Meningen

Beetje saaie bedoening dit, met een nogal vergezocht verhaaltje en weinig effectief enge momenten. Hier en daar best creepy, maar de verrassing is er duidelijk af. Ook visueel is het allemaal weinig interessant. Tegen het einde openbaart zich nog wel een leuke link met het origineel, maar meer dan een tweederangs rip-off is dit toch echt niet.

Natuurlijk minder verrassend en effectief dan het eerste deel, maar toch wel weer creepy en vernuftig in elkaar gezet. Het is dit keer wat meer uitleggerig, deels noodzakelijk om de twee films op logische wijze met elkaar in verband te brengen. Gevolg is wel dat de gebeurtenissen minder mysterieus zijn. Het camerawerk is ook niet altijd even geloofwaardig. Iemand die doodsbang is gaat niet rustig allerlei enge zaken filmen. Maar goed, al met al een waardige opvolger.

Verrassend effectieve prequel, goed gemaakt en met een slim bedacht plot. Verreweg het meest spectaculaire en heftige deel uit de reeks, met veel Poltergeist-achtige toestanden en een snellere aaneenschakeling van gebeurtenissen dan voorheen. De film is ook behoorlijk eng en er is een groot aantal extreme schrikeffecten. Het tijdsbeeld is niet helemaal overtuigend en hier en daar kun je wat vraagtekens plaatsen bij bepaalde plotwendingen, maar overwegend is dit een prima horrorfilm. Slimme zet om de regisseurs van de uitstekende (nep?)documentaire Catfish aan te trekken voor de regie.

Minder inventief en heftig dan het voorgaande deel, maar toch wel weer creepy en sporadisch vrij intens. De nieuwe personages zijn sympathiek en er wordt weer van alles aan gedaan om het visueel interessant te maken. Natuurlijk wordt alles zo langzamerhand behoorlijk vergezocht, zowel inhoudelijk als visueel, maar toch heb ik ook ditmaal weer met plezier gegriezeld.

Verdienstelijk alweer zevende deel in de reeks, qua plot wat afwijkend van de eerdere delen maar overwegend wel doeltreffend gerealiseerd. Heel wat enge momenten in ieder geval. Tegen het einde ontspoort de boel een beetje en gaan de makers voor het grote gebaar waar wellicht een meer subtiele aanpak beter gewerkt zou hebben, maar tegen die tijd heeft de film zich wel bewezen als één van de betere delen in de reeks. Niet dat dat heel veel zegt.

De reeks gaat meer en meer lijken op de Poltergeist-films, wat dus wil zeggen dat we steeds meer zaken te zien krijgen en uiteindelijk vergast worden op een arsenaal aan special effects. Dat is natuurlijk fataal, aangezien de Paranormal Activity-films juist zo effectief zijn door gebruik te maken van langzaam opgebouwde suspense en pure suggestie. Hier wordt dat grotendeels teniet gedaan, al bevat de film hier en daar nog wel wat enge scenes en goed geplaatste schrikmomenten. Het is echter vooral mosterd na de maaltijd, toewerkend naar een hele slappe en veel te expliciet in beeld gebrachte finale.

Geen officiëel vijfde deel, meer een zijsprongetje, net zoals Paranormal Activity: Tokyo Night dat was. De opzet is best leuk en de nieuwe locatie (ghosts in da hood!) voegt wel iets toe aan de franchise, maar net als deel vier richt de plot zich te veel op de mythologie en te weinig op het opbouwen van spanning. Er zijn ook veel te weinig memorabel enge momenten. Halverwege dreigt de film zelfs een soort halfbakken variant op Chronicle te worden.

Sympathieke stop-motion animatiefilm, niet echt geschikt voor kleine kinderen, denk ik zo. Heksen, zombies... een beetje griezelig dus. Verzorgd in elkaar gezet, met leuke personages en mooi production design, met een toepasselijk sober kleurgebruik. Qua verhaal wel wat aan de simpele kant en de film duurt vooral tegen het einde iets te lang, maar afgezien daarvan best grappig en onderhoudend.

