All That Jazz (1979)

Redelijke film. Leuke liedjes en tevens goeie choreografie. Alleen het verhaal had hier en daar zo z'n storende saaie momenten. 2,5*

Er zijn veel films die het onderwerp 'de dood' behandelen. Sommige films proberen te verklaren waarom we sterven, andere willen een idee geven wat er gebeurd als we dood gaan, terwijl er ook films zijn die juist laten zien hoe iemand omgaat met de dood van een geliefde. Hoe dan ook, de dood is altijd aanwezig geweest in films en dat zal ook altijd zo zijn. Maar All That Jazz brengt wel een heel bijzondere kijk op het onderwerp: door middel van deze film lijkt regisseur Bob Fosse zich voor te bereiden op de dood, die snel lijkt te naderen.

Veel meer dan zijn naam wist ik niet van Fosse voor ik aan deze film begon, maar ik raadde op de een of andere manier al snel dat de film autobiografische trekjes had. Zo voelde de film gewoon aan. Naar mijn gevoel kon alleen iemand die echt zo werkt als de hoofdrolspeler en ook echt de dood voelde naderen deze film gemaakt hebben. En ja, uit wat onderzoek blijkt dat de film heel dicht bij Fosse zelf stond. Veel dingen die hoofdfiguur Gidean in deze film deed, heeft Fosse echt gedaan. Zo zien we Gideon een film maken over een controversiële stand-up komiek. Fosse maakte inderdaad zo'n film gemaakt Lenny. Ook de bezetenheid met zijn werk, de rivaliteit met andere beroepsgenoten en een levenswijze die zo losbandig is dat hij gevaarlijk wordt (kettingroken, veel drank, drugs en seks met iedere aantrekkelijke vrouw die er rondloopt); al deze dingen zijn schinbaar terug te leiden naar Fosse. Maar ook mijn belangrijkste vermoeden werd bevestigd: Fosse had voor hij het idee voor deze film kreeg een hartaanval gehad. Uiteraard als gevolg van zijn levensstijl. Fosse had blijkbaar het gevoel dat eens een hartaanval hem fataal zou worden en dat is uiteindelijk ook gebeurt, al zou het nog aardig wat jaren duren.

Hoe verwerk je je ervaring met een hartaanval in een film? Als je dat wilt weten moet je All That Jazz zeker eens bekijken, want zo'n bijzondere film zie je zelden. In het eerste uur introduceert Fosse ons in het leven van Joe Gideon. We zien hoe hij werkt, constant de vrouwen in zijn leven vernedert en hoe hij telkens zijn dag begint met het slikken van pillen, hoe hij een paar tabletten in een glas water doet en deze opdrinkt, hoe hij zijn ogen watert, hoe hij douchet en zichzelf voor de spiegel energie in lijkt te spreken met de uitspraak: "It's showtime". Deze korte elementen worden telkens snel achter elkaar gemonteerd getoond en vaak herhaald. Het doet sterk denken aan de verschillende beelden uit Requiem for a Dream die na elkaar getoond worden na druginname. RfaD bleek hierin niet zo origineel te zijn als ik dacht. Al snel merken we dat Gideon aan de rand van een hartaanval leeft. De film is constant in beweging. Scènes worden snel afgewisseld en Gideon kan duidelijk geen minuut rust hebben. Een workaholic van het extreemste soort. Hij ziet er vaak afgemat uit en we snappen nauwelijks nog hoe hij kan staan. Voor mij als kijker kwam het heel goed over hoe slopend het leven van Gideon moet zijn. Zelfs ik voelde me na een uur bijna vermoeid; en dat bedoel ik dit keer niet negatief! In deze eerste helft zitten een aantal dansscènes, maar opvallend genoeg voor een musical geen liedjes die door de hoofdpersonen zelf gezongen worden. De liedjes die we horen worden op de achtergrond gespeeld en versterken het steeds vermoeiender worden gevoel. De dansnummers lijken ook iets te zeggen over hoe Gideon in elkaar zit.

