Athena (2022)

Uitstekende film waarin hevige rellen uitbreken in een wijk naar aanleiding van politiegeweld. Uitstekend camerawerk met veel lange takes. Dit komt de spanning en de urgentie tijdens de scenes ten goede. Volop actie en hier en daar ook best groots opgezet. Veel raakvlakken met Les Misérables, van dezelfde schrijver.

Zeer geweldadige film die zich afspeelt in de banlieue.Athena.De oorlog is ontketend door de moord op de jongste broer van Abdel, Karim en Moktar. Als aanleiding voor banlieuerellen is dit niet vreemd.

Het gaat vooral om de relatie tussen de broers.Een agent, een opgefokte jongere die legerleider denkt te zijn en een crimineel. Dat leidt natuurlijk tot conflicten

De cameravoering zuigt je mee in de film en maakt het zeer intens.

De acteurs doen het prima.

Op een gegeven moment wordt het wel erg dramatisch. Daar verliest de film zich in geloofwaardigheid. Mogelijk is het niet de bedoeling om een realistisch beeld te schetsen.

Het einde van de film kan mij niet bekoren.

Al met al een prima film.

Bijna als The Raid, maar dan zonder vuurwapens.

Maar ook bijna een dingetje dat nogal leunt tegen een realiteit, als dit zo doorgaat.

Een adrenalinetrip dat bijna de hele film voortduurt. Lange shots, dicht op de personages en omstandigheden alsof je er zelf bij bent. We bevinden ons in de fictieve banlieu Athena (gebaseerd op de geboorteplaats van de regisseur?) en de knop is omgegaan. Een dertienjarige jongen is door enkele agenten zodanig mishandeld dat hij het einde van de dag niet haalt. Als een lopend vuurtje gaat dit rond en binnen nog geen halve dag is het hek letterlijk van de dam. De broer van dit slachtoffer Abdel, die nota bene bij de politie werkt, besluit de orde nu eens goed op zake te stellen door een stevige toespraak te houden. Maar de toespraak is lang niet genoeg. Een molotovcocktail wordt door het bureau geslingerd en de bewoners van deze wijk stormen het gebouw binnen. Alles wordt kort en klein geslagen en het lijkt er nu wel degelijk op dat de politie machteloos staat.

En dan is dit nog maar het begin.

Het is al snel duidelijk dat het overleden broertje drie oudere broers had die behoorlijk van elkaar verschillen. Abdel werkt bij de justitie en zou het braafste jongetje van de klas kunnen zijn, Karim is een bendeleider en Moktar is een doorgewinterde crimineel. Ze kotsen elkaar uit, maar nu lijkt het erop dat ze samen moeten staan.

En Athena is verbluffend. Je zou het bijna niet cruciaal benoemen maar ik had echt het gevoel alsof ik naar een heuse oorlogsfilm zat te kijken. De hele film speelt zich af in deze pleuriszooi en je ziet dat er niet eens met scherp geschoten hoeft te worden. Dat maakt het nog bijzonderder. Buizen, knuppels en voornamelijk vuurwerkbommen of geweren. Het pistool en de paar Kalashnikovs die zo nu en dan tevoorschijn worden getrokken zijn ineens overbodig geworden. Ik denk dat een opstand tegen het systeem in nog geen jaren zo intensief is geweest als in deze film.

Een aanleiding wat verder gaat dan een scheve stappenplan. Er is een kind vermoord en nu zijn de midden en onderklassers, die al jarenlang onderdrukt en gemarginaliseerd werden het zat. Ze zijn het echt goed zat! En de andere partij... die weet onderwijl dondersgoed wat er aan de hand is. En toch moeten ze zich aan hun opdracht vasthouden.

Maar hoe dichter de vijanden bij elkaar komen, hoe complexer de situaties dan ineens worden. Maar dan is het al te laat...

Want het einde. Juist...

Ja, dit is een krankzinnige oorlogstrip die de hele film geen adempauze neemt. De drie broers zetten hier ieder op zijn beurt een behoorlijke rol neer en zorgen ervoor dat de familiare situaties al flink botsen. Dan heb je nog de bewoners die helemaal geen oorlog willen, maar toch, door wanhoop niets anders meer kunnen.

Tsja, wat is het verhaal. Nou, dit dus...

Ja, het is duidelijk. Garvas doet het intens en laat zijn woede op metaforische wijze spreken. Nog met zijn magistrale Our Day Will Come in mijn achterhoofd was dit al de aanleiding geweest om meteen op Netflix te gaan duiken. Ook al was het maandagavond. Dat maakte me ineens geen moer meer uit.

Laat dit een waarschuwing zijn...

4,5*

Gavras.

