menu

Blowup (1966)

Alternatieve titels: Blow-Up | Blow Up

mijn stem
3,48 (530)
530 stemmen

Verenigd Koninkrijk / Italië / Verenigde Staten
Drama / Mystery
111 minuten

geregisseerd door Michelangelo Antonioni
met David Hemmings, Vanessa Redgrave en Sarah Miles

Regisseur Antonioni schetst een beeld van swinging Londen in de jaren 60 en doet dat met het verhaal van de fotograaf Thomas (Hemmings). Die maakt kiekjes van twee verliefde mensen in het park. Bij het vergroten van de foto blijkt hij een moord te hebben gefotografeerd, waarna een intrigerende zoektocht begint.

Trailer

https://www.youtube.com/watch?v=PRENEOHlcbw

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat MovieMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe MovieMeter met je privacy omgaat.

zoeken in:
avatar van Leland Palmer
5,0
Antonioni! Werkelijk. Na 'Zabriskie Point' een nieuw meesterwerk van de man. Wat een film! Is alles wel wat het lijkt? Vatten we dingen wel op hoe ze werkelijk zijn? Zijn alle dingen om ons heen wel zo? Of denken we te veel, beïnvloed het één het ander en is de werkelijkheid wat mensen denken en hoe dingen echt zitten toch nét wat anders. De eindscéne met de ''tennisbal'' (én het stuitergeluid ineens) vat alles perfect samen.

'Blowup' is een aaneenschakeling van fantastische scenes; Hemmings in z'n dikke auto, de (foto)studio van de man, de vrouwen, de propeller, de stoeiscéne met de 2 dames is niets minder dan briljant, de wandelingen in het park (de foto's + het opzoeken van het lijk) zijn verschrikkelijk meeslepend (de geluiden ook steeds; de wind, de takken; prachtig) en vanaf het moment dat alle foto's + negatieven missen uit z'n studio gooit Antonioni er nog een andere wending achteraan. Deze film heeft zoveel. Prachtig.

En dat alles gegoten in een heerlijk jaren 60 sfeertje. De kleding, de kapsels, het inrichten van de huizen, een optreden van Yardbirds (ook heerlijke scene tijdens dat concertje) en de fijne camerastandpunten die Antonioni vaak gebruikt. Een genot om naar te kijken dit. Had deze prent al tijden klaar liggen - op één of andere manier is het er nooit van gekomen, maar ik ben blij deze prent eindelijk gezien te hebben.

4,5
Gelukkig hebben sommige mensen nog goede smaak... Heb je nog films van Antonioni gezien, HarmJanStegenga?

avatar van Leland Palmer
5,0
ThomasVV schreef:
Gelukkig hebben sommige mensen nog goede smaak... Heb je nog films van Antonioni gezien, HarmJanStegenga?
Zeker, al zijn het nog niet zoveel. Zabriskie Point (m'n favoriet ), Professione: Reporter en La Notte, die ik helaas onder verkeerde omstandigheden zag. Heb nog een paar liggen, dus Antonioni is nog niet van me af. En na deze prent eerst helemaal niet meer.

avatar van John Milton
3,0
Voorlopig hik ik nog (mezelf genoegzaam wentelend in mijn wansmaak ) tegen La Notte aan. Wil die wel ergens dit jaar of volgend jaar zien in het kader van de MM top 1000

avatar van de grunt
5,0
Blow-Up

NEW, restored 4K digital transfer


avatar van de grunt
5,0
Volbloed estheet die Antonioni


Bélon
Vooral geslaagd als tijdsdocument maar qua verhaal behoorlijk saai, vooral de eerste drie kwartier. Het vrouwelijk schoon mocht er zijn met name Sarah Miles in een roodgehaakt pakje vond ik best gewaagd voor 1966 begrippen en de dames zullen vast veel kijkers naar de bios hebben getrokken toendertijd. De film heeft ook wel enige historische importantie:

The American release of the counterculture-era film with its explicit sexual content (by contemporary standards) by a major Hollywood studio was in direct defiance of the Production Code. Its subsequent outstanding critical and box office success proved to be one of the final events that led to the final abandonment of the code in 1968 in favour of the MPAA film rating system.

Blowup - Wikipedia - en.wikipedia.org

Het is wel een aparte film die bijblijft daarom uiteindelijk een ruime voldoende.

3,5*

avatar van de grunt
5,0
Bélon schreef:
uiteindelijk een ruime voldoende



avatar van baspls
3,0
Sinds in Brian De Palma's Blow Out heb gezien was ik al nieuwsgierig naar Blowup. Blowup is namelijk de inspiratie voor De Palma's Thriller geweest. Bovendien is het concept van de film bijzonder sterk.

