Sirât (2025)

Luis [Sergi López] is met zijn kleinzoon [Bruno Núñez Arjona] op zoek naar zijn dochter, die zich mogelijk heeft aangesloten bij een groep ravers. Hij sluit zich aan bij een groep, die regelmatig raves organiseert op afgelegen plekken in de woestijn. Niet zozeer een verhaal, meer een portret van een man die de verdwijning van zijn dochter moet verwerken en van mensen die zich door te dansen helemaal kunnen overgeven aan het moment. De melodramatische ontknoping is een gemakzuchtige uitvlucht en waarschijnlijk niet alleen voor mij (onbedoeld?) hilarisch. De titel verwijst naar een mythologische brug die hemel en hel verbindt. Grote winnaar op het Cannes Filmfestival van 2025. Het is maar dat u het weet …

Jammer van de prachtige cinematografie en de gedurfde score, want het is moeilijk invoelen met de verloren missie van een man om in de Marokkaanse woestijn temidden van ravende nomaden op zoek te gaan naar zijn verloren dochter.

Gebeurtenissen verderop in de film heb ik veelal omschreven zien worden als emotional gut punches, maar ik miste de connectie met de hoofdpersonen om die beleving te delen, waardoor het verloop, dat gevuld is met vreemde keuzes en nalatigheid, inderdaad wat op de lachspieren werkt na verloop van tijd.

Misschien dat de film op groot scherm de pijnpunten wat weet te verdoven en zijn effect langs sensorische wegen weet te bereiken, maar inhoudelijk staat er teveel in de weg om hier echt geroerd te raken. Ook het plotse einde zonder zeggingskracht maakt dat de film wat doelloos over de eindstreep komt.

Setting en cinematografie maken nog wel indruk maar uiteindelijk toch een teleurstelling. 2,5*

Gedurfde prent die mij niet over de gehele lijn wist te overtuigen, maar zeker intrigerend genoeg is om een volledige speelduur te blijven boeien. Het rave-sfeertje, de bijbehorende soundtrack en de bevreemdende ritten door de woestijn ... Ik kon het allemaal wel smaken. En de toon die gedurende de film een paar keer drastisch omslaat: het werkt niet altijd even goed maar het voelt wel verfrissend aan.

Veel te langdradig

Zeker geen perfecte film, maar een aantal scenes zijn zo intens en effectief dat ik ze niet snel zal vergeten. De licht surrealistische plot, over een vader die met zijn jonge zoon in de woestijn van Marokko op zoek gaat naar zijn spoorloos verdwenen dochter, hangt van los zand (!) aan elkaar en de film komt moeizaam op gang, maar eenmaal op stoom is de queeste afwisselend onbehaaglijk en fascinerend. Hier en daar moest ik ook wel wat denken aan de film Sorcerer van William Friedkin.

Het Arabische woord Sirāt, zo opent de film, is de brug tussen de hemel en de hel, smaller dan een haar, scherper dan een zwaard. De film heeft bekende elementen – zoals een roadtrip van (rave)punks door een postapocalyptische woestijn à la Fury Road en een vader die zijn dochter zoekt – maar het (theologische) begrip van Sirāt verbindt alles, geeft alles betekenis en gelaagdheid en maakt de film tot een unieke ervaring. Het verbindt werelden en culturen – de avontuurlijke ravepunks en de burgerlijke, bezorgde vader alsmede de Westerse en Marokkaanse (Arabische) wereld die steeds meer samensmelten – terwijl het einde der tijden inderdaad lijkt aangebroken: de Derde Wereldoorlog is uitgebroken zodat we precies op het punt van het Laatste Oordeel zitten waarop de gevaarlijke brug moet worden overgestoken om het paradijs te kunnen bereiken. Dat is niet alleen een fysieke uitdaging – een strijd om te overleven – als het dansfestijn plaats maakt voor de hel maar ook spiritueel: men moet de dood – of de hel die onder gaapt – onder ogen komen zodat men gelouterd de uitweg vindt dan wel heeft verdiend.

