Send Help (2026)

Dit plot en trailer schurken eerder tegen komedie aan dan horror eigenlijk

De film wordt op IMDB omschreven als een combinatie van Misery en Cast Away. Met Sam Raimi aan het roer verwacht ik hier toch wel veel van.

Vanaf 29 januari 2026 in de bioscoop (20th Century Studios via Disney)

Dit lijkt me wel een leuk wegkijkertje, maar ook niet meer dan dat.

Vandaag deze film in de bioscoop gezien, in ieder geval dus mooie plaatjes. Ik heb er zo nu en dan om moeten lachen, ben hier en daar geschrokken en toch ook verrast al had ik sommige beelden in andere films al eens voorbij zien komen. De animaties ten aanzien van de dieren, het bloederige en de ramp vond ik minder geslaagd, maar al met al hebben we toch een leuke avond gehad.

Als voorpremière gezien, ik kijk niet vaak horrors en dus ben ik misschien sneller onder de indruk maar deze horrorkomedie is voor mij zeer geslaagde entertainment. Het klonk alsof de zaal ook met regelmaat in een deuk lag (tenminste de meerderheid van de mensen).

Het doet me ook wel een beetje aan "Triangle of Sadness" denken, als je begrijpt wat ik bedoel.

Voor mijn was dit meer komedie.

Het is zeker wat Triangle of Sadness, ook een beetje Lost, Misery, Cast Away. Maar Send Help is toch een tikkeltje vlakker, minder meeslepend en ongeloofwaardiger (ja, zelfs in vergelijking met Lost) dan die voorgangers. En terwijl ik nog nooit zo hard gelachen heb bij een film als met Triangle of Sadness, waren de echt grappige momenten hier op één hand te tellen. Desalniettemin heb ik me niet verveeld in de zaal. Daarvoor is Sam Raimi een te goeie regisseur en spat Rachel McAdams te hard van het scherm af.

Misery in het kwadraat.

Heerlijke film, thriller, horror, goor, hilarisch.

De hoofdrolspelers hebben een match en dit heeft deze film nodig. Aanrader !

Dit is absoluut geen horror/thriller. Hoewel het dus tegen de verwachtingen in ging, hebben we flink kunnen lachen. Het is dus een komische film.

Een man en een vrouw kunnen elkaar niet echt uitstaan, maar wanneer hun vliegtuig crasht op een onbewoond eiland worden ze gedwongen met elkaar samen te werken. Dit is niet alleen het plot van deze film maar ook van de film met Harrison Ford, Six Days Seven Nights (1998)...Niets bijzonders eigenlijk...ware het niet dat de regisseur Sam Raimi is en hij er een flink portie horror instopt. Want naast dat het voorspelbar is dat de rollen op dit onbewoonde eiland worden omgedraaid; Bradley in de bewoonde wereld de omhooggevallen yup met macht, die nu is overgeleverd aan de onopvallende met een slordige uiterlijk Linda Little. Er zijn soms bloed en andere vloeistoffen. Er zijn plotselinge schrikmomenten. Er zijn duistere grappen zoals je van Raimi gewend bent. En uiteraard een finale die de mindere momenten in het middengedeelte goed maakt door een zeer bevredigende, eindconclusie. Een nette typisch Raimi-achtige survivalthriller-komedie.

Send Help is een fijne, vlot gespeelde film die meteen herkenbaar aanvoelt. Hoewel sommige momenten voorspelbaar zijn, blijft het geheel leuk, warm en verrassend genoeg om je aandacht vast te houden. Ik heb er echt van genoten.

Saai, voorspelbaar en onevenwichtig. Een romcom met af en toe wat gore. Enkele leuke momenten maar hij had wat mij betreft 20 minuten ingekort mogen worden. Ik heb overwogen om naar buiten te lopen en dat heb ik niet vaak.

De zoveelste horror/komedie omdat het blijkbaar niet meer is geoorloofd om gewoon een horror film te maken. Ik skip hem lekker.

