Logboek

Vermakelijke aktiekomedie, vooral te danken aan de leuke wisselwerking tussen de van elkaar vervreemde broers Dave Bautista en Jason Momoa. Met name Bautista is hier goed op dreef. Momoa doet zijn ding. De eerste bikkelharde aktiescene, in het huis van Momoa, eist in positieve zin de aandacht op en smaakt absoluut naar meer, maar helaas is het daarna snel uit met de pret en moeten we het weer eens doen met veel matige CGI. De chemie tussen Bautista en Momoa houdt de boel gelukkig op de rails.

Overbodig, rommelig in elkaar gezet vervolg op het alleraardigste origineel. De hak-op-de-tak aanpak is uiterst storend; de hoofdpersonen verplaatsen zich in moordend tempo over de halve planeet, ogenschijnlijk zonder veel moeite. Onderweg komen ze veel matige CGI tegen. Het is lastig meeleven met de personages en de gebeurtenissen maken weinig indruk.

Altijd leuk, een nieuwe samenwerking tussen schrijver/ regisseur Anders Thomas Jensen en akteur Mads Mikkelsen. Die twee brengen het beste in elkaar boven, ook nu weer. Het stikt ook van de bekende gezichten uit Jensen's eerdere films. Helaas is de film aan de te lange kant en ligt de focus iets teveel op de psychologische verwerking van traumatische gebeurtenissen, vooral naar het einde toe, waardoor de balans een beetje weg is. Op gegeven moment weten we het wel, temeer omdat dat aspect van het script nogal voorspelbaar is uitgewerkt. Niettemin valt er veel te genieten en vooral te lachen.

Een typisch regiedebuut van een bekend akteur, in dit geval Kate Winslet. Op het akteerwerk van de hele cast valt weinig aan te merken, maar de plaats van handeling is beperkt (en visueel weinig interessant) en het script loopt langzaam maar zeker vast in melodramatische toestanden die net iets te gezellig zijn. Vooral het einde doet het glazuur van de tanden springen.

Het duurt even voordat de plot op gang komt, maar eenmaal op stoom is dit een sfeervol, intrigerend mysterie, dat wel wat doet denken aan de duitse televisieserie Dark. Zo goed wordt het niet, maar de film is spannend genoeg om tot het einde te blijven boeien.

Knap gemonteerde documentaire, grotendeels opgebouwd uit bodycam-beelden. Het duurt even voordat het onderwerp interessant begint te worden, maar gaandeweg wordt je als kijker op vernuftige wijze betrokken bij de gebeurtenissen. En bepaalde emotionele scenes hakken er behoorlijk in. Uiteindelijk iets te manipulatief en de boodschap had iets subtieler gebracht mogen worden, maar al met al wel een unieke kijkervaring.

Interessant maar te langdradig uitgewerkt drama met body horror-trekjes. Regisseuse Julia Ducournau onttrekt sterk spel aan haar cast en qua sfeer en camerawerk zit het absoluut wel snor, maar de plot is te zwaar op de hand en op gegeven moment begint de boel behoorlijk te slepen. Het idee van een Aids-achtige epidemie, waarbij de slachtoffers langzaam in menselijke marmeren beeldhouwwerken veranderen, komt evenwel krachtig over.

Licht belachelijk thais horrorwerkje over een mysterieuze filmvoorstelling in het Kamchanod bosreservaat, voor een onzichtbaar publiek, waar naar verluidt geesten opdoken. Voornaamste probleem is dat de film niet eng is; de timing van de jumpscares is belabberd en de enge momenten zijn zo voor de hand liggend dat ze vooral op de lachspieren werken. Het akteerwerk is tenslotte ook niet best.

Onaangename thriller met een science fiction-insteek, goedkoop ogend en matig gespeeld. De plot is aanvankelijk best intrigerend, maar al snel verzandt de boel in saaie, repetitieve toestanden. Personages en dialogen hebben ook weinig om het lijf. Kortom, een tegenvaller van regisseur Steven Shainberg, wiens carrière ooit veelbelovend van start ging met Secretary (2002). Dat blijkt met terugwerkende kracht een toevalstreffer.

