OBEX (2025)

De eerste film die Birney alleen maakt. Met een minimaal budget (of zo ziet de film er in ieder geval uit). Ik vond het wel aardig gemaakt maar wat mij betreft heeft deze film ernstige tekortkomingen.

Het duurt ruim een uur (EEN UUR!) voordat Conor eindelijk in het spel verdwijnt. Helaas is de spelwereld gewoon een bos met wat grappige vondsten er wel in, maar echt het idee dat je in een spel zat kreeg ik er niet bij.

De spanning... die is er niet. Er wordt een soort zielzuigende slechterik geponeerd maar je zou niet denken dat er echt een gevaar is aangezien deze film in een tempo zichzelf voortsleurt waar een gemiddelde 80 jarige nog van zou denken "kan het niet wat sneller?" .

Wat overblijft. Een kundig gemaakt en geacteerd filmpje, die het aanzien waard is. De jaren '80 vibe is wel lekker. Maar ook inmiddels wel wat uitgewoond sinds stranger things de hype heeft aangewakkerd. 3 sterren dus.

De nieuwe film van Birney!

Keek hier toch wel stiekem naar uit. Hoewel z'n vorige film Strawberry Mansion misschien geen meesterwerk was, was het wel heel eigenzinnig en verfrissend om te zien.

Grappig genoeg gaat Birney hier een iets andere kant op. Strawberry Mansion was enorm kleurrijk en hier kiest hij voor hoog contrast zwart/wit met een retro jaren 80 stijl.

Film lijkt inderdaad aardig wat minder budget te hebben, maar is alsnog sfeervol. Maar uiteindelijk snap je wel waar het budget met name voor gebruikt is.

Muziek is weer mooi, hoewel niet zo indrukwekkend als Strawberry Mansion. Maar fijn om zo'n passieproject te zien. De liefde voor (retro) films spat ervan af en dat werkt aanstekelijk. Film wisselt trouwens ook wel wat van toon, soms wat mysterieus, dan weer iets luchtiger. Echt spannend of eng wordt het (helaas) nooit.

De eerste akte is nog mysterieus en creepy, maar later neemt de film zichzelf wat minder serieus. Misschien ook wat passender, gezien het budget.

Het is vooral jammer dat het wat lang duurt voordat de film écht op gang komt en wat stuurloos is met momenten. Maar verder erg fijn werkje weer.

Over de aan agorafobie lijdende Conor die in een videogame verzeild raakt. De film ontwikkelt zich vervolgens niet tot een standaard avonturenfilm maar gaat iets eigenzinniger met de plotlijn om. De reis van Conor door het spel is geen opeenstapeling van sensationele speciale effecten en spannende scènes. De film onthoudt zich daar volkomen van. Obex presenteert veeleer een kale en innerlijke reis die dient om Conor te louteren. Aan de hand van zijn reis leert de kijker de mens Conor en het leven dat hij heeft en had, beter kennen.

Obex is een film die zich in het jaar 1987 afspeelt. De sfeer in de film is onmiskenbaar nostalgisch. Door toenmalige apparatuur en de toenmalige popcultuur frequent te laten zien en aan te halen, oogt het tijdsbeeld authentiek. De reis die Conor onderneemt is surrealistisch van aard en gefilmd in zwart-wit. De zwart-witte ambiance voegt aan de film die minimalistisch van opzet is en een niet opwindende, afstandelijke uitstraling heeft nog een graadje afstandelijkheid toe.

Tijdens de reis door het videospel valt de scheidslijn tussen de echte wereld en de wereld van het spel steeds minder goed te duiden. De werelden overlappen elkaar regelmatig. Op den duur is de scheidslijn zelfs niet meer te vinden. Op dat moment wordt de reis door het spel gevoed met de surrealistische weergave van Conor’s gevoelens, ervaringen en angsten. Op die momenten laat de film het afstandelijke en het kil beschouwende deels los en maakt ruimte voor emotionele impulsen. Het personage Conor krijgt wat meer contouren, ontwikkelt een persoonlijkheid en dat feit bevalt.

Obex is een eigenzinnige film. Een vreemde film. Terwijl we samen met Connor door zijn leven lopen en een machtige metaforische demon als vijand hebben, worden we geconfronteerd met beelden die tegelijkertijd herkenbaar en ongewoon zijn. We leren een man kennen die uit zijn veilige wereld is weggerukt, wil terugkeren en wanhopig op zoek is naar de toegang tot die veilige wereld. Die poging levert een film op die zowel een bevreemdend als een ontroerend gevoel opwekt. Obex is een curieuze en intrigerende film.

Leuk vormgegeven en fraai gefilmd in zwartwit, maar inhoudelijk schiet dit surrealistische verhaaltje over een teruggetrokken man (Albert Birney), die op pad moet in het geavanceerde computerspel van de titel om zijn verwenen hond terug te vinden, flink tekort. Het lage budget maakt wat dat betreft niet zoveel uit; het is het saaie script dat de film uiteindelijk de das omdoet. Jammer, want er zijn veel leuke visuele details en het eind jaren '80-sfeertje is geinig getroffen.

Conor [Albert Birney] komt sinds de dood van zijn moeder het huis niet meer uit en heeft alleen contact zijn hond Sandy [Dorothy] en met Mary [Callie Hernandez], die voor hem de boodschappen doet. Dan ontvangt hij een uitnodiging voor een immersieve game-ervaring waarin hij het moet opnemen tegen een zielverslindende demon. Speelt zich af eind jaren 80 zodat Birney zijn duidelijk aanwezig liefde voor de computerapparatuur van toen in zijn film kon verwerken. De tekeningen met de ouderwetse matrixprinter, de vormgeving van de game en niet te vergeten de indringende geluiden maken dit een kijkje waard voor mensen met nostalgie naar deze periode. Verder is het een vage, soms pretentieuze mix van horror (met matige visuele effecten) en humor, zichtbaar gemaakt door een appel en een ei.