Sunset Blvd. (1950)

Pas geleden nog gezien, maar niet boeiend en uiterst traag.

Wat een broeierige film en wat een fenomenale Swanson! Het is interessant wat Wilder weet te bereiken: de karikatuur die Swanson neerzet; de vaak komische dialogen; de luchtigheid waarmee naar het oude Hollywood (en Swansons carrière) wordt verwezen... het maskeert tot driekwart de film in het schrijnende drama dat eronder verborgen ligt. En wanneer Wilder dat vervolgens tevoorschijn tovert, komt het dan ook aan als een mokerslag. Hartverscheurend (mooi) is dat ene shot, waarin Norma Desmond langs alle verstilde politieagenten en journalisten de trap afdaalt, volledig in het ongewisse over de realiteit en de verschrikkelijke misdaad die ze begaan heeft. "I'm ready for my close-up now, Mr. DeMille."

Ik heb me er eindelijk maar aan gewaagd, grotendeels omdat het de nr. 1 van mjk87 is, en teleurstellen deed Sunset Blvd. zeker niet!

Joe Gillis: You're Norma Desmond. you used to be in the silent movies. You used to be big.

Norma Desmond: I AM BIG. It's the movies that got SMALL.

Mijn eerste Billy Wilder heeft mij zeker niet teleurgesteld en dat is een groot understatement.

Wat een film!!!

Ik weet niet waarover ik moet beginnen dus begin ik maar met het onvergetelijke en meest intrigerende personage in deze film namelijk de hysterische en wanhopige actrice Norma Desmond vertolkt door Gloria Swanson. Schitterend en hartverscheurend personage die nog lang in mijn dromen zal rondspoken. Dat betekent niet dat de andere castleden slecht acteerde, want iedereen acteert fenomenaal goed alleen stal zij voor mij toch wel de show.

Cinematografisch is deze film nagenoeg perfect en alles is ook heel knap gemonteerd.

De intro, auto-achtervolgingscene en de daarop volgende scene dat Joe de villa van Norma binnengaat (wat een akelig huis is me dat, dit heeft samen met the overlook hotel de meest angstaanjagende absurdistische inrichting ooit!) en vooral de eindscene dat NYSe aangehaald heeft in zijn vorige bericht is van ongekend hoog niveau.

Onbegrijpelijk dat deze film van de 11 oscarnominaties er maar drie verzilverde: voor beste scenario, score en beeld. Ik denk dat dit komt omdat deze film Hollywood in een slecht daglicht zet.

Luchtig is deze film voor mij allerminst. Deze Billy Wilders 'Sunset Boulevard' is een onvergetelijke klassieker, dat je gezien moet hebben!!!

de volle 5* voor dit meesterwerk van Wilder

Sunset Blvd. krijgt re-release via EYE: vanaf november in de bioscoop.

WOW! geweldig. Dat wordt mijn tweede keer SB in de bios. I don't mind that at all!

Vet! Dan ga ik ook

Duidelijk dat ik in Amsterdam ben dan. Bedankt kappeuter.

re-release poster

Zelfde ontwerp als de dvd-hoes.

"I am big. It's the pictures that got small".

Hedwig van Driel leidt de Amerikaanse Hollywoodklassieker 'Sunset Blvd.' (1950) van Billy Wilder in.

VoorDeFilm: Sunset Blvd. (1950) - YouTube

I am big. It's the pictures that got small

Een overwegend leuke film, vooral door hoe het geschreven is. Ondanks de leeftijd is de humor nog regelmatig fris en best snedig.
De rollen zijn leuk ingevuld, de voice-over geeft het de luchtigheid die het nodig heeft en de hele setting van zo'n groot landhuis is leuk om te zien. Een stijlvolle film, hoewel je dat kijkend met een hedendaagse bril waarschijnlijk altijd wel kunt zeggen van de 50'er jaren.

Jammer is wel dat het na een heel vermakelijke eerste helft niet echt ergens naar toegaat, en als de film dat wel beoogt daar niet heel erg in slaagt. Je weet natuurlijk in het begin al dat hij doodgeschoten gaat worden, maar erg benieuwd naar het hoe en wat werd ik eigenlijk niet. Uiteindelijk was ik van de ontknoping ook niet echt onder de indruk. Misschien dat die weggever in het begin niet echt de beste keuze was (hoewel we dan wel dat aardige shot vanuit het zwembad hadden gemist ).

Een bijzonder lange film is het niet maar tegen het einde begint het toch wel erg lang te duren.
Uiteindelijk een mindere film dan het zich liet aanzien in het begin.

3,5*

Wat zie ik toch goede films laatste tijd.

