Det Sjunde Inseglet (1957)

Alternatieve titels: Het Zevende Zegel, The Seventh Seal

mijn stem
3,69
601 stemmen

Zweden
Drama / Fantasy
96 minuten

geregisseerd door Ingmar Bergman
met Max von Sydow, Gunnar Björnstrand en Bengt Ekerot

Een ridder keert huiswaarts van de kruistochten en komt terug in het door de pest geteisterde Zweden. Als De Dood hem komt halen, daagt de ridder hem uit voor een spel schaak om zijn leven. De ridder en De Dood spelen hun schaakpartij terwijl de personen in de omgeving proberen om om te gaan met de gevolgen van de plaag.

TRAILER

616 BERICHTEN 36 MENINGEN
zoeken in:
avatar van narva77
5,0
0
geplaatst: 26 februari 2013, 16:58 uur [permalink]
Lord Flashheart schreef:
(quote)
Graag gedaan. F&A is trouwens een heerlijke film, maar die moet je maar eens kijken als je echt tijd en zin hebt. Ik zou verder gaan met Smultronstället (1957) of Jungfrukällan (1960). Allebei een vrij korte speelduur en net als het Zevende Zegel redelijk eenvoudig te volgen. Heb je zin in een wat zwaardere Bergman, dan kan je bijvoorbeeld aan Tystnaden (1963), Persona (1966) of Nattvardsgästerna (1962) beginnen. Speelduur valt weliswaar mee, maar in deze films is geen ruimte meer voor luchtigheid.

Je was Såsom i en Spegel nog vergeten, ook uit de "Zwijgen" trilogie. Is niet zo zwaar als de andere twee uit die trilogie.

avatar van black swallow
4,0
0
geplaatst: 4 mei 2013, 00:50 uur [permalink]
de beste film van Bergman zal het niet zijn, maar sterk is hij zeker -
prachtig camerawerk, mooi tijdge/verbruik, in duur en setting - schitterende toneelachtige dialogen

avatar van Hansjepansje
3,0
0
geplaatst: 18 mei 2013, 03:20 uur [permalink]
Soms zet ik me in bed, laptopje op de schoot, en weet ik niet welke film ik ga opzetten. Maar soms, zoals nu, weet ik precies wat ik ging aanklikken de volgende keer ik een kleine twee uur vrij heb. Nadat m'n schip bij het begin van m'n ontdekkingstocht doorheen het oeuvre van Ingmar Bergman al vrij snel vast kwam te zitten, kon het zich recentelijk, na het bekijken van Persona, weer vrijmaken en de reis verderzetten. Het was dus weer tijd voor een nieuwe Bergman. Bovendien ontdekte ik recentelijk dat de sample in een van de nummers van m'n favoriete band (voor de geïntereesserden: Agalloch-The Hawthorne Passage) uit deze film kwam, dus was de keuze snel gemaakt.

Om maar meteen met de deur in huis te vallen: The Seventh Seal stelde niet teleur. In vergelijking met Persona wat minder experimenteel, maar ook hier zitten een paar knappe shots en scènes. De scène waarin de processie het optreden onderbreekt zal nog wel een tijdje blijven hangen. Het plot en de bijbehorende vragen zijn best interessant, al had het allemaal nog wel iets subtieler gemogen. Zitten alleen naar mijn mening iets te veel personages in. Er zullen vast mensen goeie argumenten voor het bestaan van elk personage, maar kan me niet van het gevoel ontdoen dat ets minder persononen met iets meer diepgang de film meer goeds had gedaan.

Maar, al bij al best goed. Bergman blijft een boeiend regisseur. 3*

avatar van HarmJanStegenga
4,5
0
geplaatst: 26 juni 2013, 14:07 uur [permalink]
Bijna 3 jaar geleden dat ik de film zag, maar deze 'Det Sjunde Inseglet' spookt nog regelmatig door m'n hoofd. Ik ga 'm denk ik maar weer eens bewonderen binnenkort.

avatar van Black Math
1,5
0
geplaatst: 28 augustus 2013, 19:41 uur [permalink]
NarcissusBladsp. schreef:
Gisteravond een prachtige persiflage van "Koefnoen" van een scéne uit deze film gezien: hilarisch! Knap hoe ze de zwart/wit-film wisten na te bootsen: de dialoog tussen de Dood en de Ridder liep, vanzelfsprekend in kneuterig Zweeds, geheel uit de hand. Toch een eer voor Bergman om na 'je' dood door moderne humoristen serieus genomen te worden!

