Logboek

Na het waardeloze Wakanda Forever, feitelijk een film zonder bestaansrecht, gaf ik geen cent meer voor de verdere carrière van regisseur Ryan Coogler. Maar wat komt die man hier sterk terug zeg, niet te geloven. Sinners komt langzaam op gang en is zeker een half uur te lang, maar plot, personages, sfeer, muziek, setting en camerawerk zijn zo indrukwekkend dat ik dit graag door de vingers zie. Veel scenes hebben daarnaast een haast magische kwaliteit, mede door de fraaie belichting en de prachtige weidse IMAX-beeldvoering. Herhaaldelijk is de film ook behoorlijk creepy, iets dat zeker bijdraagt aan de sfeer. Kortom; nu al één van de beste films van het jaar.

Weinig opzienbarend aktiewerkje dat moet fungeren als de comeback van Cameron Diaz, die we, op basis hiervan, helaas voortaan wel kunnen afschrijven. Het charisma dat ze ooit had is hier ver te zoeken. De chemie met Jamie Foxx is in orde en de film is het leukst wanneer het duo de schijn van een normaal huwelijk probeert op te houden voor hun twee kinderen, maar plot, grappen en aktiescenes zijn te verwaarlozen. Het is vooral erg dertien-in-een-dozijn, compleet met een totaal verspilde Andrew Scott in een vlakke bijrol.

Sympathiek filmpje, aantrekkelijk geanimeerd en bevolkt door innemende personages. De plot steekt leuk in elkaar en de liedjes zijn zowaar niet storend, met halverwege zelfs een coole rap van Common die daadwerkelijk iets toevoegt aan de film.

Scream-achtige slasher die alle mogelijke cliché's van het genre op een hoop gooit, met verrassend vermakelijk resultaat. Het retro tijdsbeeld (de film speelt zich af tijdens een schoolbal in 1988) is leuk gedaan, de cast is innemend en de vele moordpartijen lekker expliciet en bloederig. Je hoeft de drie eerdere Fear Street-films niet gezien te hebben om deze te kunnen volgen, maar voor het totale plaatje is dit natuurlijk wel extra leuk.

Interessante documentaire van National Geographic over de Amazone, van de oorsprong in het hooggebergte tot de uitmonding in zee, maar met 45 minuten te kort voor zo'n groot onderwerp. Een aantal ecosystemen komt (kort) aan bod, inclusief de bijbehorende milieuproblematiek, maar waarschijnlijk zou dit beter werken als serie, met meer tijd en aandacht voor ieder afzonderlijk onderwerp. Niettemin onderhoudend en visueel indrukwekkend.

Ik ken de game waar dit op gebaseerd is niet, maar concept en uitwerking van deze verfilming zijn wat mij betreft bovengemiddeld goed. Het nare mysterieuze sfeertje zit er goed in en de film kent veel enge en lugubere momenten. Liefhebbers van botte en vooral bloederige toestanden komen ook uitgebreid aan hun trekken. Het script valt wellicht iets teveel in herhaling en de montage is een beetje aan de rommelige kant, maar al met al vond ik het wel een lekker horrorwerkje.

Spannende, zij het soms wat langdradige thriller over een kruimeldief (Bill Skarsgård) die zijn zinnen heeft gezet op een luxe SUV. Deze heeft echter een bijzonder onaangename verrassing voor hem in petto. Het claustrofobische kat-en muisspel tussen Skarsgård en de eigenaar van de SUV is overwegend boeiend genoeg in beeld gebracht en het script kent een aantal interessante invalshoeken, maar het tempo had wel iets hoger mogen liggen en de finale is niet helemaal bevredigend. Geproduceerd door Sam Raimi.

Nogal geforceerde avonturenfilm die graag Indiana Jones wil zijn maar uiteindelijk niet verder komt dan National Treasure. De plot is onderhoudend genoeg en er is volop aktie en spektakel, maar het geheel wil maar niet van de grond komen. De degelijke cast weet zich niet echt te onderscheiden en de regie van Guy Ritchie is een beetje zielloos.