In het London van de jaren '60 maakt een jonge impulsieve fotograaf foto's van een koppel in het park. Als hij later een vergroting van een van de foto's maakt komt hij erachter dat hij een moord heeft gefotografeerd.

David Hemmings (die later in Dario Argento's Giallo Profondo Rosso zou spelen) speelt een nogal impulsieve fotograaf die geen seconde rust lijkt te kennen. Zodoende lijkt het ook haast dat de film nauwelijks tijdsprongetjes bevat. Het geeft mij zelfs de indruk alsof er geen script was en Antonioni ter plekke de hele film heeft verzonnen. Want 80% van de film heeft eigenlijk helemaal geen toegevoegde waarde voor het verhaal. De hoofdpersoon loopt totaal uit het niets een club in waar een The Yardbirds een optreden geven. Een gitaar wordt kapot geslagen en de fotograaf vind het nodig die te bemachtigen om de een of andere reden.

Het lijkt erop dat Antonioni alleen maar bezig was met een tijdsbeeld schetsen van de jaren '60 en niet met het vertellen van een verhaal. Daardoor is de film behoorlijk saai en zelfs moeilijk uit te zitten. Het verhaal begon pas halverwege echt te boeien en wordt uiteindelijk compleet vergeten. De fotograaf doet namelijk helemaal niets met zijn ontdekking.

Al met al dus geen prettige kennismaking met de veelgeprezen Michelangelo Antonioni, ik zie de genialiteit van deze film in ieder geval niet in. Opzich een interessant tijdsbeeld en dan met name de combinatie van de allernieuwste trends samen met de alom aanwezige overblijfselen van de industriële periode van London. Maar daarvoor kun je ook gewoon een film als Frenzy van Hitchcock opzetten.

avatar van Zuster Stein
Hoe klinkt het klappen van één hand?

avatar van baspls
3,0
Zuster Stein schreef:
Hoe klinkt het klappen van één hand?

Ken die uitdrukking niet...

avatar van Zuster Stein
baspls, het is geen uitdrukking, meer een (onoplosbaar) raadsel, afkomstig uit het Zen-boeddhisme. Ik denk dat , om de film te begrijpen, je wat moet afweten van het Zen-boeddhisme, dat in die tijd erg in opkomst was. Het raadsel is daar een voorbeeld van.

Hier is de eerste q en q serie een beetje op gebaseerd.

4,5
Als de fotograaf er wel iets mee zou doen, zou het geen Antonioni zijn, baspls. En zou de film mij ook niet boeien. De film is geen moordverhaal, de film heet Blow up, en is een Antonioni. Net zoals L'avventura bijvoorbeeld ook geen moordavontuur is, maar een film over vervreemding. Ook een Antonioni dus. Moordverhalen zijn er duizenden, Antonioni is en blijft uniek....

avatar van de grunt
5,0
Blow-Up is kunst en kunst laat zich niet in hapklare brokken opdienen. Antonioni was de ware grootmeester van de Italiaanse cinema in tegenstelling tot een Fellini of Visconti.

Bélon
Tsja wat is kunst? Ik denk dat we het er wel over eens kunnen zijn dat bijv. een Van Gogh ook onder kunst wordt geschaard en zich prima in hapklare brokken laat opdienen voor jaarlijks 2 miljoen toeristen in Amsterdam.

Ik vind Antonioni niet zo boeiend, geef mij dan liever Kubrick, Melville of de oude Malick of zo. Voor allebei staan mensen trouwens niet (meer) in de rij i.t.t. veel schilderkunst. Maar wie weet is dat over een eeuw anders en staan mensen hiervoor in de rij, time will tell

avatar van de grunt
5,0
Vergelijk Antonioni met een Picasso. Ondefinieerbaar. Ongrijpbaar. Van Gogh is dan toch een beetje de Frank Darabont van de schilderkunst. Oe wat zeg ik nou...

avatar van baspls
3,0
Als dit Antonioni's kenmerkende stijl is: niets doen met de handvatten die je worden gegeven, dan vind ik het maar niets. Begrijp me niet verkeerd, ik hou ook wel van Kunstzinnige films, ik noem een Andrei Tarkovksy. Maar de filosofie achter deze film ontgaat mij compleet.

Bélon
de grunt schreef:
Vergelijk Antonioni met een Picasso. Ondefinieerbaar. Ongrijpbaar. Van Gogh is dan toch een beetje de Frank Darabont van de schilderkunst. Oe wat zeg ik nou...


