Athena (2022)

Van IMDb:

Duidelijk geval van style over substance in deze film. En dat is in dit geval niet eens zo erg. Uiteraard hadden sommige personages baat bij wat achtergrondinformatie, was de pacing misschien niet fantastisch en slaan de dramatische scènes vaak hun doel voorbij vanwege alle mooifilmerij.. Als dat laatste dan de hele film door wel zó goed uitgevoerd is valt er nog best veel te genieten. Het is echt likkebaarden bij al die longtakes (trucage of niet) en de zwevende camera op die heroïsche muziek.

Uiteindelijk zeker niet de beste banlieue film, wel de fraaiste.

3,5*

Fenomenale filmische powerplay van zeer hoog niveau!

Van alle facetten van het filmmaken valt hier ongelooflijk veel te genieten.

Wat een vakmanschap! Wat een inzet! Wat een lef!

Zelden was ik zo onder de indruk!

Met name van (natuurlijk) de geweldige cameravoering en het sublieme acteerwerk!

De film kent als kers op de taart ook nog eens een prachtig einde in de vorm van een passende waarschuwing.

Kijk ook naar 'The making of Athena', je weet niet wat je ziet...

Uitstekende film die het laatste kwartier dan allicht wat uit de bocht vliegt. Dat de hoofdpersoon die de hele tijd wil de-escaleren en wil helpen ineens de andere kant uitgaat, dat geloofde ik geen moment en dat doet wel een beetje afbreuk aan de film. Maar verder een heerlijke trip. Alleen al dat openingsshot en daarna alle andere scènes. De film grenst niet eens aan de werkelijkheid maar toont een heel eigen wereld die wel ergens geplaatst is in de werkelijkheid maar toch ook niet. Eerder een koortsdroom ook met al die rook. Druk, opgefokt, boeiend, visueel fijn en met een strak tempo. Ik zat er echt helemaal in. Alleen die laatste scène sloeg nergens op. Het was me als kijker tijdens de film zelf al duidelijk dat het geen agenten waren die die jongen kapot hebben getrapt, waarom dan nog zo expliciet in beeld zetten? 4,0*.

Het begin van de film kon me nog niet heel erg boeien maar uiteindelijk werd het 1 en ander toch wel wat interessanter. Visueel inderdaad erg mooi verder.

6.5 naar boven afgerond maakt 3.5*

Een hysterische film, die te lijden heeft onder te grote ambities. Athena wil de kijker een Banlieu-revolutie laten ervaren, de onderliggende mechanismen van onvrede benoemen en ook nog eens een vertelling zijn over drie broers die hun eigen pad zoeken. Alles gaat in de hoogste versnelling, met longtakes, bombastische muziek en voortdurend geschreeuw. De rol van die drugsbroer vliegt zo ver uit de bocht dat de bocht niet eens meer te zien is en je je kan afvragen of er wel ooit een bocht is geweest. Zoals vaker bij longtakes, heeft de ervaring van real-time een keerzijde, namelijk dat alle bijpersonages gechoreografeerd overkomen. De manier waarop Karim en Abdel leiding geven, door er maar een beetje doorheen te lopen en links en rechts wat orders te geven, is totaal ongeloofwaardig. Dit type scene herhaalt zich ook nog eens te vaak. De ambitie spat van Athena af en dat valt in zichzelf te waarderen. Een zekere spanning en sfeer, vooral in de tweede helft, kan de film ook niet ontzegt worden. Maar Gavras had een veel betere prent kunnen afleveren door zichzelf te beteugelen: minder longtakes, minder dramatische scenes, minder bombast in de soundtrack.

Visueel indrukwekkend achterstandswijk-drama van de zoon van Costa-Gavras. De film kent een geweldig begin waardoor je meteen helemaal in de film zit. Ook daarna blijft het genieten, als er een belegering van de banlieu volgt die Middeleeuws aandoet, iets dat nog wordt versterkt wordt door de muziek terwijl er later ook nog een paard rondwandelt.

Helaas blijkt het geen opmaat voor een meesterwerk, want na deze veelbelovende start komt de film piepend en krakend tot halt, met weinig overtuigende dramatische verwikkelingen. Ook van de rellen is het beste er dan al van af, jongeren doen niet veel meer dan vuurwerk naar de politie gooien (wat er visueel nog wel aardig uitziet) en op en neer rennen, af en toe een ongecoördineerde aanval op een peloton ME-ers uitvoerend. Daartussen loopt nog een zeer zwakke verhaallijn van een crimineel die drugs en wapens probeert te verbergen en dan is er nog Abdel, een bewoner van de wijk die de boel probeert te sussen maar die vanwege de dood van de leider van de opstand zelf ook opeens radicaliseert. Om het allemaal nog wat smeuïger te maken zijn de leider van de opstand, de crimineel en de vredesduif ook nog broers van elkaar. De vierde hoofpersoon is een jonge politieagent van wie we weinig meer te weten komen dan dat hij jonge kinderen heeft en Jerome heet.

De ingrediënten zijn er wel, maar de regisseur verliest zich in zijn longtakes en het drama is uiteindelijk matig geschreven, terwijl ook niet alle acteurs overtuigen. Tegen het einde toe wordt het verhalend alsmaar zwakker (die Sebastien was een overbodige toevoeging) en de eindscène is een regelrechte anticlimax.

Had meer in gezeten, vanwege de visuele flair kom ik nog wel op een voldoende uit.

Een film over de strijd tussen gefrustreerde jongeren in Parijse wijken en de politie. Een mix tussen het Franse drama Les Misérables en The Raid, waarbij Athena vooral de jongeren in de wijk Athena volgt. De film mikt vooral op het spektakel, maar kan toch wat overtuigen. De film lijkt een lang shot te zijn met een opgebouwde spanning dankzij die cameravolging, de constante actie en de opzwepende muziek. Misschien is het wat teveel spektakel in verhouding met de werkelijkheid, maar langs de andere kant is het niet slecht dat je als kijker wordt wakker geschud. Want wat de film vooral toont is dat beide kanten hun motieven hebben, maar uiteindelijk ze evengoed met de nodige frustraties en onbegrip zitten, waarbij geweldig nog de enige manier lijkt om de ander te overtuigen.

ik hou van dit soort films! Vond hem heel goed vol met spanning en actie, heb me geen moment verveeld..

In de toffe videoclip 'Stress' (2007) vormde een molotovcocktail de explosieve apotheose van een beschaafde maatschappij die in vlammen opgaat. Regisseur Romain Gavras bouwt in 'Athena' (2022) verder op dit thema van jongeren die zich gewelddadig verzetten tegen de status quo. Je wordt als kijker meegenomen in de euforie en het jeugdige enthousiasme waarmee 'de verzetshelden' hun eigen plek opeisen en alle heilige huisjes in de hens zetten. Visueel overdonderend door die bevreemdende mengeling van hyperrealisme en een welhaast Wagneriaanse bombast. Helaas is Romain Gavras toch meer videoclipregisseur dan een gelaagde verhalenverteller. Hoe fraai 'Athena' (2022) ook oogt, maar het lijkt nergens écht iets diepgaands te zeggen over maatschappelijke verhoudingen. Ook omdat de karakters soms absurde keuzes maken die eerder symbolisch zijn dan psychologisch geloofwaardig.