Bugonia (2025)

Een foutloze, prachtige nieuwe film van de Griekse regisseur Yorgos Lanthimos, die hiermee mogelijk zijn beste film tot dusver neerzet. Bugonia laat zien dat ook kleinschaligere projecten (ondanks een budget van circa 55 miljoen) kunnen stralen in een tijd die de nadruk steeds meer legt op computergegenereerde werelden. Zeer overtuigend geacteerd door Emma Stone en Jesse Plemons, maar ook nieuwkomer Aidan Delbis is perfect gekozen als autistische handlanger. Lanthimos creëert via deze genrecombinatie een uniek geheel met een perfecte muziekkeuze, een zeer stabiele balans tussen duistere beelden en komische insteken, een verzorgde visuele look en een verhaal dat de kijker voortdurend laat gissen naar de uitkomst. Het is alweer even geleden dat er zo'n goede film is uitgekomen, maar Lanthimos katapulteert zich hiermee tot de absolute top van moderne cinema.

Aardig, maar niet helemaal overtuigend. Het einde is wel geinig maar ik hield hier al wel de hele tijd rekening mee dat de film die afslag zou nemen en dat Stone echt een alien zou zijn (hoewel ook dat weer metaforisch bedoeld kan zijn). Visueel prima (ook qua design, zeker de moderne chique maar ook kale omgevingen van het huis van Stone en het kantoor), behoorlijk sterk geacteerd ook (Plemons en Stone overtuigen beiden volledig), maar soms ook wat stroperig als geheel. Het is niet dat ik me verveelde maar de film weet niet altijd de aandacht vast te houden. Misschien ook wel omdat het script te vaak naar typische noodgrepen zoekt (de agent die langskomt) en daar originaliteit mist. 3,0*.

Ik zit eigenlijk volledig op één lijn met mjk87. Dus bedankt voor het typen dan maar.

Geweldige film. Allerlei genres bedienend, van klassieke ontvoering naar vergezochte absurditische gekkigheid. Nouja, de ware filmfanaat heeft hier vast iets op aan te merken maar ik als doorsnee bioscoopbezoeker voelde me op mijn wenken bediend. Het begint aardig met een gekke neef en oom en een CEO die ontvoerd wordt. Gaandeweg gaat de film meerdere kanten op, waarvan hooguit het middelste deel ietwat vaart verloor.

Het einde vond ik in meerdere opzichten geniaal, ik zou zeggen ga kijken en vel je eigen oordeel. Ik vond het fantastisch. Zet je aan het denken.

Wat een heerlijke film is dit zeg. Jesse Plemons acteert hier echt super goed, en wat ziet hij er nu anders uit dan we hem in andere films kennen. Ook Emma Stone speelt geweldig. Deze film moet je gewoon gaan kijken. Ik hoopte dat het een goeie film zou zijn en dat is het ook zeker geworden. Voor mij persoonlijk is dit wel één van de beste van dit jaar. Prachtig verhaal met een super mooie cast.

"Een film voor een bepaalde doelgroep" zullen we maar zeggen...

Maar goed dat er ondertiteling onder stond want anders had ik niet veel van de eindeloze gesprekken tussen de 2 hoofdrol spelers begrepen. Maar je zit netjes tot het eind te wachten met de vraag of ze een Alien is of niet. Best wel een zit.... Begreep niet alles... zoals de zwevende moeder...

Aardige science fiction komedie. Het verhaal raakt bekende onderwerpen als complottheorieën, woke en milieu. De uitwerking is niet op alle vlakken evengoed geslaagd. De film is soms wat langdradig door wat lange discussies. Daarentegen is de film minder absurdistisch en daardoor toegankelijker dan Lanthimos zijn voorgangers. Ook het einde is best verrassend. Als kijker ga gedurende de film steeds meer twijfelen aan de waarheid en dat is best knap gedaan. Het acteerwerk is van hoog niveau. Stone en Plemons zijn gewaagd aan elkaar. Visueel is de fraai vormgegeven. 3.5

Goede film. Goede originele, zwarte komedie. Het acteerwerk van Plemons en Stone is heel overtuigend. Leuk om Stavros hierin te zien als agent. Vind die gast altijd wel grappig. De film speelt een leuk spelletje met de kijker en de complottheorie is ook wel gebaseerd op een echte complottheorie maar dan de ruimte hagedissen van planeet negen. Deze ruimte hagedissen zijn onder ons maar kunnen ons 'psychologisch' beïnvloeden zodat wij hun nooit kunnen zien... Best een extreme theorie om in te geloven maar heb wel een onderzoek gelezen dat 3% van de Amerikanen daarin gelooft. Genoeg mensen die in de hagedissen theorie gelooft van David Icke. Dat zijn interessante raakvlakken die deze film maakt met zijn complottheorie.