Hier terug te vinden.

avatar van royals
4,0
0
geplaatst: 29 december 2013, 14:19 uur [permalink]
Net als bij elke filosfische en religieus getinte film hang het er denk ik sterk vanaf of de kijker een denker is, en/of die veel nadenkt over de grote levensvragen. Durf jij eerlijk naar jezelf in de spiegel te kijken? Realiseer je wie je echt bent? Leef jij hoe jij wilt zonder regels? Of hoe anderen willen hoe jij bent? Is eer een God of kracht van het universum die ons kan bijsturen en/of leiden, of moeten we alleen door dit leven heen? Ik denk na over deze vragen en ben er over de meeste al uit. Daarom sprak mij de film wel aan.

avatar van gauke
3,0
0
geplaatst: 22 februari 2014, 00:41 uur [permalink]
Ik kan me voorstellen dat je van deze film nog altijd stil maar ook treurig kan worden, ook al is ie (voor mij) inmiddels gedateerd. Ik heb begrepen dat de titel uit het boek van de openbaringen komt. De productie is loodzwaar van alle filosofie en symboliek en het verhaal zelf is al een en al somberheid. Het verhaal, in de vorm van een mysterie, over zedenleer, dood, lijden en de relatie van de mens met god werd neergezet in het Zweden van de 14e eeuw. De film is vooral visueel (prachtig zwart-wit) bijzonder sterk: de regisseur werkte bij situaties van verdoemenis vooral met schaduwen en duisternis, terwijl in momenten van vreugde de beelden helder waren.

avatar van cucciolo
4,0
0
geplaatst: 11 juni 2014, 22:13 uur [permalink]
Saai, langdradig, oubollig, traag waren een paar van de vooroordelen die ik over Bergman had, voor ik aan mijn eerste speelfilm van hem begon (Die Zauberflöte had ik jaren geleden al gezien). Nu wil ik niet zeggen dat deze film nou van het doek spetterde, super vlot of strak was, maar ik was wel aangenaam verrast. Ik moest er wel even inkomen, doorzetten en wennen aan wat toch wel een ouderwetse film is, maar werd gelukkig op den duur wel echt meegevoerd. En het mooiste vind ik toch wel dat ik als ik op de film terugkijk en erover nadenk ik em steeds beter ga vinden. Zeer bijzonder hoe Bergman met o.a symboliek, filosofie, en absurditeit omgaat, en, relatief gezien, een zware thematiek op zo een creatieve, speelse, luchtige manier weet vorm te geven. Overtuigend 4*

avatar van Dievegge
5,0
0
geplaatst: 16 juli 2014, 12:21 uur [permalink]bevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen
Een middeleeuwse ridder worstelt met existentiële vragen over het bestaan van God, de Duivel en het hiernamaals. Dat is een kanjer van een anachronisme. Het zijn twintigste-eeuwse vragen, beïnvloed door het existentialisme van Sartre. In de middeleeuwen zou zo iemand in de ban geslagen zijn wegens ketterij.

Godsdienstwaanzin domineert de tijdsgeest: flagellanten, een boeteprediker, een zinloze kruistocht, een heksverbranding... Deze methodes werden verondersteld te helpen tegen de pest, de Zwarte Dood die door Europa woedde.

De beroemde scène waarin ridder Antonius Block (Max von Sydow) schaakt met de Dood (Bengt Ekerot), is geïnspireerd door een muurschildering van Albertus Pictor, de Zweedse schilder die ook in de film voorkomt (Gunnar Olson). Met de Dood valt blijkbaar te onderhandelen, maar uiteindelijk wint hij altijd (zoals de Duitsers).

De tegenhanger van de ernstige ridder is zijn schildknaap Jöns (Gunnar Björnstrand). Een kolderieke dienaar is een klassieke methode om voor een komische nevenplot te zorgen: Sancho Panza, Lamme Goedzak, Leporello. Jöns is grofgebekt en spot met de grote levensvragen. Dat hij echter een hart van goud heeft, blijkt wanneer hij zich onfermt over het stomme meisje (Gunnel Lindblom). Wanneer de Dood hen op het einde komt halen, spreekt zij toch één zinnetje, alsof haar hele leven bestond uit wachten op de dood en dan te zeggen dat de tijd gekomen is.

