Det Sjunde Inseglet (1957)

Ja idd Narva

Bergman is een meester. Veel symboliek..
De dood heerst... Bergman kiest hier veel..
Zet gewoon alles in de middeleeuwen (natuurlijk).
Die Symboliek in het begin van de film; onvergetelijk. Donkere wolken en een biddende buizerd! . De zee die lawaai maakt... Totdat de Dood arriveert... daarna alles heel stil. Bergman's verklaring is dat alles wat dood is geen geluid meer geeft. En de film verder. Eigenlijk is alles een droom.... en alles wordt verder uitgediept..Een roadshow? We zien een machtig man : fantastische rol van Gunnar Björnstrand als ervaren vechter en strijder voor het goede doel. Alexander Block (Max von Sydow) geeft hier een perfecte prestatie.
Door het woud... donker..... (en daar komt in een keer de vergelijking met Rashomon.)
De ene vrouw van de Smid. Ze geeft eenzelfde soort aktie als in Rashomon. Allereerst de verleidingscene; en daarna de rare scenes in het bos. De vrouw krijgt net als in Rashomon berouw. (kiest tegen de verleider en voor haar man waarna een soort dolkscene volgt).. en later komt de acteur weer tot leven en is daarna alleen totdat de Dood de boom omver-zaagt.
machtige scene trouwens
Must dus voor elke filmliefhebber !!!

Nu zie ik pas welke vergelijking je bedoelt Fisherking! Klopt; de scene's zijn haast identiek! Kurosawa en Bergman hadden dan ook regelmatig contact met elkaar.....

Ga eerst 'Festen' nog eens kijken, en daarna wellicht 'Det Sjunde Inseglet'. Met uitzicht op een half sterretje meer!

Een andere verwijzing naar Rashomon is de vlieg die Jof irriteert als ie in de huifkar wakker wordt. (de introductie scene van Jof en Mia).

Vannacht opnieuw gezien. Twijfelde of ik mijn stem zo moest laten, of toch maar verhogen. Het is knap dat ze een film met een betrekkelijk zware lading en veel diepzinnigheid toch zo toegankelijk kunnen maken. Met name Gunnar Björnstrand, Bengt Ekerot en Max von Sydow zetten voortreffelijke acteerprestatie's neer!

De film kijkt makkelijk weg, en dat siert de makers.

Ik ben om, ik verhoog mijn nederige stem.

Ik vond deze film een stuk minder goed dan Fanny och Alexander. De scenes tussen de hoofdpersoon en de dood vond ik mooi, maar de rest kon me een stuk minder boeien. Ik denk dat ik ook wel wat gemist heb, want er zitten veel verwijzingen naar de bijbel in en ik ken de bijbel niet goed.

BijbelKennis wordt je niet verweten Zavo

Wat bedoel je? Ik snap het niet.

Net gezien, ik ga er nog even niets over zeggen. Even laten bezinken en wellicht deze week nog een keer bekijken. Lijkt me een goed plan!

Ik ben eigenlijk wel benieuwd naar je reactie Tovenaar!

Komtie Ramon:

Ik weet dat (films met) vragen over God en het bestaan me niet altijd even goed liggen. Ik ben daar soms wat te nuchter voor denk ik. Zo zapte ik gisteravond toevallig eens langs het programma "Heldesk Live" op de EO. Alles wat daar gezegd werd, dat deed me totaal niets. Ik kon het gewoon niet aanhoren hoe er daar gepraat werd. "Ik ben blij dat ik God nog heb, anders was ik dood" werd er bijvoorbeeld gezegd. Ik heb zoveel problemen, maar gelukkig heb ik God anders was ik allang uit het leven gestapt ... nog zo één. Daar kan ik dus helemaal niets mee, ik word er zelfs chagrijnig van.

Een ander dilemma is wel dat ik absoluut niet kán weten of er iets is na de dood. Mijn gedachtengoed is er echter wel op ingesteld dat er niets is. Just... niets. Soms denk ik wel van, hmmm misschien is er wel een higher power die wat dingetjes regelt ofzo, vooral als er weer eens wat voorvalt dat gewoon té veel toeval zou zijn, maar dat wimpel ik meestal maar snel af.

Maar nu, er is Det Sjunde Inseglet. Deze film laat ongeveer hetzelfde dilemma zien, alleen dan van een man die wat dat probleem betreft in het midden staat. De biechtscene is daarom ook mijn favoriete scene. Vanwege het feit dat Antonius Block zo'n goedzak is die open staat voor alles en nog wat was het van tijd tot tijd toch een beetje moeilijk identificeren. Ik ga er dan ook nog steeds van uit dat er niets is na de dood, mocht er wel wat zijn na de dood, dan is dat mooi meegenomen toch (als het iets plezierigs is dan he)? Het gedachtengoed waar ik de film mee in ben gegaan, is een moeilijk uitgangspunt om een hoge waardering te halen uit de film misschien.

