Man Push Cart (2005)

Had de mogelijkheid om een degelijke film over hetharde leven van migranten in Amerika, maar liet veel kansen liggen. Verscheidene verhaallijnen worden opgebouwd om dan op een saaie manier te vervagen. Ook het einde kon veel beter.

degelijke film harde realiteit voor migranten in new york , mooi in beeld gebracht , einde was een teleurstelling dat kon stukken beter

Ik vond het einde niet vervelend, maar er had wel meer ingezeten dat ben ik met je eens.

Een film over een man die zijn donuts en koffie karretje door New York duwt, dat kan toch nooit interessant zijn? Maar 'Man Push Cart' blijkt een zeer gevoelige en uitstekend geacteerde film te zijn. Deze sfeervolle 87 minuten zijn zeer warm aan te bevelen...

4*

Het einde geeft perfect de uitzichtloosheid weer waarmee veel immigranten in Amerika te kampen hebben.

In plaats van stapjes vooruit te maken (waar het even op lijkt als Mohammed hem de muziekbusiness weer wil inhelpen en hem laat bijverdienen), eindigt hij uiteindelijk nog een stap terug van waar hij begon.

Triest, maar mooi weergegeven. 4*

Heb hem voortijdig afgezet, veel te traag en het verhaal veel te zwak!

Ik heb de film aandachtig bekeken, vond het wel leuk gemonteerd en het tempo was ook goed, des te jammer dat er geen leven in de hoofdpersoon zit, het leven wat hij bezit is veel te saai om er nog iets leuks van te maken. Te veel onduidelijkheden imo.

Je kunt achteraf een hoop interpretaties erop los gooien, alleen maakt dat de film niet interessanter.

Was hij vroeger écht beroemd en was hij dat zat? Dat is wat ik eruit haalde.

Het zal allemaal wel, niet boeiend genoeg.

Alleraardigste kleine film over een immigrant die in New York zijn coffee&donut-stalletje rondtrekt en al vroeg door een landgenoot herkend wordt als een populaire Pakistaanse zanger. Landgenoten help je, maar daar ga je niet te ver in, ook al ben je een rijke zakenman. Het is tenslotte New York. Origineel kijkje op de zelfkant, vergelijkbaar met het recentere en sterkere Chop shop

Vreselijk vond ik dit. Saai en met weinig gevoel.

Chop Shop vind ik eveneens nog een klasse beter, maar Man Push Cart heeft toch ook zeker de nodige charmes. Veel gebeurt er eigenlijk niet en we zien bepaalde rituelen misschien wat al te vaak herhaald worden, maar het harde bestaan van Ahmad wordt sereen en vertederend in beeld gebracht.

Deze Pakistaanse immigrant wordt op overtuigende manier gespeeld, maar ook Leticia Dolera als love interest Noemi is zeer innemend (wat een ongelofelijk mooi meisje trouwens).

Op cinematografisch vlak kiest regisseur Ramin Bahrani ook voor soberheid en visueel vind ik Chop Shop toch ietsje indrukwekkender. Waar ik daar overigens nog riep om wat muziek in de film, moet ik mijn mening nu misschien herzien. De soundtrack van Man Push Cart is namelijk ontzettend, ontzettend duf: een Ken Loachprent is er niets tegen! Erg jammer want een goede score had voor een extra sfeerinjectie kunnen zorgen.

Puik, klein filmpje met een ietwat onbevredigend maar toch passend einde. Het niveau van Chop Shop wordt hier echter niet benaderd.

Mooi in beeld gebracht maar net toen ik dacht dat er wat vaart in kwam was in eens de film afgelopen. En dat vond ik heel erg jammer.

Ik wilde bv best weten Hoe zijn vrouw was gestorven en waarom hij geen muziek meer maakt

daar om kan ik niet te veel punten weggeven voor deze film er had imho veel meer in gezeten

Een volwaardige film kan ik dit niet noemen, hij voelde eerder aan als een soort Documentaire over het dagdagelijkse routineuze leventje van een immigrant aan de zelfkant van de maatschappij.

Als kijker heb je er niet veel aan. Je komt niets te weten over de vreemde cultuur waaruit hij afkomstig is. Er is ook geen positieve boodschap in verwerkt waaraan je jezelf als kijker kan optrekken. Ik zou hem nog het best kunnen omschrijven als een sombere, docu-achtige nihilistische film, er valt nergens een lichtpuntje te bespeuren.

Meestal hou ik van dit soort films maar deze vond ik niet meeslepend of boeiend genoeg. Dan kan ik evengoed naar een film over mijn eigen leven kijken, dagelijks vertrekken naar het werk, daar de job doen die van je verwacht wordt, 's avonds thuiskomen en nog wat aanrommelen, je weet wel wat ik bedoel... Boeiend om naar te kijken is dat niet maar als je voyeuristisch ingesteld bent valt dat nog best mee

Misschien was ik niet in de juiste stemming ? Wie zal het zeggen...

Ik gaf hem eerst een 5,5/10 maar hij bleef nog de hele dag door mijn hoofd spoken, vandaar dat ik mijn score verhoogd heb naar 6/10, een subtiel verschil...

Hij verveelt nergens maar daarmee is ook alles gezegd, een gemiste kans.

film was niet slecht, en verveelt nergens.. maar blinkt ook nergens in uit.

Jammer had er wel meer van verwacht, want normaltiar hou ik ontzettend van juist die simpele films die een heel indrukwekkend verhaal kunnen vertellen.

daarom 2.5* .. geinig om gezien te hebben maar meer niet

Bahrani schetst echt enorm fijne portretten van de doorsnee inwoners in een grote stad en niet te vergeten een enorm fijne sfeerbeeld van de weerga van de stad (New York). Had hiervoor al Goodbye Solo gezien waar ik erg van onder de indruk was, maar die heeft toch ook een heel sterk verhaal, en in Man Push Cart heerst meer de algemene indruk en sfeer. Erg aangename films.

Hoe komt een Pakistaanse popster uiteindelijk in New York als koffieverkoper-met-karretje terecht? Man Push Cart geeft daar twee antwoorden op maar laat je dat zelf voor een groot deel uitvinden. Is Ahmad teleurgesteld in zijn huidige plek in de maatschappij of zit er meer achter?

Had veel verwacht van de film, met name filmisch, maar was enigszins teleurgesteld. Uiteindelijk is de film vooral een studie over hoe je jezelf in de weg kunt zitten en keuzes die consequenties hebben. Maar dat is niet echt nieuw en ook niet bijzonder goed gedaan in Man Push Cart. De nieuwe film van Bahrani schept verwachtingen gezien de reacties op enkele festivals, maar ook daar lijken critici enthousiaster dan "gewone" filmkijkers aangezien At Any Price op IMDB een schamele 5.8 bijelkaar sprokkelt. Ik acht mijzelf een gewone kijker en drie sterren is wat mij betreft een passend cijfer.

Aardige kleine VS indie. Echt hele goede arthouse kunnen ze nauwelijks fabriceren daar in de States...

Sfeervolle, ingetogen slice of life over een Pakistaanse immigrant (Ahmad Razvi), die zijn kar door de straten van New York sleept om donuts en koffie te verkopen. Gaandeweg komen we wel het één en ander over hem te weten, maar de film blijft opzettelijk aan de oppervlakte hangen. De echte pijn en verdriet van de hoofdpersoon komen we als kijker niet te weten. Mooi sober in beeld gebracht en meeslepend, op een haast alledaagse manier.