Ultimo Tango a Parigi (1972)

Bij vlagen traag een oersaai, maar daarentegen is de relatie tussen Brando en Schneider toch erg intrigerend en boeiend. 3*

Vond deze film lang niet zo slecht als ik verwacht had!(Na heel wat negatieve reacties gelezen te hebben op MM.. Ben ik toch voor die paar goede reacties gegaan.. en de film gewoon eens een kans gegeven)

De film is idd niet zo snel..maar geeft daarmee wel een realistisch beeld wat meer emotie kan tonen en laten zien.

Moet wel eerlijk bekennen dat de hoofdrolspeler mij meer deed dan de hoofdrolspeelster..

Why? ik denk omdat het verhaal van Paul(Marlon Brando) wat meer vraagtekens had.. en zijn uitspattingen wel boeiender waren..

Ook zijn kijk op de dingen van het leven waren apart.. maar niet onbegrijpenlijk(Met een verleden wat hij had in de film)

En Maria Schneider is gewoon een mooie vrouw.. die ook nog eens degelijk kan acteren!

Weer eens wat anders.. Frans & Engels door elkaar heen.. en dat bedoel ik nog geen eens in de negatieve zin van het woord maar juist het goede..

(De film had zowiezo minder realistisch overgekomen als er alleen engels gesproken was)

3,5 voor zover! maar deze film verdiend zeker wel een herziening over een tijdje ..

Kortom: Een film die zeker niet voor iedereen is, en zeker niet voor mensen die gewoon popcorn vermaak willen.. maar wel erg geschikt voor mensen die iets meer uit een film willen halen

Een film van twee verwante zielen die elkaar terugvinden en proberen elk hun problemen te verwerken. Dat doen ze door zich te verdrinken in een cocktail van sex en vooral anonimiteit om zo even de wereld te doen stoppen en de problemen te ontlopen. Als die problemen zich stilaan oplossen of ze die verwerkt hebben gaat sex over in liefde en anonimiteit verdwijnt. Dat komt de relatie die daarop gebouwd is, niet ten goede en krijgt een tegenreactie.

Op zich een goed uitgangspunt, waarbij je toch boeiend blijft kijken naar wat de personages bezighouden. Al is de film met momenten wat langdradig en had het best iets korter gemogen. Dat de hoofdpersonages, die uitgediept worden, met zichzelf worstelen is zeker niet slecht. Maar ook de randpersonages als de regisseur of de hotelreceptioniste blijken bizarre karakters te zijn. Dat geeft de film een wrange nasmaak. Ook is de muziek vrij aggresief voor deze film.

Geen slechte film dus, maar het kan toch beter.

Marlon Brando is natuurlijk waanzinnig maar de film is vooral erg traag en moeilijk door te komen. De liefdesrelatie is interessant, en bevat enkele geslaagde bijkomende scenes maar echt goed wordt de film nooit. Enige hoop op een film zoals Bernardo Bertolucci's Il Conformista kun je op voorhand al laten varen. Nee, was niet bijzonder onder de indruk van Ultimo Tango a Parigi.

Prachtige klassieker waarin een destructieve relatie tussen de twee hoofdpersonages centraal staat. De film bevat een aantal sterke dialogen en monologen. Vele mooie, bijna theatrale, camerabewegingen en twee uitmuntende acteurs zorgen ervoor dat je blijft kijken. De destijds expliciete sexscenes zijn vandaag de dag zeker minder controversieel, en hierdoor verliest de film wellicht wat aan kracht ten opzichte van 30 jaar geleden.

Sfeervolle film, maar geen topfilm.

Lange tijd is het niet echt duidelijk waar de film nu heen wil. Eerst wil Paul niets weten, dan wil Jeanne weg, dan weer niet. 't Is zo een beetje kijken naar iets waar amper iets met gebeurt.

Het einde vind ik op zich ook maar weinig aan. Beide personages maken een bocht van 180°..

Acteerprestaties waren erg goed. Brando was toen al een gevestigde waarde, maar Maria Schneider ( die onlangs overleden schijnt te zijn?) toonde zich een waardige tegenspeelster.

Bertolucci, van de man had ik nog niets gezien, brengt veel sfeer in deze film. Prima camerabeelden, de beelden op straat met die brug worden prima in beeld gebracht en de saxofoon(??)- muziek maakte het plaatje af.

