Logboek

Bovengemiddeld aktiewerkje, stijlvol geregisseerd en voorzien van een degelijke cast. Jason Statham is zijn gebruikelijke stoïcijnse maar sympathieke zelf en hij krijgt goed tegenspel van de leuke Bodhi Rae Breathnach, waar we vast meer van gaan zien in de naaste toekomst. Qua plot en aktiescenes hebben we het allemaal wel eens eerder en beter gezien, maar de film heeft een aangenaam tempo en beschikt over een indrukwekkende, lekker dreigend klinkende soundtrack.

Voorspelbaar uitgewerkt maar wel sympathiek verhaaltje over een uitgerangeerde basketbalscout (Adam Sandler) die in het buitenland op een jonge, getalenteerde basketballer stuit. Sandler's charisma en humor trekken de kijker door de melodramatische plot heen, zodat het toch nog leuk wordt. Regisseur Jeremiah Zagar zorgt daarbij voor veel energie en visueel vermaak. Vooral de inventieve montage is eersteklas.

Matig vervolg op het matige origineel. Ik ben niet bekend met de games, maar als horrorliefhebber is dit het aankijken nog net waard. Met sfeer en production design zit het wel snor; de special effects laten helaas te wensen over. Plot en personages zijn tenslotte weinig boeiend. Al met al had hier wel wat meer ingezeten.

Slim in elkaar gezette low budget horrorfilm, die met weinig middelen sporadisch toch doel weet te treffen. De onheilspellende soundtrack draagt flink bij aan het naargeestige sfeertje. Het tempo ligt laag en het akteerwerk is niet overal even solide, maar de cast kan ermee door en de film heeft zeker zijn (enge) momenten.

Regisseur Yorgos Lanthimos levert met Bugonia zijn zoveelste bizarre maar tegelijkertijd zeer vermakelijke film af. Het is een remake van het knotsgekke koreaanse Save The Green Planet, maar dan meer ingetogen en somber, al valt er ook flink wat te lachen. Jesse Plemons en Emma Stone zijn in ieder geval uitstekend en na een wat stroef en traag begin barst de waanzin in alle hevigheid los.

Melodramatisch maar stiekem toch onweerstaanbaar, dit mooi vertelde verhaal over de vriendschap tussen een hond (voorzien van de stem van Kevin Costner) en autocoureur Milo Ventimiglia. Niet alle plotelementen werken even goed en soms is het allemaal een beetje gekunsteld en geforceerd, maar op cruciale momenten weet de film wel doel te treffen. En dus hield ik het weer eens niet droog. Tja, honden in films...

Aanvankelijk een weinig interessant hi tech-moordmysterie, waarbij rechercheur Chris Pratt zijn onschuld moet zien te bewijzen tegenover artificial intelligence-rechter Rebecca Ferguson. De personages zijn weinig sympathiek en regisseur Timur Bekmambetov regisseert de boel kil en afstandelijk. Gaandeweg ontdooien de hoofdrolspelers gelukkig en wordt de plot zowaar spannend. Richting de finale tovert Bekmambetov dan ook nog een paar spectaculaire aktiescenes uit de hoge hoed, waardoor het eindresultaat zowaar iets boven de middelmaat scoort.

Vermakelijke, niet al te serieuze western met een glansrol voor John Wayne als mopperende, alcoholistische U.S. marshall die de jonge Mattie Ross (Kim Darby) helpt bij het vinden van de moordenaar van haar vader. Niet heel veel aktie, maar plot en personages zijn levendig genoeg om dit te compenseren. Leuk ook om Robert Duvall en Dennis Hopper in bijrolletjes te zien.

Iets beter dan de voorganger, maar ook deze film is aan de wisselvallige en onevenwichtige kant. Bepaalde scenes zijn behoorlijk gruwelijk en bijna ondraaglijk intens; andere te zweverig en vergezocht. Ralph Fiennes is evenwel prima in de hoofdrol. Vooral zijn optreden tijdens Iron Maiden's The Number Of The Beast is geniaal. Die man kan zo mee op tour.

