The Surfer (2024)

Hallucinerende film met een geweldige rol van Cage die op zijn lijf is geschreven. Genieten! Eat the rat! Net op IFFR gezien, regisseur was aanwezig en vertelde dat deze quote van Cage zelf kwam.

Al snel had ik een lichte hekel aan de presentatie van de hoofdrol. Wat een irritante vent. Erg Amerikaans neergezet. Maar natuurlijk ging Cage “all the way” en werd dat nare vanzelf een heerlijk ellendige koortsdroom. Hoe de gifbeker zou worden leeggedronken, daar zit je dan als toeschouwer op te wachten. Raar maar waar. Dat moet gebeuren voor de lichten weer aan gaan. En dat was het waard: sfeer, tempo, personages maken dit verhaal echt boeiend. De humor mocht niet ontbreken!

#iffr2025

Vanaf 15 mei 2025 in de bioscoop (WW Entertainment)

Before you surf, you suffer.

Nicolas Cage heeft een nieuwe niche gevonden waarin hij vaak in over-the-top, hallucinante werkjes los gaat. Soms werkt het (Colour out of Space, Mandy), soms niet zo (Renfield, Willy's Wonderland), maar ik was toch wel geïntrigeerd door deze The Surfer. Gemist op IFFR, maar nu wel in de bios meegepakt.

The Surfer speelt zich af in Australië, waar Cage een beetje leeft in het verleden - hij heeft een goeie baan maar zijn huwelijk is op de klippen, en hij wil het huis aan de kust kopen waar hij is geboren om zijn zoon net zo'n surfende jeugd te gunnen als hij zelf had. Maar als hij met z'n zoon daar probeert te surfen blijkt dat buiten de locals gerekend. De lokale surf-gang heeft het niet zo op buitenstaanders. The Surfer begint nog kalm maar vervalt langzamerhand in een koortsige nachtmerrie, waar Cage er een nogal obsessieve natuur op na houdt. Ik kan me ook niet echt in hem verplaatsen, in dat hij stap na stap de meest onlogische keuzes maakt.

Maar de unheimliche sfeer, de beelden, en de afwikkeling van het algehele verhaal werken voor mij dan wel weer. Cage kon ik hier ook goed pruimen. Een soort van surfversie van Wake in Fright met een obsessiviteit die aan Fitzcarraldo doet denken, met een toefje delirium en psychedelica erbovenop. Ik lust dit wel.

De film begint ermee dat de hoofdpersoon (Nicholas Cage als ‘The Surfer’) de opbouw van de golf uitlegt aan z’n zoon met als levensboodschap: als de energie explosief breekt waardoor de golf is ontstaan is het de vraag of je er bovenop surft danwel valt en wordt overspoeld. Dat is natuurlijk meteen het thema van deze thriller die – net als sommige films van Tarantino – teruggrijpt naar B-films uit de jaren ’70 maar die je van het eerste moment tot de laatste in je greep houdt en die toch ook diepgang heeft en actueel is.

Zo is het verloop van de film voor het grootste deel dat de ogenschijnlijk succesvolle man die op het punt staat een huis van 1,6 miljoen te kopen alles kwijtraakt: de gemeenschap van lokale surfers accepteert hem niet en neemt alles van hem af in een poging hem te verjagen. Maar de man blijft zijn doel nastreven. Hij lijkt zo op Job van wie alles wordt afgenomen maar die toch blijft geloven. Of misschien is hij in werkelijkheid een mislukkeling – z’n gezin lijkt hij al te zijn verloren en het huis krijgt hij ook niet – die dat weigert te beseffen; misschien is het gewoon een sneue man met een midlife crisis. Misschien is hij een man die nostalgisch zijn verleden wil doen herleven – hij is teruggekeerd naar z’n geboortedorp vol verlangens naar z’n tijd daar die vol magisch momenten zat – en leert hij op de harde manier dat hij een illusie najaagt. Hoe dan ook wordt zijn lijden en aftakeling zo extreem dat het waarlijk psychedelisch wordt en je als kijker net als hemzelf elke grip op de werkelijkheid dreigt te verliezen. Maar de film gaat zeker ook over in- en uitsluiting – een actueel thema – dat wordt verbonden met de primitieve of religieuze notie van initiatierite en een mannelijkheidscultus (met een knipoog naar influencers als Andrew Tate en Jordan Peterson die om met de filmmetafoor te spreken jongemannnen leren op de golven van het leven te surfen in plaats van kopje onder te gaan) waarbij je slechts overwint door middel van lijden en je je – om met Mark Rutte te spreken – moet invechten (maar ook met de vraag of je wel erbij wilt horen als je daarvoor net zo’n hufter moet worden); gelijk Job wordt hij uiteindelijk toch beloond.

