Sirât (2025)

Interessante bioscoopervaring (Cannes). Zelden zulke reacties op twists gehad als hier. Behoorlijk intense film. Had voor mij alleen wel een sterker eind nodig gehad.

Luis [Sergi López] is met zijn kleinzoon [Bruno Núñez Arjona] op zoek naar zijn dochter, die zich mogelijk heeft aangesloten bij een groep ravers. Hij sluit zich aan bij een groep, die regelmatig raves organiseert op afgelegen plekken in de woestijn. Niet zozeer een verhaal, meer een portret van een man die de verdwijning van zijn dochter moet verwerken en van mensen die zich door te dansen helemaal kunnen overgeven aan het moment. De melodramatische ontknoping is een gemakzuchtige uitvlucht en waarschijnlijk niet alleen voor mij (onbedoeld?) hilarisch. De titel verwijst naar een mythologische brug die hemel en hel verbindt. Grote winnaar op het Cannes Filmfestival van 2025. Het is maar dat u het weet …

Niet mijn film daarbij vreselijke muziek, het bleef voor mijn een worsteling om er door heen te komen, nee ik vond het eigenlijk erg matig.

Ik wist al vrij snel van aai, dit gaat echt mijn ding niet worden & die muziek soms, mega irritant.

Rare film ook.

Eerst de eerste 20 minuten(muziek) doorgeworsteld, daarna was het toch een intense rauwe film. Ietwat langdradig soms, maar hij weet me toch zeker te pakken.

Jammer van de prachtige cinematografie en de gedurfde score, want het is moeilijk invoelen met de verloren missie van een man om in de Marokkaanse woestijn temidden van ravende nomaden op zoek te gaan naar zijn verloren dochter.

Gebeurtenissen verderop in de film heb ik veelal omschreven zien worden als emotional gut punches, maar ik miste de connectie met de hoofdpersonen om die beleving te delen, waardoor het verloop, dat gevuld is met vreemde keuzes en nalatigheid, inderdaad wat op de lachspieren werkt na verloop van tijd.

Misschien dat de film op groot scherm de pijnpunten wat weet te verdoven en zijn effect langs sensorische wegen weet te bereiken, maar inhoudelijk staat er teveel in de weg om hier echt geroerd te raken. Ook het plotse einde zonder zeggingskracht maakt dat de film wat doelloos over de eindstreep komt.

Setting en cinematografie maken nog wel indruk maar uiteindelijk toch een teleurstelling. 2,5*

Gedurfde prent die mij niet over de gehele lijn wist te overtuigen, maar zeker intrigerend genoeg is om een volledige speelduur te blijven boeien. Het rave-sfeertje, de bijbehorende soundtrack en de bevreemdende ritten door de woestijn ... Ik kon het allemaal wel smaken. En de toon die gedurende de film een paar keer drastisch omslaat: het werkt niet altijd even goed maar het voelt wel verfrissend aan.

Veel te langdradig

Wow...

Een dag nadat ik de mega vanilla Hamnet gezien heb. Het contrast tussen twee films kan niet groter zijn. Dit is cinema. Gelaagd script, absoluut onvoorspelbaar. Een eigen unieke stijl met geweldige beelden en prachtige muziek. Rauw acteerwerk met echte mensen als personages. Symbolisch is het ook fenomaal subtiel. Laatste akte wist ik niet wat me overkwam, continu m'n mond die open viel.

Dit is nou nog eens cinema waar ik echt van kan genieten. Prikkelend, zet je aan het denken en laat je allerlei complexe emoties voelen. Oef, ja fuck Hamnet, dit is tenminste echt creatief.

Hoewel de meerderheid van de mensen dit waarschijnlijk niet kan waarderen, zelf zie ik ze zo graag.