Blow-Up (1966)

Geinig, hoe de Nederlandse kinder tv-serie Q&Q (1974), het idee van deze film leende. (jeugdsentiment!!!)

De schrijver van die serie had deze film echter nog nooit gezien.

Ha, leuk om te weten! Inmiddels wel neem ik aan..

Ik geloof van niet.

"Meesterwerk" van Antonioni!!

Rustig aan, IJsvogel ! Heb je 'm nog wel es teruggezien sinds je jeugd ? Destijds gold de film als hip en bij de tijd en diepzinnig (multi-layered, weet je wel...). En er zaten diverse Blote Meisjes in. Fotomodel Veroesjka. En Jane Birkin. En veel symboliek van het genre dat iemand met een tennisracket een Onzichtbare Bal gaat spelen. En hipperdehip Londen waar nichten over straat lopen met een geverfd poedeltje aan de lijn ! Tjee wat had die Antonioni de tijdgeest bij de staart !

Een meesterwerk, met twee uitroeptekens ?? Michelangelo was gewoon de weg kwijt, of op de commerciële toer, of (waarschijnlijk) beide. Hij heeft na zijn eerste drie, vier raadselachtige films (met Monica Vitti !) niets interessants meer gemaakt [Zabriski Point wel es gezien ?].

Er zijn wel degelijk meesterwerken gemaakt vóor 1995, en ik ben blij dat je het jonge volkje daar af en toe geestdriftig op wijst. Maar deze film zal verdwijnen door de zeef van de tijd.

Sprak hij plechtig.

Ja heb hem een paar jaar geleden nog teruggezien en beviel me weer. Zoals alle films van Antonioni is het tempo traag en geeft de film een goed tijdsbeeld.. De tijd zal het leren of deze terugzeefd in vergetelheid !

Ik vind overigens Professione Reporter en Identicazion di una Donna heel erg goed !

Maar dat is persoonlijk ..

Ik heb alleen deze ,professione reporter en zabriski point gezien. Deze blijft dus echt wel een klassieker. Dat films worden ingehaald door nieuwere wil nog niet zeggen dat ze niet relevant blijven.

Relevant ? Voor wie ? Met wat ? Hoe dat zo ?

In de zin van : van betekenis ? Gewichtig, belangrijk, ter zake doende ?

Het is juist die modieuze kwasigewichtigheid waar ik (als ik in de stemming ben) bij dit soort films het lazerus van krijg.

redelijk goeie film.goeie schets van londen in de jaren 60. er zat ook wel wat minder boeiende scenes in, maar de 'ontdekkingscenes' van hemming zijn erg goed.

Prachtposter!

Op een paar heel aardige momenten na vind ik 't maar een loos en leeg filmpje. Als ik een mooi beeld wil van de jaren '60 kijk ik Midnight Cowboy of The Graduate nog wel een keer...

Inderdaad. Dit filmpje was aardig inhoudsloos en is en wordt nergens echt leuk en/of spannend, wat volgens mij wel de bedoeling is bij een mysterie film.

Ik geef hem 2* en dan ben ik nog aardig gul.

Dit is geen mysteriefilm, absoluut niet. Als je deze film als zodanig probeert te bekijken, is de film doelloos en het einde een anticlimax. Maar deze film is een psychologisch drama, over iemand die zijn grip op de wereld verliest. En op dat punt slaagt Blowup in mijn ogen wel.

Dan zal het wel aan mij liggen, want ik vond het gewoon geen leuke film.

Ik kon het meesterwerk niet ontdekken, het leek saai maar toch bleef het boeien, maar er zaten ook een paar overbodige lange scenes in zoals het zoeken van "Ron", en het eind vond ik ook erg jammer.

2,5*

Is dat lijk opeens niet meer van belang?

Ik heb Blow-Up (nog) niet gezien, maar ik denkt niet dat het mysterie de essentie van de film is, maar een aanleiding tot een diepgaande (?) karakterstudie. Net als in The Conversation het mysterieuze gesprek ook maar een aanleiding is voor een portret van het personage van Hackman.

Dit is het soort films waar de intrige in dienst staat van de uitdieping van het hoofdpersonage, en niet andersom zoals in een "doorsnee" film, waar de karakterontwikkeling (als er al sprake van is...) in dienst staat van de plot. Gevolg is dat voor films als Blow-Up of The Conversation de uitkomst van de plot er ook niet toe doet. Meer zelfs, het zou in dit soort films een beetje vals klinken als op het einde mooi wordt uitgelegd hoe alles nu precies in elkaar zat. Het gaat om personages die geen vat meer hebben op de werkelijkheid, dus op het einde die werkelijkheid haarfijn blootleggen zou een anticlimax zijn en ingaan tegen de essentie van de film.

Immers, wat is de werkelijkheid in deze films? Het gaat om mensen die geconfronteerd worden met een extern "mysterie" en daar, door manipulatie van beelden (Blow-Up) of geluid (The Conversation), hun werkelijkheid van maken. En er niet meer uitgeraken.