Aan het einde is er nog een wending waarmee – nogal letterlijk – wordt teruggekeerd naar de surfmetafoor voor het leven. Ofschoon het type film niet nieuw is en het ook een typische Cage-film is waarin Cage weer helemaal los kan gaan in een extreem doordraaien, is de film zeer sterk uitgewerkt en werd ik als kijker behoorlijk overspoeld door de golf die ook deze film is. Kortom, een film die meesterlijk surft over de golven die vanuit het verleden op het strand van het heden slaan.

Finnegan geeft dit vehikel voor Nicolas Cage een zekere arthouse-kwaliteit, maar dat is het enige wat dit onderscheidt van de vele B-films waar Cage zich al jaren aan de lopende band voor leent. Hij speelt een welgestelde man die met zijn zoon [Finn Little] terugkeert naar het Australische strand waar hij een deel van jeugd doorbracht. De man krijgt direct tegenwerking van een groep surfers dat deel uit lijkt te maken van een sekte onder leiding van Scally [Julian McMahon] die gericht is op het stimuleren van mannelijkheid onder motto “surfer, suffer”. Er is een oudere, schijnbaar thuisloze man [Nicholas Cassim], een vrouw [Nina Young] die regelmatig haar hond uitlaat in de omgeving van het strand, een fotograaf [Miranda Tapsell], een pizzaverkoper [Tyren Maclou] en een agent [Justin Rosniak] die niets doet aan het overschrijdende gedrag van ‘The Locals’. Cage mag de remmen loslaten om gestalte te geven aan de fysieke en geestelijke aftakeling van zijn personage die mogelijk verband houdt met een incident uit zijn jeugd. Begint veelbelovend, maar raakt halverwege de weg kwijt en eindigt in een wirwar van vage, half uitgewerkte ideetjes. Een matige mix van elementen Fight Club en Falling Down. Hoogste tijd om die films weer eens tevoorschijn te halen dus.

Heerlijke film met een Nicolas Cage die erg goed speelt in deze zomerse film .

Speelt zich af op 1 locatie

Het is wel een film met weinig actie

Cage is onderhand wel echt groter dan z'n rollen. Ik had gewoonweg medelijden met....Nicky, geen idee meer hoe z'n karakter heette. Volop genieten als Cage z'n emoties tentoonspreidt, prachtig. Men lijkt goed te weten wat men in de kuip heeft, en Cage is er zelf (ook als producer) dus hij heeft vast bij scenes wel eens gezegd "just let me handle this", gheghe.

Buiten dat is de film ook gewoon vermakelijk en kent een prima spanningsboog. Het wel eens aangestipte thematische van toxische masculiniteit zit er zeker wel in, maar komt niet heel erg tot goede betekenis. Dus ik vraag me af of hett niet een uitvergroting is door de recensenten. De kant van z'n verleden wordt op zich met opgebouwde flashbacks goed geprobeerd te laten ontvouwen, maar wordt ook net niet echt krachtig genoeg.

Blijft gewoon erg vermakelijk, goed opgebouwde...thriller? en een wederom schitterende Nicolas Cage.

Fijne film met Cage die voor zijn doen eerder subtiel is in alle gekte. Een Oscar zal hij nooit winnen (hoewel, als het Brandon Fraser is gelukt...), maar blijft toch een bijzonder acteur. The Surfer is een zomerse nachtmerrie over een clash tussen locals en een buitenstaander die ook wel wat maatschappelijke thema's aanstipt, maar toch vooral wil vermaken. De plot over Scally die wel/niet iemand gedood heeft en de wraak van de oude man vond ik niet zo sterk, beetje onnodig ook, gewoon "no live here no surf here" en een raaskallende Cage was voor mij genoeg.

De kijker wordt af en toe op het verkeerde been gezet- het lijkt even of Cage en de oude zwerver één en dezelfde persoon zijn, maar de film is niet bedoeld als mindfuck, dat blijkt alleen een resultaat van zijn tijdelijke geestelijke instorting. Geweldige scène trouwens hoe hij koortsachtig over het strand strompelt en op een gegeven moment een dode rat in zijn broekzak stopt- die later nog van pas komt.

Naast Cage is een hoofdrol weggelegd voor de Australische kust, gevangen in zinderende kleuren, en ook de opvallende score mag genoemd worden.

O ja, I stand corrected. Was ik totaal vergeten.

Precies wat ik hoopte, meer, veel meer dan ik verwachtte.

