menu

Ultimo Tango a Parigi (1972)

Alternatieve titels: Last Tango in Paris | Le Dernier Tango à Paris

mijn stem
3,23 (342)
342 stemmen

Italië / Frankrijk
Drama / Romantiek
136 minuten

geregisseerd door Bernardo Bertolucci
met Marlon Brando, Maria Schneider en Jean-Pierre Léaud

Terwijl ze op zoek is naar een appartement ontmoet Jeanne, afkomstig uit Parijs, de mysterieuze Amerikaan Paul, die rouwt om de zelfmoord van zijn vrouw. Ze voelen zich onmiddellijk tot elkaar aangetrokken en hebben een stormachtige relatie waarin ze elkaars naam niet te weten komen. De relatie laat een diepe indruk achter op de levens van Paul, die verder zwoegt met het verlies van zijn vrouw, en Jeanne, die op het punt staat te trouwen met Tom, een regisseur die een documentaire over haar maakt.

TRAILER

https://www.youtube.com/watch?v=l7aq5kaCP8Y

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat MovieMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe MovieMeter met je privacy omgaat.

zoeken in:
avatar van Donkerwoud
de grunt schreef:
Ze had kunnen weten wat er stond te gebeuren (alles stond expliciet in het script) behalve de 'Becel toevoeging' waar kennelijk niet over is gesproken.


Waarmee er dus nog altijd iets in haar lichaam is ingebracht wat zij er eigenlijk niet in wilde hebben. Ik vind het eerlijk gezegd schokkender dat mensen - meestal mannen- nog altijd blijven proberen om het gebeurde te rationaliseren alsof het iets anders is dan het was: een jonge vrouw die te kennen heeft gegeven dat haar lichamelijke integriteit is geschonden. Of het aanranding of verkrachting is 'volgens het boekje' is m.i. niet eens het interessante aan het verhaal.

avatar van eRCee
3,0
Vind dat een beetje flauw, volgens mij hoeft ook bij dit onderwerp niet alles zwart-wit te zijn. Allerlei factoren zijn van belang (vergeet niet dat bepaalde belangengroepen ook aan de haal kunnen gaan met het persoonlijke verhaal van iemand).

avatar van Donkerwoud
Maar dat is het hem juist: de kant van Maria Schneider, die zich uitgesproken heeft dat haar lichamelijke integriteit is geschonden, is lange tijd onderbelicht geweest. Dat niet alles zwart/wit zou zijn betekent ook niet dat je dát subjectieve aspect weg moet rationaliseren, omdat aanranding en seksueel misbruik grote gevolgen hebben op het mentale welbevinden van een persoon. Die kant ervan wordt te makkelijk naar het 'rijk der fabelen' weggewoven. Grappig genoeg zat ik destijds zelf bij Bertolucci in College Tour en mijn reactie was ook dat het een sympathieke en oprechte schuldbekentenis was van een oudere man met spijt over gebeurtenissen uit het verleden. Mijn moeder en zus vonden hem toen al beduidend minder sympathiek, zelfs een enorme engerd.

avatar van arno74
de grunt schreef:
Ze had kunnen weten wat er stond te gebeuren (alles stond expliciet in het script) behalve de 'Becel toevoeging' waar kennelijk niet over is gesproken. Dit mag je Bertolucci aanrekenen. Alle verkrachting c.q. aanranding aantijgingen kunnen naar het rijk der fabelen.

* (verhelderend) interview met Bertolucci terug te luisteren op NPO radio 1
Als je het interview op youtube terugkijkt zir je hem de tweede keer worstelen met het zoeken naar het juiste woord om het te omschrijven. De "Becel toevoeging" klinkt dan een stuk sympathieker dan "Brando stopte zijn vingers in haar reet zonder dat ze het wist of daarmee ingestemd had, maar hij gebruikte wel lubrikant hoor". Maar als het zo is gegaan dan blijft dat aanranding / verkrachting.

Of mag het soms wel zonder toestemming zolang je maar boter gebruikt?

Wat ik niet snap is dat zij in haar interview wat anders vertelde, maar dat kan ook uit schaamte zijn geweest of om geen oude wonden te openen.

avatar van tbouwh
2,0
Vanuit the Dreamers doorgegaan naar Bertolucci's grootste klassieker (of dat moet Novecento zijn): Last Tango in Paris. Ik houd hier een flink dubbel gevoel aan over. Puur afgaand op de beelden zou je zeggen: 'was dat alles?', maar als je het totaalplaatje beschouwt, ligt het allemaal toch wat complexer. Ik had eigenlijk al besloten deze film te gaan kijken nadat ik the Dreamers had gezien, dus de controverse speelde daarin geen rol. Daar rolde ik pas een dag of twee later in (afgelopen woensdag). Dat betekent echter wel dat ik op de hoogte was toen ik ging kijken, en dat speelt dan toch onvermijdelijk mee.

