende diva is. Wanneer een jongen scenarioschrijver in haar leven komt - een glansrol van William Holden- dan is de tijd voorbij dat ze kan blijven hangen in dat waanbeeld. Het briljante van de film zit hem in hoe het verschillende klassieke filmgenres als de film noir en het melodrama met elkaar mengt, maar deze vervolgens gebruikt voor een verhaal over het proces van het maken van een studiofilm. Op deze manier krijgen de clichés en conventies van die genres een nieuwe dimensie omdat het een beeld schetst van de totstandkoming van een film.

Deze al een paar keren in lijstjes teruggevonden en maar eens besloten hem te bekijken.

De film verraste wel, want de film bevatte in het begin nogal wat humoristische dialogen, maar 'k had het gevoel dat na een uurtje de vaart wat uit het verhaal begon te geraken. Daarom dat 'k deze film iets minder goed vindt dan dat je op de meeste forums vind. Het is natuurlijk geen slechte film en 'k ben eens blij dat 'k hem heb gezien, maar hij is zeker geen waw film. Misschien is het onderwerp (een ouder wordende eenzame vrouw) minder m'n ding. 'k vond Citizen Kane dan toch iets sterker/interessanter. Voor de rest speelde de cast wel overtuigend.

Wat ik nou niet snap aan deze film is het voor mij toch af en toe storende acteerwerk van de vrouw die Norma Desmond speelde. Is hier iets geniaals aan wat ik niet zie, kun je dit afschuiven op het jaar, of is dit zogenaamd een goede manier om Norma's bijzondere karakter neer te zetten?

Misschien een combinatie van beiden. Overacting was destijds heel normaal.

Zij had haar glorietijd in de stomme film (dus nog 25-30 jaar eerder dan deze film), toen dat overacting de standaard was, dus het hoorde bij de rol. Ze 'wist niet beter' - daar ging de hele film over, merkwaardig dat je dat ontgaan is. Lees de recensie van Donkerwoud hier paar berichten onder nog maar eens, dat vat het perfect samen.

......en dat is juist het interessante aan de vertolking. Een actrice (in de film dus) die zo gewend was aan het sterrendom en zo gewend was overdreven te acteren als gevolg van haar carriere in het tijdperk van de stomme film, dat ze dat zelfs in het dagelijkse leven toepaste.

De manier waarop Gloria Swanson dat heeft ingevuld in haar rol als Norma Desmond, vind ik enorm sterk en naar mijn mening absoluut oscar waardig.

Tot 50 minuten heb ik mijn aandacht erbij kunnen houden, maar vanaf dat moment dwaalden mijn gedachten steeds verder af. Ik betrapte me erop dat ik de dag van vandaag in gedachten aan het doornemen was, terwijl Sunset Boulevard rustig voortkabbelde. Minuten gingen aan me voorbij zonder dat de film me weer te pakken kreeg. Twintig minuten later pakte ik de draad weer enigszins op, maar het idee dat ik iets gemist had ontbrak volledig. Het verhaal is weinig opwindend, voorspelbaar en ook de personages konden me geen seconde boeien. als ik op mijn gevoel af ga is een onvoldoende onvermijdelijk, maar ik kijk iets verder dan dat en moet ik toch concluderen dat de prent kwalitatief van een hoog niveau is. Het is slechts een schrale troost.

Gloria Swanson steelt hier de show. Geweldig hoe ze haar personnage hier neerzet. Het is aan haar excessief gebruik van gelaatsuitdrukkingen dat ze uit de stomme film-era komt. Heel overtuigend allemaal (vooral haar Chaplin-impressie was subliem).

4,5*

Het grappige is dat Gloria Swanson echt nog in stomme films vann Cecil B DeMille gespeeld heeft. Ze speelde dus ten dele zichzelf.

Volgens de credits komt Buster Keaton ook in deze film voor als zichzelf, maar dat heb ik helaas gemist.

Dan toch gevonden: Buster Keaton is een van de bridgespelers, na 32 minuten.

Orginele film die de stille film weer tot leven brengt. Gloria speelt een glansrol, maar kan er toch niet voor zorgen dat deze film een van mijn toppers wordt. Ligt het aan het verwachte (hoewel niet spectaculaire) einde? Ligt het aan de af en toe doodse momenten waarop de aandacht wordt weggetrokken.

