Logboek

Ongemakkelijke mix van komedie, fantasy en horror, resulterend in een vlees-noch-vis rommeltje. Vermakelijk, dat wel, met name door de prima cast. Vooral Richard E. Grant en Will Poulter zijn hier lekker op dreef. Afgezien van een aantal degelijk in beeld gebrachte moordpartijen valt er verder helaas weinig te beleven, of je moet van foeilelijke cgi houden.

Een bijzonder aangename verrassing, dit heerlijk retro vierluik dat zich afspeelt in 1987. De vertelstructuur heeft wel wat weg van een film als Pulp Fiction, maar inhoudelijk schiet dit een hele andere kant op. De mix van aktie, humor en drama werkt in ieder zeer aanstekelijk en de film beschikt over heel veel leuke details, zowel visueel als verhaaltechnisch. Daarnaast is Pedro Pascal hier subliem en is er een scène in een videotheek die niet minder dan magisch is.

Fargo-achtig komisch misdaaddrama, geregisseerd door John Slattery, Jon Hamm's tegenspeler in Mad Men. De film kijkt makkelijk weg en heeft hier en daar wel wat sterke momenten, maar plot en personages zijn nogal voor de hand liggend, resulterend in een vlak en voorspelbaar werkje. De degelijke cast tilt het iets boven de grijze middenmaat uit, maar meer dan een krappe voldoende zit er niet in.

Regisseur Flying Lotus is duidelijk een fan van films als Alien, The Thing en Event Horizon, maar hij beschikt helaas niet over een interessant script. Sterker nog; Ash is een bij elkaar geraapt zootje, een soort greatest hits van eerdere en betere science fiction-films. Gezien het lage budget komt meneer Lotus visueel nog een heel eind, met aardige visuele effecten en eersteklas bloederige make-up. De cast kan er ook mee door. Maar ja, dat script... Het eerste uur is echt doorbijten, eentonig en saai. Naar het einde toe komt de boel dan eindelijk een beetje tot leven, maar het is dan al veel te laat om de boel nog te kunnen redden.

Tegenvallend aktiewerkje van regisseur Gareth Evans. Oké, de lat lag hoog dankzij zijn twee Raid-films en aflevering vijf van het eerste seizoen van Gangs Of London, maar dit had gewoonweg beter moeten uitpakken. Voornaamste boosdoeners zijn het volstrekt uitwisselbare script en de weinig boeiende personages, maar ook het onnodige gebruik van cgi en het overdreven schokkerige camerawerk storen behoorlijk. Tom Hardy doet zijn stoïcijnse ding in de hoofdrol en de bloederige aktiescenes kunnen er zeker mee door, maar echt inventief en opwindend wil het maar zelden worden.

Grappige variant op Friday The 13th, met een aanpak die ergens tussen komedie en horror in zit. Voornaamste pluspunt is de enthousiaste cast, waaronder ook regisseurs Billy Bryk en Finn Wolfhard. Die laatste heeft een rolletje van niks, maar Bryk is hier behoorlijk op dreef en zorgt voor een aantal hilarische momenten. Hoofdrolspeler Fred Hechinger (tevens producent) is ook prima. Het script steekt verder vermakelijk genoeg in elkaar, met veel knipogen naar andere films binnen het genre.

Gewaagde film met een weerzinwekkend onderwerp, al klinkt dat wellicht aantrekkelijker dan dit arty farty italiaanse drama feitelijk is. Het gebeuren heeft de tand des tijds in ieder geval niet best doorstaan. Vooral het groepje nazi's dat zich rond hoofdrolspeler Dirk Bogarde begeeft is lachwekkend karikaturaal. De verwrongen seksuele verhoudingen tussen Bogarde en Charlotte Rampling komen beter uit de verf, maar dat maakt de film helaas niet minder saai.

Luchtig canadees drama over een zwaar onderwerp, te weten de zelfmoord van een lerares op een lagere school. Het is aan de vervangende leraar Bachir Lazhar (een innemende rol van Mohamed Fellag), een Algerijnse immigrant, de leerlingen door de zware tijd die volgt heen te loodsen. Leuke personages en het script steekt subtiel in elkaar, maar het geheel maakt net niet voldoende indruk om echt memorabel te zijn. Daar is de aanpak dan net weer iets te oppervlakkig en manipulatief voor. Onder de jonge leerlingen valt vooral de blonde Sophie Nélisse op, die sindsdien de overstap heeft gemaakt naar een serieuze filmcarrière.