3,5 voor dit sfeervol drama met zo nu en dan een snuifje humor.

Toch wel een erg mooie film. Opvallend dat mensen die zelf toevallig niets met een film kunnen en zeker in dit geval, het direct moeten degraderen tot pretentieuze, gekunstelde troep en inhoudloze meuk. Je vond er zelf niet zo veel aan, dus de intenties van de maker waren verkeerd, er zat geen verdere gedachte achter (maar blijkbaar was het wel pretentieus) en er deugt ogenblikkelijk niets meer. Ik blijf dat toch altijd een vreemde benadering vinden.

Zoals gezegd vind ik het dus wel een mooie film. Ben ook niet anders gewend van Bertolucci zou ik bijna zeggen. Af en toe is hij erg nadrukkelijk op zoek naar het maken van kunstfilm. Dat zie je aan sommige shots, merk je aan sommige dialogen. Soms is het ook best wat langdradig en zelfs saai. Ik snap dit soort kritiek best. Dat betekent natuurlijk niet dat het direct allemaal geen klap meer waard is en we hier te maken hebben met waardeloze troep. Wat speelt Brando weer sterk. Wat zijn z’n woedeaanvallen soms angstaanjagend goed en wat maakt ie verlies van een dierbare en verlies van vertrouwen in de wereld goed invoelbaar. Wat is Schneider goed op haar plaats en wat werkt de combinatie met Brando goed. Ontzettend intelligente casting. Zij geven perfect invulling aan een film die in de eerste plaats gaat over vervreemding. Vervreemding van je leefwereld. Bertolucci heeft het over de oppervlakkigheden van het leven. Over de zinloosheid van het menselijke verlangen om relaties aan te gaan, om maar niet eenzaam te zijn. 'Nobody ever lied about being lonely', zegt Brando en wat zegt ie dat treffend. Sowieso is het opletten geblazen. Tussen alle wartaal en raskallende teksten van met name Brando door, worden er poëtische mooie en heel zinnige dingen gezegd.

De vervreemding komt natuurlijk door het verleden, wat de personages hebben meegemaakt. Brando en Schneider, twee misfits die elkaar in een vreemd lot hebben gevonden, willen niets van elkaar weten. Geen namen en geen verleden. Toch wordt er genoeg aan achtergrond informatie gegeven. Brando in dialoog met de voormalig minnaar van zijn vrouw, de uitbarsting bij de grafkist van zijn vrouw, de scenes in het hotel met zijn moeder, de scenes met Leaud die de oppervlakkigheden in het leven van Schneider illustreren.

Bijzonder is ook dat de meest geromantiseerde plek op aarde, eigenlijk gewoon een stinkend hol is, in deze film. Favoriete momenten waren voor mij het eind en de scene waarin een hoer in het hotel van Brando probeert in te checken. Wat een shithol is deze wereld toch eigenlijk. Of het stuk waarin Brando de hoofdschakelaar uit zet, om te laten zien wat voor tuig er als ratten naar buiten komt in het hotel.
En dan zijn er mensen die doorleuk beweren dat het inhoudloos is en een leeg vat. Yeah right. 4 sterren. Last Tango In Paris ligt wat zwaar op de maag, maar is echt wel de moeite waard juist voor mensen die wel geintresseerd zijn in een diepgaande karakterschets.Ik kan me voorstellen dat je het niet veel vindt, maar doe niet net alsof dit walgelijke en waardeloze troep is, terwijl het gewoon zo is dat je er je best niet meer voor wilde doen toen je iets voorgeschoteld kreeg dat je toevallig niet beviel.

Erg mooie film van Bertolucci, waarin de twee hoofdrolspelers een ongekend sterke chemie met elkaar hebben.

Brando is een gelauwerde acteur en wordt vaak geroemd om die filmreeks, die toevallig ook in dit jaar begon, maar wat hij hier laat zien is gewoon pure klasse Hij speelt hier een veertiger, die nog lang niet uitgeblust is, maar wel in een crisis lijkt te zitten vanwege de zelfmoord van zijn vrouw. Toevallig ontmoet hij de jonge Maria Schneider en bij haar vind hij troost. Dat wil niet zeggen dat Brando gelijk zijn verleden los laat, want op sommige momenten heeft hij het er duidelijk moeilijk mee en juist op die momenten zie je goed wat een klasse acteur Brando is. Schneider doet het al bijna net zo goed en vooral de momenten dat ze samen spelen zijn sterk en overtuigend, mede ook omdat de rol van Schneider nu ook niet bepaald gemakkelijk is.