Als believer van het eerste uur, echt genoten van deze trip...

Kwam wat traag op gang, maar loste achteraf men verwachtingen ruimschoots in.

Meer van dat!

In het begin van zijn carrière deed regisseur Yorgos Lanthimos het aanmerkelijk rustiger aan dan in het heden. Met maar liefst drie films binnen twee jaar heeft hij zijn productiesnelheid behoorlijk opgeschroefd. Als dat maar niet ten koste van de kwaliteit gaat, is dan de vrees.

Vooralsnog is die vrees onterecht alhoewel Bugonia de kijker waarschijnlijk wel een déjà vu sensatie zal opleveren. Sommige elementen in de film zijn bekend. Zo is het voor Emma Stone intussen het vierde optreden in een film van Lanthimos en speelde Jesse Plemons ook in zijn vorige film, Kinds of Kindness (2024). Verder is Bugonia opnieuw een absurde komedie. Dat genre is intussen het handelsmerk van de regisseur geworden. Hoewel ik elke film van Lathimos tot nu toe erg waardeer, merk ik dat ik er wat moeite mee begin te krijgen de diverse films van elkaar te kunnen onderscheiden.

Een andere déjà vu zou te maken kunnen hebben met het feit dat Bugonia een remake is van de Zuid-Koreaanse film Jigureul Jikyeora! (2003). Lanthimos maakt echter geen zielloze kopie. Met behulp van het acterende ensemble en de mooie fotografie van cameraman Robbie Ryan krijgt Bugonia een fijne eigen smoel. Visueel is het genieten. Of we ons nu in de wereld van bedrijfsleider Emma Stone bevinden, in het haveloze huisje van Plemons of gewoon in een idyllisch stukje natuur, er is altijd wel iets bijzonders te zien.

Inhoudelijk is de film een combinatie van nonsens en serieuzere maatschappijkritiek. Het plot dat Plemons en zijn neef de vermeende alien Emma Stone laat gijzelen, biedt aanknopingspunten voor zowel heerlijke nonsens als voor een wat diepere laag.

Sommige overtuigingen van de neefjes zijn dermate krankzinnig dat het gewoon enorm fascinerend en hilarisch is om er meer over te horen. Aan de andere kant verzuimt de film niet iets over de wereld van nu te zeggen. Over het kapitalistische systeem bijvoorbeeld dat door het chemische concern waarvan Stone het hoofd is, wordt verbeeld. Het concern dat zich niet bekommert om de mens en zijn welzijn en slechts dan iets ten goede voor de samenleving wil doen als het niets kost. Die stellingname is uiteraard overtrokken maar geeft waarschijnlijk met accuratesse het wezen van het kapitalisme weer. De samenzweringstheorieën van de twee neven ondergaan dezelfde overtrokkenheid. Voor de accuratesse van die theorieën sta ik echter niet in. Ze zijn vergezocht en weinig subtiel maar ook erg vermakelijk.

Goed acteerwerk. Jesse Plemons vertegenwoordigt de mengeling van kolder en tragiek die zijn personage kenmerken, op een manier die de kijker ter harte gaat. Emma Stone is erg goed als keiharde en manipulatieve zakenvrouw. En neefje Aidan Delbis is hartverscheurend afhankelijk en simpel. Het verhaal intrigeert maar zwalkt soms ook een beetje. Na een turbulent onvoorspelbaar begin is het verloop van de gijzelsituatie wel wat voorspelbaar. Het stoorde me niet erg. De vermakelijkheidsgraad blijft hoog. Bugonia is een prima film.

Bugonia is een film die je niet snel zult vergeten. Het is een ingenieuze combinatie van drama en psychologische thriller die de kijker uitdaagt om na te denken over de complexiteit van de menselijke geest en de impact van trauma.

De film volgt het levenspad van de protagonist, die worstelt met een ingrijpende gebeurtenis uit het verleden. Het verhaal ontvouwt zich op een manier die zowel aangrijpend als ongemakkelijk is. De schrijvers slagen erin om de emoties van de hoofdrolspeler zo authentiek over te brengen dat je als kijker bijna fysiek de pijn voelt. Het gebruik van symboliek, zoals de titel 'Bugonia' zelf, verwijst naar de cyclus van leven en dood, en de onontkoombare connectie tussen ons verleden en onze toekomst.

