Bugonia (2025)

Wat een heerlijke film!

Dikke 4*

En jij had niet door dat juist de wappies hier voor schut worden gezet…. Maar goed, dat is wappies eigen.

Integendeel, ik begreep dat alle personages inclusief de kijker op de hak werden genomen. We verschillen van mening, laten we niet op de man spelen.

[quote]Neder schreef:

Integendeel, ik begreep dat alle personages inclusief de kijker op de hak werden genomen. We verschillen van mening, laten we niet op de man spelen.[/quote

Ja, nou is ie helemaal mooi! Jij zet een hele groep weg en ik mag het niet op de man spelen.

En jouw mening is gebasserd op youtubefilmpjes van dansleraren ipv van data en wetenschap. Mafklapper!!

[quote]Basto schreef:

Ik zie nu dat er iets misgaat, ik reageerde op iemand anders die begon hele doelgroepen er bij te halen. En die heet ook nog eens Neder0001 en ik Neder ( bizar toeval). Jij reageerde vervolgens daar weer op en ik op jou.

Evengoed snap ik de woede en persoonlijke aanvallen niet zo. Daar ga ik niet aan mee doen.

Maar ik begon dus niet met doelgroepen erbij halen.

Goeie film waarin een complotdenker zijn baas ontvoert, van wie hij denkt dat deze buitenaards is. De muziek is nogal nadrukkelijk aanwezig, maar past wel goed binnen de film. De dynamiek tussen gijzelaar en gijzelnemer is goed uitgewerkt met ook goeie dialogen en vooral ook uitstekend acteerwerk. Een tikkeltje eentonig, maar dit wordt wel goed gemaakt door het laatst gedeelte.

Hebben het geestige en het gruwelijke ergens een raakpunt? Heel misschien, in de speeltuin van het absurde. En laat dat nu net dat habitat zijn van Yorgos Lanthimos. Ook ‘Butonia’ situeert zich daar, op het kruispunt tussen scherts en schizofrenie. Vanaf de eerste minuten is het nagelbijten en hartkloppingen, en de intensiteit neemt gedurende bijna twee uur langzamerhand toe, tot het quasi ondragelijk wordt. Toch blijft de film verteerbaar, omdat Lanthimos voortdurend komische accenten toevoegt. Het grootste leed buigt hij om met een lach – het is de grimas die de alomtegenwoordige huiver acceptabel maakt.

Kortom, wat een stijloefening! Alleen al de eerste minuten: de camera sluipenderwijs in het spoor van de imkers, een onheilspellende soundtrack die zich niet laat vastpinnen op een specifiek genre, de verkapte verteltrant tussen twee verhaallijnen die onherroepelijk-noodlottig zullen samenkomen en de adembenemende horror van de voice-over: wie meent dat een eendagsvlieg ‘Bugonia’ zou kunnen inblikken, heeft het lelijk mis.

Kers op de taart is trouwens de grandioze finale, waarin Lanthimos de rede helemaal loslaat, en de ongebreidelde mogelijkheden van cinema viert. Je reinste dadaïsme? Nochtans leveren de beelden van de aardkloot ontdaan van menselijk leven virtuoze tableaux op, die zich op het netvlies branden. Om nog maar te zwijgen van de Andromedanevel: gieren, brullen, lachen! Toch is deze coda niet zomaar een schalks akkefietje, want de toeschouwer krijgt stof tot nadenken. Is niet iedereen uiteindelijk vatbaar voor de echokamer van andermans onzin, zolang die maar lang en halsstarrig genoeg herhaald wordt? Laat het een waarschuwing zijn dat zelfs de meest ontwikkelde geesten in krankzinnigheid kunnen vervallen, zeker in een omgeving die grenst aan de waanzin. Met andere woorden: vormt het dagelijks journaal dan toch een bedreiging voor het collectief gezond verstand?

3,75*