Naast fantastisch acteerwerk bevat de film sterke muziek en fijn camerawerk. Parijs wordt wel eens de stad van de liefde genoemd, maar echte liefde kun je deze relatie moeilijk noemen. Het is een relatie die in eerste instantie gebaseerd is op sex, al het andere lijkt bijzaak. Ondanks dat de film tussendoor best een paar mindere momentjes kent blijft het boeiend en interessant. De film heeft een paar sterke momenten, waarvan de mooiste al genoemd zijn door Mister Blonde.

Het einde van de film maakt indruk, vooral ook omdat ik toch wel het meest meeleefde met Brando. Last Tango in Paris, is wat mij betreft een prima film. Een boeiende film, die in die tijd zeker gedurfd was en het kan haast niet anders of Paul verhoeven moet deze film ook gezien hebben voordat hij Turks Fruit maakte, of ik moet wel sterk vergissen. Aanrader voor de mensen die een licht erotische film met veel dialoog zoeken. Ben je hierin niet geïnteresseerd, dan zal deze film waarschijnlijk ook niets voor die persoon zijn.

4,0*

Sterke film van Bertolucci, die helaas soms iets te gedateerd aandoet en net iets te afstandelijk blijft.

Inhoudelijk is dit werk ergens wel sterk. Man en vrouw - beide met hun eigen problemen - komen gewoon samen voor genot. Meer moet het in de basis ook niet voorstellen. Maar via de dialoog en het spel kom je langzaamaan er wel achter wat beide zo aantrekt in dit samenzijn. Vooral Brando speelt sterk, zeker als hij gewoon lekker aan het praten is in lange shots. Schneider heeft een enkel moment dat ze los komt, maar meestal is het net te houterig en stijfjes en vooral als ze gaat schreeuwen komt dat erg naar over. Zo deed iedereen dat vroeger, maar dat is niet mijn favoriete acteerstijl. Bovendien handelden beide af en toe wat vreemd, ongeloofwaardig haast. Verder dacht ik bij die boterscène: is dit alles?

Dat alles is een mooie fotografie in veelal gele kleuren waar af en toe andere kleuren als blauw en rood doorheen komen. Optimaal gebruik van Technicolor dus. Verder valt op dat de scènes met Brando alleen in zijn hotel nog iets bruiner zijn (zoals zijn gemoedstoestand daar) en de scènes met Schneider heel grijs, zoals haar schijnbaar banale te verwachten leven met haar verloofde Tom. Ook de laatste scènes zijn veel kaler in kleur en weg uit die dromerige sfeer van het appartement. Dit is dan weer zo een film waarin kleur prima wordt gebruikt en het echt een toegevoegde waarde heeft.

Al met al zeer sterk die op een aantal vlakken net te kort komt. Voorlopig houd ik het op 4,0*.

Last tango in Paris is alles wat de romantische film uit Hollywood niet is, en daarnaast fascinerend en sensueel. Het verhaal zelf is goed te volgen, maar dat geldt niet altijd voor de karakters. Met name de slotscène kan ik eigenlijk niet plaatsen bij Jeanne. Nu past dat op zich wel bij de sfeer die wordt gecreëerd, maar het doet voor mij toch wat afbreuk aan de film. Muziek en camera worden verder zeer effectief ingezet om de vervreemdende handelingen van de personages te ondersteunen. Misschien is niet alles helemaal geslaagd, maar een intrigerende film is Last tango in paris op z'n minst.

Wow, dit drama is best wel een heftige en beklemmende rollercoaster. Door de expliciteit ook nog aardig controversieel , zeker toentertijd. Ik vond de scenes tussen Marlon Brando en Maria Schneider er met kop en schouders er boven uit steken, wat een niveau halen die twee met elkaar. De andere scenes vond ik wat wisselvalliger, maar goed dat terzijde.