Bugonia is niet zomaar een film; het is een ervaring die je uitdaagt en je laat nadenken over je eigen leven en de keuzes die je maakt. Het is een emotionele rollercoaster die blijft hangen, lang nadat de laatste scène is afgelopen. Voor wie houdt van films met een diepere laag en psychologische inzichten, is Bugonia een absolute must-see. De film herinnert ons eraan dat verdriet en herstel vaak hand in hand gaan, en dat de reis, hoe pijnlijk ook, ons kan vormen tot wie we zijn.

Ik begrijp dat sommige teksten misschien 'AI-achtig' lijken omdat ze goed gestructureerd zijn. Maar mijn beoordeling van de film 'Bugonia' is gebaseerd op mijn eigen gedachten en gevoelens over het verhaal en de thema's.

Nee, niet omdat ze zo goed gestructureerd zijn (dat zijn AI-teksten zelden), maar omdat er zo weinig echt gezegd wordt.

Welke diepere laag? Welke symboliek? Welke psychologische inzichten? Je noemt het wel, maar gaat er verder niet op in.

Ik neem aan dat je de film Bugonia nog niet hebt gezien. Je kunt er bijna niet omheen.

Ik vond de film zo indrukwekkend dat ik hem voor de tweede keer heb gekeken.

De film biedt een rijkdom aan psychologische inzichten, vooral met betrekking tot complottheorieën, traumaverwerking en machtsdynamieken. Het personage Teddy, dat sociaal geïsoleerd is, worstelt met diep persoonlijk trauma, waaronder kindermisbruik en verlies door farmaceutische nalatigheid.

"Bugonia" gaat veel verder dan het oppervlakkige verhaal van een 'ontvoering. Het onderzoekt de complexe lagen van een wereld waarin misinformatie de norm is. Deze hedendaagse uitdaging stelt ons voor de vraag hoe we feiten van fictie kunnen onderscheiden, en weerspiegelt de subjektieve waarheden die mensen creëren in een steeds verwarrender sociale werkelijkheid.

Ook symboliek speelt een cruciale rol in de film en versterkt de diepgang en maatschappelijke kritiek. Zo wordt in het begin van de film de bijenkorfmetafoor geïntroduceerd, wat kan worden opgevat als een reflectie op hoe mensen georganiseerd worden binnen grote, onpersoonlijke bedrijven, en hoe complotdenkers zich kunnen groeperen in online bubbels.

Daarnaast is de kale hoofd van Emma Stone een krachtig visueel symbool. Het scheren van haar hoofd kan worden geïnterpreteerd als een teken van transformatie, zuivering, of zelfs een verlies van identiteit. Deze actie benadrukt de thema's van hernieuwde identiteit en de zoektocht naar zelfontdekking in een wereld vol chaos en verwarring.

Laat ik het maar niet hebben over de autistische jongen......duidellijk genoeg geweest zo.

Wat een middag. Eerst Ghostlight en nu deze heerlijkheid. Stone en Plemons schitteren onder Lanthimos' heerlijk knotse regie. Ik ga er verder ook niet dieper op in, maar ik heb het echt helemaal zelf geschreven.

Alleen Kinds of Kindness en Alps nog, dan ben ik 'bij' wat Lanthimos betreft.

4.2*

Ha, jij bent ook aan een inhaalslag bezig zie ik. Nog zo veel mogelijk films kijken voor de eindejaarslijst . Bugonia moet ik nog zien, maar Ghostlight heb ik een aantal maanden geleden al gezien. Erg goede film inderdaad.

Train Dreams is ook een aanrader. Wil alleen nog heel graag Sentimental Value voor het einde van het jaar gezien hebben.

Inderdaad, nog even proberen zoveel mogelijk moois mee te pakken. De horrorchallenge zorgt er toch altijd voor dat er een achterstandje ontstaat op drama en docu vlak.... Komende drie dagen nachtdienst, maar het is vrij druk, dus als ik dan al iets kan kijken, dan liever 'achtergrondfilmpjes'. Maar wie weet valt het mee!

Ik raad Bugonia wel aan om nog mee te pakken

Trouwens IH88, Sentimental Value? "An intimate exploration of family, memories, and the reconciliatory power of art." - Goede companion piece voor Ghostlight dan!

Jajaja, ik had het ook niet moeten zeggen tegen MelB natuurlijk, maar het was gewoon wat er in me op kwam. Soms ben ik te impulsief om even na te denken of iets verkeerd over kan komen. Eigenlijk bedoelde ik niets verkeerds met die opmerking, maar was het gewoon gemeende verbazing.