Een film die steeds beter wordt. De eerste pakweg 15 minuten vond ik vreselijk, McAdams speelt veel te veel een typetje en geen moment is ze geloofwaardig. Zij is awkward en dat is allicht zo bedoeld maar ze gaat er veel te ver over. O'Brien is dan weer de klootzak van dienst en doet dat ook niet heel overtuigend, ook hij legt het te dik erbovenop. Dat komt de film als geheel nooit meer echt te boven.

Niettemin wel leuk hoe horror in de film komt op zo'n locatie en de film heeft echt wel een eigen vibe en een eigen look en hoe verder de film komt hoe meer Raimi zich lijkt te vermaken. Af en toe hardop kunnen lachen nog (met dat wildzwijn) maar te weinig voor een hogere score. 3,0*.

Heb me hier prima mee vermaakt. De trailer maakte eigenlijk al wel duidelijk dat dit nooit mega dark ging worden en een behoorlijk comedy gehalte zou hebben, en dat klopt dus ook. Later wordt het wat serieuzer en ik vond dit een leuke combinatie persoonlijk.

Ook interessant vond ik hoe ik eigenlijk de hele tijd aan haar kant stond, totdat zij die vrouw en man liet barsten, en later komen we erachter dat zij hen gewoon vermoord heeft. Vanaf dat moment kon ik echt niet meer pro haar zijn, zeg maar. Hij is gewoon een klootzak, maar geen moordenaar. Hij wilde haar ook niet doden met dat eten toen, hij wilde gewoon van het eiland af en zag geen andere manier. Hij wist natuurlijk allang dat zij zich prima redde met haar nieuwe leventje.

Toen we trouwens die scène kregen van dat luxueuze huis dacht ik even dat dit een soort tie-in was met een andere film. Maar nu ik erover nadenk.....dat is weer een film van Shyamalan.

Prima gespeeld ook door beiden.

Heerlijke filmavond gehad. Raimi kiest voor een kleinschalige aanpak met twee acteurs die elkaar steeds meer naar het leven gaan staan. Lekker karikaturaal en vet aangezet, ook door McAdams en O'Brien. Wie wat betreft horror een Evil Dead niveau verwacht qua bloed en body horror komt bedrogen uit, maar soms zit er wel een bloederige verrassing in. Of een oog dat bijna uit zijn kas wordt gerukt. Ik had misschien wat meer twists in het verhaal verwacht (ik zag hierboven de vergelijking met Lost), maar het is een opvallend rechttoe rechtaan verhaal.

Goh, Dankzij de goeie commentaren toch een gokje gewaagd.

Not my cup of tea, het was meer komedie en Raimi weet percies geen toon te vinden.

Een dikke *2.5 vanwege de eene scene die me aan evil dead 2 liet denken.

Deed mij denken aan die 80s comedies waar twee zeer vervelende figuren elkaar het leven zuur maken de hele film lang. De kitsch lag er dik op, maar dan ook weer niet dik genoeg om écht leuk te zijn. Leek vooral een project dat 40 jaar lang in een schuif gelegen heeft.

Uiterst vermakelijke film met een in topvorm verkerende McAdams!

Twee mensen die elkaar niet kunnen uitstaan komen op een onbewoond eiland terecht en lijken meer naar elkaar toe te groeien, of toch niet?

Leuke stukjes, beetje gore en humor. Middenstuk duurt ietsje te lang vond ik, maar prima popcorn vermaak!

3,5*

In de essentie loopt Send Help over van clichés, maar de frisse regie vanuit Sam Raimi en het sterke acteerwerk van Rachel McAdams en Dylan O'Brien zorgen voor de nodige pluspunten. Zeker de cheesy en doorgedreven aanpak van Raimi levert een aantal doeltreffend smerige momenten op, ook al staan die vaak in het kader van computergecreëerde beelden. Het verhaaltje is verder niet al te opzienbarend, maar de makers houden het vermakelijk en er wordt genoeg uit de exotische omgeving gehaald. Fijn wel dat het scenario van Mark Swift en Damian Shannon de achtergrond van de personages zelf redelijk mysterieus houdt, wat naar het einde toe de nodige verrassingen met zich meebrengt. Raimi is zijn drang om goede praktische effecten te verzorgen een beetje verloren, maar compenseert op genoeg andere gebieden om daar afleiding van te bieden.