Beauty of mine, sit before me. Let me peruse you and remember you... always like this

Er waren een aantal redenen waarom ik Last Tango in Paris wel eens een kans wou geven. De film heeft indertijd wel wat schandaal berokkend, regisseur Bernardo Bertolucci heeft een status (weliswaar één die ik met La Luna nog niet heb kunnen rechtvaardigen) en Marlon Brando heeft me nog nooit teleurgesteld. De kans om Brando op het grote scherm te zien laat ik niet liggen en blijkbaar waren er meer mensen die daar zo over dachten, want de zaal zat stampvol.

Er is voor alles een eerste keer en met Last Tango in Paris ben ik aangekomen bij een Brando film die ik geen tweede keer hoef te zien. De keren dat ik thuis bij een film in slaap ben gevallen zijn ondertussen niet meer op één hand te tellen. maar ik heb werkelijk moeten vechten om mijn ogen open te houden in de cinema. De ogenschijnlijk ellenlange openingcredits met twee schilderijen van Francis Bacon, de bombastische muziek die schel door de luidsprekers weerklonk (al durf ik niet zeggen dat dat aan de film lag of eerder aan de kwaliteit van de print) en een verhaal dat nooit echt van de grond komt, dit in tegenstelling tot de hoofdpersonages. Bertolucci doet op zich nog wel een aantal pogingen om hier wat diepgang in te brengen, maar met uitzondering van een enkele scène (de monoloog van Paul bij de doodskist van zijn vrouw) kon het me nergens bekoren. De speelduur van meer dan 2 uur was me trouwens ook veel te lang.

Een Frans sprekende Brando, het is eens iets anders. Ik was blij dat er ondertiteling aanwezig was, want hoewel ik een aardig woordje Frans spreek is de mompelende Brando toch een serieuze stap te ver. Wel leuk om te zien dat Brando zelfs in een andere taal nog altijd indrukwekkend is. Naarmate de film vordert lijkt hij meer en meer naar het Engels terug te keren, maar dat doet niets af aan de monologen die hij brengt. Toch is dit wel één van zijn zwakste rollen die ik tot nu toe heb gezien en dat ligt vooral aan het feit dat de interactie met Maria Schneider niet altijd even sterk is. Iets wat vooral te wijten is aan het feit dat Schneider overduidelijk van een klasse lager is. Waar het Frans van Brando nog degelijk is, is het Engels van Schneider dat niet. Een lichtpuntje is nog Jean-Pierre Léaud die als verloofde van Jeanne een kleine bijrol heeft. Hij vormt een leuke afwisseling tegen de monotone relatie van Paul en Jeanne.

Hoogstens de moeite om eens gezien te hebben wegens een aantal schandaalscènes, maar voor de rest een film die voorbijgestoken is door zijn status. Of ik begrijp er niets van, dat kan ook altijd. Brando weet zich staande te houden, Schneider doet niet meer dan wat in haar blootje rond te lopen en Léaud is een goede toevoeging aan het voor de rest saaie en langdradige geheel.

1*

Een monument van de tijd.

Meer dat wellicht dan een echt goede film, wellicht meer bekend om het schandaal en het breken met de gebruikelijke patronen dan om iets anders. IJzersterk in de zetting van de sfeer, ijzersterk in het acteren van Brando en Schneider, maar ook leeg in de vertelling, in het uitdiepen van de karakters, en in de geloofwaardigheid - en al helemaal van de plotwending aan het einde. Ronduit zwak in het contrast tussen Brando en Léaud, wiens karakter er een beetje bijhangt. Berucht om de 'boterscene', maar ik ben er niet uit of de 'nagelknipscene' niet minstens even schokkend is - en dan niet om de handeling zelf, maar om de nogal onvrijwillige manier waarop. In dat gebrek aan subtiliteit wel weer een voorbeeld van waar ik mee begon - een monument van de tijd.

Met uitzondering van Il Conformista (1970) is het nooit wat geworden tussen Bernardo Bertolucci en mij. Daarin heeft mijn herziening van deze destijds spraakmakende film geen verandering gebracht. Al die heisa over zo’n saaie, geaffecteerde film heb ik nooit begrepen. Ik ben vooral teleurgesteld in Marlon Brando, die naar mijn mening in deze film geen schaduw is van de uitstekende acteur uit de eerste helft van de jaren 50, maar dat kan ook aan zijn rol liggen. Samengevat, gewoon zonde van mijn tijd om het toch nog eens te proberen.