Alles klopt en grijpt in elkaar. Beeld, geluid, locatie, personages...

Weer een grote film van Cage.

Nicolas Cage is ondertussen geen acteur meer, maar een genre.

Met gemak de volle mep. Moet nog maar hopen dat ik dit jaar iets beters ga zien.

Edit, die beelden af en toe van de fauna van Australië, geweldige toevoeging.

Prima filmpje wel. Door de koortsdroomachtige sfeer begin je je na een tijdje af te vragen of dat wat je gezien hebt wel echt is gebeurd. Dat vond ik erg goed gedaan.

De voorlaatste plottwist, waarin Cage erachter komt dat hij de proef heeft doorstaan waarvan hij niet eens wist dat hij eraan deelnam, vond ik ook erg geslaagd. Ik zag het niet aankomen.

Ik had om de een of andere reden verwacht dat het een vrij belachelijke film zou zijn, gemaakt om cult te worden (en daarom wat mij betreft per definitie niet cult, want cult moet per ongeluk gebeuren), maar het was eigenlijk een heel serieus verhaal. Er werd ook bijna niet gelachen in de zaal. Een beetje meer humor had van mij wel gemogen. Gelukkig maakte de wraakscène met de rat veel goed.

Regisseur Lorcan Finnegan heeft uitstekend gevoel voor een aparte visuele vormgeving en zet daar maximaal op in. Hij profiteert bovendien van een ongeremde Nicolas Cage, die de laatste jaren hard op weg is naar een hoop mooie rollen achter elkaar. Dit personage is voor zijn doen wat onder de maat qua schrijfwerk, maar hij vult hem uitstekend in. Overige rollen doen het ook niet onaardig en de film ziet er goed uit, maar het verhaal ontspoort rondom de tweede helft totaal en vervalt in een mengelmoes van half uitgewerkte en niet al te interessante ideeën. Uiteindelijk gaat het eigenlijk echt nergens meer over, helaas volgt er dan nog een minuut of 50.

The Surfer is met momenten echt genieten geblazen. De film weet haar interessante ideeën niet hélemaal door te trekken tot het einde, maar hier zit wel echt meer dan voldoende in om er langs mijn kant een dikke 3.5* aan te geven. Het is vooral visueel genieten, van die enorm diepe, volle kleuren. Een stralend felblauwe lucht, knalgeel zand. Je waant je bijna in een Wes Anderson-film op dat vlak, maar dan in de nachtmerrie-achtige variant. Dat felle kleurgebruik gaat mooi samen met de surreële toon, en Nicolas Cage is hier echt helemaal op zijn plaats. Dit soort films doet hij onderhand met de ogen dicht. Met een andere acteur in de hoofdrol werkt dit welhaast zeker helemaal niet, maar met Cage aan het roer past die hele B-sfeer, en die pulpy/low budget '70's vibe vele malen beter.

Meer dan surreëel is The Surfer vooral erg ongemakkelijk. Je kan vanaf de eerste scène eigenlijk al niet helemaal meer ademhalen, want er loert meteen confrontatie om de hoek, en ogenschijnlijk nog iets veel sinisterder dan dat, met dat hele cult-sfeertje. De camera zoomt vaak in op Cage's bezwete, bebaarde kop, en zit iedereen de hele tijd dicht op de huid. Het ''complot'' wordt de hele tijd groter en neemt bijna absurdistische proporties aan. De spanning is op den duur zo onhoudbaar dat je als kijker het gevoel hebt dat er heel veel druk van de ketel moet, maar uiteindelijk valt de verwachte uitbarsting van geweld heel goed mee. Dat is dan misschien ook mijn grootste kritiekpunt, al ligt dat eerder aan mijn verwachtingen van wat een ''Cage-flick'' de laatste jaren meestal inhoudt. Maar punt blijft wel dat er na al die opbouw iets meer ontlading had mogen zijn. Het laatste kwartier vond ik het minste stuk van de film, omdat ik daar toch een beetje het gevoel kreeg dat regisseur Lorcan Finnegan niet helemaal wist waar hij naartoe moest, en hoe hij er een einde aan moest breien. Al is de allerlaatste scène wel enorm passend en tof gedaan.

Maar zoals ik al zei, zit er echt wel meer dan genoeg goeds in. Past helemaal binnen de kwalitatieve opwaartse beweging van Cage. Een acteur die ik toch met plezier blijf volgen doorheen alle gekke projecten, want er zitten pareltjes tussen, ook in de laatste jaren (Pig!) En Finnegan is er ook wel eentje om in de gaten te houden, want de regie zat hier erg snor. Dikke 3.5*.

