Blow-Up (1966)

Mwa, zijn niet echt spoilers.

Spoilertags heten die.

Ik zie geen spoilers trouwens, staat ook in plotomschrijving toch?

Pardon , het is inderdaad spoilertags.

Je hebt ook gelijk Kappeuter, bij nader inzien staan er ook geen echte spoilers in. Ik dacht alleen dat wat movsin schreef over het foto's nemen in dat park wel als een spoiler gezien kon worden. Aangezien het ook zo letterlijk in de film voorkomt.

Vooral een heel aparte film. Het begint vooral als soort voorloper van een Turks Fruit. Het lege bestaan van een recalcitrante kunstenaar die zich een vraag stelt die wij ons allen vroeg of laat wel eens stellen; 'is dit het nou'? Een film over een zoektocht naar meer, een film over eenzaamheid en een wereld onder de oppervlakte.

Naar mate de film vordert wordt het veel een mystery-achtige thriller. Die combinatie vond ik goed werken. Vond het thriller aspect op zichzelfstaand nogal slap en redelijk voorspelbaar. Maar als onderdeel van een slice of life, die slechts voor weinigen herkenbaar zal zijn, vond ik het intrigerend. 'Iemand die op zoek is naar iets, zal ook wel wat vinden', lijkt Antonioni te zeggen en daarbij; 'niets is wat het lijkt'.

Als de vrije lange aanloop naar het spannendere deel van de film voorbij is, volgen er een aantal heel unieke scènes. Wat te denken van dat concert, waar het publiek onbewogen de voorstelling aanschouwt, om zich vervolgens massaal te storten op de restanten van een gitaar. Of de worsteling met twee naakte groupies (de Britse censuur moet zich een ongeluk zijn geschrokken). Of anders wel de laatste scène.

Die eindscène schreeuwt; 'realiteit is relatief'. Dingen (en dan heb ik het over grotere en misschien wel hogere 'dingen' in het leven) zijn zo echt als je zelf wilt. We bepalen onze eigen realiteit. Je kunt het daardoor zo spannend en boeiend maken als je wilt. Vroeger als kind achtervolgde ik als zogenaamde spion wel eens mensen op straat. Meestal doodnormale mensen, maar soms zaten daar daadwerkelijk vreemde mensen bij. Die voyeuristische trekken zijn gelukkig wel weggetrokken, maar als je op zoek gaat krijg je ongetwijfeld meer te zien, dan de oppervlakte toe laat. Daar gaat de film over en hoewel de film grotendeels weinig echt indrukwekkende scenes heeft, is de film boeiend van a tot z. Knap. 4 sterren.

Word trouwens niet vrolijk van de meest reacties, hier. Lijkt erop dat sommige mensen niet erg hun best willen doen voor een film. Of mag ik dit nu allemaal weer niet zeggen?

De vergelijking met Turks Fruit vind ik vergezocht.

Ik niet. Had op het begin een heel sterk Turks Fruit gevoel, vooral qua sfeer.

Hoewel ik heb gespeeld met de gedachte of het hoofdpersonage zich alles inbeeldde, is dat wellicht een flauwe uitleg. Realiteit is relatief is niet zozeer van toepassing op het lijk(wat immers maar een onderdeel van het geheel is) en het thriller gedeelte, maar veel meer op de andere aspecten.

Het einde slaat op het medium foto dat niet meer toereikend blijkt.

Het einde slaat op de produktie die geen geld meer had.

Zeker wel. Voor deze film móet je je best doen en dat geldt trouwens voor alle films van Antonioni. Niet alles is nu eenmaal zoals het lijkt bij zijn films. Ik heb deze film trouwens in mijn kast staan en ik moet hem weer eens nodig gaan bekijken, gezien de - zoals jij zegt - niet al te positieve reakties op dit topic.

Dat zal dan wel door de tijdsperiode komen. Je kunt bijna niet verder uit elkaar liggen dan Verhoeven en Antonioni.

Wat een onzin. Erik en David lijken ontzettend op elkaar. Het is overigens altijd makkelijker om verschillen te zien dan overeenkomsten.

...zeker bij deze cineasten, ja.

Jawel. Ik heb juist het idee dat jij je laat leiden door de tijdsperiode. Verhoeven is een in-your-face-filmmaker met een betrekkende manier van filmen. Turks Fruit viel op door de vele korte shots en de dynamiek. Antonioni filmt beschouwend, is veel minder dynamisch en kent juist langgerekte takes. Ik zie echt geen overeenkomst. In ieder geval niet genoeg om te spreken van een voorloper, zoals jij deed.

Het begint als soort van voorloper op een Turks Fruit. Ik nuanceer die opmerking dus wel, omdat ik ook wel de verschillen zie en ik ook niet denk dat Verhoeven Blowup perse zag. Ik heb het ook vooral niet over de (technische) uitvoering. Het waren dus ook niet zozeer klinische 'heys' en 'kijk eens' waardoor ik de vergelijking trek.