Zouden er ook koelkastmagneten en onderzetters van films van Darabont bestaan?

Ik zou Van Gogh eerder met Nolan vergelijken of zo: de naam Nolan is veel bekender bij het grote publiek dan Darabont (en zijn films op een paar na ook). Antonioni doet mij dan weer meer denken aan Mondriaan: origineel en kunsthistorisch gezien belangrijk en museumwaardig maar m.i. behoorlijk saai.

4,5
Dat is inderdaad wat mij zo boeit bij Antonioni, baspls: uitgerekend niét met de voor de hand liggende clichés, de gegeven "handvatten" wordt iets gedaan, maar met wat daartussen ligt. Dat onderscheidt hem net van de duizenden anderen. En daarin proberen de grootsten zijn voorbeeld te volgen. Onder meer de Russische Tarkovsky en de Turkse Ceylan. En of het aantal mensen dat daarvoor in de rij staat dan een criterium is, durf ik te betwijfelen, Bélon...

avatar van mjk87
4,0
Deze film was ooit mijn eerste Antonioni, zonder dat ik wist dat deze van hem was (ik kende de beste man nog niet eens van naam) maar deze was eerder een film uit de kast van m'n vader die zeer geïnteresseerd is in de jaren 60. Nu vele Antonioni's verder kijk ik toch net wat anders naar de film. De ervaring blijft redelijk dezelfde, maar ik herken wel veel uit andere films. De beelden van een modern Londen (liefst met kale flats - daarom zie ik ook liever de films in zwart-wit waar de vormen en lijnen veel belangrijker zijn), de tijdsgeest die vooral in mode naar voren komt, de stille beelden en de rust en ritme in montage. Een bijzondere film die soms nergens heen lijkt te gaan en aan het eind laat de film je ook verweesd achter: waar heb ik naar zitten te kijken? Maar wel op een fijne manier want altijd heb je het idee dat Anotnioni precies weet wat hij doet, maar de bal vervolgens bij de kijker neerlegt.
Visueel niet heel bijzonder. De aankleding is wel aardig met soms mooi gekleurde kleding, maar als geheel wat grauw en saai ook. En als geheel ook geen film die onder de huid kruipt. Wel de volle speelduur enorm boeit en daarom verhoogd naar 4,0*.



avatar van Dievegge
4,5
Swinging London werd het beste weergegeven door een Italiaan. De jaren '60 waren een periode van rebellerende jeugd, modcultuur, protest tegen oorlog en kernwapens. de eerste rocksterren en supermodellen.

Ook een fotograaf kon een ster zijn. In het begin word je op het verkeerde been gezet wanneer Thomas (David Hemmings) ongeschoren tussen een groep daklozen verschijnt. Hij was daar "undercover" voor een fotoreportage. Meteen daarna blijkt hij in een Rolls-Royce te rijden. Hij is niet sympathiek, maakt vrouwonvriendelijke opmerkingen, is arrogant. Dagelijks omringd door fotomodellen raakt hij hen beu en begint hij hen als voorwerpen te behandelen. Hij is rijk en excentriek. Zo koopt hij een propeller, puur omdat hij die mooi vindt.

De titel slaat op het vergroten van foto's, waardoor details beter zichtbaar worden, maar waardoor ze ook vager worden. Ze lijken op de pointillistische schilderijen van z'n Bill, die beweert dat hij er vormen in ontdekt die hij er niet bewust in gestoken heeft. Ook Thomas ontdekt achteraf dingen op z'n foto's, zowaar leidend tot een klein moordmysterie. Na vijfenzestig minuten is er een wazig beeld van een man met een pistool in het struikgewas. Na de worstelpartij is een vage foto van het lijk te zien. Vanessa Redgrave past niet in het rijtje oppervlakkige modellen, maar is wel degene die Thomas' interesse opwekt.

Enkele beroemdheden zijn te zien. Er is een optreden van de Yardbirds met Jimmy Page en Jeff Beck, die z'n gitaar kapotslaat. Binnen de concertzaal is die gitaarhals een relikwie, daarbuiten is hij opeens waardeloos. De jonge Michael Palin staat tussen het publiek. Julio Cortázar, de schrijver van het kortverhaal, heeft een cameo als dakloze. Veruschka was een Duits fotomodel. Ook Jane Birkin draaft op als wannabe.