Geen standaard making of van Disneynature's Tiger; meer een overzicht van de verschillende projecten in India die zich richten op het wel en wee van deze magnifieke dieren. Het gaat bijzonder goed met de populatie, maar dit brengt tegelijkertijd allerlei problemen en gevaren met zich mee, die de bevolking, met de hulp van een reeks experts, zo goed mogelijk het hoofd probeert te bieden. Mooie verhalen, soms triest, maar gelukkig overwegend hoopvol.

Sympathiek, zij het uiteindelijk iets te onbestendig drama over een chaotisch huishouden aan de rand van Rio De Janeiro. De focus ligt op moeder Irene, die dagelijks haar uiterste best moet doen om het gezinsleven in goede banen te leiden. De personages zijn innemend en er wordt degelijk spel geleverd, maar de afzonderlijke plotlijntjes stellen niet veel voor en het script kabbelt maar een beetje voort, zonder echte ups en downs. De luchtig in beeld gebrachte gebeurtenissen zijn best onderhoudend, maar blijven niet hangen.

Minder zoetsappig dan we van Disneynature gewend zijn, zowel qua vormgeving als voice-over. Dit ontpopt zich al snel tot een meeslepend, prachtig gefilmd portret van een familie van tijgers in de jungles van India. Het camerawerk is ongelooflijk intiem; niet meeleven met de lotgevallen van de majestueuze dieren, gefilmd over een periode van maar liefst vijf jaar, is onmogelijk.

Conventionele maar wel heel fraai geschoten en vormgegeven biografie over de schrijver van 's werelds meest geliefde fictieve wereld, J.R.R. Tolkien. Mooi gespeeld ook. De scenes in de loopgraven van WWI weten niet helemaal te overtuigen, daar is alles net iets te gestileerd voor in beeld gebracht, met veel gebruik van symboliek en fantasy-achtige elementen om de link naar Tolkien's boeken erin te rammen bij de kijker, maar afgezien daarvan raakt de film grotendeels doel, ook op emotioneel vlak.

Redelijk boeiend drama rond Karen Silkwood (Meryl Streep), die in een nucleaire fabriek werkt in Oklahoma. Wanneer er gevaarlijke situaties ontstaan en zij aan de bel trekt wordt ze aan alle kanten tegengewerkt. Het poor white trash-sfeertje is goed getroffen en de cast is indrukwekkend, met veel bekende gezichten in superkleine rolletjes, maar script en personages hebben uiteindelijk niet heel veel om het lijf. Het drama en het gevaar komen eigenlijk niet dichtbij genoeg om echt mee te kunnen leven met de hoofdpersonen.

Leuke komedie over een vrijgezellenfeest in Las Vegas waar een aantal vrienden op leeftijd bij betrokken zijn. De gebruikelijke flauwe grappen passeren de revue, maar de film profiteert oneindig van de aanwezigheid van vier zwaargewichten in de hoofdrol, die de boel flink meerwaarde geven. De chemie tussen de vier werkt naar behoren en tussen de flauwe grappen zitten zowaar enkele rake emotionele momenten verborgen. De leuke personages zorgen er uiteindelijk voor dat je de sporadische onderbroekenlol graag op de koop toeneemt.

Spannende thriller over een getraumatiseerde vrouw (Ingrid Bergman) die valt voor de charmes van een berekenende sociopaat (Charles Boyer). De plot komt langzaam op gang en de film duurt uiteindelijk iets te lang, maar de mysterieuze, sporadisch claustrofobische sfeer is knap getroffen en er wordt sterk spel geleverd. Let ook op het grappige filmdebuut van een hier nog piepjonge Angela Lansbury.

Creepy maar helaas ook wel wat saaie horrorfilm over een vloek die een armoedig vissersdorpje in het IJsland van de negentiende eeuw treft. Met de desolate sfeer en de van god verlaten locatie zit het wel snor, maar plot en personages laten te wensen over. De horrorelementen worden ook niet ten volle benut, met slechts een handjevol echt enge momenten. Echt zo'n film die ik graag hoger had willen waarderen, maar ja...

