Det Sjunde Inseglet (1957)

Mee eens!

Ik heb de film net gezien. Mijn voorlopige conclusie is dat Smultronstället (Bergman's andere klassieker uit 1957) op alle fronten een lichte voorkeur krijgt boven Det Sjunde Inseglet.

Later meer...

Bij mij is het net het omgekeerde:

Det Sjunde Inseglet 5 sterren,

Smulltronstallet 4,5 sterren.

Ik heb beide films op DVD en bij iedere herziening van Smulltronstallet 'struikel' ik weer over een paar details; o.a.

de irritante tweeling,

de giechelende Bibi Anderson als lifter,

het tamme einde...

Hoewel de thema's van Det Sjunde Inseglet (de gekwelde ziel en de zoektocht naar God) en Smulltronstallet(met twijfels terugkijken naar je verleden mbt de naderende dood) me beiden erg interesseren prefereer ik het thema van de eerstgenoemde film. Det Sjunde Inseglet heeft betere settings (de Middelleeuwen, een tijdperk gedomineerd door ziekten, barre omstandigheden en 'blind' geloof), diepere monologen/dialogen, betere visuals en betere karakters......

(het scheelt niet veel hoor, maar het pakt mij net iets meer)

Symboliek, allegorie en surrealisme spreken me in beide films aan.....

Ik denk dat vooral de 'oudere' kijkers Smulltronstallet prefereren omdat ze zich beter in kunnen leven in een oude dokter in de hedendaagse maatschappij, dan in een jonge ridder in een vergane tijd.....of heb ik het nu mis? Ik vraag me nu eigenlijk af welke film FisherKing prefereert....FK?

Heb ik helemaal geen last van.

Nee dat heeft er niks mee te maken denk ik.

Beide 5 bij mij, maar ik prefereer toch Smultronstället. (vandaag) En dat heeft voornamelijk te maken met de briljante droomsequences.

Bovendien het lugubere van het naderende einde van Professor Isak Borg bezorgt me telkens weer een ongemakkelijk gevoel, wat ik zo knap vind van Ingmar Bergman.

Maar ik balanceer een hoop tussen deze beide meesterwerken.

Tis net zoals met 2001; een film die je meerdere keren moet zien.

En dankzij Tony kan ik dat dan ook.

5 sterren Redlop? Goedmakertje voor die magere 2 bij Rashomon?

Welcome to the 7th Seal Club Redlop

Deze film was nou de film waarvan ik hoopte dat Rashomon dat zou zijn.

In ieder geval maakt de film duidelijk dat de kruistochten en de pest ook iets goeds hebben opgeleverd. Namelijk, dat men de aanwezigheid van god minder vanzelfsprekend begon te nemen. Aangrijpend vond ik dat de kruisvaarder (Von Sydow) juist veel emotioneler en menselijker was vanwege zijn rationelere kijk op leven en dood.

De relatie tussen Rashomon de Sjunde Inseglet zoals FK en Ramon die zien, denk ik ook te zien. Als jullie bedoelen
de vrouw die mannen tegen elkaar uitspelen en waarvoor de mannen oorlog voeren (Helena van Troje motief heet zoiets dacht ik)...dan ben ik het met jullie eens.

Maar dan vind ik het grote verschil dat dit in Sjunde Inseglet duidelijk in dienst staat van een veel groter thema en geen thema op zichzelf is.

Die gedachte speelde ook bij me op toen ik Det Sjunde Inseglet gisteren voor de 2e keer in z'n geheel zag.