De tennismatch in pantomime is surrealistisch. Eerst is er beeld zonder geluid; dan geluid zonder beeld. Het gaat over het onvermogen van de menselijke waarneming om de realiteit volledig en objectief te registreren.

avatar van Antonin
4,0
staat in mijn top 10 van vreemdste eindscènes ooit, (zoals o.a. ook: "2001 a space odyssey" en "stellet licht')

avatar van scorsese
3,5
Goeie film over een fotograaf die iets denkt te zien op een aantal foto's die hij heeft genomen. Het plot dat laat geïntroduceerd wordt lijkt er verder niet echt toe te doen (het komt mede hierdoor wat onsamenhangend over). Wel een paar prachtige scenes (zoals de scene waarin de foto's worden genomen in het park en de scene waarin de foto's ontwikkeld worden). Verder een mooi tijdsdocument (helemaal vanwege de kostuums).

avatar van Alathir
3,5
Dit is zo'n film die je achteraf met een vreemd gevoel achterlaat. Waar heb ik nu net naar zitten kijken? Blowup is in de verste verte niet gelijkaardig met Brian De Palma's Blow Out. In feite doet de plot er helemaal niet toe in deze film. De film lijkt amper tijdsprongen te maken waardoor er weinig lijkt te gebeuren. Het einde laat je dan ook verdwaasd achter. Is er wel iemand vermoord? De foto's vertellen van wel en het lijk in het park ook. Maar plots is het lijk verdwenen. Is het meegenomen door de politie of is het niet gebeurd? Erg dubbel maar ik zie er wel iets meesterlijks in.

Deze Blowup is vast een film met een heleboel verborgen symboliek en boodschappen. Mensen zijn meelopers. Ze doen mee met de massa. Een kapot stuk van een gitaar wordt in een publiek gegooid en iedereen hecht er op dat moment enorm veel waarde aan. Tot David Hemmings ermee gaat lopen en het eenmaal buiten gewoon als een stuk rommel op de grond gooit.
Daardoor geef ik ook 3.5* en geen 2* omdat het een film is die mij toch doet nadenken.
Helaas vond ik het geheel toch vrij duf en saai aanvoelen. Visueel vond ik het qua kleur weinig interessant, al is de cameravoering vrij apart. Net zoals de film.

3,5
Met deze film kan je alle kanten uit, wat maakt dat het lezen van recensies, analyses en duidingen je weinig verder helpt. Bij de meeste films ga je na afloop van bezichtiging dan op zoek naar één van je favoriete filmrecensenten, totdat je een duiding hebt aangetroffen die precies verwoordt wat je vagelijk al voorvoelde, maar niet wist, of niet durfde, te articuleren. Deze prent heeft daarentegen de wonderbaarlijk eigenaardigheid dat je volledig op jezelf bent aangeworpen. Antonioni vraagt zijn publiek ronduit: en wat denk jij nou? Ook stapsgewijs redeneren, waarbij je iedere scène en iedere line zorgvuldig op de weegschaal legt, helpt niet: want zodra je denkt dat je de essentie hebt weten te grijpen, schiet je weer een ander verband te binnen waardoor je kleine theorietje overhoop - blowed up, inderdaad - komt te liggen. Die essentie heb ik ook niet kunnen vinden in de besprekingen van de door mij meest gelezen filmrecensenten, Roger Ebert, Dan Schneider en Dennis van Dessel. Ook bij hen kun je geen zin onderstrepen die de kern van hun betoog blootlegt. Of die multi-interpretabiliteit de film groots maakt, het wordt vaak gezegd, weet ik niet.

Dat gezegd hebbende, blijven twee woorden met name op mijn lippen bestorven liggen: illusie en ennui. Nu heb ik hierboven kenbaar gemaakt dat ik geen grand theory van deze film wil ontwerpen, omdat een andere perceptie even plausibel kan zijn, net zoals het vermeende moordplot zelf geïnterpreteerd kan worden naar lievelust, maar persoonlijk moet je over de brug komen, zeker omdat dat nu juist iets zegt over je persoon zelf (misschien een van de intenties van deze Italiaanse grootmeester?). Aan de oppervlakte is de fotograaf een hooghartige kwast die de snauwerige opmerkingen die hij zijn omgeving toewerpt metterdaad vergeet. Van iemand die nergens bij stilstaat, mogen we ook geen reflectie op zijn geweten verwachten. Dat kun je immoreel, maar ook amoreel noemen. Zoals Antonioni zelfs de personages tegen het einde van de film laat vervluchtigen, zo blijven de werkelijke gebeurtenissen in het leven van de protagonist volledig verstoken van enige zingeving die hij eraan geeft.

