Blow-Up (1966)

Kun je dat wat meer uitleggen, eRCee?

Volgens mij zijn de meeste films van Antonioni vrij strak, kil, esthetisch, gekunsteld, en zijn er niet de diep-menselijke emoties in te vinden die Fellini en met name Bergman juist steeds opzoeken.

Echt een groot kenner van Antonioni kan ik mezelf overigens niet noemen. Hier een aardig artikel van senses of cinema, met daarin onder andere de volgende teksten:

The films of Michelangelo Antonioni are aesthetically complex – critically stimulating though elusive in meaning. They are ambiguous works that pose difficult questions and resist simple conclusions. Classical narrative causalities are dissolved in favour of expressive abstraction. Displaced dramatic action leads to the creation of a stasis occupied by vague feelings, moods and ideas.

The idea of abandonment is central to Antonioni’s formal structuring of people, objects, and ideas.

He asks questions that are best resolved by stepping outside the fiction and considering the film’s structure of organisation and cognition. By incorporating the film viewing experience into the story, his formal choices are layered with a political subjectivity: he explains how ideology is working within the film.

Het gaat me ook niet om realisme. Realistische kunst is zowat de saaiste die er is. Het gaat om een zoeken middels je personages naar bijvoorbeeld menselijke emotie, naar kleine brokjes die de essentie van het bestaan vatten, meer dan de alledaagse realiteit. Uitvergroten (op een andere manier dan gebeurt in Blow-up) is daarvoor een middel. Juist jij, als Kundera-adept, zou dat moeten weten.

Uitvergroten, dat is precies wat Antonioni doet, en waar "Blowup" naar verwijst! Maar dan niet door onrealistisch te "stileren", maar door te isoleren, haarscherp te stellen, onder het vergrootglas te leggen... Dat is inderdaad vergelijkbaar met wat Kundera doet, eRCee! Een treffende gelijkenis!

Antonioni:

My work is like digging, it's archaeological research among the arid materials of our times. That's how I understand my first films, and that's what I'm still doing...

We know that under the image revealed there is another which is truer to reality and under this image still another and yet again still another under this last one, right down to the true image of that reality, absolute, mysterious, which no one will ever see or perhaps right down to the decomposition of any image, of any reality.

Blowup verwijst dus tegelijk naar het gevaar van uitvergroten! Of zoals Antonioni het zelf uitdrukt:

The photographer in Blow-Up, who is not a philosopher, wants to see things closer up. But it so happens that, by enlarging too far, the object itself decomposes and disappears. Hence there's a moment in which we grasp reality, but then the moment passes. This was in part the meaning of Blow-Up.

Interessante uitleg van de titel van de film. Naast het uitvergroten van de foto, zag ik er ook het door de fotograaf uitvergroten van de hele situatie in (een al dan niet verbeelding door hem die voor hem meer en meer waarheid wordt). Dit leidt zelfs tot het uiteenspatten (letterlijk blow up) van de situatie, als de foto's verdwijnen. Zit ik daarmee dan mis?

Oorverdovend stille actiefilm, en wat betekent die kleuter achter het hek...weird.

@Driello:


Om de kapotte gitaar van Jimmy Page (?) wordt gevochten, totdat het als schroot op straat ligt. Betekenisloos buiten de context.
De moord betekent ook niks zonder bewijs, zonder foto's.

Beck opereert al geruime tijd buiten de context, zoals de meeste gitaristen die ooit voor zichzelf zijn begonnen. Blowup!

Zeer vreemde film. Hier en daar, in elk geval. Vreemdste moment: David Hemmings laat twee meisjes toe in zijn studio, lijkt een poging tot verkrachting te doen, totdat de twee er plotsklaps wel mee kunnen lachen en een paar minuten door een paarse rol papier gaan rollen. Wat moet je ermee? Geen idee. De rest van de film is wel cool. Het begin is wat traag, maar zodra er foto's uitvergroot beginnen te worden, wordt de film retespannend. Een nette conclusie is er niet, maar dat is niet erg: wat een fenomenale eindscène! (In één klap een half tot misschien wel een hele ster erbij verdiend.)

Ik heb de film nog eens bekeken en ontdekte weer van alles wat ik eerder niet zag. Het blijft fascineren. Hoewel de film traag is en raadselachtig, wil je toch blijven kijken. Ik vond het slot erg mooi, waar je je begint af te vragen of wat we geloven altijd is te zien en of wat we zien je wel kunt geloven. Ik vind het nog steeds een meesterwerk.

Er zijn hele sites waar over alle details uit de film wordt geschreven. Ik wilde wel eens weten welk straat dat was bij het park en toen ik naar de straatnaam keek, zag ik iets vreemds, Er stond Tamar Street, maar erachter stonden nog twee letters, zoiets als 'se'. Dus ging ik eens op street view kijken. Het blijkt om het Maryon Park in Londen te gaan. Tamar street is afgesloten voor verkeer, dus geen google images. Ik keek dus eens naar een andere ingang van het park, Cleveley Close en tot mijn verbazing was dat precies de ingang van het park in de film. Ik denk dus dat ze om een of andere reden de naam Tamar Street over het oude bordje hebben geplakt, maar erg slordig, zodat de laatste twee letters van Cleveley Close eronder uit staken.

Je vindt hele sites met analyses zoals deze over Blow Up, maar dit detail heb ik nergens gevonden. Dus mailde ik die sites maar eens, om te zien of het kan kloppen. Tja, voor de liefhebber dus....