Net de film gezien in de bioscoop en hoewel ik een Horrorfilm had verwacht (wat het eigenlijk niet echt was) toch erg vermaakt en een leuke avond gehad.

Verassend, vernieuwend met een aantal goede humoristische scénes en wat kleine Horror elementen kortom de moeite waard om te zien.

Zonderlinge mix van slapstick, romantische komedie en horror over muizig werkpaard Linda [Rachel McAdams], die de haar beloofde promotie aan haar neus ziet voorbijgaan ten faveure van de arrogante Bradley [Dylan O’Brien]. Op weg naar een belangrijke presentatie stort het vliegtuig neer en belandt het tweetal op een onbewoond eiland. Linda’s kennis van overlevingstechnieken betekent dat zij nu de touwtjes in handen heeft. The battle of the sexes die volgt, wordt verpest door het overdreven acteerwerk, onverwachte (en weinig effectieve) extreme geweldsuitbarstingen en idiote plotwendingen. Raimi verwijst meerdere keren expliciet naar zijn debuutfilm The Evil Dead. Een beetje sneu.

Viel me wat tegen, ik miste de Sam Raimi sprankeling van andere films zoals The Gift en Spider-Man 2. Rachel McAdams fantastisch en mooie plaatjes, maar ik zat me af te vragen wanneer de film echt los zou gaan. Een kleine 3,0*.

Vond het tegenvallen. Het verhaal begint bijna als een karikatuur van een kantooromgeving met een dynamiek die je volgens mij enkel in de jaren 80 nog vond. Vervolgens een hoofdrolspeelster waarvan je toch best wel snapt waarom ze geen carrière maakt. Nul sympathiek. En vervolgens een soort van kat en muisspel op dat eiland Ik vraag me echt af of iemand haar überhaupt sympathiek vond op welk niveau dan ook, wat een klootzak die man ook was, hij was wel eerlijk, zij was echt een totaal gestoorde bitch. Daarom ook zo jammer van het einde. Ik hoopte echt zo dat juist zij het loodje zou leggen Al met al wat mij betreft niet echt een aanrader.

Vermakelijke horror/komedie van Raimi. Vele typische elementen die je in zijn genre films terug ziet wat betreft zwarte humor (de CPR/braakscene als goed voorbeeld) en brute gore. Het eerste kwartier irriteerde me een beetje wat betreft de typetjes die zo uitvergroot worden neergezet, maar eenmaal op het eiland wordt de film steeds beter.

Geen hoogvlieger maar wel de moeite waard.

Allereerst: Eden is toch echt de betere camp-y onbewoondeilandfilm. Hier geen Vanessa Kirby die met een dik Werner Herzog-accent zegt: "Zay are clearly zuffering; let's fuck" of Sydney Sweeney in barensnood die bijna wordt opgegeten door wilde honden. Te weinig mensen hebben Ron Howard zijn innerlijk Paul Verhoeven/Ken Russell zien loslaten in die film. Gaat dat zien!

Maar Sam Raimi geeft ons wel de nodige heerlijke rasechte Sam Raimi splatterkomedie momentjes in zijn eerste horrorfilm sinds Drag Me to Hell uit 2009. In Rachel McAdams heeft hij een goede Bruce Campbell-vervanger gevonden qua manische intensiteit. Ik herkende McAdams niet direct. Van haar filmografie ken ik eigenlijk alleen Spotlight en Midnight in Paris. Dat zijn totaal andere films en het is jaren geleden dat ik ze gezien heb. Maar ze blijkt dus talent te hebben voor over the top horrorkomedie.

McAdams speelt Linda Liddle, een vrouw die alles met te veel ironieloos enthousiasme doet en daardoor enorm cringe is. Als ze na een vliegtuigongeluk op een tropisch eiland komt met haar chauvinst male pig nepo baby van een baas (een degelijke Bradley Preston, die mij verder echt totaal onbekend is; niets op zijn IMDb-pagina laat een belletje rinkelen) blijkt dat haar te fanatieke Survivor-fandom - haar Survivor-auditietape is een hoogtepunt van de film - haar ineens een enorm voordeel geeft ten opzichte van hem.

