menu

All That Jazz (1979)

mijn stem
3,37 (153)
153 stemmen

Verenigde Staten
Muziek / Drama
123 minuten

geregisseerd door Bob Fosse
met Roy Scheider, Jessica Lange en Leland Palmer

Joe Gideon is een succesvolle regisseur en choreograaf. Joe is een geobsedeerde workaholic, bijna dag en nacht met zijn werk bezig. Hij verwacht topprestaties van allen die met hem werken. Hij verwaarloost zijn vrouw en dochter. Joe is zowel fysiek als emotioneel bijna uitgeput, maar pept zich elke ochtend voor de spiegel weer op met de woorden 'it's showtime'. Hij houdt zich op de been met het slikken van pillen, sigaretten, alcohol en vreemd gaan en negeert de eerste signalen van angina pectoris (hartverkramping). Joe is als regisseur bezig met de montage van zijn nieuwe film en is tegelijkertijd als choreograaf en regisseur ook bezig met de voorbereidingen van een nieuwe grote Broadway musical. Als Joe wordt getroffen door een hartaanval, ziet hij in flashbacks zijn hele leven voorbij gaan.

Trailer

https://www.youtube.com/watch?v=8_aIhkKlrwk

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat MovieMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe MovieMeter met je privacy omgaat.

zoeken in:
avatar van Film Pegasus
5,0
Film Pegasus (moderator)
Ik had pas Cabaret gezien van Bob Fosse en dat viel eigenlijk wel tegen. Nochtans ben ik een grote musical liefhebber. Dat deed me opvolger Lenny wat links liggen. Uiteindelijk toch All That Jazz opgepikt en gelukkig maar. Dit is geen doorsnee musical, wat je ook kan zien aan de scores hier van niet-musical fans. De film is de missing link geworden tussen 8½ van Fellini en Requiem for a dream van Aronofsky. Een persoonlijk film ook van Bob Fosse die duidelijk de druk geeft die hij had bij het maken van Lenny en de Broadway Musical Chicago. De titel 'All that jazz' komt uit die musical en beschrijft mooi de sfeer hier. Wat niets met jazz te maken heeft, maar eerder met het eigenbelang in de showbizz.

De film draait rond 'It's showtime' waarbij je zowel de druk hebt van de showbizz op Joe Gideon, maar tegelijk ook het showgedeelte van de hele entourage rond hem. Rond Gideon speelt iedereen een rolletje om in de gratie te komen. Om te mogen meespelen, om hem aan boord te houden van een groots project, … Zijn hele leven is één grote showtime. Met een speelse showtime als hij bij zijn dochter is. En zoals een showman is ook zijn eigen einde één grote show. Met een terugblik op z'n leven, samengevat in choreografieën om uiteindelijk met groot vuurwerk het doek te laten vallen.

Het knappe van deze film is dat het eigenlijk zelfden een musical is, maar eerder een drama in de wereld van de musical. De choreografieën zijn ruw en toch passend. Als een training, een droom of een hallucinatie. Met enkele sterke momenten moet ik zeggen. De nummers zijn niet bepaald memorabel, maar dat moet ook niet. Het is geen vrolijke musical als Mary Poppins of Sound of Music. All That Jazz is één groot afscheid en de meest duistere musical uit de filmgeschiedenis. Een neo-noir musical.

Je moet deze film niet louter zien als een musical (ik val in herhaling). Fans van Requiem for a dream of Black Swan zullen hier zeker van genieten. Een zeer sfeervolle film met een geweldige Roy Scheider. Door de aanpak kan hij volop schitteren met beperkte musicalervaring en is het zeer passend dat de dansers op de eerste plaats dansers zijn en geen zangers of acteurs. Hier mag dat en komt het net tot z'n recht.

avatar van jono
1,5
De choreograaf en workaholic Joe Gideon (Roy Scheider) is bezig met de montage van zijn nieuwe film en verwaarloost hierbij zijn gezondheid. Dat is in het kort het verhaal van de muzikale film All That Jazz. In de film zien we tapdansers, stand-up comedians, strippers en musicalscènes. Het is echter allemaal erg lelijk gefilmd en het verhaal is zeer matig uitgewerkt. De film wil een drama en een musical tegelijk zijn, en dat werkt voor mij totaal niet.

Vier Oscars won de film indertijd, waaronder voor beste art direction en beste montage. En daar snap ik werkelijk helemaal niets van. 1,5*

avatar van Shadowed
3,0
Bijzonder.

Vooral gekeken vanwege zijn status, maar ik moet toegeven dat ik behoorlijk positief verrast ben eigenlijk. En aangezien mijn matige voldoende zou je dat niet denken, maar ik verwachtte hier vooral weer een zoveelste saaie biografie-film van.

Scheider is eigenlijk een beetje een onzichtbare hoofdrol. Veel indruk maakt hij eigenlijk niet bepaald. Hij krijgt voor de rest ook weinig ruimte om goed te kunnen acteren. De beelden zelf vertellen het eigenlijk allemaal wel zo'n beetje.

De film is eigenlijk een film die in de 75 minuten het roer omkeert. Eerst krijg je een licht absurde musical-drama voor je kiezen, maar na de 75 minuten krijgen we een dromerige, hallucinante film die veel beter had moeten zijn helaas.

Het voelt aan alsof je in een auto zit die 250 km per uur gaat, maar de bijrijder (Bob Fosse) blijft de rem intrappen, waardoor je nooit echt lekker in de flow kan komen te zitten. Er zit veel potentie in om indrukwekkend te zijn, maar helaas gaat de film nooit echt los.

Dit had prachtig kunnen zijn. Vooral richting het einde. De beelden hadden veel beklemmender moeten zijn. De sets hadden dromeriger moeten zijn. De camera had meer trucjes moeten doen en de regisseur laat een onvoorstelbaar aantal punten liggen.