Middelmatig Statham-vehikel, veel te lang en onevenwichtig. Begint nog niet eens zo beroerd, maar zodra het flauwe subplot met Jennifer Lopez zijn intrede doet gaat het al snel fout. Alsof je continu naar twee verschillende films zit te kijken. Eén redelijke en één belabberde. Af en toe een aardige aktiescene om de kijker bij de les te houden, maar dit is een flinke misser van regisseur Taylor Hackford, toch niet de minste.

Echt zo'n film die ik graag leuker had gevonden. Maar helaas, het is allemaal aan de flauwe en langdradige kant, met slechts hier en daar een leuke grap of geslaagde visuele vondst. Peter Sellers (hier weinig overtuigend geschminkt als indiër) is altijd de moeite waard en hij is hier zeker op dreef, maar zelfs hij kan geen brood bakken van het matte script. Het huis waar het feest zich afspeelt is overigens wel geweldig gevonden en/ of bedacht.

Laatste film van regisseur David Lean, die hier duidelijk niet meer op de top van zijn kunnen werkte. De film is aan de langdradige en simplistische kant, met een aantal karikaturale personages en te weinig sfeer en mystiek. De boel wordt gered door de sympathieke hoofdrolspelers, waarbij vooral Peggy Ashcroft en Edward Fox in positieve zin opvallen. Visueel valt er ook wel het één en ander te beleven, maar voor een Lean-film is het uiteindelijk wel een beetje dunnetjes, zeker gezien de setting en het onderwerp. Daar had echt wel meer uitgehaald kunnen worden.

Aangenaam, grotendeels geïmproviseerd aanvoelend drama over een aantal eindexamenleerlingen in een obscure Noord-Franse stad. De film lijkt niet veel meer te zijn dan een reeks willekeurig op elkaar volgende scenes waarin niet veel gebeurt, maar gaandeweg ontstaat toch een fraaie mozaïek van levens, een beetje in de stijl van het veel later uitgebrachte Dazed And Confused. Vooral leuk als document van de tijdgeest van toen.

Intrigerend concept, inderdaad reeds eerder en beter uitgewerkt gezien in andere films, maar dat betekent niet dat deze film geen waarde heeft. Sfeervol in beeld gebracht en met een prima cast. Hathaway is zoals altijd charmant in de hoofdrol. Het puzzel-achtige script zal niet iedereen op het verkeerde been weten te zetten, maar ik was aangenaam verrast.

Flink beter dan verwacht. Vond het eigenlijk wel een sterke film. Heel mooi gemaakt; prachtig vormgegeven en voorzien van indrukwekkende special effects. Chris Pratt is daarnaast uitstekend in de hoofdrol en de plot is van begin tot eind boeiend. Na Headhunters en The Imitation Game de derde prima film van regisseur Morten Tyldum op rij.

Weer eens een 'echte' De Palma, maar helaas grotendeels een mislukking. De film is veel te dik aangezet qua akteerwerk en de plot is erg doorzichtig. Om over de alom aanwezige stroperige soundtrack nog maar te zwijgen. Vooruit, het script heeft tegen het einde wel een paar verrassingen voor de kijker in petto, maar tegen die tijd is de boel al niet meer te redden. Oubollig in elkaar gezet qua cameravoering en montage, en dat splitscreen-trucje kennen we nu inmiddels wel, meneer De Palma!

Slaapverwekkend drama, slecht gemaakt en matig gespeeld door de toch zeer behoorlijke cast. Het belachelijke script sleept zich voort van de ene nietszeggende gebeurtenis naar de andere. De dialogen zijn nog niet eens zo belabberd, maar het slakkentempo en de nogal misplaatst pretentieuze toon van het geheel zorgen voor een vrij tergend eindresultaat. Onbegrijpelijk dat gerenommeerd cameraman Christopher Doyle hier het bijzonder lelijke camerawerk van verzorgd heeft. Megan Fox is lekker bezig de laatste tijd- eerst de flop Jonah Hex en nu dit...