In de tweede helft komt de onvermijdelijke hartaanval. In het ziekenhuis valt Gideon logischerwijs in een zwart gat. Zijn hele leven lijkt hij niet stilgezeten te hebben, maar nu wordt hij gedwongen rustig te blijven. Hier zakt de film heel eventjes in, maar ook dat draagt eigenlijk bij aan het gevoel dat de film wil overbrengen. Gideon's leven zakt hier immers ook in. Langzaam maar zeker komt Gideon tot de conclusie dat het wel eens snel gedaan kan zijn met zijn leven. Dan volgen er twee heel bijzondere en ijzersterke scènes.

In de eerste overdenkt Gideon of zijn leven wat waard was. Niet door erover te praten of zijn diepe overpijnzingen met de kijker te delen, nee Gideon doet het met zijn eigen stijl. We zien de belangrijkste vrouwen uit zijn leven hier verschillende musicalnummers opvoeren die hem niet bepaald in een positief daglicht stellen. Gideon's carriére was bijzonder succesvol, maar sociaal gezien waardeloos. Deze scène krijgt wat humor, doordat naast Gideon nog een tweede Gideon staat die als regisseur Gideon zelf bekritiseerd. Zien is geloven hier.

De finale is zoals je mag verwachten bij een deze film: groots. Gideon legt zich neer bij zijn dood en droomt een spectaculaire musicalscène, waarin hij zelf zingt over zijn eigen dood. Dit is het moment waarop All That Jazz zichzelf echt weet te ontwikkelen tot een waar meesterwerk. Ergens vind ik het ook erg dapper van Fosse om dit zo te filmen. Ik vraag me af of er ooit een regisseur was die zoiets op deze manier gedaan heeft.

Wat Fosse hier presteert is dus zeer bijzonder: hij wist mij echt mee te sleuren in zijn leven; via dat van zijn alter ego. Dit bereikt hij ook door zijn geweldige gebruik van montage, muziek en cinematografie. Ik heb niks met het wereldje waarin Gideon leeft en al helemaal niet met de theatervoorstellingen die hij maakt (bij zoiets zul je mij nooit aantreffen), maar deze film krijgt het voor elkaar om mij het voor even wel te laten waarderen. De nummers blijven me niet echt goed bij, maar zijn tijdens het kijken van de film geweldig.

Een extra vermelding verdient Roy Scheider, want zonder hem zou de film misschien lang niet zo meeslepend zijn. Scheider ken ik vooral als een degelijke, maar wat kleurloze acteur. Maar in deze film gaat hij volledig against-type los. Hij ís hier gewoon Joe Gideon. Geweldig om naar te kijken. En ook geen kwaad woord over de bijrolacteurs! Uitstekend acteerwerk!

Mijn vraag is dus waarom deze film hier zo'n lage waardering krijgt. Een onvoldoende? Dit is een van de meest complete films die ik in tijden zag. De dvd ruilde ik hier volledig op de gok en eigenlijk verwachte ik min of meer een film die me niet zou bevallen. Verrassingen als deze krijg je zelden. Zwaar aanbevolen!
4,5*

Roy Scheider’s beste rol, Bob Fosse’s beste film en wat mij betreft de allerbeste musical ooit. Het fascinerende verhaal van een regisseur/choreograaf (openhartig gemodelleerd naar Fosse’s eigen leven) is uitbundig en we worden meesterlijk meegesleurd in diens passie. Het hoogtepunt is toch echt het poëtische einde van de film. De vijf fases, de dans, de muziek, montage, vormgeving; alles werkt perfect en het is een zeer intense kijkervaring. All That Jazz weet op meesterlijke wijze gebruik te maken van het musical genre en is een magistrale film.

Best wel goed.

Inderdaad een heel fris en origineel verhaal waar naar de dood toe gewerkt wordt.