Fantastische film. Heerlijk zwartgallig ondertoontje. Billy Wilder is toch wel 1 van de beste Amerikaanse regisseurs aller tijden

Oh hij is in Oosterijk geboren... Vandaar misschien...

Oostenrijk-Hongarije om precies te zijn, maar tegenwoordig ligt dat stadje in Polen.

De aftrap van mijn filmmarathon begint in 1950 en mijn keus van één film uit dat jaar viel op deze. Ook met name vanwege de goeie recensies hier en de hoge waardering.

Sunset Boulevard is een excentrieke film en ik had nooit gedacht dat een film me uit die tijd zo goed kon boeien. Ik had stiekem verwacht dat ik me enorm zou gaan ergeren aan een te ouderwetse manier van film maken. Dit was gelukkig niet het geval! Ik heb kunnen genieten van een prima plot met een prima cast. Een aantal rollen die zeer over de top gespeeld werden heb ik maar gewoon netjes geslikt en heb me er niet erg aan gestoord.

De film verloopt inderdaad echter wel wat traagjes. De voice-over sleept je gemoedelijk door een tragisch verhaal heen en de sfeer is prima naar voren gehaald in de film, maar de langdradigheid ligt constant op de loer.

De dialogen waren best indrukwekkend en vol met moraal. Intelligent werkje, zeker voor die tijd.

Ik kies voor een 3,5, een ruime voldoende in mijn ogen.

Blij dat je er toch wat mee kon!

Maarrre... Impliceer je nu (indirect) dat ze tegenwoordig intelligentere films maken dan vroeger?

My experience is... Somewhat different...

Ik denk wel dat er tegenwoordig intelligentere films gemaakt worden. Dit is natuurlijk ook niet zo gek gezien de snelheid van de wetenschappelijke revolutie de laatste tijd. Vroeger lagen in mijn ogen bij intelligente maar duidelijke scripts de nadruk vooral op de emotionele mens: verhalen met verraad, overspel, tragedie in redelijke over de top settingen. Tegenwoordig worden de plots in films niet meer op een presenteerblaadje aan je voorgeschoteld maar vereist het meer denkvermogen om bepaalde aspecten te begrijpen.

Ik heb natuurlijk lang niet zo'n uitgebreid referentiekader qua films om deze vergelijking volledig te kunnen onderbouwen, maar ik sta voor alle suggesties en tips open John!

Ik denk dat dit een, niet geheel onterecht, vooroordeel betreft over voornamelijk de Amerikaanse studiofilms van na de oorlog. Maar zelfs als je de heersende mentaliteit die er toentertijd heerste (het redelijk risicoloze studiosysteem) vergelijkt met die van tegenwoordig (de zeer risicovolle blockbuster cinema), is eerstgenoemde nog altijd wel superieur in zijn finesse, simpelweg omdat makers meer mogelijkheden en vrijheid kregen.

Daarnaast kreeg je vanaf de jaren zestig het Nieuwe Hollywood, de cinema die zijn roots meer in de Europese film had liggen dan waar dan ook. Regisseurs als John Cassavetes, Robert Altman, Terrence Malick, Nicholas Ray, Stanley Kubrick en Martin Scorsese maakten in die periode enkele van de meest intelligente films ooit gemaakt en sommigen zijn nog altijd niet overtroffen als je het mij vraagt.

Bedankt voor deze uitleg !

Vergane glorie. Schijnbaar niet iets wat voor de film opgaat. Ergens een venijnige, bijtende satire die de industrie afpelt, maar ik kom niet veel verder dan een tandeloze tijger die al vrij snel barstjes vertoont. Een voice over die dingen vertelt die de kijker op een of andere manier zelf ook wel kan waarnemen. De tennisbaan bijvoorbeeld. En dat in een talkie die een sneer uitdeelt aan dialogen.

Dat kan nog, maar met Swansons aanstellerij worden het breuken. Het hoe en waarom is me duidelijk, maar het spreekt me totaal niet aan. Sterker nog, hoe meer ze aanzet, hoe meer ze zo'n waxwork wordt waar Joe het over heeft. Sleutelmomentje is wanneer Norma op de set aankomt en DeMille zich ermee gaat bemoeien. Dat moet natuurlijk een bittere, zielige scène opleveren.

Iets waar je in een donkere bui eventueel om kunt lachen, maar het sorteert op deze manier nauwelijks enig effect. Het is daar dat de film voor mij definitief kopje onder gaat. Jammer, want Max heeft nog iets aardigs te vertellen. Sowieso een van de leukste karakters aan Sunset Boulevard en van die Chaplin act krijg je bijna plaatsvervangende schaamte. Die tragiek heeft het dan nog wel.