De ridder weet zijn eigen dood uit te stellen, 'redt' hierdoor het leven van de reizende artiesten en probeert tevens meer over zichzelf, z'n leven en z'n plaats in het leven te weten te komen. Maar waarom zou de Dood hem uitstel gunnen als 'ie toch niet met antwoorden komt? Behalve dan misschien dat er enkel leegte is... zie de biechtscène. Volgens mij is de film vanaf de eerste ontmoeting met de Dood op het strand één grote 'stervensdroom', net als in die ene geniale film met Tim Robbins.. Doordat de ridder op het strand in een 'gevecht' is met de Dood heeft het artiestengezin de tijd om aan hem te ontsnappen. Zo zag ik gisteren de hoofdlijnen van het verhaal in ieder geval

Ik moet echter bekennen dat (op hetgene dat ik in de spoiler hierboven beschrijf na) ik na deze herziening weinig méér uit de film heb kunnen halen. Er komen in de film veel mensen voorbij die vrij direct te maken hebben met de dood. Velen leggen hun lot 'lekker makkelijk' in de handen van God, terwijl anderen blijven worstelen en hun lot niet zomaar accepteren. Natuurlijk zijn er wel wat meer interessante scènes die afwijken van dit thema, maar dit is in mijn ogen wel de basisgedachte van de film. Veel 'waarom?' en nauwelijks 'omdat'...

De herziening viel dus wat tegen, ook al vond ik 'm zeker niet minder dan de vorige keer. 't blijft 'zeer boeiend en interessant', maar ik kan me in ieder geval nog steeds niet helemaal verplaatsen in de mensen die dit helemaal te gek vinden, ook al heb ik het idee dat ik er best veel uithaal...

Veelomvattend. Deze film is echt heel bijzonder in het behandelen van levensvragen. Het verlangen naar een reden om te bestaan, goed en kwaad, angst voor de dood, zelfkennis, schuld en onschuld en nog veel meer. En dat in anderhalf uur. Dat is een eerste keer wat moeilijk behapbaar. De film is nog niet helemaal geland zeg maar. Hoe het koele cynisme van sommige kruisvaarders veliger kan zijn dan het enge zelfkastijdingsgeloof van de armen, hoe ik soms een naive (?) geest zou willen hebben als het jongleursechtpaar. De prachtige biechtscene. De mooie "geluksscene" met de aardbeien. Het maakt allemaal indruk. Maar ik heb het gevoel dat ik nog de helft van de film heb laten liggen. Daarom geef ik nu voorzichtig 4.0* met bijna een garantie op meer. Ik ben hier nog lang niet klaar mee.

Voor de titel zocht Bergman zijn inspiratie in de Bijbel.

Het zevende zegel verwijst naar het boek Openbaring en staat symbool voor de ontsluiering van het geheim van God.

Meteen komen we dan bij het belangrijkste thema van de film: God of Zijn afwezigheid.

Bergman doorweeft namelijk 2 overtuigingen in Het Zevende Zegel, die recht tegenover elkaar staan.

Er is ten eerste het naïeve, als het ware kinderlijke geloof in God en al Zijn manifestaties (Christus, heiligen, wonderen,...);

dit is de manier waarop de jonge Bergman zijn geloof beleefde.

Hier tegenover staat het rationele skepticisme, dat een bewijs van Gods bestaan vraagt en bij afwezigheid hiervan het geloof verwerpt;

dit vertegenwoordigt het gedachtengoed van de al wat oudere Bergman.

Ingmar Bergman zelf was niet alleen verantwoordelijk voor de regie en het verhaal, maar schreef ook de teksten van de verschillende liedjes die in de film te horen zijn.

The seventh seal moest zo snel en zo goedkoop mogelijk gemaakt worden. Op 36 dagen tijd was Het Zevende Zegel een feit en in 1957 won de film op het festival van Cannes de speciale prijs van de jury.

Det Sjunde Inseglet is volgens Bergman's biografie nog steeds het lievelingskindje van de regisseur: hij noemt het zijn meest persoonlijke film, maar tegelijkertijd ook zijn meest onevenwichtige film. Ik heb dat onevenwichtige nooit kunnen ontdekken. Ik vind dit zijn ultieme meesterwerk(terwijl de critici 't altijd over Persona hebben, wat natuurlijk ook een geweldige film is..)

Ingmar Bergman over Seventh seal :

"To me, religious problems are continuously alive ... not ... on the emotional level, but on an intellectual one."

"The crusading knight of The Seventh Seal who cannot face death once his faith is lost survives only to witness the cruelty of religious persecution."

weet iemand of er 'n dvd boxset te verkrijgen is van Bergman..??

zie bij deze wel staan:

link

hopelijk komt ie binnekort ook met nl ot uit...