Dat neemt niet weg dat ik het een fascinerende gedachte vind om met de dood te schaken om je leven (volgens mij heeft Det Sjunde Inseglet dit gejat van Bill & Ted ). Acteren was ook prima en er zaten genoeg mooie shots in de film om de hele film lang geïnteresseerd en gefascineerd te blijven kijken. Over mijn sterretjes ben ik nog steeds niet uit.

Ik heb er nu een 3,5 voor gegeven met groeimogelijkheden. Er zat namelijk een hoop symboliek in de film, waarvan ik na 1 kijkbeurt simpelweg de betekenis niet van zag. Dat kan ik de film niet 100 % aanrekenen en wellicht dat bij de volgende kijkbeurt, maar wat dat betreft meer duidelijk wordt. Als laatste wil ik even opmerken dat ik het wel bijzonder knap vind dat in '57 iemand het lef heeft gehad om deze film te maken. Zulke directe vragen waren in die tijd zeker niet gewenst. Knap.

Max von Sydow en vooral Gunnar Björnstrand als bijzondere cynische ridder spelen gewoonweg perfect. Bij de zoveelste herziening zou ik toch wel een rekeningnummer willen hebben om twee keer een 5 te geven

Ik heb nog een aantal herzieningen in de planning staan Vis, no worries .

Nou ik vind wel dat sommige laagstemmers hier wel geblocked mogen worden als ze stemmen terwijl ze bijna slapen bij de film

Je zegt 't met een lach FisherKing, maar ik vermoed dat je deze woorden echt meent.

Onbegrijpelijk dat hier een 1,5 voor gegeven wordt (no offence). Dit is een meesterwerk! Absoluut! Cinematografisch en inhoudelijk perfect! Het gaat er niet om of je nu gelooft of niet......dit is een meesterlijke schets van een gekwelde ziel, verpakt in een zeer interessant Middeleeuws verhaal, geschoten in de prachtigste zwart/wit-beelden. Daarbij komt dat de zware inhoud ook nog eens afgewisseld wordt met luchtige humor. En dan heb ik 't nog niet over de dialogen en monologen gehad....... Ik snap absoluut niks van de lauwe reacties. Bergman, Kurosawa en Tarkovsky.......ik zie de ene 3 ster na de andere verschijnen en ik begrijp het gewoon niet. Smaken kunnen verschillen, maar als ik een Rashomon, een Zerkalo of een Det Sjunde Inseglet met een mindere score dan een Bridget Jones Diary zie eindigen, dan gaat er een golf van onbegrip door mijn hoofd. Overschat ik deze films dan? Of overschat ik mijn gemeende filmkennis? Of beoordeel ik films gewoon geheel anders dan de rest hier?

Sorry, laat maar......ik reageer misschien wat bevooroordeeld. Ik vraag me gewoon af waarom mensen een onbeduidende 'Con Air' verkiezen boven de films van de grootmeesters, films die amusement, filmtechnische kunst EN een zinnige inhoud afleveren.....tijdloze meesterwerken.

Dude, relax... ik heb er gewoon nog niet alles uitgehaald wat er in zat. Is dat nou werkelijk zo erg? Ik dacht dat ik toch nog best uitvoerig was geweest in mijn uitleg.

Ik snap de lauwe reacties wel een beetje. Je vindt dit genre óf goed óf slecht. Da gibt es kein dazwischen. Persoonlijk heb ik gisteren genoten van deze film (vijf sterren). Het verhaal ging bijna als een gedicht voorbij en het werd gebracht met een dosis humor. Ik ben blij dat deze film in zwart-wit is, omdat hij in kleur waarschijnlijk een stuk minder goed overkomt.

Dit is zeker niet mijn laatste Bergman.

Ramon, ik snap jou reactie helemaal. Maar dit soort films zijn gewoon niet aan mij besteed. Ik ben al blij dat ik het in ieder geval geprobeerd heb! Maar de hele manier van vertellen deed me niets, de kostumms in die oude films vind ik afschuwelijk. Dat is iets waar ik me dus echt kan ergeren.

Verder heb ik van het verhaal gewoon niets begrepen en met niets bedoel ik werkelijk niets. Geen idee wat er gebeurd is eigenlijk. Het kan zijn dat ik in het begin iets gemist heb (vanwege de slechte engelse ondertiteling), maar dan nog...

Dit soort films zijn gewoonweg niet aan mij besteed, simpel

Vandaar mijn opmerking bij Cries and whispers dat ik waarschijnlijk nooit meer een bergman zal kijken.

