Elementen van het werk van de gebroeders Dardenne en Michael Haneke, maar net wat minder overtuigend. De twee jeugdige hoofdrolspelers zijn evenwel prima en de sfeer is passend troosteloos. Waar het dan aan schort? Het script steekt iets te gekunsteld in elkaar en de thematiek hebben we eerder en beter uitgewerkt zien worden bij de genoemde grote voorbeelden.
Een aardige maar niet heel bijzondere aanwinst binnen het inmiddels overvolle genre van de postapocalyptische film. Qua toon net iets te luchtig en onevenwichtig om de vereiste indruk te maken. Van Ridley Scott mogen we wel wat meer verwachten, zou je zeggen. Desalniettemin kijkt de film lekker weg, mede door het oogverblindende camerawerk en een paar inventieve en prettig gestoorde aktiescenes.
Echt een film die ik graag een hogere score had willen toekennen, maar helaas schieten plot en personages na een sterke eerste helft tekort. De practische effecten zijn sporadisch indrukwekkend en vormen een verfrissend element, maar afgezien daarvan heeft de film niet echt iets nieuws te melden. Regisseur Jordan Downey weet een beklemmend sfeertje neer te zetten maar heeft duidelijk moeite met het opbouwen van spanning. De rommelige, onoverzichtelijk gemonteerde aktiescenes doen in de tweede helft van de film ook meer kwaad dan goed.
Surrealistische, prettig gestoorde horrorfilm (soort van) over een groep kinderen met geheugenverlies die vastzitten in een kindertelevisieprogramma dat wordt gepresenteerd door de tirannieke Buddy, een feloranje, mensachtige eenhoorn. Het script laat te wensen over en de film weet niet overal te overtuigen, maar de opzet is bizar en fascinerend genoeg om te blijven boeien. Doet hier en daar wel wat denken aan Peter Jackson's Meet The Feebles.
Ethan Hawke is uitstekend in dit grimmige, spannende drama dat hier en daar wel wat doet denken aan William Friendkin's Sorcerer. Vooral halverwege zijn er een paar vergelijkbare ijzingwekkende scenes. Jammer dat regisseur Padraic McKinley, die hier toch heel wat goede dingen laat zien, in de wat futloze finale behoorlijk wat steken laat vallen. De emotionele payoff die je als kijker dan hoopt te krijgen blijft helaas uit.
Onevenwichtige, veel te lange science fiction-film, met een karig plot en eindeloos uitgesponnen aktiescenes. Dat is soms opwindend maar vaak nogal vermoeiend. En de CGI is hier echt beneden peil. Tegen het einde worden er opeens allerlei plotdetails toegevoegd en begint de film een beetje een Avatar-achtige sfeer te krijgen, tot het abrupte open einde zich aandient.
Vijfde deel uit de reeks alweer en helaas niet één van de betere. Hoofdrolspeler Patrick Wilson regisseert ditmaal en doet dat niet onverdienstelijk, met vooral in de eerste helft een aantal doeltreffende, knap opgebouwde enge scenes, maar tegen het einde verzandt de boel in nogal standaard en rommelig uitgewerkte toestanden. Ik vrees dat de rek er nu wel uit is.
Vierde deel alweer. De kwaliteit van de franchise blijft gewaarborgd, vooral door de leuke hoofdrol van Lin Shaye, al zakt de boel naar het einde toe behoorlijk in en biedt de film qua plot niet zo heel veel verrassingen. Eén en ander steekt visueel verder wel aardig in elkaar en er zijn genoeg enge momenten om je bij de les te houden. Precies, net als bij de drie eerdere delen het geval was.
Tegelijkertijd grappig en interessant, deze documentaire over de australische regisseur Anthony Frith, die de kans krijgt een film (The Land That Time Forgot) te maken voor The Asylum, de beruchte amerikaanse filmstudio die zich richt op low/ no budget filmproducties. Frith wordt weldra geconfronteerd met een krankzinnige productie in de buitenwijken van Adelaide in Australië die niet eens een week duurt. Het chaotische productieproces is fascinerend en Frith is een sympathieke hoofdpersoon.