Kende hem als regisseur vooral van videoclips, dit is de eerste echte speelfilm die ik van hem zie. Dankzij zijn videoclipcarrière raakte ik geïnteresseerd in de film, die een erg gelijkmatige soort sfeer hanteert. Dat betekent dus verzien van een hoop gewelddadig kabaal en een erg rauwe regiecommunicatie.

In ieder geval is er van een zekere inleiding totaal geen sprake. We worden voorzien van een synopsis vooraf en daar moeten we het mee doen, want de film impliceert het verleden vooral en concentreert zich op het nu. Gavras windt er verder ook geen doekjes om. Meteen worden we in een overval gegooid en met erg lange takes worden we verder gesleept.

De regie is gedurende de eerste helft zonder meer indrukwekkend door meteen te openen met rauwe actie en een hoog tempo, die er vervolgens zelfs op rustigere momenten in wordt gehouden met goed sturend cameragebruik. Je voelt je daadwerkelijk meegetrokken in het verhaal die al snel een soort dystopische toon aanneemt. De verschillende perspectieven waren niet perse nodig, maar veel maakt dat niet uit.

Pas richting de tweede helft laat de film z'n zwaktes zien, zeker omdat de rellen zelf weinig indruk maken. Een camera die zich wel mengt met de heisa, maar dit nooit goed in beeld weet te krijgen. Hier was Gavras in het verleden beter in, deze film reageert afstandelijk en komt toch te stoffig over om ons de angst of het zweet van de personages te laten proeven. Aangezien actie uiteindelijk ook wordt vervangen door drama begint het steeds minder te werken. Dat neemt niet weg dat de eerste helft van hoog niveau was en Netflix mag zichzelf eindelijk weer eens trots voelen met een original.

Matig drama. Het verhaal dat helaas leunt op realiteit, wordt in eerste instantie wat rommelig uitgewerkt. Als kijker val je midden in het verhaal en het eerste uur is een continue herhalingsoefening van dreiging, actie, dreiging etc. De actie daarbij is eenduidig en omvat niet veel meer dan steeds maar vuurpijlen afschieten en het gesleep van voorwerpen. De hele film lang zie je vuurballen voorbij schieten. Niet heel origineel en best saai. Pas het laatste halfuur lijkt er wat structuur in te komen en wordt de film ook spannend. Dat maakt nog iets goed. Het acteerwerk is redelijk. Zwak begin, sterk einde. 2.5/3.0

Een film die wat doet terugdenken aan het eveneens shockerende Les Misérables (Film, 2019) van een paar jaar terug. Deze Athena moet daar niet zoveel voor onderdoen. Zeker niet wat het geweld betreft dat op een flitsende en dynamische manier wordt weergegeven. Als je de beelden ziet is dit een pure burgeroorlog waarbij politieagenten regelrechte moordpogingen of pogingen tot doodslag moeten ondergaan. Krijg maar eens zo'n koelkast op je nek om nog maar te zwijgen van de vele pyrotechnisch materiaal of vuurwerk.

Haat, pure haat, is zowat het enige wat nog overeind blijft. Van dialoog, respect of begrip is al lang geen sprake meer. Iedereen lijkt te weten hoe de rellen zijn ontstaan, maar niemand weet hoe ze te beëindigen of wanneer het zal ophouden.

Errg vlotte film ondersteund door een prima soundtrack. Qua dialoog niet al te veel aan, maar het acteerwerk was wel prima. Ook het camerawerk in de chaos mocht er zijn. De film valt misschien wat in herhaling. Op de duur heb je het wel gezien, maar de film blijft intens.

Had hier toch meer van verwacht, verhaal leunt vooral op drama en realiteit, maar vond de uitwerking niet te best, slecht chaotisch en hadm echt harder en beklijvender verwacht. Je zit echt opgescheept met een matig drama, waarbij ik nul empathie, grief had met de hoofdrolspelers en 'slachtoffers'

Intense, briljant in beeld gebrachte nagelbijter over spanningen en uiteindelijk anarchie in een parijse achterstandswijk. Na het werkelijk geniale openingsshot, een lange take van tien minuten waarin zeven verschillende scenes naadloos aan elkaar zijn gemonteerd, heeft de film aanvankelijk wat moeite om het hoge niveau te handhaven, maar het voortdurende tempo en de langzaam maar zeker escalerende gebeurtenissen zorgen uiteindelijk voor een bijzonder meeslepende kijkervaring. Het moet gek lopen willen we niet meer gaan horen van regisseur Romain Gavras, die hier een indrukwekkend visitekaartje aflevert.

De zoveelste banlieu-film die zich vrijwel exclusief concentreert op het geweld tussen de rebellerende bewoners en de politie. Naarmate de film in herhaling dreigt te vallen met meer van hetzelfde geweld, wordt de dramatisch rode draad (de spanningen tussen de broers) van lieverlee afgezwakt en naar de achtergrond verdrongen. Dat doet de film geen goed.