De helderziende Jof (Nils Poppe) en zijn vrouw Mia (Bibi Andersson - de archetypische Zweedse blondine) vertegenwoordigen de onschuld van de eenvoudige volksmens. Te midden van de collectieve waanzin leven zij voort en voeden ze hun kindje op. Hun namen lijken verdacht veel op Jozef en Maria, die zelf met hun kindje naar Egypte vluchtten voor de moordtroepen van Herodes. Zo zie je dat christelijke verhalen aanwezig blijven bij Bergman, ook al trekt hij grondbeginselen van de godsdienst in twijfel. De titel is ontleend aan de Apocalyps.

De slotscène met de dodendans zou geïmproviseerd zijn, geïnspireerd door het mooie licht van die dag, met mensen die toevallig op de set aanwezig waren. Dat zie je aan het feit dat er een paar personages ontbreken - Blocks vrouw Karin en het stomme meisje, maar wie maalt daarom?

avatar van arno74
3,0
0
geplaatst: 21 december 2014, 13:19 uur [permalink]bevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen
Tweede Bergman voor mij, al is deze niet te vergelijken met de andere film die ik van hem zag: Fanny och Alexander (1982) . Det Sjunde Inseglet deed me meteen aan Tarkovsky denken, aan Andrey Rublyov (1966) om precies te zijn. Ook hier drukt religie en het filosoferen erover een zware stempel op de film, en ook de stijl is vergelijkbaar, al blijft voor mij Tarkovsky als regisseur wel boven Bergman uitsteken. Deze Bergman is in vergelijking met Rublyov overigens wel licht verteerbaar.

Ondanks mijn waardering voor Tarkovsky vind ik zijn films erg moeilijk te behoordelen, en datzelfde probleem heb ik met deze Bergman, die ik voorlopig 3* toeken. Meeste indruk maakte op mij de scène waarin de gevangen 'heks' voor het eerst in beeld komt, toch een kippevelmoment, zeker als je beseft dat dit ooit realiteit is geweest. Religie en onwetendheid, ook anno 2014 nog steeds een dodelijke combinatie. Deze film maakt me wel nieuwsgierig naar het andere werk van Bergman.

avatar van fritsje
0,5
0
geplaatst: 25 februari 2015, 18:45 uur [permalink]
Houd toch op ,dit is de cinematografische dormicum...gaap !

0,5
0
geplaatst: 11 november 2015, 12:27 uur [permalink]
Ik had zeeer hoge verwachtingen van deze film. Scherpzinnige filosofische gesprekken had ik verwacht. Een schaakspel met de dood. Thematiek die mij erg aanstond. Ik kan dan het lelijke zwart wit en vierkant beeld voor lief nemen als hij inhoudelijk goed was.

Maar helaas dit is bagger van de ergste soort. Filmisch natuurlijk zeer en dan ook zeer beroerd maar dat komt ook door de leeftijd van de film natuurlijk. Maar inhoudelijk zowaar nog erger. Saai , langdradig er gebeurt niet en het allerergste, waar zijn de filosofische gesprekken? waar is de diepzinnigheid? Juist totaal en helemaal nergens. Wat overblijft is een oudbollig nietszeggende zwart wit prent.

avatar van Flavio
3,5
0
geplaatst: 16 november 2015, 16:15 uur [permalink]
Intrigerende film van Bergman, die ik alleen ken van zware relatiedrama´s- met wat goede wil zou je dit ook een relatiedrama kunnen noemen, de relatie tussen de ridder Block en de Dood, of liever met God, maar dat is misschien een niet te verdedigen stelling.

De film ziet er mooi uit- stijlvol zwart-wit, met goed gebruik van licht en donkere schaduwen, verrassende shots- en een aantal scenes zijn heel indrukwekkend, mijn favoriete scene was toch wel de processie van flagellanten die langskomt.

Toch was ik niet omver geblazen, en dat heeft met name te maken met het allegorische karakter, dat bv ook een film als Voskhozhdeniye kenmerkt, waardoor de acteurs een idee verbeelden, en geen mensen van vlees en bloed lijken te zijn. Dat schept toch een zekere afstand. Ook hadden een aantal personages weggelaten kunnen worden wat mij betreft- de smid en zn vrouw en de overspelige toneelspeler bijvoorbeeld- en had meer aandacht voor het schaakspel niet misstaan- als je dan toch een allegorische film maakt lijken mij de discussies tussen een twijfelende christen en de onverschillige Dood me nog het meest interessant.

avatar van baspls
4,0
0
geplaatst: 13 februari 2016, 10:47 uur [permalink]
"Faith is a torment. It is like loving someone who is out there in the darkness but never appears, no matter how loudly you call."