Beginnend met wat ik goed vond aan deze film: het camerawerk is van hoog niveau, en de setting en het muziekgebruik zijn samen de belangrijkste sfeerbepalers. Ik vond de muziek wel heel hard, schel en slecht gedoseerd; ik weet echter niet of dat aan mijn koptelefoon lag of echt aan de film zelf. Marlon Brando is puur kwalitatief een goede hoofdrolspeler (mimiek, overdracht dialogen), maar het is bij diezelfde Brando dat zich ook een groot bezwaar opwerpt.

Ik had namelijk echt moeite met de wijze waarop Brando in deze film z'n masculiniteit inzet om een vrouw (Maria Schneider) te gebruiken en bij vlagen volledig te denigreren. Dat beperkt zich niet tot de boterscène. Last Tango in Paris is doordesemd van een soort ongemakkelijk makend voyeurisme, van het soort mannelijke dominantie dat over m'n grenzen ging. Vooral omdat je het idee krijgt dat Bertolucci volledig aan de kant van Brando stond. Ik wil hier voorzichtig mee zijn, maar alleen al het interview met Bertolucci geeft daar toch vrij duidelijke aanwijzingen voor (het idee dat beide heren in de ochtend aan het ontbijt even hun plannetje uitdenken). 'Ik heb geen spijt, maar ik voel me wel schuldig'. Zo'n contradictio in terminis komt echt niet geloofwaardig over, zeker niet ná het zien van de film.

Wat voor complicaties zorgt, is de rol van Schneider in het geheel. Alhoewel ze in de boterscène duidelijk gekrenkt wordt in haar identiteit (iets waar ik me per definitie tegen afzet, dat ging me echt te ver), gaat ze door de film heen natuurlijk wél in op Brando's avances. En door haar beperkte kwaliteiten als actrice is de dominantie van Brando ook al zichtbaar doordat hij gewoonweg de betere acteur is. Het einde voelde in dit verband wat surrealistisch aan: waarom je overgeven aan een man die je overduidelijk tot zijn bezit maakt, en dan vervolgens wel van hem af willen? Schneider komt door de film over als naïef en beïnvloedbaar, en dat maakt het vaak lastig haar emoties goed te peilen. Dat gegeven op haar beurt maakt dat ik ook moeite heb een oordeel over de film als geheel te vellen.

Heb ik ervan genoten? geen moment. Ging het te ver? op het eerste oog niet, wel als je de context kent. Het greintje sympathie dat ik nog had voor Brando (het wangedrag rondom de opnamen van Apocalypse Now afgewogen tegen de iconische rol in the Godfather) is wel compleet verloren, want zijn rol hier maakt echt misselijk. Ook omdat je geen moment het idee krijgt dat 'ie dit puur acteert, en buiten de set een ware gentleman is. Brando als een soort rattenvanger van Hamelen, Schneider als een naïeve prooi die na deze film voor haar leven getekend was. Weerzinwekkend, afstotelijk en hier en daar ronduit pervers.

Nu goed, om sommige filmische kwaliteiten kan ik niet heen, dus ik probeer een zo realistisch mogelijke afspiegeling van mijn mening in m'n stem te laten doorklinken.

2*

avatar van Ferdydurke
4,5
Schneider en Brando dansen hun versie van de tango in Parijs; bitter, enerverend en soms hilarisch. Keiharde anti-romantiek badend in een jazzy existentialisme.

Piepjonge Jeanne verkiest de nihilistische vuilbekkerij en het hondse gedrag van middelbare, kersverse weduwnaar Paul boven het kitscherige en leugenachtige frame waarin haar aanstaande haar probeert te persen, maar als Paul ten langen leste de romantische toer opgaat – een vertwijfelde vlucht vooruit uit de... vertwijfeling, zo lijkt het - nemen zaken een andere wending.

Net als met zijn hieraan voorafgaande film maakt Bertolucci er weer een feest van kleur, licht, schaduw en schitterende composities van. Erg fraai wat hij hier doet met verweerde spiegels en matglas, en de doelgerichte inzet van de score. Uitstekende opbouw, met effectief gebruik van alle verhaalelementen, en een geweldig laatste half uur. Er is niets teveel aan deze film.

Dat Brando een gigant was wist ik, maar ook Schneider – die ik eigenlijk alleen kende als de anti-actrice in Professione: Reporter – vind ik hier erg goed. Geweldige presence ook.