Mooi verhaal, mooi gespeeld, maar net iets te onbestendig om echt indruk te maken. Dit komt deels door de nogal standaard cameravoering en de nogal nietszeggende muziek, maar het lage tempo helpt ook niet bepaald mee. De film moet het vooral hebben van een aantal rake observaties en sterke dialogen. Het ingetogen einde, zo alledaags dat het haast magisch wordt, is prachtig.

Vlotte, technisch sterke thriller met een nogal morbide verhaal. Logica en karakterisering ontbreken vrijwel volledig, maar toch is de film zeer onderhoudend en bij vlagen erg spannend. Goed gefilmd en gemonteerd ook. Geschreven door de regisseurs van het eveneens alleraardigste Crank.

Karige aanwinst binnen het zombie-genre, tam en voorspelbaar uitgewerkt. De film heeft zo zijn momenten, vooral wanneer de altijd betrouwbare Stanley Tucci in beeld verschijnt, maar omdat de plot zich hoofdzakelijk afspeelt in een ondergrondse bunker valt er visueel weinig te beleven. De personages zijn daarnaast weinig interessant. Na het wazige einde haal je de schouders maar weer eens op en is deze Patient Zero direct vergeten.

Meer een propaganda-pamflet dan een film, waarin we vooral te weten komen dat de bewoners van Boston bijzonder veerkrachtig en saamhorig zijn. Het is allemaal erg 9-11-achtig, met dik aangezet sentiment en heroïek. De meer dan degelijke cast is ondergesneeuwd en heeft feitelijk weinig te doen. Halverwege wordt het nog best spannend, maar het einde is dan weer onverteerbaar, met een eindeloze stoet betrokkenen die hun zegje mogen doen. Regisseur Peter Berg is doorgaans betrouwbaar met dergelijk materiaal, maar hij vertilt zich hier flink.

Sympathieke SF-komedie die qua plot weinig voorstelt, maar door de leuke personages en de overwegend geslaagde grappen toch wel iets heeft. Pegg en Frost zijn niet bepaald op hun best, maar Rogen steelt de show als de vuilgebekte titelfiguur. Veel verwijzingen naar allerlei klassieke SF-films maken het voor de doorgewinterde science fiction-fan nog wat leuker. Op technisch vlak zit de film nogal standaard in elkaar, maar de special effects zijn redelijk goed en de positieve sfeer van het geheel zorgt uiteindelijk voor een aangenaam, zij het wat oppervlakkig, filmpje.

De laatste paar films van regisseur Edward Zwick waren nogal wisselvallig, maar hier revancheert hij zich op overtuigende wijze. Het sober maar erg fraai in beeld gebrachte verhaal van de door psychologische problemen geplaagde schaakgrootmeester Bobby Fischer (Tobey Maguire) is een schot in de roos. De film wordt op rustige maar zelfverzekerde wijze opgebouwd, met veel aandacht voor detail, en de cast is uitstekend. Het geschepte tijdsbeeld (de film speelt zich af tijdens de hoogtijdagen van de Koude Oorlog) is ook erg goed gedaan.

Van de regisseur van het al even drukke Running Scared uit 2006, al was die heel wat beter. Hier pakt het idee van meerdere met elkaar verbonden verhaallijnen beduidend minder goed uit. Been there, done that in the '90's, kun je wel zeggen. Vooral het eerste gedeelte, over een drietal onbenullige lowlifes die een overval willen plegen, is op het hysterische af en doet bijzonder geforceerd aan. Het tweede gedeelte kan ermee door, vooral door de maffe rol van Matt Dillon; het derde is dan weer erg slap, ondanks het enthousiaste spel van Brendan Fraser als tweederangs Elvis-impersonator. Een erg wisselvallige film dus, amper de moeite waard.