Vanuit the Dreamers doorgegaan naar Bertolucci's grootste klassieker (of dat moet Novecento zijn): Last Tango in Paris. Ik houd hier een flink dubbel gevoel aan over. Puur afgaand op de beelden zou je zeggen: 'was dat alles?', maar als je het totaalplaatje beschouwt, ligt het allemaal toch wat complexer. Ik had eigenlijk al besloten deze film te gaan kijken nadat ik the Dreamers had gezien, dus de controverse speelde daarin geen rol. Daar rolde ik pas een dag of twee later in (afgelopen woensdag). Dat betekent echter wel dat ik op de hoogte was toen ik ging kijken, en dat speelt dan toch onvermijdelijk mee.

Beginnend met wat ik goed vond aan deze film: het camerawerk is van hoog niveau, en de setting en het muziekgebruik zijn samen de belangrijkste sfeerbepalers. Ik vond de muziek wel heel hard, schel en slecht gedoseerd; ik weet echter niet of dat aan mijn koptelefoon lag of echt aan de film zelf. Marlon Brando is puur kwalitatief een goede hoofdrolspeler (mimiek, overdracht dialogen), maar het is bij diezelfde Brando dat zich ook een groot bezwaar opwerpt.

Ik had namelijk echt moeite met de wijze waarop Brando in deze film z'n masculiniteit inzet om een vrouw (Maria Schneider) te gebruiken en bij vlagen volledig te denigreren. Dat beperkt zich niet tot de boterscène. Last Tango in Paris is doordesemd van een soort ongemakkelijk makend voyeurisme, van het soort mannelijke dominantie dat over m'n grenzen ging. Vooral omdat je het idee krijgt dat Bertolucci volledig aan de kant van Brando stond. Ik wil hier voorzichtig mee zijn, maar alleen al het interview met Bertolucci geeft daar toch vrij duidelijke aanwijzingen voor (het idee dat beide heren in de ochtend aan het ontbijt even hun plannetje uitdenken). 'Ik heb geen spijt, maar ik voel me wel schuldig'. Zo'n contradictio in terminis komt echt niet geloofwaardig over, zeker niet ná het zien van de film.

Wat voor complicaties zorgt, is de rol van Schneider in het geheel. Alhoewel ze in de boterscène duidelijk gekrenkt wordt in haar identiteit (iets waar ik me per definitie tegen afzet, dat ging me echt te ver), gaat ze door de film heen natuurlijk wél in op Brando's avances. En door haar beperkte kwaliteiten als actrice is de dominantie van Brando ook al zichtbaar doordat hij gewoonweg de betere acteur is. Het einde voelde in dit verband wat surrealistisch aan: waarom je overgeven aan een man die je overduidelijk tot zijn bezit maakt, en dan vervolgens wel van hem af willen? Schneider komt door de film over als naïef en beïnvloedbaar, en dat maakt het vaak lastig haar emoties goed te peilen. Dat gegeven op haar beurt maakt dat ik ook moeite heb een oordeel over de film als geheel te vellen.

Heb ik ervan genoten? geen moment. Ging het te ver? op het eerste oog niet, wel als je de context kent. Het greintje sympathie dat ik nog had voor Brando (het wangedrag rondom de opnamen van Apocalypse Now afgewogen tegen de iconische rol in the Godfather) is wel compleet verloren, want zijn rol hier maakt echt misselijk. Ook omdat je geen moment het idee krijgt dat 'ie dit puur acteert, en buiten de set een ware gentleman is. Brando als een soort rattenvanger van Hamelen, Schneider als een naïeve prooi die na deze film voor haar leven getekend was. Weerzinwekkend, afstotelijk en hier en daar ronduit pervers.

Nu goed, om sommige filmische kwaliteiten kan ik niet heen, dus ik probeer een zo realistisch mogelijke afspiegeling van mijn mening in m'n stem te laten doorklinken.

2*

Schneider en Brando dansen hun versie van de tango in Parijs; bitter, enerverend en soms hilarisch. Keiharde anti-romantiek badend in een jazzy existentialisme.