Een vlotte film die gelijk begint met een visueel chaotische scène voor de sfeer. Jammer dat naarmate de film steeds verder verliep er een paar minder realistische dingen voorkwamen.

Niet zo goed.

Een soort karikatuur van de banlieues die de minderheid agressieve jongeren uitvergroot tot een hele gemeenschap. Wanneer zal men eens op een normale manier allochtone jongeren uitbeelden? En hiervoor moet je dan weer bij het uitstekende Les Misérables zijn die dat wel goed doet. In ATHENA is de aanleiding tot de rellen de dood van een 13-jarige jongen in onduidelijke omstandigheden. De politie wordt met de vinger gewezen en de broer van het slachtoffer leidt een guerrilla tegen de CRS (de "strijdtroepen" van de Franse politie). Een andere broer zit dan weer zelf bij de politie en probeert de gemoederen te bedaren. De hele situatie van rellen voelt niet geloofwaardig aan zoals het getoond wordt, en dat was nog het grootste euvel bij deze film. Ook die agressieve opgefokte figuren met hun stoere taal stoorden me nogal. Als domme actiefilm kon het nog wat worden maar er wordt toch een poging gedaan om er een sociale boodschap achter te steken die totaal niet werkt.

Nadat zijn broer is gestorven terwijl hij in hechtenis leidt Karim [Sami Slimane] een massale opstand tegen de politie in de wijk Athena. Zijn oudere broer Abdel [Dali Benssalah], een oorlogsveteraan die nu bij de politie werkt, probeert zijn invloed aan te wenden om zijn broer te kalmeren en de gemoederen in de wijk te sussen. Moktar [Ouassini Embarek], de oudste broer, heeft zo zijn eigen dubbele motieven om de rust te doen terug te keren. Onervaren agent Jérôme [Anthony Bajon] geraakt tussen twee vuren in deze dynamische, voortreffelijk geregisseerde actiethriller dat de tekortkomingen van het (oppervlakkige) scenario niet kan verhullen.

In ongeveer elke reactie komt het woord realiteit voor.. onbegrijpelijk, want al snel in de film, die inderdaad een actueel en realistisch startschot heeft, wordt duidelijk dat dit niet het doel van de regisseur is. Een epos in een modern jasje gegoten, met soms duidelijke (denk aan muziekkeuze) verwijzingen, en wat subtielere verwijzingen.

Dat dit er zo dik bovenop lag, gaf mij in ieder geval de gelegenheid het verhaal los te laten, en van het 99 minuten durende choreo- en cinematografische spektakel te genieten. Alleen al de (pak ‘m beet) 10 minuten durende openingsshot, wat een regie.

Sta er van te kijken dat ik op MM daarmee een uitzondering ben.

Overigens is de making of ook zeker een aanrader.. Ook daar geen pretentieus geneuzel over actualiteit, realiteit, of ‘onder de aandacht brengen’.

Duidelijk geval van style over substance in deze film. En dat is in dit geval niet eens zo erg. Uiteraard hadden sommige personages baat bij wat achtergrondinformatie, was de pacing misschien niet fantastisch en slaan de dramatische scènes vaak hun doel voorbij vanwege alle mooifilmerij.. Als dat laatste dan de hele film door wel zó goed uitgevoerd is valt er nog best veel te genieten. Het is echt likkebaarden bij al die longtakes (trucage of niet) en de zwevende camera op die heroïsche muziek.

Uiteindelijk zeker niet de beste banlieue film, wel de fraaiste.

3,5*

Uitstekende film die het laatste kwartier dan allicht wat uit de bocht vliegt. Dat de hoofdpersoon die de hele tijd wil de-escaleren en wil helpen ineens de andere kant uitgaat, dat geloofde ik geen moment en dat doet wel een beetje afbreuk aan de film. Maar verder een heerlijke trip. Alleen al dat openingsshot en daarna alle andere scènes. De film grenst niet eens aan de werkelijkheid maar toont een heel eigen wereld die wel ergens geplaatst is in de werkelijkheid maar toch ook niet. Eerder een koortsdroom ook met al die rook. Druk, opgefokt, boeiend, visueel fijn en met een strak tempo. Ik zat er echt helemaal in. Alleen die laatste scène sloeg nergens op. Het was me als kijker tijdens de film zelf al duidelijk dat het geen agenten waren die die jongen kapot hebben getrapt, waarom dan nog zo expliciet in beeld zetten? 4,0*.