Heerlijk opgefokte, virtuoos in beeld gebrachte achtbaanrit over de charmante oplichter Marty Mauser (Timothée Chalamet) en zijn avonturen in de wereld van het professionele tafeltennis. Al gaat de film daar niet echt over. De gestructureerde chaos is fascinerend om te zien en de film is vaak erg grappig, met Chalamet in topvorm. Daarnaast beschikt de film over een voortdurend verrassend, onvoorspelbaar script dat de vaart er de volle 2 1/2 uur goed in houdt. De inventieve supporting cast (Abel Ferrara! Sandra Bernhard!) zorgt er tenslotte voor dat de boel niet al te Hollywood-achtig wordt.

Soms wat knullig, sporadisch charmant en dan weer verrassend deprimerend drama over een vastberaden weduwe (Emily Mortimer) die in een klein stadje in het oosten van Engeland in 1959 een boekenwinkel opent. Mortimer is prima, maar de meeste personages om haar heen zijn karikaturaal uitgewerkt, met uitzondering van de altijd betrouwbare Bill Nighy, die hier voor de beste scenes zorgt. Uiteindelijk een wat vreemde, ongemakkelijke mengeling van humor en drama, maar de film heeft zo zijn momenten.

Inferieure amerikaanse remake van het spannende spaanse [Rec], met een zo mogelijk nog meer chaotische cameravoering. De cast en de make-up effecten kunnen er mee door, maar afgezien van een (onnodig) iets opgerekt plot is dit bijna één op één dezelfde film. Maar dan minder.

Tragikomisch relatiedrama, vooral de moeite waard door de sterke rol van Will Arnett. Het ongedwongen akteerwerk is sowieso unaniem uitstekend in deze derde film van Bradley Cooper (hier te zien in een grappige maar overbodige bijrol) als regisseur. De onwaarschijnlijke plot, over een gescheiden man van middelbare leeftijd die een emotionele uitlaatklep vindt als stand-up komiek, blijkt vreemd genoeg gebaseerd te zijn op waargebeurde feiten.

Kleurrijk, levendig vervolg op het wat geforceerde en vlakke origineel. Niet dat dit een betere film is, plot en personages blijven weinig oorspronkelijk en er is een overdaad aan muzikale intermezzo's, maar ik heb in ieder geval wel meer gelachen. Vooral Andy Garcia (als de vader) heeft hier een leuke stemmenrol. Met de animatie is wederom weinig mis.

Bovengemiddeld sterke misdaadfilm over een huurmoordenaar (Michael Keaton) bij wie een vorm van dementie wordt vastgesteld. Mooi ingetogen gespeeld en stijlvol geregisseerd door Keaton zelf, al heeft de film hier en daar wel wat problemen. Zo wordt de subplot met de politie pas interessant na het eerste uur en komt de entree van de van Keaton vervreemde zoon (James Marsden) nogal uit de lucht vallen. Gelukkig wint de film gaandeweg aan kracht, vooral richting het fraai uitgewerkte einde.

Je kunt het inmiddels aan regisseur Johannes Roberts overlaten om van een kansloos script toch een leuke film te maken. Ook dit is weer een vermakelijk werkje, over een bij een gezin op Hawaii inwonende aap die doordraait wanneer hij gebeten wordt door een hondsdol dier. Vlot in elkaar gezet met een paar leuke dames in de hoofdrol en een reeks inventief in beeld gebrachte moordpartijen.

Zeker geen perfecte film, maar een aantal scenes zijn zo intens en effectief dat ik ze niet snel zal vergeten. De licht surrealistische plot, over een vader die met zijn jonge zoon in de woestijn van Marokko op zoek gaat naar zijn spoorloos verdwenen dochter, hangt van los zand (!) aan elkaar en de film komt moeizaam op gang, maar eenmaal op stoom is de queeste afwisselend onbehaaglijk en fascinerend. Hier en daar moest ik ook wel wat denken aan de film Sorcerer van William Friedkin.

Een onbehaaglijk sfeertje in dit drama over een twaalfjarige jongen die tijdens een waterpolo-zomerkamp te maken krijgt met pesterijen en erger. De onheilspellende muziek en de opzettelijk kille, gestileerde cameravoering zorgen voor een bijna horror-achtige kijkervaring. Goed gespeeld en intelligent uitgewerkt, maar plot en personages komen uiteindelijk niet optimaal uit de verf, vooral naar het einde toe.