Mijn eerste film van Ingmar Bergman. Was langzamerhand toch wel heel erg nieuwsgierig geworden naar Det Sjunde Inseglet, vooral ook omdat de film als inspiratie heeft gediend voor zoveel andere films.

De ridder Antonius Block keert terug van de kruistochten en treft een door pest geplaagd Zweden aan. Hier wacht de dood op hem, die hij uitdaagt voor een schaakspel. Antonius en zijn reisgenoot ontmoeten ondertussen een groep acteurs, een Smit en zijn vrouw en nodigen deze uit om naar zijn burcht te komen.

De eerste keer dat ik Max von Sydow in het Zweeds zie, blijkbaar had hij toen nog niet zo'n laag stemgeluid, maar hij kon al wel goed acteren. Verder was het acteerwerk ook zeker niet slecht. Dacht de stem van sommige acteurs te herkennen, maar dat zijn vast accenten of dialecten die het zelfde zijn.

De film is aan de ene kant erg serieus en duister en aan de ander kant heeft de film een humoristische toon. Zo heeft de dood ook een leuke zwarte humor.

Moest tijdens het kijken heel vaak denken aan Floris. Zowel de toon, de kostuums, als het acteerwerk zijn erg vergelijkbaar. Het zou me verbazen als Paul Verhoeven niet door de film beïnvloed zou zijn. Ook viel het me op dat de Dood hier zwarte lere handschoenen draagt, Dario Argento heeft dus waarschijnlijk ook naar Bergman gekeken. Andrei Tarkovsky was ook door deze film geïnspireerd voor Andrey Rublyov. Op zijn beurt is Bergman weer door Akira Kurosawa geïnspireerd.

Samen met The Elephant Man en Frankenstein vind ik dit de allermooiste film die ik in zwart-wit heb gezien. Bergman maakt op geniale wijze gebruik van de grijstinten en de 4:3 beeldverhouding. De blue-ray versie heeft schitterend scherp beeld. Ik vond ook dat de film veel moderner aanvoelde als de meeste studiofilms van die tijd, ook al waren de overgangen wat gedateerd. Ook de muziek van Erik Nordgren had een geweldige sfeer die fantastisch bij de beelden paste.

Hoewel het anders was als ik verwachte, vond ik het een bijzonder sterke film over de middeleeuwen. Het religieuze thema sprak mij ook erg aan en de film verwijst op geniale manier naar Openbaringen (Apocalyps). De scène met de zelfkastijders en monniken en de heks vond ik ook echt een uitstekende toevoeging.

Een die je gezien moet hebben.

2,5
0
TMP
geplaatst: 12 juni 2016, 14:28 uur [permalink]
Mijn eerste kennismaking met Bergman. De film weet voldoende te boeien om hem zonder problemen uit te zitten, maar los van de scènes waarin De Dood voorkomt valt het ietwat tegen. De ridder, zijn schildknaap en De Dood zijn de enige echt interessante personages in de film. Het acteerwerk is wat deze personages betreft ook prima. De overige personages en hun verhaallijnen zijn niet al te interessant, hoewel ze uiteindelijk wel hun functie hebben in het verhaal. Gelet op de beperkte speelduur is de film voor een keertje het aanzien wel waard.

avatar van mjk87
4,0
0
geplaatst: 22 januari, 12:58 uur [permalink]
Herzien. Ik blijf redelijk bij mijn kritiek van de vorige keer dat het wat afstandelijk is maar buiten dat blijft de film ook een tweede keer wel boeien en vooral intrigeren. De betere stukken die binnen komen zijn vooral als er muziek speelt, of dat blije lied op de kermis of het zware dies irae direct daarna. Maar ook zo'n moment dat ze gewoon aardbeien eten met verse melk is gewoon heel fijn om naar te kijken en het filosofische stoorde me veel minder dan de vorige keer. De sfeer is duister en licht tegelijk wat best goed past steeds. Verhoogd naar 4,0*.

* denotes required fields.

*

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

*

* denotes required fields.