Deze film is in bepaalde punten wel geslaagd en je komt er goed doorheen. Voor een muziekfilm kom je er goed doorheen en de laatste 10 minuten zijn toch wederom redelijk sterk. Ik had alleen wel graag gewild dat Fosse de rem had losgelaten.

avatar van Onderhond
1,5
Niet echt geslaagd.

Films die het showwereldje als iets magisch/onwerkelijks willen voorstellen zijn eigenlijk zelden interessant. Als de regisseur zichzelf dan ook nog eens centraal zet krijg je al snel het gevoel dat het allemaal wat dik aangezet en opgeblazen is. Maar het is toch vooral de film zelf die zich vertilt.

De grauwe, grijze 70s zijn eigenlijk een vreselijke periode voor musicals, die het toch meer moeten hebben van kleur en uitzinnigheid. Die match is er hier dan ook absoluut niet. Nu is de film ook geen volboed musical, want Fosse maakt er ook een soort van existentiële film van, met hier en daar wat surrealistische tintjes. Maar ook dat werkt maar matig.

De nummertjes zijn niet bepaald catchy, de routines ook niet echt interessant. Verder is Gideon ook geen al te boeiend figuur om een film rond te bouwen. Het is dat de film verder wel energiek is en een stevig tempo kent, zodat de twee uur toch nog redelijk vlotjes voorbijgaan, maar de eindbalans is toch eerder negatief.

1.5*

avatar van John Milton
3,5
Onderhond schreef:
Niet echt geslaagd.


Ik was benieuwd OH, of (en zo ja welke) er musicals zijn die jij wel hoog waardeert? Dat klinkt als een sneer, maar je kent me langer dan vandaag; it's not.

De vraag komt in de context dat ik bij mij mezelf constateerde dat ik toch niet zoveel hoge waarderingen had uitgedeeld als ik dacht, ondanks dat het (ook?) niet mijn genre bij uitstek is...

Hoe zit dat bij jou? kom jij tot 3 goede titels in het musical genre? of behoorlijke?

2,5* voor La La Land telt niet.

avatar van Onderhond
1,5
Memories of Matsuko en Perhaps Love zijn er twee. For Love's sake kan de derde zijn, maar dat is er eentje op z'n Mike's.

In principe is de weelderigheid van het genre wel iets dat me potentieel aanspreekt, ook films als Phantom of the Opera, Moulin Rouge en Princess Raccoon kan ik best pruimen (allemaal 3.5*). Maar de muziek is toch vaak een struikelblok.

Edit: ik zou ook niet durven twijfelen aan je oprechte interesse

avatar van McSavah
Ik zie toch ook echt 4.5* bij Tokyo Tribe staan Onderhond.

avatar van Onderhond
1,5
McSavah schreef:
Ik zie toch ook echt 4.5* bij Tokyo Tribe staan Onderhond.

Ruined Heart en The American Astronaut heb ik ook bewust niet vernoemd. Op papier misschien wel musicals, maar qua stijl en sfeer niet meteen waar mensen aan denken bij het genre.

avatar van McSavah
Onderhond schreef:
(quote)

Ruined Heart en The American Astronaut heb ik ook bewust niet vernoemd. Op papier misschien wel musicals, maar qua stijl en sfeer niet meteen waar mensen aan denken bij het genre.

Ruined Heart inderdaad niet, maar Tokyo Tribe heeft toch gewoon de traditionele musicalkenmerken.

avatar van Onderhond
1,5
McSavah schreef:
Ruined Heart inderdaad niet, maar Tokyo Tribe heeft toch gewoon de traditionele musicalkenmerken.

Ja en nee. Ik zou de film nooit aan een typische musical liefhebber aanraden in ieder geval. Hip-hop associeer is ook niet met musicals en er veel qua klassieke choreografie is er ook niet in Tokyo Tribe te vinden denk ik.

Maar ik kan evengoed het tegengestelde standpunt verdedigen. Vanwege JM's vraag heb ik geprobeerd films te noemen waar niemand echt aan twijfelt dat het musicals zijn

avatar van McSavah
Begrijp wat je bedoelt, maar zodra personages verhalend gaan zingen/rappen is het voor mij (onder meer) een musical.

avatar van Ted Kerkjes
4,0
Sinds de befaamde musical Hamilton (van Lin Manuel Miranda) is hiphop volgens mij wel een "erkend" genre binnen de musicalwereld. Al zou ik verder niet echt hiphop-musicals kunnen noemen, maar ik ben dan ook niet echt zo goed thuis in de musicalwereld.

avatar van Fisico
3,0
Degelijke musical, maar niet echt mijn favoriete genre. Gelukkig is het geen pure musical pur sang al krijgt het showgehalte en de muziek wel uiteraard een prominente plaats in de film. Op zich wel een interessant plot waar Joe Gideon als workaholic zich dag en dag onmisbaar tracht te maken. Dat dit zich zou wreken was een kwestie van tijd.

Mooie beelden en montage bij momenten zoals de auditie in het begin van de film. Was een goeie aanzet om de film aan te vatten. Scheider speelt zijn rol prima, net als zijn personage met gedrevenheid en intensiteit. Hij kwam dus vrij geloofwaardig over. Ondanks zijn gejaagde levensstijl, zijn aanvallen op zijn lichaam en hard hand als regisseur toont hij zich ook van zijn meer kwetsbare kant tijdens de relatie met zijn dochter.

Film die niet altijd even boeiend is, halfweg wat aansleept, maar in zijn geheel best ok om eens gezien te hebben. Niet slecht.

Gast
geplaatst: vandaag om 23:32 uur

geplaatst: vandaag om 23:32 uur

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.