Sirât (2025)

Interessante bioscoopervaring (Cannes). Zelden zulke reacties op twists gehad als hier. Behoorlijk intense film. Had voor mij alleen wel een sterker eind nodig gehad.

Luis [Sergi López] is met zijn kleinzoon [Bruno Núñez Arjona] op zoek naar zijn dochter, die zich mogelijk heeft aangesloten bij een groep ravers. Hij sluit zich aan bij een groep, die regelmatig raves organiseert op afgelegen plekken in de woestijn. Niet zozeer een verhaal, meer een portret van een man die de verdwijning van zijn dochter moet verwerken en van mensen die zich door te dansen helemaal kunnen overgeven aan het moment. De melodramatische ontknoping is een gemakzuchtige uitvlucht en waarschijnlijk niet alleen voor mij (onbedoeld?) hilarisch. De titel verwijst naar een mythologische brug die hemel en hel verbindt. Grote winnaar op het Cannes Filmfestival van 2025. Het is maar dat u het weet …

Niet mijn film daarbij vreselijke muziek, het bleef voor mijn een worsteling om er door heen te komen, nee ik vond het eigenlijk erg matig.

Ik wist al vrij snel van aai, dit gaat echt mijn ding niet worden & die muziek soms, mega irritant.

Rare film ook.

Eerst de eerste 20 minuten(muziek) doorgeworsteld, daarna was het toch een intense rauwe film. Ietwat langdradig soms, maar hij weet me toch zeker te pakken.

Jammer van de prachtige cinematografie en de gedurfde score, want het is moeilijk invoelen met de verloren missie van een man om in de Marokkaanse woestijn temidden van ravende nomaden op zoek te gaan naar zijn verloren dochter.

Gebeurtenissen verderop in de film heb ik veelal omschreven zien worden als emotional gut punches, maar ik miste de connectie met de hoofdpersonen om die beleving te delen, waardoor het verloop, dat gevuld is met vreemde keuzes en nalatigheid, inderdaad wat op de lachspieren werkt na verloop van tijd.

Misschien dat de film op groot scherm de pijnpunten wat weet te verdoven en zijn effect langs sensorische wegen weet te bereiken, maar inhoudelijk staat er teveel in de weg om hier echt geroerd te raken. Ook het plotse einde zonder zeggingskracht maakt dat de film wat doelloos over de eindstreep komt.

Setting en cinematografie maken nog wel indruk maar uiteindelijk toch een teleurstelling. 2,5*

Gedurfde prent die mij niet over de gehele lijn wist te overtuigen, maar zeker intrigerend genoeg is om een volledige speelduur te blijven boeien. Het rave-sfeertje, de bijbehorende soundtrack en de bevreemdende ritten door de woestijn ... Ik kon het allemaal wel smaken. En de toon die gedurende de film een paar keer drastisch omslaat: het werkt niet altijd even goed maar het voelt wel verfrissend aan.

Veel te langdradig

Wow...

Een dag nadat ik de mega vanilla Hamnet gezien heb. Het contrast tussen twee films kan niet groter zijn. Dit is cinema. Gelaagd script, absoluut onvoorspelbaar. Een eigen unieke stijl met geweldige beelden en prachtige muziek. Rauw acteerwerk met echte mensen als personages. Symbolisch is het ook fenomaal subtiel. Laatste akte wist ik niet wat me overkwam, continu m'n mond die open viel.

Dit is nou nog eens cinema waar ik echt van kan genieten. Prikkelend, zet je aan het denken en laat je allerlei complexe emoties voelen. Oef, ja fuck Hamnet, dit is tenminste echt creatief.

Hoewel de meerderheid van de mensen dit waarschijnlijk niet kan waarderen, zelf zie ik ze zo graag.

Zeker geen perfecte film, maar een aantal scenes zijn zo intens en effectief dat ik ze niet snel zal vergeten. De licht surrealistische plot, over een vader die met zijn jonge zoon in de woestijn van Marokko op zoek gaat naar zijn spoorloos verdwenen dochter, hangt van los zand (!) aan elkaar en de film komt moeizaam op gang, maar eenmaal op stoom is de queeste afwisselend onbehaaglijk en fascinerend. Hier en daar moest ik ook wel wat denken aan de film Sorcerer van William Friedkin.

Begon als: wat moet ik hiermee.

Ontwikkelde als: interessant waar dit heen gaat.

Eindigt hard en ontluisterend.

Mijn eerste 5 sterren dit jaar.

Je verwoordt exact mijn mening. In de bios is vooral het sounddesign extra genieten, maar het geheel mesmerizeerde ook daar niet...

Een film die de meningen sterk zal verdelen ongetwijfeld. Er is relatief weinig plot en dialoog, en wat Laxe nou precies wil zeggen met deze film is me niet helemaal duidelijk. Hoe dan ook vond ik het een hypnotiserende ervaring met die adembenemende beelden van de woestijn terwijl je haast onafgebroken elektronische dansmuziek hoort. De vrije leefstijl van de ravers (terwijl zich in de buitenwereld grimmige dingen afspelen) voelt haast aantrekkelijk.

En dan is er ineens dat hartverscheurende ongeluk dat de film behoorlijk op zijn kop zet. Dan slaat de toon om naar dat van een zwaar drama, een thriller, en, bedoeld of onbedoeld, ook wel een beetje een zwarte komedie. Best een unieke film, die behoorlijk is blijven hangen op een of andere manier. Lang niet iedere experimentele film klikt voor mij, maar hier had ik dat wel.