Choreografie en de muziek zijn erg goed en het acteerwerk is ook wel goed van Roy Schneider.

Maar ik vind het eerste deel het beste om hem elke ochtend It's Showtime, folks te horen zeggen en dan continue paffend en gorgelend aan het werk te zien.

3.5

Hmm.. typisch zo'n film die alleen in de jaren '70 gemaakt had kunnen worden.

Op z'n minst uiterst bijzonder, ook voor mensen als ik die op zich weinig met dat showwereldje hebben. De hele opzet en hoe de film in elkaar steekt is toch wel bijzonder knap en de film bevat naast een zeer goede Scheider (toch wel een veelzijdig acteur eigenlijk) 1 van de beste musicalstukjes die ik ooit gezien heb (Air Rotica). Ann Reinking heeft ook wel een geweldige uitstraling.

Blijft toch wel memorabel op de 1 of andere manier, hoewel ik hem echt niet nog eens hoef te zien.

Musicals zijn lang niet altijd aan mij besteed, maar zo af en toe pak ik er toch nog wel eens eentje mee. Het verhaal van All that Jazz klonk vooraf in ieder geval interessant genoeg, om dit een kans te geven. En ik moet achteraf toegeven dat dit een van de betere musicals is, die ik gezien heb.

Vooral hoofrolspeler Roy Scheider is enorm goed op dreef. De manier waarop hij zijn haast verslavende gedrag en passie voor het vak weet over te brengen is erg goed. Daarnaast vond ik er musicalstukjes tussen zitten, die erg goed waren en soms zelfs ook echt leuk waren om te zien. Halverwege zakt het verhaal een beetje in, maar richting het einde herstelt dat weer, om af te sluiten met een geweldig eind lied.

Fosse heeft deze karakterschets van zijn eigen leven goed uitgewerkt, en van All that Jazz een vlotte, enthousiaste en goede musical gemaakt. Vol energie, vol overtuiging en ook vol emotie. Voor de liefhebbers van het genre zeer een aanrader.

3,5*

Een van de betere musicals jawel! Roy Scheiders leven komt in flarden voorbij. In deze karakterschets komt ie er niet al te best van af. Ik vind hem geen grote klootzak, maar toch zeker een sufferd met al dat gerook, verschillende vrouwen en zijn maniakale instelling tijdens zijn werk. De musicalnummers passen er prima bij en ondersteunen het beeld hoe hij neergezet wordt. Was ook gewoon leuk om te zien en te horen.

Ik ging geheel blanco deze film in, wist alleen dat het een musical was en ik verwachtte een jazzy score- soms neem ik titels wat te letterlijk.

Het is ook eigenlijk geen musical, of in elk geval een atypische. Geen blije mensen die om het kwartier in gezang en dans uitbarsten, eerder een vrij serieuze film over een Broadway regisseur die zich letterlijk doodwerkt.. Er is nog een tweede niveau als de regisseur terugkijkt op zijn leven via gesprekjes met Jessica Lange (die wel erg prominent bij de cast staat, haar rol was klein en weinig bijzonder).

De muziek vormt niet eens zo’n belangrijk bestanddeel, al zijn er uiteraard wel lange muziekscenes. De focus ligt eerder op dans, een kunstgebied dat ik lastig te beoordelen vind, maar hier toch goed wordt gebruikt. Best een zware film ondanks de ironische ondertoon en de humor, en een knappe prestatie van Scheider, toch vaak wat ondergewaardeerd.

Eens deze musical geprobeerd, maar wist eigenlijk niet wat te verwachten. Het verhaal is wel niet altijd even boeiend en heeft een serieus thema voor een musical, maar de muziek was wel nog goed, niet echt jazz, wat de titel doet verwachten. Ook de choreografieën waren erg goed.

Wel een opmerkelijke rol voor Roy Scheider, die ik alleen van Jaws kende, dus hier wel eens iets totaal anders

Een beetje een verrassende film, maar hij was niet mis. Misschien dat ik me er binnen een paar jaar nog eens aan waag.

