Wuthering Heights (2026)

Niks voor mij.

Redelijk sterk drama. De boekverfilming wijkt aardig af van het oorspronkelijk verhaal, maar is zeker geslaagd. De opbouw is wat aan de trage kant, maar verveelt niet. Maar eenmaal op gang wordt de kijker getrakteerd op een fraai meeslepend kostuumdrama vol visueel spektakel. Het gebruik van krachtige kleuren, het spelen met lichtinval en sterke camerashots zorgen voor heerlijk kijkvoer. De bijzondere soundtrack is daarbij zeer passend. Het acteerwerk is voldoende en de chemie tussen de diverse hoofdrolspelers is prima. De emotie komt op het einde wel naar voren maar hakt er niet helemaal in bij de kijker. 3.5

''PSV-verdediger Yarek Gasiorowski stapt uit zijn comfortzone en waagt zich aan de zijde van Margot Robbie aan acteursuitstapje''

Met name door het geweldige Promising Young Woman (Saltburn wat minder) ben ik wel een fan van Emerald Fennell, dus ik was benieuwd wat ze met dit verhaal zou doen. Dat het niet echt een getrouwe verfilming zou worden wist ik wel van tevoren. Ik heb het boek niet gelezen, maar me wel ingelezen, en een oudere versie van Wuthering Heights gekeken uit 1992 om in ieder geval een frame of reference te hebben.

Er zat best een groot verschil tussen de eerste en de tweede helft, voor mij. De eerste helft vond ik erg goed, plezierig wegkijken maar eigenlijk vanaf het moment dat Heathcliff terugkeert vond ik het wat saai worden en lang gaan duren, en ik zag dat meer mensen dat vonden. Kan er niet helemaal de vinger op leggen waar dat precies aan lag. De pacing wordt wat zwak en dingen duren gewoon te lang. De film had denk ik wel baat gehad bij een wat kortere speelduur.

Verder vind ik de kritiek (niet per se hier, maar ook elders) zich teveel focussen op het feit dat het niet trouw is aan het oorspronkelijke boek. Dat vind ik zelf nog wel de minst belangrijke factor. Dit verhaal is inmiddels al zó vaak verfilmd, dat een wat lossere interpretatie ook wel kan.

Emerald Fennell focust zich duidelijk op de seksuele ondertoon die ze tijdens het lezen van het boek naar eigen zeggen oppikte (die bij haar in deze film meer een boventoon wordt) met soms wat flauwe, maar soms ook wel vermakelijke visuele innuendo’s. Want dat is vooral wat deze film is; erg leuk en mooi om te zien, creatief gedaan, vooral audiovisueel, net als eigenlijk haar vorige twee films, waardoor het toch nog wel vermakelijk blijft om te kijken.

Vond het erg leuk trouwens toen ik zag dat Owen Cooper was gecast. Ik dacht dat dat was naar aanleiding van zijn geweldige rol in de serie Adolescence, wat ik helemaal tof had gevonden als een soort subtiele ‘nod’ naar zijn personage daarin, maar hij schijnt al gecast te zijn vóór dat dat uitkwam. Vond zijn kleine rol in het geheel beter dan die van Jacob Elordi, die deed echt helemaal niets voor mij (vond ‘m ook totaal niet hot ofzo). Ook Margot Robbie, hoewel ze op zich best goed (en natuurlijk mooi) is vond ik niet per se de meest geschikte actrice, had daar iemand willen zien die wellicht de rol wat rauwer had kunnen neerzetten (en ze is inderdaad wel wat aan de oudere kant).

Niet geweldig, maar ook zeker niet zo slecht als het gemiddelde hier doet vermoeden.

3,5*

Kitscherige, dik aangezette zoveelste verfilming van het beroemde boek van Emily Brontë. In deze versie vooral meer seksuele toespelingen en hitsig gedrag, overigens zonder noemenswaardig erotisch effect. Het is vooral langdradig en eentonig. De cast trok ik ook met moeite. Eigenlijk springt alleen Martin Clunes, als de maffe vader van Margot Robbie, er in positieve zin uit.