menu

Rosetta (1999)

mijn stem
3,47 (314)
314 stemmen

België / Frankrijk
Drama
95 minuten

geregisseerd door Jean-Pierre Dardenne en Luc Dardenne
met Emilie Duquenne, Fabrizio Rongione en Anne Yernaux

Rosetta speelt zich af in de onderklasse van een voormalig industrie-gebied in Wallonië waar de werkeloosheid tot ongekende hoogte is gestegen. Op een troosteloze camping woont de 18-jarige Rosetta samen met haar alcoholistische moeder, die zich tegen betaling van geld en bier laat gebruiken door allerlei mannen. Rosetta haat haar moeder en haat de hele wereld. Ze heeft maar een doel: de camping te verlaten en te leven zoals 'normale' mensen. Rosetta zet daarvoor werkelijk alles op het spel... zelfs de vriendschap met haar enige vriend.

zoeken in:
avatar van stipstap
5,0
@ Spetie, als je Rosetta kan waarderen, dan vind je Stella ongetwijfeld ook een goede film

yorgos.dalman
@stipstap,
ik zie op MoMe zo gauw 4 films die Stella heten. Welke bedoel je?

avatar van stipstap
5,0
Stella (2008) geregisseerd door Sylvie Verheyde...

avatar van scorsese
4,0
Uitstekende film over een meisje die met haar alcoholistische moeder in een sta-caravan woont en alles voor een baantje doet. De documentaire-achtige filmstijl en het ontbreken van muziek maken dit een realistisch, indringend en rauw portret over de onderkant van de samenleving. Niet bepaald vrolijke kost dus, maar zeker de moeite waard.

3,0
stipstap schreef:
@ Spetie, als je Rosetta kan waarderen, dan vind je Stella ongetwijfeld ook een goede film


Daar ben ik nog niet zo zeker van. Wanneer ik net gedaan had met kijken naar Rosetta, moest ik ook zelf terugdenken aan Stella, alleen is de uitwerking van die film toch een pak klassieker, iets meer conform met klassieke cinema. Een aanpak die beter werkt ook, want bij Rosetta was ik niet helemaal aangegrepen.

Niet dat elke film vrolijke kost moet hebben, maar bij een film zoals vb. Stella werkt het toch wel beter om vanuit een vrolijk moment naar een aangrijpend moment te gaan. Uiteraard is dat dan niet realistisch, maar weet niet of de aanpak in deze film loont. Zoals door verschillende hier aangegeven heb ik het na een tijdje ook wel gehad met het wisselen van schoenen naar laarzen etc. Alledaagsheid oké, realisme oké, maar de scènes doen er niet zoveel toe. Ook bij de drum/dansscène, die best amusant was, had ik toch een iets vrolijke Rosetta verwacht. Zeker omdat haar keuzes/beslissingen vaak impuslief zijn, zouden haar moodswings dat ook kunnen zijn.

Film heeft zeker aangrijpende scènes, maar ook te veel nietszeggende, herhalende scènes waardoor ik niet meteen door het personage gegrepen werd. Ook de keuze om haar werk op te zeggen vond ik beetje vreemd. Door hier enkele reacties te lezen kan ik de intentie 'waarom' wel begrijpen/kaderen, maar dan vind ik het beetje vreemd uitgewerkt. Maw: ze belt zo vastberaden en kort, dan lijkt me die keuze toch iets harder om te maken.

Eindscène is zeer sterk, de uitwerking ervan is ook haast in 1 run, wat wel vaker in de film het geval is. Maar erg aangegrepen heeft de film mij niet.

avatar van arno74
3,5
Goede film, ik werd meteen het verhaal ingezogen. Dat de camera er zo dicht op zit (waardoor je weinig ziet) helpt daarbij, je moet steeds opletten om te begrijpen wat ze aan het doen is. Het moment dat ze andere schoenen aantrekt voelde aan als haar grens tussen haar buitenwereld en haar privésfeer.

Hoewel dit een film is, bestaan zulke gezinnen ook echt, waar het kind om wat voor reden dan ook verstandiger/bekwamer is dan de probleemouder(s) en het gezin draaiende probeert te houden, wat een veel te grote taak is voor iemand op die leeftijd. Duquenne zet die rol geweldig neer.

Het einde voelde wel nogal aangeplakt aan. Iemand die al zo lang strijdt, misschien ook niet anders gewend is, geeft het niet zo gauw op, en zeker niet op het moment dat ze net een baan heeft. Dan had ik toch liever een echt open einde gehad waar het beeld gewoon op zwart gaat, zonder zelfmoordpoging. Overigens had ik die poging ook over het hoofd gezien, het geluid stond niet hard genoeg waardoor het gesis niet te horen was en dan heb je het niet door.