Hoedanook, zeker een pareltje; maar net niet dàt pareltje waar ik voor zou thuisblijven. Daarom een 'brave' 3.5*

wat een vervelend krankzinning wijf speelt swanson hier zeg pffff...

Godsidikkie prachtfilm,

Geestig, spannend, een beetje eng.

Vooral dat grappige viel voor mij op, aangezien ik dat niet echt verwachtte.

De film doet af en toe aan als een erg geslaagde boekverfilming door die prachtige teksten, ware het niet dat het helemaal geen boekverfilming is.

Overigens zit er, als je het zo mag noemen, wel een perspectief foutje in.

Het wordt consequent uit het perspectief van Joe Gillis vertelt, maar op een gegeven moment gaat Norma Desmond de studio in en daar is Joe Gillis niet bij. Toch volgen we haar daar wel even.

(Ook aan 't einde nog even terwijl Joe Gillis er niet bij is, maar dat vind ik geen foutje).

Ach ik weet niet of het een foutje is, en 't maakt me ook niet ontzettend veel uit. Want wat een film.

Over de zogehete overacting, dat past natuurlijk erg goed bij haar karakter (komt uit de stomme film, grootheidswaan etc.), maar daarnaast is 't ook erg geestig (en een beetje spooky) vind ik.

Een verhalende film over een, op ervaringen van Wilder's leefwereld gestoelde, exorbitant rijke vrouw (gebaseerd op Norma Talmadge) die een eenzaam leven leidt na haar glansrijke filmcarrière in 'the silent era'. Akelig subliem gespeeld door Gloria Swanson, die als het ware in haar eigen rol kroop. Een authentiek verhaal, dat mooi de vergankelijkheid en gekheid van het Amerikaanse filmwezen portretteert. De bekende subtiele humor van vroegere prenten, het sterke begeleidende orkest, de scherpe (en goed getimede) dialogen en de wel heel prettige rol van 'Golden Boy' Holden maken deze film bovengemiddeld aantrekkelijk.

4*

Blu-ray review: regio vrij.

Prachtige stills, wat een mooie film is het toch!

Herzien na bijna vier jaar, deze 'Sunset Boulevard'. En wat ik toen verwachtte, komt nu uit; een film die na herziening omhoog gaat in mijn waardering. Naar de volle score! Werkelijk briljante film.

De sfeer die Billy Wilder creëert met z'n magistraal (in zwart-wit) geschoten beelden van Hollywood, Los Angeles is schitterend en de voice-over van Holden die regelmatig met een heerlijk cynisch toontje ons z'n verhaal vertelt is briljant gevonden. Prachtig gespeeld van Holden en Swanson en het script is één van de besten ooit. En werelds geregisseerd door Wilder, één van m'n favoriete regisseurs.

De film is hilarisch, spannend, eng en aangrijpend. Echt briljant hoe Wilder dit zo prachtig tot één geheel heeft gesmeden. Het grote huis is een sterk en sfeervol fundament en het einde is meesterlijk. Eigenlijk heb ik alleen maar dikke bulten lof over voor deze prent. Groots meesterwerk.

Erg prettige film noir. Misschien ga ik het genre toch wel waarderen, omdat dit soort misdaadfilms blijkbaar best met een goed plot kunnen komen. Misschien is het ook wel de stijl die aantrok. Doorgaans ben ik niet zo van de verhaaltjes waarin het einde direct verteld wordt. Je weet al hoe de puzzel eruit ziet. Het is alleen nog kijken hoe de stukjes in elkaar vallen.

Hier laat men maar een deel van het totaalplaatje zien. Mooi plaatje overigens ook waarin je Joe ziet drijven en de politie en fotografen op de kant staan. Wie de dader is, blijkt niet heel moeilijk te gokken te zijn, maar het is dan ook geen detective. Waar de film om draait is Joe’s verhouding met Norma Desmond. Een bijna mislukte scriptschrijver en een bijna vergeten ster uit de tijd van de stomme film. Dat Gloria Swanson daadwerkelijk haar hoogtepunt had tijdens het interbellum. Je kan het goed zien aan haar acteerwerk, want dat is namelijk heel theatraal en overdreven in gebaren en gezichtsuitdrukkingen. Dat getuigt overigens ook van een goede dosis zelfspot en dat kan ik altijd wel waarderen.