Redelijke film over een regisseur op Broadway die te hard werkt waardoor zijn gezondheid eronder lijdt. De vele dansnummers zien er mooi uit (vooral de opening), maar dit komt niet ten goede van het portret dat hier van de regisseur wordt neergezet. Soms wat langdradig ook. Wel goed gemonteerd en Roy Scheider zet een prima rol neer.

Ik had pas Cabaret gezien van Bob Fosse en dat viel eigenlijk wel tegen. Nochtans ben ik een grote musical liefhebber. Dat deed me opvolger Lenny wat links liggen. Uiteindelijk toch All That Jazz opgepikt en gelukkig maar. Dit is geen doorsnee musical, wat je ook kan zien aan de scores hier van niet-musical fans. De film is de missing link geworden tussen 8½ van Fellini en Requiem for a dream van Aronofsky. Een persoonlijk film ook van Bob Fosse die duidelijk de druk geeft die hij had bij het maken van Lenny en de Broadway Musical Chicago. De titel 'All that jazz' komt uit die musical en beschrijft mooi de sfeer hier. Wat niets met jazz te maken heeft, maar eerder met het eigenbelang in de showbizz.

De film draait rond 'It's showtime' waarbij je zowel de druk hebt van de showbizz op Joe Gideon, maar tegelijk ook het showgedeelte van de hele entourage rond hem. Rond Gideon speelt iedereen een rolletje om in de gratie te komen. Om te mogen meespelen, om hem aan boord te houden van een groots project, … Zijn hele leven is één grote showtime. Met een speelse showtime als hij bij zijn dochter is. En zoals een showman is ook zijn eigen einde één grote show. Met een terugblik op z'n leven, samengevat in choreografieën om uiteindelijk met groot vuurwerk het doek te laten vallen.

Het knappe van deze film is dat het eigenlijk zelfden een musical is, maar eerder een drama in de wereld van de musical. De choreografieën zijn ruw en toch passend. Als een training, een droom of een hallucinatie. Met enkele sterke momenten moet ik zeggen. De nummers zijn niet bepaald memorabel, maar dat moet ook niet. Het is geen vrolijke musical als Mary Poppins of Sound of Music. All That Jazz is één groot afscheid en de meest duistere musical uit de filmgeschiedenis. Een neo-noir musical.

Je moet deze film niet louter zien als een musical (ik val in herhaling). Fans van Requiem for a dream of Black Swan zullen hier zeker van genieten. Een zeer sfeervolle film met een geweldige Roy Scheider. Door de aanpak kan hij volop schitteren met beperkte musicalervaring en is het zeer passend dat de dansers op de eerste plaats dansers zijn en geen zangers of acteurs. Hier mag dat en komt het net tot z'n recht.

Bijzonder.

Vooral gekeken vanwege zijn status, maar ik moet toegeven dat ik behoorlijk positief verrast ben eigenlijk. En aangezien mijn matige voldoende zou je dat niet denken, maar ik verwachtte hier vooral weer een zoveelste saaie biografie-film van.

Scheider is eigenlijk een beetje een onzichtbare hoofdrol. Veel indruk maakt hij eigenlijk niet bepaald. Hij krijgt voor de rest ook weinig ruimte om goed te kunnen acteren. De beelden zelf vertellen het eigenlijk allemaal wel zo'n beetje.

De film is eigenlijk een film die in de 75 minuten het roer omkeert. Eerst krijg je een licht absurde musical-drama voor je kiezen, maar na de 75 minuten krijgen we een dromerige, hallucinante film die veel beter had moeten zijn helaas.

Het voelt aan alsof je in een auto zit die 250 km per uur gaat, maar de bijrijder (Bob Fosse) blijft de rem intrappen, waardoor je nooit echt lekker in de flow kan komen te zitten. Er zit veel potentie in om indrukwekkend te zijn, maar helaas gaat de film nooit echt los.