Traag maar vermakelijk niemendalletje, destijds een cultureel fenomeen, dat het meer moet hebben van de levendige sfeertekening dan van plot, personages en dialogen. Het akteerwerk is ook wat aan de houterige kant, al heeft Roundtree zeker zijn momenten in de hoofdrol. De onsterfelijk coole muziek is uiteraard een pluspunt.
Een film kan beter slecht beginnen en sterk eindigen dan andersom. Een zwak begin wil je nog wel door de vingers zien, maar een waardeloos einde is onvergeeflijk. Hopelijk heeft regisseur Adam Wingard die les nu geleerd. Wingard is een interessant aanstormend talent, wiens A Horrible Way To Die en You're Next energieke en inventieve genrewerkjes waren. The Guest begint aanvankelijk intrigerend, met een bijzonder charismatische Dan Stevens, als mysterieuze soldaat die het gezin van een overleden strijdmakker bezoekt. De mooie Maika Monroe, als de dochter van het gezin, is ook geen straf om naar te kijken. Ongeveer halverwege verandert de film helaas in een steeds belachelijker wordende aktiethriller, die amper meer serieus te nemen is. Op gegeven moment heb je het idee naar een soort tweederangs Terminator-film te kijken. Vanaf dat moment is de film niet meer te redden. Jammer.
Fascinerende, aangrijpende documentaire over een aantal ervaren alpinisten die in 2021 een poging doen om de K2 in het gevaarlijkste seizoen te bedwingen. De chaos rond de beklimming en de dubieuze beslissingen van een grote reeks betrokkenen laten vooral zien hoe de bergsport is veranderd door commercie, media en persoonlijke drijfveren. Prachtige opnamen en een flinke dosis tragedie.
Zesde deel alweer, maar gelukkig wel één van de betere in de franchise. De eerdere verhaallijn is met het vorige deel, The Red Door, bevredigend afgesloten en nu wordt er een begin gemaakt met het introduceren van nieuwe personages en situaties. De eerste 40 minuten van de film zijn doodeng, met een aantal ijzingwekkende scenes die ik niet snel zal vergeten. Helaas is daarna de koek wel een beetje op en sukkelt de film door naar een acceptabele maar weinig bijzondere finale. Jammer dat het niveau van de eerste helft niet gehandhaafd kan worden.
Tegenvallende thriller van en met Ben Affleck, een ongeïnspireerde variatie op Kurosawa's High And Low. De film begint nog wel aardig, maar wanneer Gillian Anderson op nogal belachelijke wijze haar intrede doet gaat het snel bergafwaarts en stapelen de onwaarschijnlijke gebeurtenissen zich op.
Inferieur vervolg, met ditmaal een volstrekt ongeloofwaardig plot, vervelende hoofdpersonen en een tekortschietende visuele aanpak. De boel wordt ternauwernood van de ondergang gered door het spannende laatste half uur, waarin toch nog een paar ijzingwekkende scenes en enkele aardige twists uit de hoge hoed getoverd worden. Maar het houdt niet bepaald over.
Lekker oldschool aktiewerkje, zwaar beïnvloed door de films van John Carpenter, met zelfs identieke begincredits en een vergelijkbare retro synthwave soundtrack. Michael Biehn mag ook nog even aantreden om het jaren '80 gevoel nog verder te versterken. Het heeft allemaal niet veel om het lijf en in het laatste half uur is de koek wel op, maar de botte aktiescenes en het lekkere sfeertje maken veel goed. Met You're Next en The Guest vormt dit (losjes) een trilogie.
Interessante, zij het nogal treurig stemmende documentaire over de bewoners van St. Lawrence, een klein eilandje in de Beringzee. De walvisjacht is er een kwestie van leven of dood, maar onbegrip zorgt ervoor dat Chris Apassingok, de jongste persoon ooit die een walvis voor zijn dorp harpoeneert, online wordt aangevallen door duizenden internetactivisten. Het is slechts één van de problemen waar de bewoners mee te maken hebben, naast bijvoorbeeld klimaatverandering en hoge zelfmoordcijfers. Prachtig in beeld gebracht, met veel mooie shots van het troosteloze landschap, maar inhoudelijk net iets te vrijblijvend om echt indruk te maken, hoe oprecht en empatisch de bedoelingen van regisseurs Peter Chelkowski en Jim Wickens ook zijn.
