Bugonia (2025)

Wat een heerlijke film!

Dikke 4*

En jij had niet door dat juist de wappies hier voor schut worden gezet…. Maar goed, dat is wappies eigen.

Integendeel, ik begreep dat alle personages inclusief de kijker op de hak werden genomen. We verschillen van mening, laten we niet op de man spelen.

[quote]Neder schreef:

Integendeel, ik begreep dat alle personages inclusief de kijker op de hak werden genomen. We verschillen van mening, laten we niet op de man spelen.[/quote

Ja, nou is ie helemaal mooi! Jij zet een hele groep weg en ik mag het niet op de man spelen.

En jouw mening is gebasserd op youtubefilmpjes van dansleraren ipv van data en wetenschap. Mafklapper!!

[quote]Basto schreef:

Ik zie nu dat er iets misgaat, ik reageerde op iemand anders die begon hele doelgroepen er bij te halen. En die heet ook nog eens Neder0001 en ik Neder ( bizar toeval). Jij reageerde vervolgens daar weer op en ik op jou.

Evengoed snap ik de woede en persoonlijke aanvallen niet zo. Daar ga ik niet aan mee doen.

Maar ik begon dus niet met doelgroepen erbij halen.

Goeie film waarin een complotdenker zijn baas ontvoert, van wie hij denkt dat deze buitenaards is. De muziek is nogal nadrukkelijk aanwezig, maar past wel goed binnen de film. De dynamiek tussen gijzelaar en gijzelnemer is goed uitgewerkt met ook goeie dialogen en vooral ook uitstekend acteerwerk. Een tikkeltje eentonig, maar dit wordt wel goed gemaakt door het laatst gedeelte.

Hebben het geestige en het gruwelijke ergens een raakpunt? Heel misschien, in de speeltuin van het absurde. En laat dat nu net dat habitat zijn van Yorgos Lanthimos. Ook ‘Butonia’ situeert zich daar, op het kruispunt tussen scherts en schizofrenie. Vanaf de eerste minuten is het nagelbijten en hartkloppingen, en de intensiteit neemt gedurende bijna twee uur langzamerhand toe, tot het quasi ondragelijk wordt. Toch blijft de film verteerbaar, omdat Lanthimos voortdurend komische accenten toevoegt. Het grootste leed buigt hij om met een lach – het is de grimas die de alomtegenwoordige huiver acceptabel maakt.

Kortom, wat een stijloefening! Alleen al de eerste minuten: de camera sluipenderwijs in het spoor van de imkers, een onheilspellende soundtrack die zich niet laat vastpinnen op een specifiek genre, de verkapte verteltrant tussen twee verhaallijnen die onherroepelijk-noodlottig zullen samenkomen en de adembenemende horror van de voice-over: wie meent dat een eendagsvlieg ‘Bugonia’ zou kunnen inblikken, heeft het lelijk mis.

Kers op de taart is trouwens de grandioze finale, waarin Lanthimos de rede helemaal loslaat, en de ongebreidelde mogelijkheden van cinema viert. Je reinste dadaïsme? Nochtans leveren de beelden van de aardkloot ontdaan van menselijk leven virtuoze tableaux op, die zich op het netvlies branden. Om nog maar te zwijgen van de Andromedanevel: gieren, brullen, lachen! Toch is deze coda niet zomaar een schalks akkefietje, want de toeschouwer krijgt stof tot nadenken. Is niet iedereen uiteindelijk vatbaar voor de echokamer van andermans onzin, zolang die maar lang en halsstarrig genoeg herhaald wordt? Laat het een waarschuwing zijn dat zelfs de meest ontwikkelde geesten in krankzinnigheid kunnen vervallen, zeker in een omgeving die grenst aan de waanzin. Met andere woorden: vormt het dagelijks journaal dan toch een bedreiging voor het collectief gezond verstand?

3,75*

tja, was het nou komedie, was het een thriller of een horror of toch SF.... ik haalde het er niet uit.

het wiebelde een beetje en dat vond ik wel jammer het had beter tot 1 item uitgewerkt kunnen worden.

t eind was alsnog wel verassend, maar laat liet dan alsnog wel vragen achter ..

Mijn derde Lanthimos en de eerste die écht klikt bij me (Poor Things en The Favourite komen niet boven de 3.5* bij me), al zal het nooit helemaal blinde liefde worden tussen hem en mij. Daar vind ik hem soms iets té opzichtig of ''in your face'' voor. Maar goed, Bugonia is een fijne film, niet mis te verstaan. Qua visuele stijl staat de film als een bus, heerlijk gebruik van kleuren, filters, kadrering, die typische groothoek-shots van hem. Fantastische bombastische soundtrack ook. Een interessant kat-en-muisspel met in hindsight slimme hints verspreid doorheen het script. En een absolute tour de force voor Jesse Plemons, die hiervoor absoluut een Oscarnominatie had moeten krijgen vorig jaar. Hij steelt de film helemaal, en weet alle kanten van het personage perfect neer te zetten. Het had snel een incel/complotdenker karikatuur kunnen worden - en dat is hij in feite ook deels - maar het is ook een complexe, getraumatiseerde mens van vlees en bloed die, ondanks dat hij compleet gestoorde maatregelen neemt, toch uiteindelijk gelijk heeft over vele zaken.