Als dat klinkt als een nogal standaard setup voor zo een komedie waar twee mensen die elkaar haten tot elkaar veroordeeld zijn, dan klopt dat helaas. Want tussen de momenten waarop Raimi losgaat, is Send Help helaas vaak voorspelbaar en cliché. Het script van de Razzie-genomineerde scriptschrijvers van de Baywatch-film is gewoon niet goed genoeg om dit een nieuwe Evil Dead te maken. Er zit te veel dode tijd tussen de bloedfonteinen.

(Gezien in FilmHallen)

Goeie film over een vrouw die samen met haar baas een vliegtuigcrash overleven. Een psychologische thriller met wat horror-elementen en een flinke scheut humor die zich afspeelt op een onbewoond eiland. Redelijk origineel maar op sommige momenten wel wat voorspelbaar. Een vermakelijke dynamiek tussen de twee dik aangezette personages. Rachel McAdams zet een lekkere rol neer hier. Een ruime 3.5 sterren.

Bespreking van Send Help - ikruikversemosterd:

"Met het zwartgallige Send Help keert Sam Raimi terug naar het genre waar hij ooit begon: horror. Een onuitstaanbare baas en zijn gedweeë medewerker stranden op een onbewoond eiland en moeten samenwerken om te overleven. Of dat goed gaat? Raimi staat achter de camera. Wat denk je zelf. Send Help is een prachtige trage afdaling naar de horrorhel met narigheid als uitdroging, voedselvergiftiging, een bijna uitgestoken oog en een digitaal zwijn.

Over dat laatste wordt trouwens gemopperd. Moest de geestelijk vader van The Evil Dead zich echt bezondigen aan een computergegenereerd zwijn? Dat beest ziet er toch niet uit? Raimi is de creatieveling die met knip- en plakwerk de smerigste horrorbeelden regisseerde en heeft zijn reputatie gebouwd op ambachtelijk geknutseld horrortheater. Dat roept bepaalde verwachtingen op. Daar hoort geen matig computerzwijn bij.

Ik kijk daar net wat anders naar. De digitale knutsels van Send Help dragen juist bij aan het prettig ruwe karakter van het verknipte overlevingsdrama. En het gaat toch ook een beetje om die laag van onbeholpenheid. De allures van krakkemikkige b-horror. Was dat ook niet wat The Evil Dead zijn charme gaf?

Laat de mopperaars maar lekker klagen. Voor mij is Send Help de geslaagde terugkeer van Raimi. Dat is het belangrijkste."

Redelijke film van Sam Raimi, maar ook nogal onevenwichtig en voor mij werkte het lang niet allemaal. Ik ging eigenlijk vrij blind de film in, behalve dan dat ik wist dat Sam Raimi het geregisseerd had. Het begint nog wel redelijk, met een nogal dik aangezette komedie op kantoor waar hardwerkende maar nerderig dametje Linda Liddle (McAdams) voor promotie wordt overgeslagen door de nieuwe, jonge, arrogante baas Bradley - die liever z'n frat boy vriendjes omhoog helpt. Maar het grootste deel van de film speelt zich af op een onbewoond eiland, waar de door Survivor geobsedeerde Linda de touwtjes veel meer in handen heeft.

De film is voornamelijk een komedie, verre van een thriller, en ook nauwelijks horror, op een stuk of wat bloederige (geweld)uitbarstinkjes na. Sterker nog, zeker in het midden kijken we meer naar een romcom, al blijkt later dat Linda actief ervoor zorgt dat ze niet gevonden worden en dat hulp uitblijft, en Bradley niet lang daarna Linda probeert te vergiftigen. Maar dat midden van de film vond ik toch vrij zwak; een niet zo boeiende komedie die op momenten tegen de romcom en de Survivor-parodie aanschuurt, met maar een beperkt aantal geslaagde grappen. Hier had echt wel een minuut of twintig afgekund. Gelukkig gaat het tegen het einde toch nog een beetje los als de situatie toch meer lijkt op Misery dan je eerder zou denken, en Raimi zijn credentials als horrorregisseur enigszins laat gelden.. Geen vervelende film, maar het was ook een beetje een lichtgewicht komedie die niet echt indruk wist te maken.