Gekopieerd, kwestie van mezelf tijd te besparen...

The Yardbirds met Beck en Page die Train Kept A-Rolllin' spelen. Fantastisch.

Prachtige weergave van underground London in de 60's.., wat had ik toch graag geleefd in die tijd.

En dat up-tempo nummer idd, wat is dat fijn..

"Get along

Sweet little woman, get along

On your way, get along

Sweet little woman, get along on your way

With a heave and a ho

Well, I just couldn't let her go"

Vijftig jaar later een onverwachte fikse tegenvaller (m'n smaak is echt veranderd). De structuur was van een trage thriller en het accent lag op de harmonie van de beelden (al deed de hippiegroep aan het begin niet ter zake). Voor mij van betekenisvol naar betekenisloos (het viel me nu pas op hoeveel vragen onbeantwoord bleven). De prachtige muziek bleef staan als een huis.

Een voor mij interessant experiment: ik ga dit jaar mijn volledige top 10 herkijken. Sommige films heb ik al jaren niet meer gezien of überhaupt pas één keer gezien (en dat soms ook al jaren terug). Tijd om te kijken of mijn herinnering mij niet te veel misleidt. Gevaarlijk wellicht, omdat een tweede kijkbeurt soms kan tegenvallen. Maar wel zo eerlijk ten opzichte van films die ik later heb gekeken en gevoelsmatig er nooit aan hebben kunnen tippen. Ik ben begonnen met mijn nummer één, in honderd woorden:

Gelukkig boet het niks aan kracht in. Hoewel Antonioni al sinds jaar en dag bovenaan prijkt op mijn lijstje van favoriete regisseurs, vind ik het moeilijk om precies aan te geven waarom. Dit je ne sais quoi zit ‘m waarschijnlijk toch in de combinatie van zijn beeldcomposities, zijn sfeerschetsen, de thematiek, de acteurs, maar het is vooral de unieke vorm van vervreemding die mij zo trekt. Er zit een plot in, maar deze dient puur als verpakking om de essentie van zijn films in te vangen. In Blowup komt dit mijns inziens (hoewel geen Vitti) het allerbest tot zijn recht.

Eens ! ik begin dit ' groei ' meesterwerk ( in waardering ) steeds meer er een van de beste van Antonioni te vinden en dat was vroeger toch echt anders het geval ...

Officieel mijn derde Antonioni, maar feitelijk telt dit niet echt. Il Deserto Rosso heb ik ooit verplicht op een comateuze maandagmorgen gekeken met een filmvak, uiteraard op onchristelijk tijdstip, en ook van l'avventura herinner ik me weinig. Die laatste staat ook al even op de herzieningslijst.

Blowup heeft me nooit heel erg getrokken om te kijken, ondanks zijn plaats in de filmgeschiedenis. Als tijdsdocument is hij nog steeds behoorlijk interessant, maar dezelfde bezwaren die enkele van mijn voorgangers aanhalen, gelden in vergelijkbare mate voor mij: David Hemmings is nogal leeg (volgens mij hadden ze beter Terence Stamp kunnen houden), wat het geheel niet aangrijpender maakt. Maar ook Antonioni's regie doet het niet echt voor mij op het vlak van de filmbeleving. Ik raak nooit echt in zijn film. Zijn visie op filmmaken en het analyseren van zijn films, verschaffen me in die zin meer plezier dan het kijken ervan. En ergens vind ik dat toch zonde.

Als ik kijk naar andere films die dat jaar uitkwamen, zoals The Good, The Bad and The Ugly, Andrei Rublyov, The Battle of Algiers, Persona en Who's afraid of Virginia Woolf, dan blijft Blowup daar voor mij persoonlijk niet tussen overeind. Wel wordt direct duidelijk dat Antonioni's film er (meer dan welke andere titel dan ook) echt tussenuit springt, al zou je met hetzelfde gemak kunnen beargumenteren dat verscheidenheid juist hét kenmerk van bovengenoemde films is.

Op papier intrigeert het ontzettend: een film die niet de relatie tussen de hoofdpersoon en anderen onderzoekt, maar tussen de hoofdpersoon en de realiteit zelf, en wellicht ook over verveling en betekenisgeving. Het is denkbaar dat herziening over tig jaar meer filmisch genot oplevert, maar voor nu overheersen de bezwaren en ennui aan mijn kant.

Hoe vond je die underground club scène in swinging London JM?

Mooie scene, maar die maakt op mij vermoedelijk niet half zo'n indruk als op jou, aangezien Beck en Page voor mij niet écht bekende namen zijn. Als het nou Syd Barret en David Gilmour waren geweest

Is de gitarist van Led Zeppelin jonguh... Hij is begonnen in The Yardbirds. Gilmour had van mij ook mogen zingen, maar dan was het iets minder 'swinging'

Jeff Beck is wel de (nog) betere gitarist

Wel erg lullig goedkoop gedaan die scène met nepgitaartje.

En zeker geen spontane registratie van dat optreden van The Yardbirds.

Dan heeft het tóch indruk gemaakt, Metalfist

Natuurlijk John Milton, de Yardbirds maken altijd indruk

Oneens.

Vraag het eens aan gitaristen

Zal Tony Iommi of Tom Morello eens vragen, binnenkort even lunchafspraak inplannen..