Fascinerende, te korte documentaire over de belgische ultrasporter Matthieu Bonne. Deze wil acht triatlons voltooien tijdens acht opeenvolgende dagen op de acht Canarische Eilanden. Terwijl hij met een zeilboot van eiland naar eiland reist krijgt hij naast de onmenselijk zware triatlons ook nog te maken met slaaptekort en allerlei logistieke problemen. Hier had makkelijk nog een half uur aan vastgeplakt mogen worden, wat mij betreft.

Leuke, zeer onderhoudende documentaire over Judit Polgar uit Hongarije, de meest succesvolle vrouwelijke schaakspeler aller tijden. Centraal staat de voortdurende strijd met de rus Garry Kasparov, van wie ze aanvankelijk maar niet lijkt te kunnen winnen. Hier wordt wellicht iets teveel aandacht aan besteed, waardoor andere aspecten van haar leven er een beetje bekaaid afkomen, maar het zorgt in ieder geval wel voor een flinke dosis spanning. De invloed van haar vader, die Polgar en haar zussen reeds vanaf jonge leeftijd klaarstoomde voor de schaakwereld, had ook wel wat meer aan bod mogen komen, maar goed.

Saaie bedoening voorzien van weinig subtiele symboliek over de levens van Agnes (Jessie Buckley) en William (Paul Mescal) in het 16e-eeuwse Engeland. Mooi gespeeld en gedetailleerd in beeld gebracht, maar qua plot valt er weinig te beleven en het is lastig meeleven met de stoïcijnse personages. Halverwege, zodra de meer dramatische momenten zich aandienen, maakt de film wel enige indruk, maar met het letterlijk en figuurlijk theatrale einde kan ik weinig. Het zal wel weer oscars gaan regenen in maart.

Wisselvallig horrorwerkje , over de rampzalige gevolgen van een Amerikaans militair experiment in Tasmanië. Een originele plaats van handeling, maar de nadruk ligt hier duidelijk op drama en die aspecten van film zijn niet bepaald boeiend. Degelijk geregisseerd en Daisy Ridley is acceptabel in de hoofdrol, maar plot en personages ontwikkelingen zich in richtingen die ik liever niet had gezien.

Goedbedoeld maar nogal saai en voor de hand liggend gevangenis-drama, over een groep gevangenen die zich vol overgave op een nieuw theaterstuk storten. Leuk dat een groot deel van de cast zichzelf speelt, maar het akteerwerk weet lang niet altijd te overtuigen en het script is veel te sentimenteel. Colman Domingo is evenwel prima in de hoofdrol.

Oervervelende film over de machtige italiaanse politicus Andreotti (Toni Servillo), die in het Italië van de jaren '90 zijn tegenstanders zonder pardon uit de weg laat ruimen. De vreemde hoofdpersoon, die als een soort gebochelde vampier door het beeld schuift, levert niet bepaald flitsende cinema op, hoe regisseur Paolo Sorrentino ook zijn best doet, met virtuoze cameravoering en hippe montage. Aan de voortdurende stortvloed van namen en gezichten valt geen touw vast te knopen en van enige verhaalsopbouw is geen sprake.

Vermakelijke aktiekomedie, vooral te danken aan de leuke wisselwerking tussen de van elkaar vervreemde broers Dave Bautista en Jason Momoa. Met name Bautista is hier goed op dreef. Momoa doet zijn ding. De eerste bikkelharde aktiescene, in het huis van Momoa, eist in positieve zin de aandacht op en smaakt absoluut naar meer, maar helaas is het daarna snel uit met de pret en moeten we het weer eens doen met veel matige CGI. De chemie tussen Bautista en Momoa houdt de boel gelukkig op de rails.

Leuke documentaire over het amerikaanse ijshockeyteam dat als underdog deelneemt aan de Olympische Spelen van 1980 en tot bijzonder dingen in staat blijkt. Spelers en andere betrokkenen delen hun persoonlijke herinneringen aan dit historische moment. Iets te sentimenteel en vooral erg amerikaans, maar de documentaire steekt wel erg onderhoudend in elkaar en er wordt optimaal gebruik gemaakt van het rijke archiefmateriaal.

Overbodig, rommelig in elkaar gezet vervolg op het alleraardigste origineel. De hak-op-de-tak aanpak is uiterst storend; de hoofdpersonen verplaatsen zich in moordend tempo over de halve planeet, ogenschijnlijk zonder veel moeite. Onderweg komen ze veel matige CGI tegen. Het is lastig meeleven met de personages en de gebeurtenissen maken weinig indruk.