Thematisch is het ook een veel diepere film dan Poor Things of The Favourite. Of haalde ik er toch meer uit in ieder geval. Dat de rijke CEO een alien blijkt te zijn is natuurlijk niet toevallig. Die hyper-rijke, geprivilegieerde 0,1% van de menselijke bevolking is ook gewoon ''alien'' ten opzichte van de andere 99,9%. Lanthimos trekt de metafoor dan wel erg opzichtig door in de laatste akte, maar het is wel raak. Een groot kritiekpunt dat ik lees over de film is trouwens dat de gestoorde complotdenker hier in zijn recht wordt gezet. Daar ben ik het niet mee eens. Teddy heeft dan wel ''gelijk'', maar heeft met zijn gedrag uiteindelijk alleen maar datgene veroorzaakt waar hij voor vreesde.

Wat wilt de film dan nog precies allemaal zeggen? Ik weet het ook niet helemaal, maar het einde lijkt me vrij duidelijk in haar cynisme. Al ontbreekt het nét aan die extra punch, en voelt het einde vreemd genoeg ook een beetje makkelijk en veilig aan.

Emma Stone is trouwens een fantastische actrice, maar dit vond ik wel haar minste Lanthimos-rol. Alsof ze iets te geforceerd weer naar een gouden beeldje aan het jagen was. Enfin, ze gaat er wel weer echt voor, maar soms iets té.

4*.

Gezien op SkyShowtime. Heerlijke vileine humor en vervreemdende sfeer, wel een tikkeltje langdradig waardoor de vaart eruit was. Deed me sterk denken aan de Covid periode toen er ook zoveel complottheorieën rondgingen.

Een scherpe, actuele blik op de kloof tussen de harde werkelijkheid en de macht van grote bedrijven.

Toch wat mindere Lanthimos. Mist de weirdness van Poor Things en de klasse van The Favourite. Zeker niet slecht, maar bij momenten te langdradig.

Wat een slechte film, hoe komt deze kansloze zeer slechte film aan een 7,4. BIZAR SLECHT, idd met hoofdletters!

Ooit een keer een film gezien lady in the water of zo iets, dat was ook zo een teleurstelling, man man man, waar heb ik naar gekeken.

Puike film, die ondanks dat hij erg traag is me wist te boeien. Prima acteerwerk en mooie beelden.

Jij blijft jezelf toch afvragen hoe het nu eigenlijk zit.

Vooral het laatste half uur komen er meer verwikkelingen en wordt het spannend. De twist op het einde had ik ergens wel verwacht maar het was een fantastische afsluiter. Ik kan deze zeker aanraden.

Bugonia stond al een tijdje op mijn watchlist, maar het was nooit echt een film waarvan ik dacht: die móét ik zien. Toch heb ik hem uiteindelijk een kans gegeven, mede vanwege de vrij hoge waardering.

Het is zeker een vermakelijke film, maar eerlijk gezegd vond ik het niet veel meer dan dat. Wat ik vooral sterk vond, was de artistieke stijl. Die past goed bij de film en is naar mijn mening erg tof uitgevoerd. Ook het verhaal heeft op zich een interessant en origineel uitgangspunt, maar wist me niet echt omver te blazen.

Daarnaast had de film van mij best een stuk korter mogen duren. Op sommige momenten vond ik het allemaal wat langdradig worden en merkte ik dat de film mijn aandacht niet altijd even goed wist vast te houden. Het acteerwerk was over het algemeen prima, maar ook daarin vond ik niets wat er voor mij echt bovenuit sprong.

Al met al ben ik blij dat ik Bugonia een kans heb gegeven, maar ik kan helaas niet zeggen dat ik het een echt goede film vond. De eigenzinnige stijl en het interessante uitgangspunt maken het zeker een vermakelijke kijkervaring, maar uiteindelijk had ik er persoonlijk net wat meer van verwacht.

2,5* 5,5/10

Wij leven in een bezeten wereld. En wij weten het.

Sommigen treden nu eenmaal eerder in de schaduwen van morgen dan anderen. In de waanzinnige 21e eeuw zijn het de wappies die voorop lopen in de collectieve gekte.

Ach, dit waait ook wel weer over. Het zal heus geen 1000 jaar duren.