Piepjonge Jeanne verkiest de nihilistische vuilbekkerij en het hondse gedrag van middelbare, kersverse weduwnaar Paul boven het kitscherige en leugenachtige frame waarin haar aanstaande haar probeert te persen, maar als Paul ten langen leste de romantische toer opgaat – een vertwijfelde vlucht vooruit uit de... vertwijfeling, zo lijkt het - nemen zaken een andere wending.

Net als met zijn hieraan voorafgaande film maakt Bertolucci er weer een feest van kleur, licht, schaduw en schitterende composities van. Erg fraai wat hij hier doet met verweerde spiegels en matglas, en de doelgerichte inzet van de score. Uitstekende opbouw, met effectief gebruik van alle verhaalelementen, en een geweldig laatste half uur. Er is niets teveel aan deze film.

Dat Brando een gigant was wist ik, maar ook Schneider – die ik eigenlijk alleen kende als de anti-actrice in Professione: Reporter – vind ik hier erg goed. Geweldige presence ook.

Last Tango in Paris is toch wel een tikkie beter dan zijn ietwat smoezelige en scandaleuze reputatie misschien doet vermoeden, en ik gun ieder zijn lol om dat schandaal te blijven herkauwen, maar niemand gaat mij uit het hoofd praten dat dit een fantastische film is.

Het werd eens tijd om ook deze klassieker - dat was toch mijn uitgangspunt - van onder het stof te halen. Ik las ergens dat de film gebaseerd is op de wilde seksuele fantasieën van Bertolucci om seks te hebben met knappe vrouwen die hij toevallig tegenkomt op straat. Een fantasie die wellicht wel bij meerdere mannen (en vrouwen) speelt wellicht. Bertolucci maakte er gewoon een film van met Marlon brando als alfamannetje en Maria Schneider als hulpeloze naïeve deerne.

Wat dan volgt is een opeenvolging van vulgaire en ophitsende (?) seksuele praat waar zelfs varkens het slachtoffer van worden. Plat om plat te zijn had ik bij momenten de indruk. De titel "Last tango" kan in dat opzicht wel erg misleidend zijn, want een romantisch tafereeltje werd het niet. Beiden zijn door elkaar aangetrokken omwille van hun labiele psychische toestand en neuken erop los als hersteltherapie.

Last tango in Paris is een donkere film geworden waarbij schaduwkanten veelvuldig gebruikt worden. Brando's personage komt vaak - net als zijn persoonlijkheid - koud en donker over. Het geeft ook symbolisch hun onbeduidende leventje weer, flets en oppervlakkig. Ook het gebruik van spiegels en matglas voegen iets toe aan de film. Technisch gezien dus zeker een pareltje.

Bertolucci heeft veel verwacht van zijn acteurs, te veel zo blijkt. Het doet de discussie opwaaien hoever iemand kan gaan om zo authentieke cinema mogelijk te maken. De boterscène en de gehele film tout court doen je achteraf toch anders naar de film kijken. Film blijft technisch top, maar dan toch één met een rauw kantje.

Toen Marlon Brando in 2004 overleed, heb ik daar een stukje aan gewijd op mijn weblog. Uiteraard bleef ook 'Last Tango in Paris' niet onvermeld. Een stukje van mijn verhaal 'copypast' ik hieronder.

"De film waarin Brando op mij de meeste – en onuitwisbare – indruk heeft gemaakt was 'Last Tango In Paris. Daarin speelt hij de rol van een recent weduwnaar geworden veertiger, die een meisje ontmoet en met haar de liefde bedrijft. Dat gebeurt op zo’n grove, ongelikte manier dat feministen de film naderhand als vrouwonvriendelijk, pornografisch zelfs, afficheerden. Ik herinner mij nog een levendige discussie met een vriendin tijdens een wandeling over de scheveningse boulevard. Daarbij kwamen we op een vergelijking tussen Last Tango met Turks Fruit. Die vriendin vond 'Last Tango' ronduit pornografisch, en hoewel ik niet zal beweren dat Turks Fruit dat was, ging het in Last Tango niet primair om de sex maar om het peilloze verdriet van de hoofpersoon, schitterend vertolkt door Brando. Misschien wel zijn beste rol ooit.l

Want tegelijk herken - of voel - je achter al die onverschillige rauwheid waarmee sex wordt bedreven de ware drijfveren van de hoofdpersoon: het verdrijven van verdriet en eenzaamheid, sex als middel voor rouwverwerking. Totdat Brando echt verliefd wordt op zijn jonge vriendin: het loopt dan slecht met hem af.