Een hysterische film, die te lijden heeft onder te grote ambities. Athena wil de kijker een Banlieu-revolutie laten ervaren, de onderliggende mechanismen van onvrede benoemen en ook nog eens een vertelling zijn over drie broers die hun eigen pad zoeken. Alles gaat in de hoogste versnelling, met longtakes, bombastische muziek en voortdurend geschreeuw. De rol van die drugsbroer vliegt zo ver uit de bocht dat de bocht niet eens meer te zien is en je je kan afvragen of er wel ooit een bocht is geweest. Zoals vaker bij longtakes, heeft de ervaring van real-time een keerzijde, namelijk dat alle bijpersonages gechoreografeerd overkomen. De manier waarop Karim en Abdel leiding geven, door er maar een beetje doorheen te lopen en links en rechts wat orders te geven, is totaal ongeloofwaardig. Dit type scene herhaalt zich ook nog eens te vaak. De ambitie spat van Athena af en dat valt in zichzelf te waarderen. Een zekere spanning en sfeer, vooral in de tweede helft, kan de film ook niet ontzegt worden. Maar Gavras had een veel betere prent kunnen afleveren door zichzelf te beteugelen: minder longtakes, minder dramatische scenes, minder bombast in de soundtrack.

Visueel indrukwekkend achterstandswijk-drama van de zoon van Costa-Gavras. De film kent een geweldig begin waardoor je meteen helemaal in de film zit. Ook daarna blijft het genieten, als er een belegering van de banlieu volgt die Middeleeuws aandoet, iets dat nog wordt versterkt wordt door de muziek terwijl er later ook nog een paard rondwandelt.

Helaas blijkt het geen opmaat voor een meesterwerk, want na deze veelbelovende start komt de film piepend en krakend tot halt, met weinig overtuigende dramatische verwikkelingen. Ook van de rellen is het beste er dan al van af, jongeren doen niet veel meer dan vuurwerk naar de politie gooien (wat er visueel nog wel aardig uitziet) en op en neer rennen, af en toe een ongecoördineerde aanval op een peloton ME-ers uitvoerend. Daartussen loopt nog een zeer zwakke verhaallijn van een crimineel die drugs en wapens probeert te verbergen en dan is er nog Abdel, een bewoner van de wijk die de boel probeert te sussen maar die vanwege de dood van de leider van de opstand zelf ook opeens radicaliseert. Om het allemaal nog wat smeuïger te maken zijn de leider van de opstand, de crimineel en de vredesduif ook nog broers van elkaar. De vierde hoofpersoon is een jonge politieagent van wie we weinig meer te weten komen dan dat hij jonge kinderen heeft en Jerome heet.

De ingrediënten zijn er wel, maar de regisseur verliest zich in zijn longtakes en het drama is uiteindelijk matig geschreven, terwijl ook niet alle acteurs overtuigen. Tegen het einde toe wordt het verhalend alsmaar zwakker (die Sebastien was een overbodige toevoeging) en de eindscène is een regelrechte anticlimax.

Had meer in gezeten, vanwege de visuele flair kom ik nog wel op een voldoende uit.

Een film over de strijd tussen gefrustreerde jongeren in Parijse wijken en de politie. Een mix tussen het Franse drama Les Misérables en The Raid, waarbij Athena vooral de jongeren in de wijk Athena volgt. De film mikt vooral op het spektakel, maar kan toch wat overtuigen. De film lijkt een lang shot te zijn met een opgebouwde spanning dankzij die cameravolging, de constante actie en de opzwepende muziek. Misschien is het wat teveel spektakel in verhouding met de werkelijkheid, maar langs de andere kant is het niet slecht dat je als kijker wordt wakker geschud. Want wat de film vooral toont is dat beide kanten hun motieven hebben, maar uiteindelijk ze evengoed met de nodige frustraties en onbegrip zitten, waarbij geweldig nog de enige manier lijkt om de ander te overtuigen.

In de toffe videoclip 'Stress' (2007) vormde een molotovcocktail de explosieve apotheose van een beschaafde maatschappij die in vlammen opgaat. Regisseur Romain Gavras bouwt in 'Athena' (2022) verder op dit thema van jongeren die zich gewelddadig verzetten tegen de status quo. Je wordt als kijker meegenomen in de euforie en het jeugdige enthousiasme waarmee 'de verzetshelden' hun eigen plek opeisen en alle heilige huisjes in de hens zetten. Visueel overdonderend door die bevreemdende mengeling van hyperrealisme en een welhaast Wagneriaanse bombast. Helaas is Romain Gavras toch meer videoclipregisseur dan een gelaagde verhalenverteller. Hoe fraai 'Athena' (2022) ook oogt, maar het lijkt nergens écht iets diepgaands te zeggen over maatschappelijke verhoudingen. Ook omdat de karakters soms absurde keuzes maken die eerder symbolisch zijn dan psychologisch geloofwaardig.