Onnodig opgerekt vervolg, langdradig en grotendeels zonder de benodigde aktie. Pas in de finale, na een eindeloos uitgesponnen bankroof, komt het geheel een beetje van de grond. Een cool in beeld gebrachte autoachtervolging is echter niet voldoende om hier iets memorabels van te maken. Alles is overigens cool en vooral stijlvol in beeld gebracht, maar het maakt de film helaas niet minder saai.

Niet helemaal geslaagd, deze sfeervolle maar nogal trage retro thriller over een kidnapping en de bizarre manier waarop men de dader op het spoor komt, maar de film beschikt absoluut over een aantal sterke punten. Zo is de jaren '80-sfeer bijzonder knap getroffen; de film lijkt zo weggelopen te zijn uit dat decennium. Het akteerwerk is daarnaast prima, met zorgvuldig uitgewerkte, originele personages. De plot steekt tenslotte degelijk in elkaar; vooral het detail dat is gaan zitten in alles dat te maken heeft met de electronica uit die tijd is indrukwekkend.

Met zo'n coole titel kun je eigenlijk al niet fout gaan natuurlijk. Laat staan met Lee Van Cleef in de hoofdrol. Bovengemiddelde spaghetti-western, behoorlijk groots opgezet, met een meeslepend plot, boeiende personages en volop aktie. En uiteraard veel stemmige close-ups van ogen. Qua production design zit het ook wel snor. Het akteerwerk laat sporadisch te wensen over, maar de film kan wat mij betreft op zoveel goodwill rekenen dat ik dat graag door de vingers zie.

Regisseur David Ayer gooit er de laatste tijd met de pet naar. The Tax Collector, The Beekeeper en nu dit slappe werkje... Luie, bijna op de automatische piloot geschoten aktiefilmpjes, volstrekt inwisselbaar. Statham doet zoals altijd stoïcijns zijn ding en maakt het allemaal nog een beetje draaglijk, maar gaandeweg wordt dit wel heel erg stupide. En die bad guys, dat kan echt niet.

Komt het ooit nog goed met Marvel? Ook dit werkje is weer beneden peil, met een matig plot, weinig boeiende personages en karige special effects. Anthony Mackie is degelijk maar nogal saai in de hoofdrol; Harrison Ford is verdienstelijk als schimmige president maar ook hij weet niet voor de benodigde opwinding te zorgen. Hier en daar een aardige aktiescene, maar regisseur Julius Onah heeft geen oog voor visuele flair en levert een film af die mat, tam en inwisselbaar is.

Na zijn eigen amerikaanse remake keert de deense regisseur Ole Bornedal hier na bijna dertig jaar terug naar zijn doorbraakfilm voor een laat vervolg. Nota bene met zijn eigen dochter in de hoofdrol. Zij doet het niet slecht maar beschikt niet over heel veel charisma. Het duurt even voordat plot en spanning op gang komen en de film haalt het niet bij het origineel, maar al met al steekt het script best leuk in elkaar en zijn er hier en daar wel wat sterke momenten. Een hoge tempo en strakkere montage hadden echter geen kwaad gekund. Alsmede een leukere hoofdrolspeelster.

Originele animatiefilm uit Hongarije, bomvol verwijzingen naar kunst en populaire cultuur. Met plot en personages kon ik helaas niet zoveel en de ontelbare kunstreferenties gingen grotendeels aan mij voorbij, maar gelukkig maakt de kleurrijke, aparte animatie de film alsnog de moeite van het kijken waard. Kunstliefhebbers zullen dit waarschijnlijk nog wel wat hoger waarderen.

Herzien. Colin Farrell levert een indrukwekkende prestatie in de hoofdrol, maar zijn personage is onsympathiek en irritant. En de film om hem heen flauw en rommelig. Het centrale idee is interessant en zou in betere handen wellicht een interessante thriller kunnen opleveren, maar regisseur Joel Schumacher maakt er een beetje een potje van.

Paul Rudd moet hier duidelijk de kar trekken, met Jennifer Aniston gedelegeerd naar een veredelde bijrol. Hij doet dat zeker niet onverdienstelijk en ik moest hier en daar best lachen om de maffe perikelen binnen een wazige commune, maar het script laat flink te wensen over. Het uitgangspunt van de film is feitelijk ook te karig om er iets interessants van te maken. Let op Jordan Peele in een bijrolletje.

Leuke aktiekomedie, vooral de moeite waard door de sympathieke hoofdrol van Jack Quaid. Zijn gevoel voor timing is hier van onschatbare waarde en zorgt voor de beste momenten. Qua plot doet de film denken aan Crank met Jason Statham, maar dit heeft uiteindelijk toch wel een heel andere vibe. De bovengemiddeld goed in beeld gebrachte aktiescenes en het sfeervolle camerawerk tillen het geheel boven de middelmaat uit, al gaat de film wel flink te lang door.