Sterke zuid-koreaanse historische aktiefilm, complex maar gelukkig wel vrij overzichtelijk en helder opgebouwd. De cast is prima en visueel steekt alles indrukwekkend in elkaar, van de mooie production design tot de eersteklas aktiescenes. Aan de lange kant en qua plot en personages moet je er even inkomen, maar eenmaal op stoom is dit een meeslepend en spannend epos. Doet qua onderwerp en sfeertekening wel wat denken aan het eveneens prima The Age Of Shadows.

Niets van verwacht en toch een tegenvaller. Plot en personages zijn vlak, net als de weinig geïnspireerde en vaak nogal lelijke animatie. Hier en daar een mooi shot, maar overwegend doet de (opzettelijk) overdreven blokkige en kleurrijke omgeving pijn aan de ogen. Jack Black doet zijn best in de hysterische hoofdrol maar krijgt weinig geslaagde grappen toebedeeld. Jason Momoa, hier op zijn meest sullig, komt er wat dat betreft iets beter vanaf.

Enkele maanden na de invasie van Polen door de nazi's in 1939 werden zo'n 15.000 poolse krijgsgevangenen vermoord door de Sovjet geheime dienst. Deze schokkende gebeurtenis vormt het onderwerp van deze poolse film en hakt er op beeld ongenadig in, maar helaas zijn alle randzaken en overige plotlijnen cq personages dodelijk saai. Dan blijkt het fascinerende onderwerp zelf helaas uiteindelijk toch niet toereikend om hier een boeiende kijkervaring van te maken.

Aanvankelijk intrigerend, maar al snel verzandt dit italiaanse drama met thriller-elementen in een rommelig gemonteerde, te dik aangezette bedoening. De hoofdrol van Kseniya Rappoport is evenwel de moeite waard en er zijn her en der wel wat effectieve scenes. Maar de aanpak van regisseur Giuseppe Tornatore had wel wat subtieler gemogen, iets waar zijn eerdere Cinema Paradiso ook al last van had.

Boeiende, knap geconstrueerde mozaïek van levens in het hedendaagse Sofia, Bulgarije. Door de ogen van een groep taxichauffeurs volgen we de verloedering van de stad en het steeds verder wegzakken van normen en waarden. De afzonderlijke scenes zijn veelal in één lange take opgenomen, met sporadisch zeer complexe cameravoering. Deze aanpak zorgt in ieder geval voor veel sfeer en betrokkenheid bij de personages. Niet alle verhaaltjes zijn even interessant, maar overwegend is dit een fascinerende, tot nadenken stemmende film.

Leuk, heel mooi vormgegeven duister sprookje, een soort kruising tussen Amélie en Leon. Mads Mikkelsen mag weer eens opdraven in een amerikaanse film als huurmoordenaar maar heeft hier zowaar een erg toffe rol. De scenes tussen hem en de jonge hoofdrolspeelster Sophie Sloan zijn heerlijk onderkoeld en vaak erg grappig. Ook Sigourney Weaver is op dreef in een belangrijke bijrol. De eerste helft van de film is aan de trage en statische kant, mede door het grotendeels ontbreken van diaogen, maar zodra plot en personages los gaan is het genieten.

Degelijke aktiefilm over een stoer (want met baard, althans, de mannen) team van agenten dat op een verdachte verlaten opslagplaats met miljoenen aan contant geld stuit. Achterdocht en intriges volgen. Vlot geregisseerd door klusjesman Joe Carnahan en voorzien van een prima cast (Matt Damon en Ben Affleck zijn op dreef), waardoor dit iets boven het maaiveld uitsteekt. De eerste helft is het beste, met een intens, bijna horror-achtig sfeertje. Daarna wordt het allemaal wat meer standaard en voorspelbaar.