Prima afsluiter van een enerverende trilogie, met ook dit deel weer volgepropt met aktie en spektakel. En godzijdank weinig tot geen CGI. De verhaallijntjes worden netjes aan elkaar geknoopt en bevredigend afgerond, waarbij alle personages nog even goed tot hun recht komen. Benieuwd wat regisseur Guillaume Pierret hierna gaat doen. Talent heeft de beste man namelijk in overvloed.

Ook dit vervolg is wat mij betreft net iets te dik aangezet qua oubollige sprookjessfeer; hoe veel kitscherige details kun je als kijker hebben, vraag je je na een paar minuten al af. Gelukkig zijn plot en personages net leuk genoeg om dit deels door de vingers te zien. Ik mis een beetje de gothische bombast van het origineel, maar afgezien daarvan steekt de film visueel verder wel degelijk, zij het heet beetje levenloos, in elkaar.

Eersteklas documentaire over de John Wick-franchise. De eerste film krijgt begrijpelijk de meeste aandacht; van het idee erachter tot het schrijven van het script en de uiteindelijke productieproblemen. De breuk tussen regisseurs Chad Stahelski en David Leitch wordt ook niet geschuwd. Boordevol interessante beelden van achter de schermen en leuke interviews is dit duidelijk geen standaard pratende hoofden-documentaire geworden.

De spaanse regisseur Oriol Paulo is inmiddels een vaste leverancier geworden van vernuftig in elkaar stekende thrillers, zoals het sterke Contratiempo en de meeslepende Netflix-serie El Inocente. Ook dit Shutter Island-achtige verhaal zit weer knap in elkaar, al duurt de film wel flink te lang en zijn er iets teveel twists and turns. De personages zijn gelukkig boeiend genoeg om de film op de rails te houden.

Deze onderhoudende arthouse mindfuck is tegelijkertijd regisseur Francois Ozon's versie van een body horror a la David Cronenberg. De plot mag dan niet bepaald geloofwaardig zijn; spannend en vermakelijk zijn de gebeurtenissen wel. Daarnaast is hoofdrolspeelster Marine Vacth geen straf om naar te kijken. De film blijft continu verrassen, al dan niet positief, maar wat mij betreft is het overwegend missie geslaagd.

Deze klassieker heeft inmiddels helaas wel wat van zijn glans verloren. Het ligt niet aan hoofdrolspeler Anthony Quinn, die is uitstekend, al is zijn handtastelijke, opdringerige personage wel op het randje van het toelaatbare. Dat kon destijds allemaal maar. De romantische perikelen en de daarmee gemoeide dramatische afloop rond een mysterieuze dame doen sterk denken aan Lars Von Trier's Breaking The Waves. Net zo'n bekrompen en onbuigzame gemeenschap. De film zeurt veel te lang door en is qua humor vaak erg flauw. Hier en daar een effectieve scene, maar ik kon weinig met de gebeurtenissen. Behalve me er aan ergeren dan.

Helemaal zo slecht nog niet, deze derde reïncarnatie van de rode titelheld. De duistere sfeer is goed getroffen en zowel production design als special effects weten te overtuigen, ondaks het lage budget. Daarnaast doet Jack Kesy het prima in de hoofdrol. De horror-achtige vibe van het script ligt mij wel en blijft tot en met het einde doeltreffend gehanteerd. Niet zo goed als de twee Hellboy-films van Guillermo Del Toro, maar oneindig beter dan de mislukte reboot uit 2019.

Herzien. Blijft erg leuk, vooral door de niet aflatende stroom visuele grappen en grollen. Val Kilmer is perfect in de droogkloterige hoofdrol en lijkt hier wel van elastiek. De film is sterk opgebouwd qua grapdichtheid; de boel komt een beetje langzaam op gang maar wint aan momentum naarmate hij vordert. Het is ook allemaal precies lang genoeg. Meest inventieve scene: de vechtpartij onder water. Briljant gedaan.