Het is alweer even geleden dat ik een film van regisseur Paul W.S. Anderson zag waar ik enthousiast over was. Ik denk dat ik dan terug moet gaan naar Death Race uit 2008. Daarna was het hoofdzakelijk dweilen met de kraan open, met dit onsamenhangende niemendalletje als voorlopig dieptepunt. Blijkbaar gebaseerd op een kort verhaal van George R.R. Martin, maar verwacht geen groots opgezet en meeslepend spektakel. Van de overdaad aan opzichtige cgi is inmiddels niemand meer onder de indruk en Milla Jovovich zet hier één van haar slechtste rollen ooit neer. Dave Bautista kan er dan nog wel mee door. Qua belichting ziet het er allemaal best mooi uit en ik heb me niet verveeld, maar je begint je zo langzamerhand wel af te vragen wat de doelgroep van een film als dit is. Vlees noch vis.

Taaie kost, dit praterige en dromerige liefdesdrama dat zich afspeelt tegen de gruwelen van het naoorlogse Hiroshima. Met de twee abstract uitgewerkte hoofdrollen en hun gekunstelde dialogen kon ik weinig; gelukkig wordt de boel enigszins gered door de mooie zwartwit cameravoering, die de film bijna tijdloos maakt. Het geheel sleept zich helaas dodelijk traag voort.

Spannende, sporadisch nogal maffe film met horrorelementen, over een jonge journaliste (Ayo Edebiri) die de kans krijgt om de comeback van een legendarische popster (John Malkovich) van dichtbij mee te maken. De plot is duidelijk 'geïnspireerd' door films als Get Out en Midsommar, al wordt die kwaliteit nergens gehaald. De verrassing is er wat dat betreft gewoonweg een beetje af. Niettemin goed te genieten, niet in de laatste plaats door de hilarische, volledig van de pot gerukte rol van Malkovich.

stem geplaatst

De titel zegt het al; deze documentaire schept geen allesomvattend beeld van de legendarische rockband maar geeft vooral een gedetailleerd kijkje op de beginjaren, van oorsprong tot het eerste succes. Het had allemaal wel wat strakker gemonteerd mogen worden, bepaalde muzikale stukken zeuren wat mij betreft te lang door, maar ja, ik ben dan ook geen echte fan. De leuke interviews met de overlevende bandleden van het eerste uur maken in ieder geval veel goed. Knap ook hoe het interview met de in 1980 reeds overleden drummer John Bonham in de documentaire zit verwerkt. Dit zorgt tegen het einde zowaar voor een mooi emotioneel moment.

Solide belgisch familiedrama, goed geschreven en gespeeld. Hier en daar dreigt de film een beetje te verzanden in soap-achtige toestanden, maar steevast wordt dat tijdig gecorrigeerd. Tegen het einde hakt de film er op emotioneel vlak overigens verrassend stevig in. Gebaseerd op de gelijknamige debuutroman van de vlaamse schrijfster Griet Op De Beeck.

Intrigerende, sporadisch spannende spionagefilm over paranoia binnen een groep inlichtingenofficiers. Het script van David Koepp steekt niet wereldschokkend vernuftig in elkaar, maar de sterke dialogen en de degelijk uitgewerkte personages zorgen in ieder geval wel voor een onderhoudende anderhalf uur. En de cast is uitstekend.

Logisch dat Fresh, de verrassend sterke debuutfilm van regisseuse Mimi Cave uit 2022, interesse uit Hollywood wist op te wekken. Jammer dat er met die extra starpower weinig tot niets wordt gedaan in deze flauwe en voorspelbare thriller. Nicole Kidman is best leuk in de hoofdrol en de film is niet slecht, maar het is allemaal zo verdomd gewoontjes en dertien-in-een-dozijn. Slechts de folkloristische setting en de soundtrack, met fraai gebruik van liedjes van oa Rob de Nijs en Wim Zonneveld, maken enige indruk.

Spannende thriller over de jacht op oorlogscrimineel Adolf Eichmann. Ben Kingsley is uitstekend als Eichmann en zet het personage afwisselend onderkoeld en angstaanjagend neer. De intieme scenes tussen hem en ondervrager Oscar Isaac vormen het hart van de film. Eén en ander is qua plot nogal geromantiseerd en aangedikt, maar de film blijft min of meer geloofwaardig, toewerkend naar een spannende finale.

Een wat vreemde film van de koreaanse regisseur Bong Joon Ho, die qua toon een beetje ongemakkelijk tussen komedie en science fiction stuitert. Mooi vormgegeven en de cast gaat er volledig voor, maar het script is herhaaldelijk aan de flauwe kant en de film is veel te lang voor een dermate karig plot.