Erik en David lijken op elkaar en hebben een aantal van dezelfde issues. De sfeer vond ik sterk hetzelfde. Zijn beide films die in een realisme die voor weinigen herkenbaar zijn toch geloofwaardig zijn. Beide films gaan over eenzaamheid in een veranderende tijd (waar de tijdsgeest dus inderdaad wel op van toepassing is). De hoofdpersonages zijn beide op zoek en vinden beide iets anders dan ze beoogd hadden.

De tijdsgeest speelt mee (waardoor de vergelijking al direct niet zo vergezocht is) en is in beide films een wezenlijk onderdeel van de film.

Dan lijken inderdaad heel veel films op elkaar.

Want de meeste hoofdpersonages in evenzoveel films lijken heel erg op elkaar? Maar goed, als je hier de overeenkomsten al niet in wilt zien, kun je net zo goed ophouden met het vergelijken van films. Ik noem zaken die in de meeste films niet aanwezig zijn. Blowup was gewoon ook een voorloper voor heel veel films waarin seksuele vrijheid centraal stond. Je doet net of ik de meest belachelijke vergelijkingen trek.

Ik vind het ook een onbegrijpelijke vergelijking hoor. Als je dit nu met Roeg (of zelfs Godard) of zo zou vergelijken, dan zag ik er nog een beetje wat in.

Jij ziet de dingen die ik noem (meer dan een, vrij concreet) niet terug in het begin van de film? Wanneer zag je hem voor het laatst?

Ik vind ze in ieder geval niet dusdanig op elkaar lijken om van een soort van voorloper te spreken.

Een sterk overschatte film, waarover een hele hoop geneuzeld is in de loop der jaren.

Als tijdsdocument misschien van enige waarde, maar verder is vervelend is het enige etiket dat ik hierop wil plakken.

Ware het niet dat popgroep The Yardbirds, met gitarist Jeff Beck hier een (piepklein)rolletje in spelen, dan zou ik het nooit in mijn hoofd hebben gehaald om de film, of een deel ervan een tweede keer te bekijken.

Wie hier een hele trits sterren aan wil toekennen die mag van mij, maar meer dan anderhalve (voor The yardbirds) krijgt ie van mij niet.

Een moeilijk plaatsbare film. Ik stemde direct eigenlijk 3*, maar na een nachtje slapen en alle indrukken rustig op zijn plek laten vallen, moet ik concluderen dat deze stem niet juist is.

Blow-up laat zich eigenlijk van vele kanten bekijken. De eigen interpretatie van de kijker als in een Hitchcock thriller. Zo laat Antonioni de kijker bij zich zelf gissen: "welke factoren spelen mee in de moord, is de moord er wel of niet. Wat is de invloed van het meisje in het park, is het haar geliefde. Waarom wil ze haar foto’s. Wat zijn haar motieven? Maar ook wat drijft Thomas. Voor wie doet hij het, wat wil hij zich zelf bewijzen".
Aan de andere kant, zien wij een La Dolce Vita over Londen. De Jetset, de “lege” Feestjes, de eenzaamheid en het isolement van de Elite. Alles draait om uiterlijke schijn. Dit is de wereld waarin Thomas zich bevind. De meisjes die bij hem langskomen, de vrienden die hij heeft. Iedereen lijkt iedereen te gebruiken om verder te komen in hun kleine en bekrompen wereld.


Blowup Balanceert tussen deze 2 film werelden De psychologie van Fellini en het thriller element van Hitchcock. De sfeer van de film begraaft het Moordcomplot, en lijkt ook niet het belang van de film te zijn. De passie die Thomas, krijgt voor het moordthema, is indrukwekkend. Maar zijn kille en afstandelijke interpretaties van de kansen in zijn eigen leven, leiden (bij mij althans) alleen tot zelfreflectie. Van niets raakt hij onder de indruk. De vrouwen, (niet alleen de modellen) aanbidden hem. Maar hij focust zich alleen op de liefde van zijn ex-vriendin. Hij is egocentrisch, verwent en zeer impulsief (zoals de propeller die hij kocht)In zijn passie voor de moord, herkent hij de liefde voor zijn werk, hij lijkt zelfs gelukkig.

Toen de film in ’66 uit kwam, was het een groot succes. Antonioni laat een rebelse jeugd zien, vol drugs, flair en mode. (de non die van de stoep wordt afgereden), maar ook Antonioni’s schets van de seksuele revolutie is iets wat ik zeker wil benoemen, zoals de orgy’s, maar ook het homo paar met de hond. Ik denk toen het uitkwam, dit zeker wat wenkbrauwen de lucht in het laten gaan. Maar zal weinig mensen van mijn generatie nog verassen.

AL met al zeg ik een goede film, zeker nog een keer bekijken.
4* (waarschijnlijk naar herkijken gaat het omhoog)

Een werkelijk prachtige weergave van de jaren 60 in londen met een typisch antonioni plot waar het lekker misterieus is, en het verschil tussen werkelijkheid en verbeelding in de kunst zo klein mogelijk wordt gehouden. Is de moord die hij in de afdrukken van de foto's terugziet een werkelijkheid of slechts een verbeelding??

Goede film. Ik vond hem af en toe wel een beetje saai, maar Antonioni tovert enkele prachtige dingen uit zijn camera en een mooi, symbolisch einde