Ik geloof dat we zijn naam nooit te weten komen. Hij is gewoon 'the surfer'.

En zo zal hij altijd blijven heten...

Prententieloze kafkaeske thriller. Zo'n film die goed gebruik maakt van de sterke kanten van Cage die precies weet hoe je zo'n rol neer moet zetten. Cage lijkt zijn rollen tegenwoordig weer meestal bewuster te kiezen. En deze rol past extreem goed bij hem. Deed me in zekere zin een beetje denken aan de Aussie klassieker Wake In Fright, die film is nog een aardig stuk beter. Het einde mist een beetje scherpte, maar het evenwicht tussen plagerig plot , mooi gedoseerde humor en sfeer is heel sterk gedaan. En Cage speelt de neergang van zijn personage met precies genoeg ongeremdheid, hij houdt gelukkig niet in. Hier vraag je geen subtiel spelende acteur voor.

Van The Surfer - ikruikversemosterd:

"Je zou kunnen zeggen dat The Surfer puur een psychedelische stijloefening is. Waarom niet. Het is een delirium waarin Nicolas Cage als naamloze surfer vecht tegen diep weggestopte trauma’s en een agressieve strandcult in de geest van Fight Club en een dode rat in iemands mond propt (“eat the rat!”). Het is als te lang zonnebaden op het strand en totaal gedesoriënteerd wakker worden. De realiteit glijdt langzaamaan weg en geeft ruimte aan frustraties en hallucinaties.

De geladen sfeer krijgt extra druk met de opgefokte cultleden. Onder de begeesterde leiding van Scally (Julian McMahon, die Cage waardig tegenspel geeft) treden ze op als verhitte strandbewakers. “Don’t live here, don’t surf here!” Buitenstaanders kunnen rekenen op grof geweld als ze niet onmiddellijk het strand verlaten. Dat Cage de waarschuwingen koppig naast zich legt zorgt voor extra wrevel.

Maar hoe knetter de roes van The Surfer ook wordt – en geneigd is om alle kanten op te schieten – het biedt zoveel meer dan alleen een trip met Cage. Je moet wat moeite doen om door de lagen koortsdroom heen te kijken, maar dan openbaart zich een psychologisch drama over een man die tot het uiterste wordt gedreven. Cage wil de band met zijn zoon herstellen, terugkeren naar het strand waar hij als jonge kerel de golven trotseerde. Flashbacks suggereren oude pijn, een nooit helemaal genezen wond.

Mijn advies: laat de gekte van The Surfer op je afkomen. Dit is wat ik noem een instancultklassieker."

Slechte film met verkeerde boodschap om zogenaamde zachte mannen in geen echte mannen te veranderen

Daar is alles mee gezegd

Gestoorde mannen met negatief macho gedrag

Om je voor te schamen!!!!

Ik had meer van die film verwacht, flinke tegenvaller.

Terwijl Point Break een top film is, vind ik deze film een flinke tegenvaller.

Surrealistische, nachtmerrie-achtige film over een naamloze man (Nicolas Cage) die zijn gevoel van werkelijkheid langzaam voelt wegglippen wanneer hij, na vele jaren in de Verenigde Staten, terugkeer naar Australië om een huis te kopen in de buurt van het strand waar hij is opgegroeid. De langzaam escalerende sfeer is goed getroffen en Cage is op dreef, maar plot en thematiek zijn wat mij betreft niet sterk genoeg om de film de volle speelduur drijvende te houden. Op gegeven moment was ik er wel een beetje klaar mee en boeide het mysterie mij niet meer.

Gekunsteld verhaaltje. Waarom staat de mond vanNicolas Cage trouwens altijd open? Dat is zo’n stom gezicht.

Vond er niet zoveel aan

Vreemde film dat wel

2,5*

Jij snapt 'm.

Zal wel Australisch zijn maar dit is echt de GROOTSTE TROEP die ik ooit gezien heb. Na 30 min uitgezet. PURE ROTZOOI

een gek verhaal

7 van je laatste 8 films een 0,5 gegeven.

Zo te zien spendeer je veel tijd aan het kijken naar pure rotzooi.

ooit een docu gezien van n.cage had bijna al zijn vermogen er door heen gedraaid dat tezijden resulteerde om in veel films te gaan spelen met deze surfer als gevolg geen spannig geen verrassing helemaal niks na 15 minuten naar de close up van cage gezicht te hebben gekeken heb ik het wel gezien zonde van het bios kaartje

Weird, soort rare trip waarin Cage verstrikt raakt en waarin je niet zo goed weet wat waar is en wat niet. Maar best entertaining verder.