Hier zijn echter een aantal uitzonderingen op, en hier komen we misschien nog het dichtst in de buurt bij de bedoeling van de film. Voor drie objecten weet de fotograaf wel ergens zijn interesse, zij het niet constant en volhardend, en stuk voor stuk blijken ze omgeven door de mogelijkheid van de illusie. Allereerst is er natuurlijk het moordcomplot, waarvan geen verstandig mens kan zeggen of het, waarom het en hoe het nu precies heeft plaatsgevonden. Waar de fotograaf in de loop van zijn constructie van het voorval een aantal belangrijke leads gevonden lijkt te hebben, zijn deze aan het eind van de film allemaal verdwenen, dat zelfs de vraag rijst of er überhaupt íets heeft plaatsgevonden. Was dit dan niets dan illusie? Wanneer hij zijn vriend Ron erbij roept om de opgespoorde feiten te verifiëren, en deze vanwege zijn benevelde staat niet thuis geeft, geeft hij er maar de brui aan en mengt hij zich in het feestgedruis. Zelfs de waarheid mag niet baten.

Dan de aanwezigheid van twee vrouwen: met de vriendin van zijn huisgenoot lijkt hij een heimelijke verbintenis te hebben: wanneer hij 's avonds thuis komt, en haar aantreft terwijl haar vriend bovenop haar ligt om zijn behoefte te doen, zij daar niet in het minst voor geporteerd lijkt te zijn, kijkt zij naar hem met een blik van kennelijke verstandhouding. Na afloop van de vrijpartij komt zij nog even langs bij de fotograaf en vraagt ze achteloos of hij soms iets zocht daarnet. Was die hele connectie dan louter inbeelding? Van hetzelfde laken een pak aangaande zijn relatie met het personage van Vanessa Redgrave. Is er een seksuele connectie tussen de twee? Zij kleedt zich voor hem uit, gereed om samen de sprei te bespringen, om iets van hem gedaan te krijgen, dat wordt letterlijk gezegd, maar bij vlagen vangen we signalen op dat zij daadwerkelijk geamuseerd voelt in zijn bijzijn (wanneer er wordt aangebeld vraagt zij hem niet open te doen, is de suggestie dat zij hem dit vraagt om het moment van de seksuele spanning niet te breken). Dit wordt vervolgens weer ontkracht wanneer we hem zien smeken om een telefoonnummer en zij, zoals naderhand blijkt, hem een verkeerd nummer heeft gegeven. Zat er nu daadwerkelijke betekenis in hun samenzijn, of berustte dit alles op het schijnoordeel van een van levenslust leeggezogen, zelfoverschatte fantast? Een sluitende bewijsvoering valt niet te geven, voor geen van beide theorieën, en kijker en hoofdpersoon zijn voorbestemd om in het ongewisse te blijven. Want telkens als de hoofdpersoon iets op het spoor is waar hij zich aan vast kan klampen, laat hij dit weer los, hetzij door zijn karkater, hetzij omdat externe omstandigheden hem ertoe dwingen.

Voor mij leert deze film - en ik weet bij voorbaat dat ik hiermee nog niet de halve lading van de film dek - dat er een verband bestaat tussen ennui - de Latijnse term voor ons Hollandse verveling geeft toch een existentiële lading - en illusie. De mens is nu eenmaal een vat dat gevuld moet worden, en komt het gist nu niet uit het leven zelf bovendrijven, dan haalt hij zich stof wel elders. En of iets werkelijk is, of berust op illusie, weten we pas wanneer we er betekenis aan geven. Wie dat nalaat, blijft in een schemer van onwetendheid hangen.

avatar van Ludo92
Geen tranen in de ogen tijdens de laatste 10 minuten?

3,5
Ik vond de allerlaatste scene met de tennisbal niet per sé nodig, omdat nog een keer met lichtjes overtrokken symboliek werd gezegd wat al vele malen gezegd was, maar dat oordeel is denk ik vooral het gevolg van mijn subjectieve interpretatiekader.

avatar van Film Pegasus
3,0
Film Pegasus (moderator)
geplaatst:
Ik had van Michelangelo Antonioni enkel La Notte gezien, maar voor mij een zeer geslaagde film. Blowup is toch wat anders. Een wat losgelaten projectiel, dat ongetwijfeld zijn invloed heeft gehad. Qua sfeer begint het ook goed met een fotograaf in de jaren '60. Passende muziek, mooie kleuren en de frivoliteit van een fotograaf en zijn modellen. Maar dan ben ik de weg wat kwijt. Het is mooi, maar kan er helaas niet veel mee. Vooral omdat de sfeer wat naar de achtergrond wordt gedrukt voor het mysterieuze verhaal. En dat evenwicht is wat mij betreft minder geslaagd.

Gast
geplaatst: vandaag om 09:56 uur

geplaatst: vandaag om 09:56 uur

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.