Sirât (2025)

Te midden van het zand bereiken de aanwezigen hun persoonlijke grenzen.

Dit schrikt me wat af.

... maar ik zag het vooral als een film over mensen die zich buiten de harde realiteit proberen te handhaven en vervallen in escapisme. Maar aan sommige dingen valt niet te ontkomen.

Echt een vreselijk irritante film. Na 30 minuten heb ik de film uitgezet. Constant het irritante techno gedreun, vreselijk.

Stem dan ook niet….

Misschien ook geen film over techo raves kijken als je daar niet van houdt.

Wauw. Mijn eerste raves waren zo rond 1991, deze mensen zijn 35 jaar later nog bezig. Inmiddels niet meer in het plaatselijke kraakpand of op een lokaal industrieterrein, maar inmiddels uitgeweken naar Marokko, Vader zoekt samen met zijn zoontje naar zijn vermiste dochter die ook de ravecultuur gevolgd is. Geen detective maar een soort helse roadmovie door de woestijn. Lijkt soms wel wat op Le Salaire de la Peur / Sorcerer met een filosofisch tintje. Geweldig filmisch verteld en een film om vaker te zien.

Jammer van de prachtige cinematografie en de gedurfde score, want het is moeilijk invoelen met de verloren missie van een man om in de Marokkaanse woestijn temidden van ravende nomaden op zoek te gaan naar zijn verloren dochter.

Gebeurtenissen verderop in de film heb ik veelal omschreven zien worden als emotional gut punches, maar ik miste de connectie met de hoofdpersonen om die beleving te delen, waardoor het verloop, dat gevuld is met vreemde keuzes en nalatigheid, inderdaad wat op de lachspieren werkt na verloop van tijd.

Misschien dat de film op groot scherm de pijnpunten wat weet te verdoven en zijn effect langs sensorische wegen weet te bereiken, maar inhoudelijk staat er teveel in de weg om hier echt geroerd te raken. Ook het plotse einde zonder zeggingskracht maakt dat de film wat doelloos over de eindstreep komt.

Setting en cinematografie maken nog wel indruk maar uiteindelijk toch een teleurstelling. 2,5*