Het Arabische woord Sirāt, zo opent de film, is de brug tussen de hemel en de hel, smaller dan een haar, scherper dan een zwaard. De film heeft bekende elementen – zoals een roadtrip van (rave)punks door een postapocalyptische woestijn à la Fury Road en een vader die zijn dochter zoekt – maar het (theologische) begrip van Sirāt verbindt alles, geeft alles betekenis en gelaagdheid en maakt de film tot een unieke ervaring. Het verbindt werelden en culturen – de avontuurlijke ravepunks en de burgerlijke, bezorgde vader alsmede de Westerse en Marokkaanse (Arabische) wereld die steeds meer samensmelten – terwijl het einde der tijden inderdaad lijkt aangebroken: de Derde Wereldoorlog is uitgebroken zodat we precies op het punt van het Laatste Oordeel zitten waarop de gevaarlijke brug moet worden overgestoken om het paradijs te kunnen bereiken. Dat is niet alleen een fysieke uitdaging – een strijd om te overleven – als het dansfestijn plaats maakt voor de hel maar ook spiritueel: men moet de dood – of de hel die onder gaapt – onder ogen komen zodat men gelouterd de uitweg vindt dan wel heeft verdiend.

Tegelijk is de aldus intellectueel gelaagde film vooral een zintuiglijke ervaring die de kijker schokt en ontroert. Er wordt verteld dat je niet naar ravemuziek moet luisteren maar op moet dansen: het is in ieder geval volmaakte filmmuziek die met zijn eindeloze (hart)beat de eveneens eindeloze wil om te leven uitdrukt in een woestijn waar geen leven mogelijk is. Niet voor niets zoekt de vader z’n dochter Mar (‘Zee’) en meent de jongen dat in Mauretanië – waar men heen wil – monniksrobben zijn: men zoekt aldus het (geestelijke) water dat zeker in de woestijn het paradijs is. De film is in alle opzichten ijzersterk en een eenheid (met Sirāt als de brug) en aldus een meesterwerk.

Moelijk. Enerzijds mooie beelden maar anderzijds komt dat vooral door de omgevingen, het camerawerk zelf is eigenlijk best saai te noemen. Ook een heerlijke flow met die muziek in het begin maar dat is ook niet voor eeuwig. En thematisch interessant maar de personages boeiden me totaal niet en daarmee hun hele queeste ook niet. Een serieuze toon met richting het einde gitzwarte humor die helaas te veel richting slapstick ging. En ineens is daar het einde. En ineens zijn daar wat momenten met dat ongeluk en die mijnen als duidelijkste momenten die mij niet echt wat deden omdat de personages maar niet tot leven kwamen (ik vroeg me sowieso af of ik dit niet allemaal niet metaforisch moest zien want geloofwaardig werd de basisplot niet). Op een bepaalde manier wel geboeid gekeken maar ook zonder gevoel. 3,0*.

Luis (Sergi López) is met zijn zoon Esteban (Bruno Núñez) op zoek naar zijn dochter Mar op een rave in de Marokkaanse woestijn. Niemand van de aanwezige technocrusten heeft Mar gezien. Maar er is een ander feest, bij de grens met Mauritanië. Als het leger de rave stopt wegens politieke onrusten, besluit een groep van de crusten naar die andere rave te gaan, want zelfs grote legerkolonnes en vluchtelingenstromen komen niet tussen de crust en zijn hang naar een leven van regelloze extase. Fuck the man! Luis en Esteban besluiten ze (en de onvermijdelijk honden) te volgen, maar hun brave minibusje is daarvoor minder geschikt dan de crustenbussen met volledige woestijnuitrusting. Dat is de eerste in een reeks heel slechte beslissingen die de zoektocht steeds meer een afdaling in de hel maken.

Inmiddels is Sirāt ook wel bekend als "Sorcerer in de woestijn". De overeenkomsten zijn echt overduidelijk. Het grootste verschil is dat William Friedkin ongeveer onbeperkt budget had na The Exorcist, terwijl Oliver Laxe alleen 'Europese arthousefilm' geld had, wat zich manifesteert in een film die zich meer richt op de atmosfeer van de barre tocht dan op grote actiescènes. Dus geen equivalent van dé brugscène. Maar wel: outcasts in een buitenland, achtergrond van politieke onrust, barre tocht met grote voertuigen, enorme nadruk op het visuele - er is meer een reeks gebeurtenissen dan een plot en weinig dialoog en karakterontwikkeling - koplampen in de nacht, afbrokkelende bergwegen, zeer prominente elektronische soundtrack. Een erg goede soundtrack van Kangding Ray, die essentieel is voor de film en eigenlijk een soort extra hoofdpersoon is. Het begint met techno, maar naarmate de film vordert komt de muziek steeds meer in Tangerine Dream-regionen.

Esteban had trouwens gelijk: Mauritanië is één van de weinige plekken waar de met uitsterven bedreigde Mediterrane monniksrob nog voorkomt.

Gezien in Cinecenter

Prachtfilm! Die zowat volledig drijft op geluid en beeld. En, niet te vergeten: het menselijke. Qua plot hoef je niet veel te verwachten. Het lijkt meer een documentaire met dan een speelfilm en het is vooral de verbeeldingspracht die spreekt. Tegen verwachting in ook een erg goede soundtrack! 9/10*

Mr_Marty Crusten? Waar komt die benaming vandaan?

Goeie vraag ja

Oorspronkelijk uit Engeland, omdat er een korstje op ze zit wegens gebrek aan douchemogelijkheden of misschien ook gebrek aan interesse in persoonlijke hygiëne. Het lijkt tegenwoordig populairder in Zuid-Europa (zoals je in de film ziet). En het is zelfs een beetje een pejoratieve term geworden, zelfs binnen linkse kringen voor het deel van de subcultuur dat meer geïnteresseerd is in regelloos hedonisme dan politieke actie. Dat zit ook wel in de film.

Mr_Marty Dank voor de heldere uitleg!