Wat een alles omvattend verhaal bevat deze film. Er komen zoveel zaken aanbod over het leven dat ik nog geen eens alles heb kunnen ontdekken. De film is prachtig gefilmd in zwart wit en ik ben er verzekerd van dat de film enorm veel kracht zou verliezen als deze ingekleurd zou zijn. Heel veel fascinerende scenes waarvan ik er maar even 2 noem:

-de scene waarin de dood het leven van de man in de boom komt opeisen en na de boom te hebben omgezaagd, de eekhoorn tevoorschijn komt
- de scene waarin een man het leven van een andere wil afnemen, maar na een tijd het toch niet doet.


voorlopig hou ik het op 4.5 sterren

Wat jij een meesterwerk vindt hoeft een ander nog geen meesterwerk te vinden.

Maar ik wou eigenlijk op dat 'tijdloze' reageren. Ik vind deze film juist niet tijdloos, integendeel, hij is juist achterhaald. De film past perfect in z'n tijd, eind jaren '50, het begin van de ontkerkelijking, de film gaat over de vragen die toen een belangrijke rol speelden. Maar inmiddels is God al lang dood en voor de meeste mensen zijn de gestelde vragen dan ook een gepasseerd station (voor mij zeker) die in de hedendaagse maatschappij ook geen belangrijke rol meer spelen.

oja?

Ja. Wist je dat niet?

Of iets een meesterwerk is bepaalt mijn cijfer niet. Het gaat er om of het mij persoonlijk iets doet. En als dat slechts voor een deel het geval is, beoordeel ik de film niet als één van m'n favoriete films, klassieker of niet.

Klopt, en niet iedereen is gecharmeerd van Bergman, Kurosawa of Tarkovsky, dus snap de lauwe reactie's best.

En wie heeft em weer niet kunnen zien gisteren?

Ach ja, ik liet me weer een beetje te ver gaan vannacht. Je mening was duidelijk en uitvoerig genoeg hoor!

Dat was een factor die ik voor het gemak even vergeten was. Maar je hebt gelijk; iedereen stelt andere eisen aan een film. Persoonlijke voorkeur is natuurlijk een belangrijke factor.

Tja, dat is natuurlijk waar...Alleen ben ik van mening dat een film niet slechts beoordeeld moet worden op persoonlijke voorkeur. Bergman verstaat filmtechnisch wel zijn vak en heeft toch wel een wereldwijde reputatie opgebouwd. Daarbij hebben Bergman, en ook Kurosawa een grote invloed gehad op de huidige films. (oa te zien aan het grote aantal remakes van hun films) Ook worden deze films gebruikt bij filmcolleges. Maar ja, persoonlijke smaak is natuurlijk wel de doorslaggevende factor bij het beoordelen van een film.

Dit is natuurlijk vette onzin. Ik geef deze film 5 sterren mede door die geloofsvraag. En gezien het feit dat er meer mensen op MM zijn die deze film hoog waarderen, mag je toch aannemen dat de inhoud nog steeds actueel is, niet? Trouwens waarom moet je een 'geloofscrisis' hebben om deze film te waarderen? Ik hoef toch ook geen homo te zijn om te kunnen meevoelen met het personage van Tom Hanks in Philadelphia?

Na het 'gezeur' van Ramon en spoedberaad met mijzelf, heb ik besloten om eens wat te gaan lezen over Det Sjunde Inseglet en daarna de film nog eens te bekijken.

Resultaat: half puntje erbij. Op 4 sterretjes staan we nu. Ik merk wel dat dit weer zo'n groeifilm is voor mij. Datzelfde had ik bij 2001: a space odyssey en Nostalghia bijvoorbeeld. 2001 had ik eerst ook op een 3,5 staan en nu staat hij op 2 in mijn persoonlijke top 10. Misschien dat The Seventh Seal ook nog kan stijgen, want ik heb nog steeds het gevoel alsof ik iets heb 'laten liggen' in de film. Beetje moeilijk te omschrijven...

Ik wilde er alleen mee zeggen dat ik de film niet tijdloos vind, maar juist heel erg gebonden aan een bepaalde periode, toen die thema's veel actueler waren. Dat wil niet zeggen dat het daardoor een slechte film is of zo. Natuurlijk hoef je niet in een geloofscrisis te zitten om de film te waarderen, maar als het thema je niet erg aanspreekt (zoals bij mij dus het geval was) dan wordt het natuurlijk minder interessant.

Waar is die prachtige poster gebleven?

Ik vind deze originele Zweedse poster toch erg mooi. Voor die oude poster bekijk ik de film wel