Ondanks dat er zeker een aantal meesterlijke scenes in deze film zitten biecht, openingsscene, dans op de heuvel, en enkele shots van de Dood, vind ik de film geen meesterwerk. Daarvoor maakte hij simpelweg te weinig indruk op me; dat terwijl de themas in de film me juist wel interesseren. Toch een kleine 4*, voornamelijk voor de cinematografie.

FYI:

Over het thema zelf en de voorafgaande discussie tussen RamonK en Jordy... itt Jordy (toen) ben ik wel bezig met de universele vraagstukken uit deze film, maar toch ben ik het, net als hij, oneens met deze regel uit de film:

"No one can live in the face of death, knowing that all is nothingness."

Maar wat is je kijk op "knowing that all is nothingness"? Bedoelt Bergman daar mee dat het leven van een willekeurig mens op aarde geen betekenis heeft of wil hij aangeven dat dat het leven op aarde een absolute hel is? Of misschien nog iets anders? En wat bedoelt hij met 'No one'? Heeft Bergman het hier wel over iedereen, of heeft ie het over een selecte groep van seekers, mensen die zoeken naar een (hogere) betekenis van het leven (een drang die ook in Bergman zelf zit)? Misschien zit Bergman hier wel fout en had ie 'No one can live' moeten vervangen door 'Many of us can't live'. Feit blijft gewoon dat deze regel mij erg raakt. Ik zit met dezelfde twijfels als Bergman en Block. Misschien ging ik ook wat te ver in mijn discussie met Jordy. De film heeft dan ook een speciaal plekje in mijn hart.

Ik wil toch eventjes Ramon K bedanken voor z'n posts bij deze film - dankzij zijn bevlogen berichten werd mijn interesse gewekt voor dit werk.

Vorig weekend gezien en inderdaad: een lavement voor de ziel.

In het voorafgaande deel van de biecht wordt gesproken over het al dan niet bestaan van (een) God. Ik heb daarom aangenomen dat "knowing that all is nothingness" slaat op de zin van het leven indien er niets is na de dood. Ik ben hiervan overtuigd, maar dat maakt het leven voor mij geen "outrageous horror". Dit geeft al aan dit ook het ook met Bergman oneens zou zijn, mocht hij bedoelen dat het leven op aarde sowieso een absolute hel is, zoals jij aangeeft.

Voor zoverre in kan inschatten wat Bergman bedoelt, ben ik het dus met hem oneens. Wat niet wil zeggen dat dit de oorzaak is dat deze film bij mij niet de indruk maakte die ik verwacht had.

Gisteren weer eens opnieuw bekijken. Vond de film bij herziening minder beklemmend en er ook meer komische scenes in zitten (die vielen me nu meer op zoals wanneer de schildknaap aan de smid uitlegt hoe liefde in elkaar steekt). Maar toch opnieuw onder de indruk zoals velen hier. Moet toch eens Openbaringen gaan lezen om er nog meer uit te kunnen halen denk ik. Las dat geopperd is dat de film zo apocalyptisch is vanwege de dreigende kernoorlog maar dat lijkt me onzin dat zoiets actueels hierin meespeelt. Wel aardig was om in een interview met Bergman te lezen dat hij wel gefascineerd wordt door een personage als Block maar hem te fanatiek vindt, het is een fanaticus die enkel nog bezig is met antwoorden op zijn vragen te vinden en wordt daarbij onverschillig tov andere mensen. De schildknaap komt nog het meest sympathiek naar voren, hij is atheïst, cynisch maar wel met oog voor zijn medemensen.
Waarom Jof en Mia duidelijk verwijzen naar Jozef en Maria en zij gespaard worden is mij nog steeds niet geheel duidelijk. Ze lijken mij de onschuld te zijn, kinderlijk en daarmee de enige leefwijze te hebben waarbij je gelukkig door het leven kunt gaan, maar helemaal zeker ben ik daar niet van.

Dat alles in het licht van de dood bekeken zinloos/niets wordt, lijkt me te vergelijken met uitspraken waarin mensen zich in het licht van het grote heelal een zandkorreltje voelen. Tegenover het grote niets, stelt een mensenleven niet zoveel voor.