Tegelijk is de aldus intellectueel gelaagde film vooral een zintuiglijke ervaring die de kijker schokt en ontroert. Er wordt verteld dat je niet naar ravemuziek moet luisteren maar op moet dansen: het is in ieder geval volmaakte filmmuziek die met zijn eindeloze (hart)beat de eveneens eindeloze wil om te leven uitdrukt in een woestijn waar geen leven mogelijk is. Niet voor niets zoekt de vader z’n dochter Mar (‘Zee’) en meent de jongen dat in Mauretanië – waar men heen wil – monniksrobben zijn: men zoekt aldus het (geestelijke) water dat zeker in de woestijn het paradijs is. De film is in alle opzichten ijzersterk en een eenheid (met Sirāt als de brug) en aldus een meesterwerk.

Moelijk. Enerzijds mooie beelden maar anderzijds komt dat vooral door de omgevingen, het camerawerk zelf is eigenlijk best saai te noemen. Ook een heerlijke flow met die muziek in het begin maar dat is ook niet voor eeuwig. En thematisch interessant maar de personages boeiden me totaal niet en daarmee hun hele queeste ook niet. Een serieuze toon met richting het einde gitzwarte humor die helaas te veel richting slapstick ging. En ineens is daar het einde. En ineens zijn daar wat momenten met dat ongeluk en die mijnen als duidelijkste momenten die mij niet echt wat deden omdat de personages maar niet tot leven kwamen (ik vroeg me sowieso af of ik dit niet allemaal niet metaforisch moest zien want geloofwaardig werd de basisplot niet). Op een bepaalde manier wel geboeid gekeken maar ook zonder gevoel. 3,0*.

Een film met een niet al te uitgebreid plot, maar die wel blijft hangen. In een podcast zeiden ze "de film moet je beleven", en daar hebben ze gelijk in gehad. De donkere technobeats afgewisseld met mysterieuze klanken van Kangding Ray brengen de film op alle fronten naar een hoger niveau. Dat je weinig tot niets over de hoofdrolspelers te weten komt, maakt hierdoor niet zoveel uit. De muziek verzorgt namelijk de volledige sfeer in de film, waardoor je af en toe ook het gevoel hebt dat je in een LSD-trip bent beland.

Sterke film die ik na een halve week bezinken toch nog een half puntje hoger geef.

Heel opmerkelijke film met een uitstekende soundtrack. Het begint allemaal feestelijk, maar op een of andere manier is er meteen al iets onrustigs, alsof dat gefeest er vooral is om demonen te verdrijven; het heeft een voelbaar duistere kant. De feestvierders lijken ook niet per se vriendelijke mensen. Wat gaat dit worden?

Dan nemen enkele feestnomaden een vader en zoon op sleeptouw (tegen wil en dank), die op zoek zijn naar hun dochter/zus. Ik verwachtte enerzijds een spannende roadmovie-queeste vol intriges en plottwist, en dat dan tegen de achtergrond die twee onverenigbare partijen naar elkaar toe zouden groeien.

Je krijgt een lange, vervelende autorit, die uitmondt in een dodelijk ongeluk. Daarna komt het mijnenveld en dan is het klaar.

De kracht zit voor mij vooral in het onverwachte, in de genrewisselingen, in de schijt die de film heeft aan conventies, niet bang zijn voor losse eindjes. Er zit daardoor ook iets onbevredigends in, maar de voordelen wegen zeker op tegen de nadelen. Dit is er eentje die me bij zal blijven.

Geweldige roadmovie die het vooral moet hebben van een combinatie soundtrack met mooie landschapsbeelden van de woestijn. Zonder te verklappen gaat er op een gegeven moment iets verschrikkelijk mis, dat mij wel een mentale knal gaf. En alsof dat dan nog niet genoeg is gaat er tegen het einde ook nog iets verschrikkelijk mis. Misschien iets té overthetop, maar je wordt wel met je neus op de vergankelijkheid gedrukt. Ik ben in het verleden ook wel eens op zo'n stoffige psytrance rave geweest, en de sfeer en setting zijn geweldig goed getroffen. Ik vroeg me toen ook al af wat voor losgeslagen nomaden dat zijn, en die vraag popte bij deze film weer bij me op. Redelijk ruig allemaal in ieder geval. En Kangding Ray kende ik al en heeft hier echt een indringende soundtrack bij verzorgt. Half puntje extra daarvoor.