Brando wàs ook in deze film zijn rol. Later zou de man die, zoals gezegd, veel vrouwen heeft gekend, zeggen: “Ik ben mijn hele leven op zoek geweest naar de liefde die ik nooit gekend heb”.

Ook in zijn persoonlijke leven is het drama hem niet bespaard gebleven. Zijn zoon stond terecht voor een moord en zijn dochter pleegde zelfmoord. Brando zelf groeide de laatste jaren steeds meer dicht, hij at vele liters roomijs per dag. Om de pijn van het leven te verzachten: “Ik eet om mij goed te voelen”.

Marlon Brando is niet meer. Daarmee is een levende legende een echte legende geworden."

Matig.

Film met een redelijke status, maar wat er mij betreft niet waardig aan is. Ja, de film is op bepaalde punten unieker dan andere films en Brando speelt 1 van de hoofdrollen, maar verder ontgaat het me een beetje wat deze film zo goed moet maken. Ik vond het een lange en vooral vermoeiende zit om doorheen te komen.

Ik ben geen fan van romantische films, hoe vreemd ze ook mogen zijn, die enkel en alleen seksuele handelingen als vorm van romance neerzetten. Bijna alle vormen van romantiek bestaan uitsluitend uit seks hier, en als je daar van houdt is deze film absoluut voor jou, maar ik kan er niet zo veel mee. Ik vind het een erg beperkt kijkje op het genre en vooral een beetje makkelijk.

Een chemie tussen Brando en Schneider kon ik ook niet echt proeven, want beide acteurs doen een beetje diens eigen ding hier. Brando doet het nog wel redelijk, maar Schneider was toch echt serieus slecht. Matig overtuigende dialogen en theatrale handelingen vliegen over het scherm, en hierdoor voelt ze simpelweg nooit aan als een realistisch of normaal personage.

De soms verfrissende bewegingen van de camera en bij vlagen moderne regie weten nog wat te verbloemen, maar verder vond ik deze film weinig raakvlakken hebben. Saai in beeld gebrachte wereld en nog saaiere romantiek vanwege een groot gebrek een chemie. Als de bijpersonages het leuker doen dan de hoofdpersonages weet je dat het ergens fout gaat.

Nee, dit was niet echt iets voor mij. Soms ronduit vermoeiende film die een vervelend tweede uur kent. Het eerste uur vond ik nog te doen vanwege de soms moderne en opvallende regie, maar uiteindelijk nemen het verhaal en de personages dat over en dan remt de film af. Lang, vermoeiend en theatraal. De status voor deze film ontgaat met volledig.

Toen film nog echt was

Het relaxte, innemende akteerwerk van Marlon Brando is wat mij betreft de enige reden om dit artyfarty erotische drama te bekijken, want verder valt er weinig te beleven. Maria Schneider is behoorlijk slecht en de twee verhaallijnen, beiden niet boeiend, grijpen nergens intrigerend in elkaar. Visueel netjes verzorgd, met sfeervol camerawerk en treffende locaties, maar inhoudelijk is dit toch echt behoorlijk gedateerd en vooral saai. De beruchte naakt- en seksscenes hebben daarnaast weinig om het lijf (!), ondanks de zweem van controverse die over de film hangt.

Deze had ik nog nooit gezien. Wellicht de beroemdste film op mijn to see lijst.

Het is een bijzonder portret van twee lost souls die elkaar treffen om anonieme sex te hebben in een Parijs appartement. Hij om zijn verlies te verwerken. Zij om de sleur met haar saaie egocentrische vriendje te doorbreken. Er is al een hoop geschreven over de machtsverhouding en de regie. Maar de film heeft zoveel meer te bieden.

Prachtig geschoten door Storraro en een fijne jazzy soundtrack is het vooral de sfeer waar de film kracht aan ontleent. Brando is ook erg sterk in de rol van charismatische 40-er.

De film kabbelt rustig voort en kruipt zo langzaam onder de huid. De filmopnames vond ik weinig toevoegen en vooral irritant. Laatste half uur als alles uiteenvalt vond ik wel sterk. Maar als geheel ben ik er niet echt door gegrepen.

3,5