Herzien. Niet zo leuk meer als 40 jaar geleden, toen ik de film ergens op VHS huurde, maar nog steeds best geinig. Vooral leuk om Val Kilmer zo hyperenthousiast te zien; dat hebben we hierna niet vaak meer mogen meemaken. De film duurt te lang, met een matte finale maar waar geen einde aan lijkt te komen, maar tot die tijd valt er best wel wat te lachen. William Atherton zet hier weer één van zijn memorabele slijmerige klootzakken neer, zoals hij dat in de jaren '80 zo goed kon.

Rauwe, intens in beeld gebrachte oorlogsfilm over een amerikaanse groep soldaten die vastgepind wordt in het huis van een iraakse familie in 2006. Verwacht geen aktiefilm; er is sporadisch wel wat botte en vooral bloederige aktie, maar hoofdzakelijk richt de film zich op het eindeloze wachten en de uitzichtloze situatie van het wanhopige team. Knap vormgegeven en overtuigend gespeeld door de jonge cast, met heel wat claustrofobische en nachtmerrie-achtige momenten.

Onderkoeld grappige, erg leuk vormgegeven nederlandse stopmotion-film, met een vermakelijk plot en sympathieke personages. Tegen het einde is de koek een beetje op, maar tot die tijd valt er veel te genieten. De oerhollandse production design is een groot pluspunt, net als de prima stemmencast. Vooral Kees Prins als opa Tuitje is geweldig.

Goedbedoeld maar nogal onevenwichtig drama over de beruchte West Memphis Three-moordzaak uit 1993. Het is onduidelijk wat regisseur Atom Egoyan precies heeft willen bereiken. Voor een thriller is de film niet spannend genoeg en voor een drama wordt er teveel geleund op cliché's en karikaturale personages. Colin Firth en Reese Witherspoon doen hun best in de hoofdrollen maar het script geeft hen niet bepaald veel om mee te werken. Het aanzien nog net waard, maar als je geïnteresseerd bent in de zaak ben je beter af met bijvoorbeeld de eersteklas documentaire West Of Memphis.

Middelmatig mexicaans aktiewerkje dat zo weggelopen lijkt uit de jaren '80, inclusief Jean-Claude Van Damme-lookalike in de hoofdrol. Door het hoge tempo heb ik me niet verveeld, maar plot en personages zijn te verwaarlozen, net als de weinig inventief in beeld gebrachte aktiescenes. Waar er overigens meer dan voldoende van zijn.

Vermakelijke maar uiteindelijk nogal overdreven en ongeloofwaardige thriller, die zich hoofdzakelijk op één locatie afspeelt. Regisseur Christopher Landon is een echte crowdpleaser en haalt alles uit de kast om de aandacht vast te houden, maar uiteindelijk zijn de gebeurtenissen niet meer serieus te nemen en rolt de boel langzaam van de rails.

Onderhoudende, sporadisch spannende thriller over oplichter Robert Freegard (James Norton) die zich voordoet als lid van de Britse geheime dienst MI5. Hierbij laat hij een spoor van verwoeste levens achter. Norton is uitstekend als de berekenende sociopaat en Gemma Arterton biedt sterk tegenspel. Visueel had men wel wat meer mogen uitpakken en echt onder de huid gaat de film niet zitten, maar al met al heb ik wel geboeid zitten kijken. Gebaseerd op een waargebeurd verhaal, blijkbaar.

Ongemakkelijke mix van komedie, fantasy en horror, resulterend in een vlees-noch-vis rommeltje. Vermakelijk, dat wel, met name door de prima cast. Vooral Richard E. Grant en Will Poulter zijn hier lekker op dreef. Afgezien van een aantal degelijk in beeld gebrachte moordpartijen valt er verder helaas weinig te beleven, of je moet van foeilelijke cgi houden.