Dit had prachtig kunnen zijn. Vooral richting het einde. De beelden hadden veel beklemmender moeten zijn. De sets hadden dromeriger moeten zijn. De camera had meer trucjes moeten doen en de regisseur laat een onvoorstelbaar aantal punten liggen.

Deze film is in bepaalde punten wel geslaagd en je komt er goed doorheen. Voor een muziekfilm kom je er goed doorheen en de laatste 10 minuten zijn toch wederom redelijk sterk. Ik had alleen wel graag gewild dat Fosse de rem had losgelaten.

Niet echt geslaagd.

Films die het showwereldje als iets magisch/onwerkelijks willen voorstellen zijn eigenlijk zelden interessant. Als de regisseur zichzelf dan ook nog eens centraal zet krijg je al snel het gevoel dat het allemaal wat dik aangezet en opgeblazen is. Maar het is toch vooral de film zelf die zich vertilt.

De grauwe, grijze 70s zijn eigenlijk een vreselijke periode voor musicals, die het toch meer moeten hebben van kleur en uitzinnigheid. Die match is er hier dan ook absoluut niet. Nu is de film ook geen volboed musical, want Fosse maakt er ook een soort van existentiële film van, met hier en daar wat surrealistische tintjes. Maar ook dat werkt maar matig.

De nummertjes zijn niet bepaald catchy, de routines ook niet echt interessant. Verder is Gideon ook geen al te boeiend figuur om een film rond te bouwen. Het is dat de film verder wel energiek is en een stevig tempo kent, zodat de twee uur toch nog redelijk vlotjes voorbijgaan, maar de eindbalans is toch eerder negatief.

1.5*

Degelijke musical, maar niet echt mijn favoriete genre. Gelukkig is het geen pure musical pur sang al krijgt het showgehalte en de muziek wel uiteraard een prominente plaats in de film. Op zich wel een interessant plot waar Joe Gideon als workaholic zich dag en dag onmisbaar tracht te maken. Dat dit zich zou wreken was een kwestie van tijd.

Mooie beelden en montage bij momenten zoals de auditie in het begin van de film. Was een goeie aanzet om de film aan te vatten. Scheider speelt zijn rol prima, net als zijn personage met gedrevenheid en intensiteit. Hij kwam dus vrij geloofwaardig over. Ondanks zijn gejaagde levensstijl, zijn aanvallen op zijn lichaam en hard hand als regisseur toont hij zich ook van zijn meer kwetsbare kant tijdens de relatie met zijn dochter.

Film die niet altijd even boeiend is, halfweg wat aansleept, maar in zijn geheel best ok om eens gezien te hebben. Niet slecht.

Op de door mij gesmaakte Facebookpagina Film Times wordt deze All that Jazz genoemd in de lijst ‘Movies You Should Watch at Least Once During your Lifetime’. Voor mij genoeg om ‘m meteen te gaan bekijken, zonder dat ik er verder iets over wist.

Ik had eigenlijk in gedachten dat dit een film was van Robert Altman (wellicht verward met Nashville uit 1975), en wist ook niet dat het een musical was. Niet meteen mijn favoriete genre, en wellicht de reden dat ik op 3,5 blijf hangen. De liedjes en dansjes gaan me soms net iets te lang door en zijn iets te talrijk aanwezig voor mij persoonlijk. Maar verder een erg knappe prent met een heerlijk sfeertje en een uitstekende Scheider. Geweldig universum dat Fosse hier neerzet.

Strikt genomen geen musical, maar helaas schuurt dit dik aangezette muzikale drama rond een succesvolle, door zichzelf geobsedeerde regisseur en choreograaf (Roy Scheider) daar wel vaak dicht tegenaan. Niets voor mij dus. Het begin gaat nog wel, maar zodra muziek en dans de overhand namen merkte ik dat ik begon af te haken. En dan moest ik nog een uur.