Te dik aangezette tragikomedie over twee muzikanten (Hugh Jackman en Kate Hudson) die een Neil Diamond tributeband beginnen om hun dromen na te jagen. Aan het enthousiaste spel van de hoofdrolspelers ligt het niet, maar de humor is aan de geforceerde kant (Jim Belushi gedraagt zich bijvoorbeeld alsof hij in een slapstick-film zit) en op gegeven moment komt er zoveel overdreven in beeld gebracht drama om de hoek kijken dat het bijna op de lachspieren werkt. De stroperige soundtrack, vol met veel te lang uitgesponnen Neil Diamond-krakers, helpt ook niet mee.

Lekker jaren '60-sfeertje in dit vrij saaie mysterie rond een door fotograaf David Hemmings toevallig gemaakte foto van twee verliefde mensen in een park in Londen. De zoektocht die volgt weet lang niet altijd te boeien en de film is niet bepaald spannend, maar bepaalde plotelementen en de visuele aanpak van de film is wel interessant.

Mooi, knap uitgewerkt en gelaagd drama over de moeizame verstandhouding tussen twee zussen (Renate Reinsve en Inga Ibsdotter Lilleaas) en hun afwezige, egocentrische vader (Stellan Skarsgård). Het script stuitert kunstig heen en weer tussen artyfarty filmhuis-cinema en meer toegankelijk drama, doorspekt met onderkoelde humor. Let bijvoorbeeld op de grappige korte scene waarin Skarsgård zijn piepjonge kleinzoon dvd's van The Piano Teacher en Irreversible kado geeft. Dat komt nooit meer goed! De drie hoofdrolspelers zijn subliem.

Leuke, onderhoudende documentaire die het gigantische productieproces van het achtste (en laatste) seizoen van de HBO-serie Game Of Thrones laat zien. Geen pratende hoofden en er komen ook amper bekende gezichten langs; de focus ligt op de doorgaans onzichtbare mensen die zorgen dat alles soepel verloopt, van de persoon verantwoordelijk voor sneeuw op de set tot de eigenaars van de snackwagen die de figuranten van eten voorziet. Bepaalde momenten hadden wel mogen sneuvelen op de montagetafel en de docu is net iets te lang, maar overwegend biedt dit een fascinerend kijkje achter de schermen.

Fraaie, zelfverzekerd opgebouwde documentaire over één van de meest beroemde foto's ooit en het mysterie erachter. Oorlogsfotograaf Gary Knight en een klein team journalisten beginnen aan een zoektocht naar de waarheid. Aanvankelijk lijkt het een beetje muggenzifterij en vraag je je af hoe de makers met dit onderwerp een hele documentaire kunnen vullen, maar gaandeweg ontvouwt zich zowel een menselijk drama als een steeds groter wordend complot.

Onderhoudende maar helaas nogal van de hak op de tak springende documentaire over journalist Seymour Hersh, die zich al zestig jaar aan de frontlinie van de politieke journalistiek in de Verenigde Staten bevindt. Hersh is een fascinerend, charismatisch persoon en zijn loopbaan kent duizelingwekkende hoogtepunten, zelfs zoveel dat de speelduur van deze docu feitelijk niet toereikend is. Hijzelf en de overdaad aan onderwerpen komen er hierdoor een beetje bekaaid af. De makers hadden er beter een hele serie van kunnen maken.

Lange zit, mede door de min of meer bekende plot, maar al met al best goed gedaan. De imposante cast presteert naar behoren, al is Rami Malek wisselvallig in de hoofdrol. Russell Crowe is daarentegen erg goed als Hermann Göring. De psychologische spelletjes tussen de twee worden door regisseur James Vanderbilt vrij conservatief in beeld gebracht, maar bij vlagen maakt de film dan toch de benodigde indruk. Zo is de scene waarin de gruwelijkheden van de concentratiekampen in de rechtbank worden vertoond (in complete stilte) bijzonder effectief en aangrijpend. En het laatste half uur is gewoonweg van grote klasse.