Last Tango in Paris is toch wel een tikkie beter dan zijn ietwat smoezelige en scandaleuze reputatie misschien doet vermoeden, en ik gun ieder zijn lol om dat schandaal te blijven herkauwen, maar niemand gaat mij uit het hoofd praten dat dit een fantastische film is.

avatar van Fisico
3,0
geplaatst:
Het werd eens tijd om ook deze klassieker - dat was toch mijn uitgangspunt - van onder het stof te halen. Ik las ergens dat de film gebaseerd is op de wilde seksuele fantasieën van Bertolucci om seks te hebben met knappe vrouwen die hij toevallig tegenkomt op straat. Een fantasie die wellicht wel bij meerdere mannen (en vrouwen) speelt wellicht. Bertolucci maakte er gewoon een film van met Marlon brando als alfamannetje en Maria Schneider als hulpeloze naïeve deerne.
Wat dan volgt is een opeenvolging van vulgaire en ophitsende (?) seksuele praat waar zelfs varkens het slachtoffer van worden. Plat om plat te zijn had ik bij momenten de indruk. De titel "Last tango" kan in dat opzicht wel erg misleidend zijn, want een romantisch tafereeltje werd het niet. Beiden zijn door elkaar aangetrokken omwille van hun labiele psychische toestand en neuken erop los als hersteltherapie.

Last tango in Paris is een donkere film geworden waarbij schaduwkanten veelvuldig gebruikt worden. Brando's personage komt vaak - net als zijn persoonlijkheid - koud en donker over. Het geeft ook symbolisch hun onbeduidende leventje weer, flets en oppervlakkig. Ook het gebruik van spiegels en matglas voegen iets toe aan de film. Technisch gezien dus zeker een pareltje.
Bertolucci heeft veel verwacht van zijn acteurs, te veel zo blijkt. Het doet de discussie opwaaien hoever iemand kan gaan om zo authentieke cinema mogelijk te maken. De boterscène en de gehele film tout court doen je achteraf toch anders naar de film kijken. Film blijft technisch top, maar dan toch één met een rauw kantje.

geplaatst:
Bertolucci heeft deze film gemaakt als ode aan Marlon Brando. Het verhaal is onder ondergeschikt.. ( zijn eigen woorden, in een documentaire over Brando)
Ik vond het een uiterst indringende film...Wist niet veel wat ik er mee aan moest...Iets tussen 2,5 ster en vijf sterren...maar een weergaloze Brando.

geplaatst:
Fisico schreef:
Het werd eens tijd om ook deze klassieker - dat was toch mijn uitgangspunt - van onder het stof te halen. Ik las ergens dat de film gebaseerd is op de wilde seksuele fantasieën van Bertolucci om seks te hebben met knappe vrouwen die hij toevallig tegenkomt op straat. Een fantasie die wellicht wel bij meerdere mannen (en vrouwen) speelt wellicht. Bertolucci maakte er gewoon een film van met Marlon brando als alfamannetje en Maria Schneider als hulpeloze naïeve deerne.
Wat dan volgt is een opeenvolging van vulgaire en ophitsende (?) seksuele praat waar zelfs varkens het slachtoffer van worden. Plat om plat te zijn had ik bij momenten de indruk. De titel "Last tango" kan in dat opzicht wel erg misleidend zijn, want een romantisch tafereeltje werd het niet. Beiden zijn door elkaar aangetrokken omwille van hun labiele psychische toestand en neuken erop los als hersteltherapie.

Last tango in Paris is een donkere film geworden waarbij schaduwkanten veelvuldig gebruikt worden. Brando's personage komt vaak - net als zijn persoonlijkheid - koud en donker over. Het geeft ook symbolisch hun onbeduidende leventje weer, flets en oppervlakkig. Ook het gebruik van spiegels en matglas voegen iets toe aan de film. Technisch gezien dus zeker een pareltje.
Bertolucci heeft veel verwacht van zijn acteurs, te veel zo blijkt. Het doet de discussie opwaaien hoever iemand kan gaan om zo authentieke cinema mogelijk te maken. De boterscène en de gehele film tout court doen je achteraf toch anders naar de film kijken. Film blijft technisch top, maar dan toch één met een rauw kantje.