Sunset Blvd. is een echte straat in Hollywood, maar tegelijk is de titel een metafoor voor de ondergang van een ster. Norma Desmond (Gloria Swanson) voldoet aan alle kenmerken van een narcistische persoonlijkheidsstoornis: ze vindt zichzelf uitzonderlijk getalenteerd, laat zich omringen door bewonderaars, gebruikt mensen en gedraagt zich verwaand en jaloers.

Narcissus werd verliefd op z'n eigen spiegelbeeld in het water. Het beeld van Joe Gillis' (William Holden) lijk in het water is van bovenaf geschoten met een spiegel in het water. De camerabewegingen stuwen het verhaal vooruit. Het gebruik van schaduwen en stof voor de camera geven een griezelige atmosfeer aan Norma's riante villa die tijdens de roaring twenties gebouwd werd.

Dit is een zeldzaam voorbeeld van een misdaadverhaal dat uit het standpunt van het slachtoffer verteld wordt. De voice-over stoort nooit, omdat Holden een aangename stem heeft en omdat de tekst zo goed geschreven is door Billy Wilder en Charles Brackett.

De personages zijn sterk onderbouwd, want ze hebben een verleden. Je vraagt je af waarom Max (Erich von Stroheim) zich zo voor Norma wegcijfert, maar als hij vertelt over vroeger, begin je het te begrijpen. Destijds was ze een energiek jong talent, hij heeft van haar een ster gemaakt. Ze is in haar eigen mythe gaan geloven en leeft sindsdien in een fantasiewereld.

Een thema is de tegenstelling tussen fantasie en werkelijkheid. In hun privébioscoop kijken ze naar Queen Kelly met Gloria Swanson, geregisseerd door Von Stroheim. De scène waarin Cecil B. DeMille zichzelf speelt tijdens de opnames van Samson and Delilah lijkt bijna een documentaire over de Paramountstudio's. Behalve de vier bridgespelers ("waxworks") speelt ook roddeljournaliste Hedda Hopper zichzelf.

Zelfs de personages die nog beide voeten op de grond lijken te hebben, leven in een fantasiewereld. Betty (Nancy Olsen) heeft een gecorrigeerde neus en zegt dat ze meer van de nepstraat op een filmset houdt dan van om het even welke andere straat. Billy Wilder haalde een grapje uit toen hij Holden en Olsen heel lang liet kussen, totdat mevrouw Olsen woedend "cut!" riep.

Componist Franz Waxman gaf de twee hoofdpersonages elk een leidmotief. Wanneer Joe in z'n appartementje zit, wordt dat motief op een soort honkeytonkpiano gespeeld. Wanneer hij Norma's huis intrekt, tijdens de regenvlaag, klinkt datzelfde motief rijk georkestreerd.

Dankzij de topacteurs, het spitsvondige scenario en de mooie beelden is dit een onomstoteijke klassieker. En Norma Desmond is de allergrootste.

Ik dacht al, dit moet echt wat voor jou zijn

Ja, ik sta bekend voor mijn conservatieve smaak.

De laatste maanden kijk ik toch wel behoorlijk wat films uit de jaren 50 60 en waar ik vroeger altijd dacht dat die oude films niks voor mij zouden zijn ben ik daar de laatste tijd toch anders over gaan denken .

zo ook van deze kon ik meer dan genieten en van billy wilder heb ik nog geen film gezien die ik slecht vond .

Billy Wilder is een van meest consistente Hollywood-regisseurs en hij komt dan ook moeiteloos weg met het tonen van de achterkant en onderkant van het filmparadijs. De merkwaardige verteltrant (door de reeds overleden hoofdpersoon) is de enige zwakke schakel in dit verder perfecte verhaal.

Vorig weekend eindelijk gezien. Had hem wel erg lang uitgesteld, maar had er dan toch echt zin in.

Erg goede film en aangrijpend ook hoe die Norma Desmond zo vergeten afgetakeld is na haar tijdperk in de silent-movies. Ze leeft in een soort illusie en creëert een beeld dat ze nog steeds gewild en aanbeden wordt in de business. Ook die verstandhouding met haar eerste man Max vond ik erg aangrijpend.

Ook viel me op dat er erg goed werd geacteerd. Zeker voor die tijd. Ik vind het bij sommige zwart-wit films uit die tijd een beetje houterig, maar hier had ik het gevoel alsof het de tijd vooruit was.

herzien voor de zoveelste keer. Hoe meer je van de filmgeschiedenis uit die tijd weet, hoe significanter het wordt...