De analogie met het filmmaken zelf is snel getrokken.

Dit is wat deze films tot klassiekers maakt, niet de intrige, maar wel de uitdieping van mensen die verstrikt geraken in hun drang om de werkelijkheid te vatten, de manier waarop deze films een tijdsgeest vatten (het paranoide, technologie-gekke Amerika in The Conversation), en de visie op filmmaken zelf.

Naar mijn smaak zitten er te weinig ontploffingen in.

Een film die ik nooit meer terug wens te zien. volgens mij 'persoonlijk' een echt gedrocht...

Aardige film, maar zeker niet wat ik gehoopt had.

Eerst met de positieve punten beginnen. Sommige shots waren erg leuk en origineel. De film geeft een leuk tijdsbeeld. Mooie 60's outfits, kapsels, huisinrichting, fotodecors, auto's en zelfs nog een beatband op de koop toe. En het heeft best lekkere muziek. De film durfde soms muisstil te zijn, dat had ook wel wat.

Maar toch had ik hier veel meer van verwacht. Het bleef allemaal aan de oppervlakte hangen, afgezien van oerflauwe symboliek waardoor wij met zijn allen moeten gaan nadenken over de werkelijkheid en de waarneming. Daarvoor had ik toch liever een film gehad die de tand des tijds wat beter doorstaan had en niet vooral een aardig jaren '60 curiosum was gebleken.

3.0*

Schitterende film! Volgens de achterkant van de videocassette 'een spannend moordmysterie' (tsss) maar het is natuurlijk veel meer dan dat, sterker zelfs, het is het helemaal niet. Maar hij bezit die geniale eenvoud waar de grote Italiaanse regisseurs zo goed in waren, en tegelijk zie je schitterend hoe verdomd goed Antonioni zijn vak verstaat. 4,5 sterren.

Met een moordmysterie heeft Blowup inderdaad vrij weinig te maken, maar dat neemt niet weg dat de film op sommige momenten toch behoorlijk spannend is. Vooral tijdens de scènes waarin David Hemmings de vergrotingen maakt, zat ik echt op het puntje van m'n stoel.

Aan de ene kant is het dan ook best jammer dat Antonioni verder helemaal niets met die scènes doet. Niet dat hij er nou perse een thriller van had moeten maken, maar qua scenario was het me toch iets te vrijblijvend. Daar staat gelukkig tegenover dan Blowup een ontzettend geslaagd tijdsbeeld is van de hippe sixties, al betwijfel ik dat dat Antonioni's bedoeling was. Ongetwijfeld wilde hij iets zinnigs zeggen over de flinterdunne grens tussen illusie en realiteit (vandaar ook de pantomimespelers), maar dat was me allemaal net iets té nadrukkelijk in beeld gebracht.

Nee, ik kijk de film liever voor zijn heerlijke sfeer dan voor de goedbedoelde kunstzinnige boodschap.

4 sterren.

Ik ben vanaf 1967 werkzaam geweest in diverse

foto - laboratoria's, en foto studio's. deze film is een

geweldige weergave van die, heel erg ontspannen

tijd, waarin alles kon.

Alleen al de vraag : Do you want to leave him?"

Is helemaal te gek !

En dat grietje dat haar kaugum weg wilde werpen :

" NOT on my floor "

Ik vindt het geheel geweldig. Een dikke / tot hoe ver gaan jullie ?

Hoe kom ik eraan ????????

Klik bovenaan deze pagina op het linkje "Koop dvd" en dan kom je automatisch op de site van de Free Record Shop. Daar is de film voor het mooie bedrag van €7,99 verkrijgbaar

prachtige sfeerfilm, een beetje maf, ik hou er wel van.

4,5*

Deze film heb ik gisteren op DVD gezien. Als je zonder vooroordeel begint aan deze film, is het een film dat gaat over het leven van een fotograaf in de jaren '60. Niet echt goed, dus.

Maar gelukkig, na 45 minuten gebeurt er eindelijk iets opmerkelijks. De fotograaf neemt een paar foto's in een park. Later blijkt een vrouw heel veel moeite te doen om die rolletjes terug te willen krijgen. Waarom?

Het laatste maakt een hoop goed, wat de film betreft. Het werd op momenten (vooral door de stilte) heel erg spannend. Dit wist de regisseur zeer goed te doen.

Waar ik wel om moest lachen, was hoe krampachtig de regisseur de blote borsten van de actrices in de naaktscenes probeert te verbergen. En verder was de muziek typische jaren 60 muziek.

En de regisseur heeft mooie beelden opgenomen van de Engelse natuur.

Grappig dat je dit zegt, want het was de eerste (mainstream)film die frontal nudity toonde...

Maar je hebt gelijk... tegenwoordig kijken we nergens meer van op.

Engelstalig dan vast.

yep:

From http://en.wikipedia.org/wiki/B...

Blowup is a 1966 British-Italian art film directed by Michelangelo Antonioni, his first to feature an English language screenplay and also the first British film to feature full frontal female nudity (although expurgated in the VHS videotape release)