Er wordt in elk geval een heel fijne sfeer neergezet. Het contrast tussen de rustige, rationele Joe en de zelfingenomen en in een waanwereld levende Norma is prachtig. Zeker wanneer dat eigen wereldje van Norma langzaam maar zeker afbrokkelt en zij zich een als prachtige femme fatale manifesteert. Mooie dialogen passeren de revue en er wordt interessant naar het einde toegewerkt. Prettige meevaller, aangezien ik niets over het plot gelezen had, eigenlijk een musical verwachtte.

Deze film weet heel goed een bepaald creepy onderbuik gevoel vast te houden en dat maakt deze film heel sterk voor mij. Ik weet niet of dat nu komt door het acteerwerk of door de regisseur die de sfeer er goed in weet te houden maar ik was daar wel van onder de indruk.

Wat acteerwerk betreft heb ik een dubbel gevoel. Nu weet ik dat het theatrale en misschien wat overdreven acteerwerk bij de tijd van toen hoort en ik hou er normaliter wel van. Maar dit keer kon ik me af en toe wel wat irriteren aan Norma. Ik vond haar toch echt af en toe net iets tè waardoor het verhaal iets gemaakts kreeg. Ik weet wel dat dat ook bij haar personage hoorde maar dan nog ....Dat is eigenlijk het enige wat me af en toe een beetje tegenstaat. Voor de rest vind ik het een dijk van een film.

Alleen al de beginscène waarin Joe in het water drijft met alle fotografen achter hem is echt waanzinnig. En dat geeft gelijk al de sfeer voor de rest van de film aan. Het einde had eerlijk gezegd van mij wel wat theatraler gemogen zoals Norma in het echte leven ook was maar verder echt een geweldig goede film.

Billy Wilder is zonder twijfel een van de beste regisseurs en scenarioschrijvers, die ooit in Hollywood rondgelopen hebben. In deze film fileert bij op vlijmscherpe wijze de Hollywood-mythe, zoals die door veel mensen die betrokken zijn bij de filmwereld keihard aan den lijve ondervonden is.

Aan de ene kant een afgeschreven superster, die samen met haar duvelstoejager acteert en leeft alsof het nog steeds de Roaring Twenties zijn. Aan de andere kant een gesjeesde schrijver, die maar niet aan de bak komt.

Los van het schrijnende verhaal zijn het in de eerste plaats de vertolkingen (incl. die van de vaak vergeten Nancy Olson), die dit tot een heel bijzondere film maken.

Absoluut een film, die elke liefhebber toch minstens één keer gezien moet hebben.

Sunset Blvd

alternatieve titel: Sunset Boulevard

I'm ready for my close-up, Mr. DeMille

Mooie en goed in elkaar gezette film.

Het verhaal is eigenlijk in alle opzichten wel naar te noemen: een paranoïde actrice die ooit de top heeft bereikt in het stomme filmtijdperk en nu allang vergeten is.Het zwartwit kleurgebruik helpt mee om de sfeer nog enger en naarder te maken, in combinatie natuurlijk met de geweldige acteerprestatie van Gloria Swanson als Norma Desmond.

Een schitterende, sfeervolle film.

Sunset Boulevard vertelt een intrigerend verhaal over een wanhopige en gedesillusioneerde vrouw die maar al te graag weer in de schijnwerpers wilt staan. Dit wordt weergaloos neergezet door Gloria Swanson, die de emoties overtuigend overbrengt en waarvan de pure gekte van haar ogen afspat. William Holden als Gilles en ook de schone Nancy Olson leveren meer dan prima acteerprestaties af en zijn een genot om naar te kijken. Sunset Boulevard geeft tevens een mooi beeld van de periode waarin de stomme acteurs moeilijk aan de bak kwamen in Hollywood door de intrede van geluid in films en bevat gevatte verwijzingen naar “het filmwereldje”. Bekende namen uit de stomme films zoals Cecil B. DeMille en Buster Keaton komen ook voorbij in kleine rollen waarin zij zichzelf spelen. Wellicht zou je je kunnen afvragen of de voice-over daadwerkelijk nodig was en of de impact sterker zou zijn als de huidige beginscène achterwege was gelaten, maar dat mag het kijkplezier niet wegnemen in dit boeiend schouwspel.