De tragiek van de avond was wel dat ik hem voor het eerst aan mijn wederhelft liet zien, vandaag. 'En wat vond je?'

-'Ja. Interessant! Zeven...'

Drie jaar JM indoctrinatie die tekort schiet

Oh boy...

Gelukkig is de liefde sterk, en zijn zulke kloofjes zeldzaam

“No one ever leaves a star. That's what makes one a star.”

Geweldige klassieker. Vooral de wisselwerking tussen een door zichzelf geobsedeerde voormalig filmster (Norma Desmond) en een ambitieuze schrijver (Joe Gillis) is geweldig, en Swanson en Holden acteren de pannen van het dak. Zij als oude filmster die aan de aandacht verslaafd is (die nooit meer terugkomt), en hij als een man die steeds meer gewend raakt aan het luxe leventje.

Sunset Boulevard straalt aan alle kanten het oude Hollywood uit, met de vele scènes rond de filmstudio's als beste voorbeelden. Vooral de scene tussen Holden en Olson, die ‘s avonds laat op een grote filmset rondlopen is schitterend. Maar ook de scènes met Cecil B. DeMille geven goed weer hoe vergankelijk roem is, en het is een les die beide hoofdrolspelers te laat leren. Sunset Boulevard behoort toe aan Holden en Swanson (en Von Stroheim uiteraard), en het tragische verhaal van Norma en Joe is 'one for the ages'.

Wow! Deze film stood the test of time. Heb hem net uninterrupted door reclame op PBS kunnen zien, de slaap toch niet kunnen vattend vanwege de jet lag (ik zit in San Jose, Ca). "Norma, you're 50!" zegt William Holden tegen de Yesteryear actress voor wie hij gezelschapsheer speelt. Oud dus. Gelukkig is er nu veel veranderd, en kun je een Michelle Pfeifer regelmatig in films zien opduiken. Maar toen... Norma dateert uit de tijd van de stomme film, zoals degeen die haar vertolkt ook is (Swanson). Intelligent script, waarbij je je afvraagt of de voiceover door Holden nodig was, totdat je beseft dat er toegevoegde waarde is vanwege de script binnen het script opzet. Ik miste de naam van Buster Keaton in de aftiteling. Toch herkende ik hem als één van de kaartspelers in het huis van Swanson. Sunset Blvd. tuurlijk ook een prachtige naam voor de film.

Met het verder afwerken van de top 250 stuitte ik op Sunset Blvd. Aanvankelijk had ik er niet zo heel veel zin in. Je kent dat: zwart-wit, film uit 1950, een praatfilm enz ... maar wat heb ik me vergist! Werkelijk een topfilm en terecht onder de status van klassieker gebracht. Het begint al erg intrigerend met de zwembadscène. Wat een prachtig shot ook vanop de bodem van het zwembad! Ik werd meteen de film ingezogen.

De film doet me lichtjes denken aan Psycho van Hitchcock een tien jaar later. En ook The artist uit 2011 en The player (Robert Altman) flitsten even voor de ogen. Norma Desmond is een vergane glorie in de Hollywoodwereld. Na een succesvolle carrière als actrice in stomme films werd ze door de techniek en ontwikkeling opzij geschoven wanneer het geluid zijn intrede doet in de filmindustrie. Ze kan het verleden moeilijk loslaten en gelooft nog steeds dat de wereld op haar zit te wachten. Haar vreemde butler speelt het spelletje mee en ensceneert zelfs fanmail voor haar. Wie succes heeft, kent vele vrienden, het tegenovergestelde is het dumpen en de eenzaamheid. Niet zo'n fijn beeld dus dat wordt geschetst van het glorieuze Hollywood, zeker not done in die tijd...

De setting is prachtig in een statig met kunst versierde villa. Norma is manipulatief en bezitterig, maar het is vooral haar grootheidswaanzin en narcisme die haar parten speelt, uitstekend vertolkt door Gloria Swanson overigens. Ze is de spin in het web voor Joe Gillis, een aan lager wal geraakte writer die zijn scenario's niet meer aan de man kan brengen in de filmwereld. Wat volgt is een ongelooflijke subtiele chemie tussen beide personages. Beiden hebben elkaar nodig en kunnen niet zonder.

Het fijne aan de film is dat Sunset Blvd. non-fictie met fictie tracht te verweven door gebruik te maken van echte namen en locaties zoals de Paramount-studio's. Zelfs Gloria Swanson zelf was ook een vergane glorie in de filmwereld. Mooi gedaan deze fictie en realiteit in de film! Echte topper van Wilder met de uitstekende dialogen, setting en cinematografie. 4,5* dubbel en dik waard!