Herzien op blu-ray, zowel de bioscoopversie als de director's cut. Het is zeker interessant om de twee versies te vergelijken. De director's cut doet minder moeite om de sympathie van de kijker te verkrijgen en heeft een heel ander, meer somber einde. Het personage van Kris Kristofferson komt in deze versie zelfs helemaal niet voor! De voice-over van Gibson is verdwenen, het camerawerk is minder blauw (een hele verbetering) en er zijn een paar harde scenes teruggezet, zoals de scene waarin Porter zijn verraderlijke ex-vrouw in elkaar slaat. Welke versie is beter? Tja, ik vind beide versies wel hun charme hebben. In de bioscoopversie mis je bepaalde scenes die wel in de director's cut zitten en andersom ook. De director's cut is overigens tien minuten korter. Dat komt niet vaak voor.

Origineel, subtiel uitgewerkt bizar verhaal, opgebouwd rond een magistrale rol van Cillian Murphy. De film mist wel het één en ander aan dramatische kracht en is niet overal even geloofwaardig, maar het fraaie camerawerk, de aparte soundtrack en de mooi getroffen sfeer zorgen toch voor een geslaagd geheel. Apart overigens dat Murphy hier als man amper te herkennen is, maar als vrouw wel!

Leuk, sympathiek filmpje met een Huckleberry Finn-achtige vibe. De ontluikende vriendschap tussen de rebelse Shia LaBeouf en de met down-syndroom behepte Zack Gottsagen is fraai uitgewerkt, iets dat jammer genoeg niet gezegd worden van de rest van het script. Eén en ander wordt afgeraffeld of komt te oppervlakkig aan bod, waardoor de film uiteindelijk een beetje blijft steken in goede bedoelingen. Er had dus wel wat meer ingezeten, maar de sfeertekening en het enthousiaste spel van de cast maken gelukkig veel goed.

Vermakelijke prequel van het al even vermakelijke X, met Mia Goth uitstekend als de gestoorde titelfiguur in haar puberjaren. De film steekt slim in elkaar en is bij vlagen behoorlijk gruwelijk, al zorgt regisseur Ti West er continu voor dat de toonzetting niet al te zwaar wordt. Het geheel blijft kunstig op de rand van horror hangen, met een flinke dosis zwarte humor.

Prima documentaire van regisseur Cameron Crowe, die gezien zijn verleden als muziekjournalist natuurlijk geknipt is voor dit project. De leden van Pearl Jam doken ook reeds op in zijn tweede film, Singles uit 1992. De ontstaansgeschiedenis van de band is zoals zo vaak het meest interessante deel van de documentaire, maar ook het vervolg blijft boeien. Een mooi portret van een band die altijd eerlijk en eigenzinnig is gebleven. Geweldige archiefbeelden en zinnige interviews.

Interessante film, deels portret van een psychopaat, deels parodie op de britse filmwereld en deels een confrontatie met onszelf als kijker. Bij release unaniem gekraakt, maar gelukkig door de jaren heen hergewaardeerd en fraai opgepoetst. Niet alle elementen hebben de tand des tijds even goed doorstaan, maar overwegend is dit een prachtig gefilmde, mooi vormgegeven thriller die zijn tijd ver vooruit was.

Prima documentaire over de legendarische braziliaanse voetballer Edson Arantes do Nascimento, beter bekend als Pelé. De focus ligt op de wereldkampioenschappen waar hij een grote rol in speelde, met geweldig beeldmateriaal van die spraakmakende wedstrijden. Dit alles tegen de achtergrond van de politieke onrust die destijds heerste in Brazilië, met als dieptepunt de dictatuur. Zijn priveleven komt er bekaaid af, maar de leuke interviews- met Pelé zelf, alsmede met vele vrienden, familieleden en betrokkenen- maken dit gemis meer dan goed. En de imposante capriolen op het veld zorgen ook na al die jaren nog voor nagelbijtende spanning en kippenvel.