John Milton schreef:

(quote)

Train Dreams staat ook op 'de lijst' inderdaad. Sentimental Value zet ik nú aan, haha.

Inderdaad, nog even proberen zoveel mogelijk moois mee te pakken. De horrorchallenge zorgt er toch altijd voor dat er een achterstandje ontstaat op drama en docu vlak.... Komende drie dagen nachtdienst, maar het is vrij druk, dus als ik dan al iets kan kijken, dan liever 'achtergrondfilmpjes'. Maar wie weet valt het mee!

Ik raad Bugonia wel aan om nog mee te pakken

Trouwens IH88, Sentimental Value? "An intimate exploration of family, memories, and the reconciliatory power of art." - Goede companion piece voor Ghostlight dan!

Zeker. Misschien Hamnet ook nog. Sentimental Value draait wel op gunstige tijden in de bios, maar kan ook pindakaas worden. Zie wel even.

Geen probleem, dat kan gebeuren! Het is heel normaal om soms impulsief te reageren. Het is duidelijk dat je het goed bedoelde en dat je gewoon je verbazing wilde delen.

Ik heb trouwens vanmiddag Die, My Love met Jennifer Lawrence gezien. Geen film voor Miss Milton tijdens de zwangerschap .

Fijne film met een clou die niet verrast.
Samenspel met de 3 hoofdrolspelers is goed.

Voor een film van Lanthimos is deze redelijk rechttoe rechtaan. We krijgen nog steeds een lekker vreemde combinatie van absurde zwarte humor en maatschappelijk commentaar voorgeschoteld, alleen is het ditmaal in de vorm van een heerlijk onvoorspelbare thriller gegoten over een stel complotdenkers die een invloedrijke CEO ontvoeren.

Het grootste deel van de film draait om de geweldige scènes tussen Plemons en Stone, die hier een stuk meer te doen krijgt dan ze in Eddington kreeg, toevallig ook een excentrieke maar niet per se heel diepe film over deze vreemde tijden.

Echt een waanzinnig sterke rol van Jesse Plemons. Hij zat er soms al dichtbij, maar dit is echt werkelijk geniaal. Een totaal geschift personage natuurlijk met eigenlijk geen charisma weet hij toch interessant te maken. Verder ook een hele fijne film, maar visueel gezien niet zo uitdagend als Lanthimos vorige films. Daarentegen gaat deze wel heel erg onder de huid zitten. Soms ook ontzettend ongemakkelijk om te kijken, maar dat maakt het ook zo intrigerend. Voor nu nog even 4,5*, maar er zit misschien meer in.

Krankzinnige filmervaring. Op alle goede manieren. Enige minpunt (wel een groot minpunt) is dat Lanthimos in het langgerekte middengedeelte iets te veel gas terugneemt. Het getouwtrek tussen Stone en Plemons heb je na twee/drie scenes wel gezien, vooral omdat het vanaf het begin al duidelijk is hoe iedereen in de wedstrijd zit. 'Je bent een alien', 'ik ben geen alien', 'je wilt de wereld verwoesten', 'ik ben gewoon CEO van een medisch bedrijf' etc. Je hebt ook nog de onnodige scenes met een politieagent.

Maar het manipulatieve gedrag van Michelle zorgt voor de nodige spanning, en Stone is fantastisch. Er wordt zo vaak gezegd en gesuggereerd dat Michelle geen alien is, dat ik het einde wel een beetje zag aankomen. Wel schitterend in beeld gebracht met de nodige zwarte humor. En fysieke humor van Stone (dat loopje!). Niet de beste film van Lanthimos, maar wel weer een zeer eigenzinnig werkje.

Als ik de films zou moeten rangschikken:
Poor Things
The Killing of a Sacred Deer
The Favourite
Bugonia
The Lobster
Kinds of Kindness

Sublieme film en weeral een meesterwerk van Yorgos Lanthimos en met een geweldige Emma Stone en ook heerlijk einde. Verder ook heerlijke sounds. Film is alles en meer wat ik ervan hoopte.

Jammer, jammer, jammer,.. dat je een film, die zeker 4 sterren zou opleveren, op deze manier laat eindigen. Wat een misser. Echt tot aan het einde was ik onder de indruk van de film en het verhaal. En dan komt de 'ontknoping' en dan kom je met zo'n slap goedkoop eind aan. Jammer, heel erg jammer.