Vooral lang en onevenwichtig, met een matig eerste uur en de gebruikelijke gebrekkige cgi. Gaandeweg winnen plot en personages aan kracht en weet de film gelukkig nog wel enige indruk te maken. Een verveeld ogende Florence Pugh voegt verder weinig toe als Black Widow, maar Jon Bernthal als The Punisher zorgt voor aangenaam comic relief.
Niet het waardige afscheid waar de meeste fans van Clint op gehoopt hadden, maar al met al best een aardig klein filmpje. De beste man loopt hier duidelijk op zijn laatste benen en oogt zeer fragiel. Ook zijn akteerwerk is niet meer al te best. Dat twee relatief jonge vrouwen gaandeweg nog in hem geïnteresseerd zijn doet een science fiction-film vermoeden, maar meer dan een goedbedoeld maar nogal kneuterig in elkaar gezet huis-tuin-en-keuken drama is dit niet. Het script heeft echter zo zijn aardige momenten en visueel oogt het allemaal zeer fraai.
Ik kende tot nu toe alleen de matte, inferieure remake uit 2004. Het origineel is oneindig veel sterker, met kleurrijke personages en een veel beter uitgewerkt plot. James Stewart is geweldig in de hoofdrol, maar ook Hardy Krüger als duitse ingenieur is subliem. Hier en daar een beetje langdradig, er had wel iets uitgehaald kunnen worden, maar overwegend een meeslepende, spannende avonturenfilm die nog steeds staat als een huis.
Nou, zo slecht is ie nu ook weer niet. De compromisloze aanpak van het karige gegeven, compleet met over de top bloederige toestanden en een oprecht naar einde, werken in het voordeel van de film, ook al heeft het allemaal niet veel om het lijf. De jeugdige cast doet het leuk, met vooral Sarah Abbott een prettige verschijning. Zij heeft ook direct de meest opvallende scene in de film, wanneer zij zich met een half verlamd lichaam moet zien te redden. De visuele effecten laten verder flink te wensen over. Een krappe voldoende.
Alternatieve titel: Army of Shadows, 2 oktober, 22:05 uur
Sobere, ingetogen oorlogsfilm over leden van een franse verzetsgroep tijdens de Tweede Wereldoorlog. Traag, kil en afstandelijk, maar deze aanpak past goed bij de thematiek en de personages. Fraai in beeld gebracht en amper gedateerd.
Mooi gespeeld en qua tijdsbeeld bijzonder raak getroffen portret van de 19-jarige aspirant-schrijver Anthony Bourdain, die in 1975 een allesbepalende zomer beleeft in Provincetown, Massachusetts. Geen biopic dus maar een levendig in beeld gebracht en zeer onderhoudend fragment uit het leven van de latere chefkok. Dominic Sessa doet het uitstekend in de hoofdrol en ook Antonio Banderas is hier weer eens ouderwets goed.
Prima western die met weinig middelen effectief weet uit te pakken. Het ogenschijnlijk simpele maar thematisch sterk uitgewerkte script helpt daar flink bij. Gregory Peck is daarnaast uitstekend in de ingetogen, door de wol geverfde hoofdrol. Vrijwel geen aktie, maar daar tegenover staat veel sfeer en een flinke dosis spanning.
De film neemt sporadisch iets teveel hooi op de vork en de toon schiet soms een beetje ongemakkelijk heen en weer tussen komedie en drama, maar in essentie is dit een charmant portret van een getalenteerde maar getormenteerde pianostemmer (Leo Woodall) met een aanleg voor het kraken van kluizen. Woodall is perfect gecast in de hoofdrol en regisseur Daniel Roher maakt er op visueel en muzikaal vlak een feestje van. De supporting cast is ook niet misselijk.
Prima documentaire over één van de meest verguisde sequels ooit, Exorcist II: The Heretic. Een openhartige John Boorman komt uitgebreid aan het woord over het hoe en waarom van de ambitieuze maar hopeloos mislukte film. Ook zijn er grappige interviews met hoofdrolspelers Linda Blair en Louise Fletcher. Eigenlijk is hun aanwezigheid al voldoende en zijn de overige interviews met mensen als Mike Flanagan en Joe Dante nogal overbodig.
