El Perro (2004)

Ook deze film draait over paar weken in Rotterdam. In San Sebastian won-ie de Fipresci-prijs.

Net als voorganger Historias minimas een zeer sympathieke film. Niet meer en niet minder. 3*.

Gezien tijdens het Rotterdams filmfestival. Viel me nogal tegen. Ik had me vooral verheugd op sfeerbeelden van Patagonië. Wijds landschap, onherbergzame uithoek van de wereld. Niet dus. Wel een innemende hoofdrolspeler, maar het verhaaltje was mager en melig. De site van het festival omschrijft El Perro treffend als een "plezierig Patagonisch niemendalletje".

2,5*

heel jammer

Juist wél een ode aan het zinderende Patagonië, zonder puur voor de mooifilmerij te kiezen. Door de landschappen, de korrelige camerabeelden en de echtheid van de personages (en hun dialogen) blijft 'El Perro', ondanks zijn überlogisch verhaal, een onderhoudende film, die eigenlijk nooit verveelt. Carlos Sorin heeft duidelijk bijgeleerd na het slechte 'Historias Minimas', wat resulteert in een pretentieloze familiefilm die zelfs de grootste cynici niet plat zullen krijgen. Dat het einde te snel afgehandeld wordt en je als kijker best wat vragen overhoudt doet er eigenlijk niet echt toe, want 'El Perro' behoort een langerekte glimlach-beleving te zijn - ondersteund door passende muziek, doch af en toe verstoord door de cliché's van het genre.

Verre van een perfecte film, wel een aangename.

2,85*

Het is bij mezelf reeds een tijdje geleden dat ik deze 'El Perro' nog heb gezien, maar ik vond Juans personage bij momenten bijzonder oppervlakkig uitgewerkt. Alsook de 'zo baasje zo hond'-thematiek, die wel heel vaak met de grens van het karikaturale speelt.

goede film, mooie hond 5*

El Perro beviel mij goed. Het verhaal is van redelijk niveau en weet, ondanks een aantal typische karakters, tot het einde de aandacht van de kijker vast te houden. Wat mij betreft is de ster van de film de hond. Werkelijk een prachtig beest en grappig hoe groot de hond opeens wordt als hij in de auto naast de baas zit. Verder speelt Juan Villegas zijn rol verdienstelijk, zijn blikken in de film zorgen spontaan voor medelijden. Voor de rest is de film vrij standaard en weet nergens meer te verrassen.

Van de Argentijnse regisseur Carlos Sorin had ik tot nu toe alleen Historias Mínimas gezien en daar was ik nou niet echt gecharmeerd om misschien dat Bombón - El Perro me wel kon bekoren. Maar helaas, ook hier weer een zeer mager verhaaltje dat bijna per toeval plaatsvindt in de film. Hoewel de hoofdpersoon een prachtige gezicht heeft met heelveel expressie is dat ook de enige kracht die hij in bezit heeft en daarvoor hoeft hij niets te doen. De beste man lijkt zo van de straat af te komen, soms valt dat goed en soms niet, vooral bij een regisseur die het allemaal wel op een loopje laat begaan. Nergens echt de moeite neemt voor het verhaal, voor de hoofdpersoon of Argentinië afschilderen als een exotische land wat je dan als laatste kunt verwachten. Daardoor krijg je uiteindelijk een sympathiek filmpje waarbij de kracht zit in de honden en niet in de mensen en de beelden zijn dan behoorlijk leeg.

Rustig en sympathiek filmpje.

Kon er best van genieten.

Inderdaad, er kon geen beter figuur gevonden worden om het hoofdpersonnage uit te beelden. Nog braver dan zijn reeds brave hond.

Spaanse en Argentijnse films etc...ik hou er zo van. Vaak zo realistisch.

Drama is niet echt mijn voorkeur, deze film heb ik echter zonder voorkennis bekeken. Hij kwam op televisie en ik wist alleen van mijn broer het tijdstip, Argentijnse film en dat het over een hond zou gaan.

Ik ben er voor gaan zitten met een wijntje en voor dat ik het wist was de film afgelopen, verveelde geen moment. Ik leefde helemaal mee met de hoofdpersoon en het einde was niet voorspelbaar.

Goed verhaal, lichte spanning, zeer realistisch en geen saaie momenten. 4 sterren!

Ik heb je advies gevolgd; wijntje erbij en de film is makkelijk te volgen en meeleven is ook nog eens leuk.. dus inderdaad een sympathieke film!

Sympathieke, realistische wegkijker met leuke karikatuur.

Zonder echt te weten waarover hij ging deze eens bekeken en 'k vond het wel een goed filmpje. Vooral Juan Villegas speelt heel aandoenlijk en is precies altijd goedgezind, hij toverde bij je zelf ook een glimlacht . Het verhaal boeide de hele zit, al is het eigenlijk wel een redelijk eenvoudig verhaal.

Tja 'k vond hem wel eens leuk om te bekijken, of hij lang zal blijven hangen is een andere vraag, maar als hij nog eens op tv passeert, bekijk hem gerust eens.

een zeer sympatieke film; waarvan ik het weinig spectaculaire keuvelende karakter steeds meer ging waarderen. Het voelt mij ongeveer als een ode aan de zachtmoedigheid.

Rustig vertelde, aangenaam voortkabbelende film over een bescheiden ex-werknemer van een pompstation die rond probeert te komen van de verkoop van zelfgemaakte messen. Zijn leven krijgt een onverwachte wending wanneer hij de eigenaar wordt van een grote witte rashond. De plot kent geen grote verrassingen en er worden geen diepgravende thema's aangesneden, maar de film weet op subtiele wijze zinnige dingen te zeggen over zaken als ouder worden, eenzaamheid en vriendschap. Daarnaast is alles fraai in beeld gebracht, ondersteund door een prettige score. Mooie ingetogen rol van Juan Villegas (die in de film ook zo heet). De hond is ook geweldig.

Fijn klein filmpje.

Fijne rustige en erg authentieke film uit ‘Argentinië over een dolende man op zoek naar werk. Villegas is een personage die de nodige sympathie opwekt met zijn nuchtere kijk en helpende hand. Wanneer een hond zijn pad kruist ontstaat een soort chemie tussen beiden. Sorin slaagt erin niet de sentimentele toer op te gaan en behoudt zijn Less is more principe waarbij het plot zich rustig ontvouwt. Het kale troosteloze landschap komt tijdens de autoritten erg mooi tot zijn recht, maar geeft ook de situatie weer van velen van zijn inwoners.

Een film over vriendschap en eenzaamheid. Prima rol van Villegas. Ondanks het feit dat er niet zo heel veel gebeurt, blijft de film boeien. Onderhoudende en ingetogen filmpje. Fijn om gezien te hebben.