De onevenwichtige manier waarop ze met haar 'vriendje' omgaat vond ik iets te dik aangezet. Dat ze in zo'n situatie zichzelf niet altijd onder controle heeft wil ik best geloven, maar zo'n bitch dat ze hem laat verdrinken of zijn werk afpakt lijkt ze ook weer niet, dan had ze ook haar moeder al lang laten stikken. Onmogelijk is het niet, maar een tikkeltje overdreven komt het wel op me over. Die scenes dragen echter wel bij aan de bedrukkende sfeer van de film
.

3,5*

avatar van K. V.
3,5
Eindelijk deze film eens bekeken. 'k wist eigenlijk niet wat te verwachten, maar 'k vond het geen misse film. De film komt erg realistisch over en ook de cast kwam erg naturel over.
Van het verhaal zelf ben 'k wel iets minder enthousiast. Saai zal 'k hem niet noemen, maar echt swingend was het ook niet. Ook het einde vond 'k toch iets minder.
Tja toch blij dat 'k deze eens heb gezien, maar 'k hoef hem niet meer terug te zien.

avatar van gauke
2,5
het armzalige leven van een gestoorde tiener, met gemene trekken, die vocht en telkens weer strandde, werd in de vorm van een deprimerende documentaire getoond, zodat er zelden wat belanghebbends gebeurde. De film was meedogenloos eerlijk, echter hoe dicht de handcamera ook op de huid van de hoofdrolspeelster zat, het nerveuse gewiebel begon me op een gegeven moment te irriteren. En om eerlijk te zijn heb ik sterkere producties van de gebroeders Dardenne gezien.

avatar van The One Ring
4,5
Rosetta is niet een gemakkelijk personage om van te houden. Tijdens de eerste scènes is ze hysterisch; vals zelfs. Ze probeert in de opening zich vast te houden aan een baan waarvoor ze zojuist ontslagen is door middel van door het gebouw te rennen en te krijsen. Snel daarna scheld ze haar moeder verrot met teksten die de meeste mensen hopelijk nooit hoeven te gebruiken. Rosetta is op z'n zachtst gezegd een moeilijke vrouw. Je zou haar gestoord kunnen noemen. De vraag kwam snel in me op of ik er wel op zat te wachten om anderhalf uur naar zo iemand te kijken.

Het antwoord is ja. Al snel belichten de Dardennes een andere kant van Rosetta. Nee, ze proberen haar niet sympathiek te maken via platte methodes, maar eerder haar meer driedimensionaal te maken. Vriendelijk is ze niet, maar ze is een vechter en probeert met vindingrijkheid iets te maken van totaal niets. Daarbij maakt ze ook nogal wat verkeerde keuzes overigens, onvermijdelijk bij een jong meisje met weinig levenservaring, een slechte achtergrond en vermoedelijk nauwelijks toereikende educatie. Boven alles wordt ze getekend door haar band met haar moeder. Ze neemt de zorg voor haar serieus, maar buiten dat is de moeder duidelijk een voorbeeld van hoe Rosetta niet wil worden. Veel mensen willen niet in dezelfde valkuilen als ouders stappen, maar Rosetta is daarin verbeten. Wat we hier hebben is een haat-liefde verhouding tussen ouder en kind, waarbij haat vanuit Rosetta's perspectief niet eens echt ongezond genoemd kan worden.

De emotie waarop Rosetta drijft is wanhoop. Je merkt al vanaf de opening dat ze aan het randje van haar uithoudingsvermogen zit en bijna alle handelingen hier zijn er een uitdrukking van dat ze ook niet meer weet waar ze het zoeken moet. Wat dit een extra dimensie meegeeft is dat de filmstijl van de Dardennes hier in mee gaat. Hun camerawerk wordt al snel documentair genoemd. Niet gek vanwege het gebruik van een handheld en ook omdat ze dicht op de huis blijven van hun hoofdpersoon. Echter viel me ook op dat het wel erg ruw oogde en de camera vaak snel bewoog en zelfs de montage een stuwende werking had. De film ramt vooruit, ogenschijnlijk onvermoeibaar, zoals Rosetta zich door alle situaties duwt als iemand die lijkt te voelen dat er elk moment een interne tijdbom kan ontploffen, tenzij... Tenzij, wat eigenlijk? Werk? Vriendschap? Geld?

Wat het voor mij opleverde was een bijna letterlijk adembenemende achtbaanrit, maar dan niet in de vorm van een actiefilm, maar met een realistisch onderwerp. Op een bepaalde manier wisten de Dardennes me te laten geven om een nauwelijks sympathieke hoofdpersoon en tegelijkertijd schetsten ze een krachtig beeld van mensen aan de onderkant van de samenleving. De invloed op veel latere films is volgens mij ook niet te missen. Ik denk dat onder andere Fish Tank, het Nederlandse Joy en misschien zelfs Lilja 4-Ever hier klink door geïnspireerd zijn. Boven alles is het een film zeer goede film over wanhoop, misschien wel de beste over het onderwerp die ik tot nu toe zag.
4,5*

Gast
geplaatst: vandaag om 02:16 uur

geplaatst: vandaag om 02:16 uur

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

*

* denotes required fields.