Verdienstelijke, sfeervolle belgische horrorfilm over een groep jonge padvinders die in de Ardennen stuiten op duistere zaken. Plot en akteerwerk zijn niet bijzonder, maar visueel heeft regisseur Jonas Govaerts de zaakjes goed voor elkaar en de film kent een prima opbouw. De langzaam escalerende gebeurtenissen resulteren uiteindelijk in een spectaculaire en bevredigende finale, waarin de boel heerlijk losgaat.

Langdradige zwarte komedie over de pas ontslagen Man-su (Lee Byung-hun), die zich genoodzaakt ziet zijn concurrentie voor een nieuwe baan uit de weg te ruimen. Visueel ziet de film er tot in de puntjes verzorgd uit en ook op het akteerwerk valt weinig aan te merken, maar de plot sleept zich eindeloos voort en veel situaties zijn aan de flauwe en veel te dik aangezette kant.

Teleurstellend derde deel, flauw en langdradig. Al snel pakt de keuze om de cast te laten afreizen naar Peru voor een avontuur in de jungle verkeerd uit. De vergezochte plot teert op de charme van de personages en probeert de tekortkomingen van het script te compenseren met visueel spektakel, maar echt bijzonder wil het nergens worden. Het einde kent dan gelukkig wel nog wat leuke momenten (en een grappige cameo).

Onweerstaanbaar waargebeurd levensverhaal van John Davidson, die op 15-jarige leeftijd de diagnose Tourette kreeg. Prachtig gespeeld door Robert Ayamaro (en door Scott Ellis Watson op jongere leeftijd) en vaak erg grappig en schrijnend tegelijkertijd. De op veilig spelende, conventionele regie van Kirk Jones is minder indrukwekkend, net als de (gelukkig spaarzame) momenten dat men voor effectbejag gaat, maar overwegend is dit gewoonweg een mooie film.

Vermakelijk maar nogal druk gemonteerd en afgeraffeld, met een te hoog tempo. Waarom is dat nodig? Alsof de makers bang zijn dat het publiek ieder moment kan afhaken. Jammer, want de personages zijn (nog steeds) charmant en het is leuk om Ralph Macchio te zien opdraven, ook al voegt hij weinig toe.

Een overdaad aan slap gelul in dit toneelmatige komische drama over een groepje bevriende miljardairs die samenkomen voor een luxe weekend in de besneeuwde bergen. Terwijl internationale markten instorten en geweld in het buitenland uitbreekt, komen de onderlinge vriendschappen onder druk te staan. De voortdurende stroom aan hippe dialogen, de beperkte setting en de onsympathieke personages zorgen al snel voor een nogal vermoeiende kijkervaring, al moest ik soms wel lachen om de maffe situaties die gaandeweg ontstaan.

Dubieus jaren '70-werkje over twee doelloze criminelen die hun dagen vullen met stelen en het lastig vallen van vrouwen. Vooral de eerste helft is bijzonder vrouwonvriendelijk en mede hierdoor moeilijk door te komen. De onverbeterlijke personages van hoofdrolspelers Gérard Depardieu en Patrick Dewaere zijn onuitstaanbaar, maar gaandeweg wordt de film gelukkig wel iets boeiender. Het gedeelte met Jeanne Moreau is zelfs erg mooi. Het is helaas niet voldoende om de boel dan nog te redden. Een jonge Isabelle Huppert duikt tegen het einde ook nog op, om direct daarna ontmaagd te worden door beide heren.

Fascinerende, knap gemonteerde documentaire over het politiek bewogen jaar 1975 en de keur aan geweldige films die in dat jaar werden uitgebracht. Aan de hand van slim gekozen fragmenten uit die films trekken de gebeurtenissen van 1975 aan ons voorbij en zien we hoe het reilen en zeilen van de Verenigde Staten wordt gereflecteerd door Hollywood. De prima voice-over is van Jodie Foster, die in 1975 te zien was in... Taxi Driver.