Heb de film zojuist bekeken, maar hij kon mij niet echt imponeren. Het thema is wel interessant, maar het verhaal raakte me niet genoeg. Minder dan mijn vorige Bergman: Persona.

Heb dan ook na de film een aantal posts gelezen, maar persoonlijk interesseert me dat niet echt, het zo nadrukkelijk verdiepen van deze film. Heb ff geneusd en kan wel met Goodfella meegaan.

Maar Bergman kan mij na deze 2 films nog niet echt beroeren, zoals het een aantal van jullie wel heeft gedaan. Een krappe:

***

Waar ligt dat dan aan? Slechts aan het thema? Het Middeleeuwse verhaal is verder niet interessant? Visueel was de film maar magertjes? Of iets anders....?

Had al zoiets verwacht, had eerst niet veel zin te reageren....ik vond de film niet echt moeilijk te doorgronden na de eerste viewing....dan lees ik jullie en ook jouw posts eens door en kom ik tot de ontdekking dat ik niet echt veel heb gemist, zodat de film nogmaals bekijken voorlopig in de ijskast kan.....

Het ligt dus ten grote dele aan mijzelf. Ik kan deze niet inschalen in mn rijtje goede-tot-topfilms. Had soms het idee dat ik naar een toneelstuk keek, zo werd er af en toe geacteerd....vandaar dat iemand hier al eerder vermeldde dat het (bij zijn 2e viewing) komisch overkwam. De film wil serieus iets vertellen, wat dan niet zo op mij is overgekomen.

Maar bespaar je de moeite, Ramon, ik heb geen zin om al mijn stellingen hier te gaan verdedigen, zeker niet bij deze film.

moskwood heeft aangekondigd dat deze film op NL DVD zal uitkomen op 15 juli

heb je daar een link van? zou geweldig zijn!

http://www.moskwood.nl

Zie ook het Bergman topic in het forum, daar staat de hele lijst van Bergman dvd's die uitgebracht gaan worden.

thx! (heb hem meteen besteld )

Ik heb de film net weer gezien en een interview met Bergman gelezen mbt deze film. De zinsnede die ter discussie stond betekent het volgende:

Wanneer er na de Dood niets is (geen God, geen afterlife of wat dan ook), dan is leven met de wetenschap dat een mens plots kan ophouden te bestaan ondraaglijk en een grote horror. Natuurlijk gebruikt Bergman "No one" in deze persoonlijke film omdat hij simpelweg uitgaat van zijn eigen overtuiging en zijn eigen vreselijke angst voor de Dood. Natuurlijk hoeft niet iedereen die gelooft in het absolute niets na de Dood een verschrikkelijk leven te leiden vanwege dit vooruitzicht maar Bergman zelf heeft er vaak ongelukkige tijden aan overgehouden. Net zoals ik trouwens. Ik herken me gewoon heel erg in dit meesterwerk. Ik heb dezelfde twijfels, dezelfde angsten en dezelfde drang naar waarheid en zingeving als Antonius Block. Dit bemoeilijkt mijn leven vaak maar draagt ook bij aan mijn spirituele groei. Ik heb grote waardering voor cineasten die de innerlijk leefwereld van de mens zo gedetailleerd weer kunnen geven. Het geeft me zelfs kracht en hoop dat er cineasten zijn/waren zoals Bergman en Tarkovsky die het publiek emotioneel en intellectueel stimuleren en de mensen even weghalen uit de spiraal van oppervlakkigheid waarin ze veelal leven. Hulde!

Ik denk altijd maar zo, hetgene na de dood is hetzelfde als voor mijn geboorte. Niet iets om wakker van te liggen dus. Of denk ik nu te simplistisch als atheist?

Denk dus dat deze film niets voor mij is en ik de prijsvraag deze keer maar oversla om de film aan een liefhebber als bijv. Ramon te gunnen.

Het is geen documentaire. Het is een prachtige film vol symboliek en filosofie. Hoe je ook over de dood denkt, dat maakt mijns inziens niet veel uit.