De fantasieen over wilde seks met vrouwen die je zo maar tegen kwam op straat of waar dan ook, was het leven van Brando!!! Aan de hand daar van heeft Bertolucci deze film gemaakt..Een ode aan Brando..Womanizer en acteur,in wezen 1 persoon, die eigenlijk alleen zich zelf speelt Het verhaal is een kapstok voor Brando, die gewoon zich zelf is. Brando was seksverslaafd. Vriendinnen wisten altijd dat zij niet de enige vrouw waren in het leven van Brando. Zijn vrouw heeft zelf moord gepleegd. In wezen was Brando een nare, egoistische en wrede man.

geplaatst:
tbouwh schreef:
Vanuit the Dreamers doorgegaan naar Bertolucci's grootste klassieker (of dat moet Novecento zijn): Last Tango in Paris. Ik houd hier een flink dubbel gevoel aan over. Puur afgaand op de beelden zou je zeggen: 'was dat alles?', maar als je het totaalplaatje beschouwt, ligt het allemaal toch wat complexer. Ik had eigenlijk al besloten deze film te gaan kijken nadat ik the Dreamers had gezien, dus de controverse speelde daarin geen rol. Daar rolde ik pas een dag of twee later in (afgelopen woensdag). Dat betekent echter wel dat ik op de hoogte was toen ik ging kijken, en dat speelt dan toch onvermijdelijk mee.

Beginnend met wat ik goed vond aan deze film: het camerawerk is van hoog niveau, en de setting en het muziekgebruik zijn samen de belangrijkste sfeerbepalers. Ik vond de muziek wel heel hard, schel en slecht gedoseerd; ik weet echter niet of dat aan mijn koptelefoon lag of echt aan de film zelf. Marlon Brando is puur kwalitatief een goede hoofdrolspeler (mimiek, overdracht dialogen), maar het is bij diezelfde Brando dat zich ook een groot bezwaar opwerpt.

Ik had namelijk echt moeite met de wijze waarop Brando in deze film z'n masculiniteit inzet om een vrouw (Maria Schneider) te gebruiken en bij vlagen volledig te denigreren. Dat beperkt zich niet tot de boterscène. Last Tango in Paris is doordesemd van een soort ongemakkelijk makend voyeurisme, van het soort mannelijke dominantie dat over m'n grenzen ging. Vooral omdat je het idee krijgt dat Bertolucci volledig aan de kant van Brando stond. Ik wil hier voorzichtig mee zijn, maar alleen al het interview met Bertolucci geeft daar toch vrij duidelijke aanwijzingen voor (het idee dat beide heren in de ochtend aan het ontbijt even hun plannetje uitdenken). 'Ik heb geen spijt, maar ik voel me wel schuldig'. Zo'n contradictio in terminis komt echt niet geloofwaardig over, zeker niet ná het zien van de film.

Wat voor complicaties zorgt, is de rol van Schneider in het geheel. Alhoewel ze in de boterscène duidelijk gekrenkt wordt in haar identiteit (iets waar ik me per definitie tegen afzet, dat ging me echt te ver), gaat ze door de film heen natuurlijk wél in op Brando's avances. En door haar beperkte kwaliteiten als actrice is de dominantie van Brando ook al zichtbaar doordat hij gewoonweg de betere acteur is. Het einde voelde in dit verband wat surrealistisch aan: waarom je overgeven aan een man die je overduidelijk tot zijn bezit maakt, en dan vervolgens wel van hem af willen? Schneider komt door de film over als naïef en beïnvloedbaar, en dat maakt het vaak lastig haar emoties goed te peilen. Dat gegeven op haar beurt maakt dat ik ook moeite heb een oordeel over de film als geheel te vellen.

Heb ik ervan genoten? geen moment. Ging het te ver? op het eerste oog niet, wel als je de context kent. Het greintje sympathie dat ik nog had voor Brando (het wangedrag rondom de opnamen van Apocalypse Now afgewogen tegen de iconische rol in the Godfather) is wel compleet verloren, want zijn rol hier maakt echt misselijk. Ook omdat je geen moment het idee krijgt dat 'ie dit puur acteert, en buiten de set een ware gentleman is. Brando als een soort rattenvanger van Hamelen, Schneider als een naïeve prooi die na deze film voor haar leven getekend was. Weerzinwekkend, afstotelijk en hier en daar ronduit pervers.

Nu goed, om sommige filmische kwaliteiten kan ik niet heen, dus ik probeer een zo realistisch mogelijke afspiegeling van mijn mening in m'n stem te laten doorklinken.

2*


Bertolucci maakte deze film als ode aan Brando als womanizer en seksverslaafde.. Brando speelt Brando in deze film. De film gaat enkele en alleen over Brando!!!! en Bertolucci laat hem zijn gang gaan..De boterscene!!! Dat stond zeker niet in het script. De film is een soort reportage over "A week in the life of Brando".....Schneider is misbruikt in de film, en wil er niet over praten.. Achteraf was Bertolucci ook niet zo blij met deze film. Het is te ver gegaan.."Ik voel mij verantwoordelijk,maar niet schuldig"..Ach, rare jaren '70......Experimenteren, nieuwe wegen in slaan......Eigenlijk niet goed nadenken wat de gevolgen zijn

Gast
geplaatst: vandaag om 06:42 uur

geplaatst: vandaag om 06:42 uur

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.