The Babysitter (2017)

De flauwekul slaat soms wel erg door. Zoals 2 keer een vallende vaas vangen en terugzetten zonder ook maar enig geluid te maken enzo. Niet dat The Babysitter überhaupt serieus te nemen is natuurlijk, maar dergelijke onzin haalt ook simpelweg de spanning uit een scene. Daarbij ben ik persoonlijk geen fan van grafisch, gruwelijk geweld. Maar in een horror-comedy kan dat natuurlijk voorkomen.

Toch heb ik me best vermaakt met deze vlotte en af en toe echt wel grappige pulp. Ook omdat The Babysitter geregeld verassend uit de hoek weet te komen en hier en daar wat gewaagde tot zelf absurde wendingen kiest. Het maakt de film soms wat onsamenhangend, maar ook wel fris. En met de korte speelduur ligt verveling ook niet bepaald op de loer.

Heerlijk filmpje. Paar keer hardop gelachen. Leuk camerawerk ook, met die tekstjes tussendoor, ik vond het helemaal mooi.

Het begint wat zo-zo, met een iets te saaie opbouw, maar dit verandert wel echt in hele geinige onzin. The Babysitter heeft, na het duidelijke keerpunt, een razend tempo zonder een grammetje vet of onnodige zijweggetjes te bieden, evenals een hoop brute kills en gore. Op dat vlak wordt er echt niet ingehouden, en dat is tof. De nodige humor, doordrenkt met ironie en zelfreflectie, is ook aanwezig, en bovendien best wel geslaagd. Het is nergens enorm grappig, maar wel luchtig. Hoofdpersonage Cole wordt fijn neergezet door Judah Lewis, zeker voor een kindacteur, en de titulaire babysitter, gespeeld door Samara Weaving, is een charismatische verschijning. Dan wordt ook nog eens alles verpakt in een kleine tachtig minuutjes, tja, dat maakt een filmpje als deze natuurlijk héél erg makkelijk verteerbaar.

Het is onzin die je niet serieus kan nemen, maar er is geen enkele seconde dat de film dat zelf niet doorheeft. En dan is dat gewoon leuk soms. Een 3'tje.

Ben gewoon gek op campy films... Death Becomes Her, Happy Death Day etc... dus toen ik deze zag staan op Netflix 2017 meteen gekeken en kijk hem zo nu en dan terug. Kijkt heerlijk weg. Jammer dat er geen (luxe) bluray van is.

Niet goed.

Op zich leuk uitgangspunt; de parodie op het genre. Ik had mij afhankelijk ook niet ingelezen dus ik had geen idee of de babysitter goed dan wel slecht zou zijn. Ik was verrast bij het eerste slachtoffer, maar al snel volgen er nog. De film heeft dan ook een behoorlijk tempo en zonder clichés uit de weg te gaan, blijft dat tempo tot het einde aangehouden. De finale vind ik niettemin een tikkeltje teleurstellend en één en ander is mij té kinderachtig om nog echt grappig te zijn.

2

horror en komedie is een moeilijke combi om te mixen , ze komen niet veel voor ,er zijn wel wat voorbeelden die slagen zoals: the nightmare on elm street reeks , freddy vs jason , en ook Jason X had wat humor elementen die best wel goed werkten , en laten we niet het zeer geslaagde Tucker and dale vs evil die qua satire erg leuk was vergeten .

in deze film zou ook humor zitten maar ik heb geen echte geslaagde grap weten te ontdekken , de grappen zijn allemaal behoorlijk flauw , maar ook het horrorgedeelte is niet altijd even overtuigend , spanning is maar matig aanwezig , dan blijft de gore over en dat is redelijk verzorgd maar dat is niet voldoende voor een goede film , verder natuurlijk weer het cliché van the strong boss babe , blijkbaar moet dat tegenwoordig in elke horror zitten .

Er zitten een aantal originele wendingen in de film en dat maakt de film nog wel genietbaar .

Conclusie : als komedie totaal mislukt , als horror redelijk , als film af en toe onderhoudend .

Nog steeds geen fan van de combinatie horror en komedie. Maar al bij al was dit een geinige film. Een bloederige "Home Alone" versie met de bloedmooie babysitster Samara "Ready or not" Weaving.

3*

Eigenlijk wel een genietbare extended Home alone met een moordgriet van een babysitter die je in dit geval letterlijk kan nemen. Hoe men op het idee is gekomen om er een duivelsaanbidding aan te koppelen, is me wat vreemd. Meer zelfs, ik vind het plot helemaal van de pot gerukt. Ik had Bee veel liever gezien in een soort beschermings- of wraakgodin voor haar jonge pupil Cole. Pesters en vervelende klieren genoeg om uit de weg te ruimen ...

Niet dus. Maar de uitwerking was verder wel leuk gedaan. Ook de komische noot werkt wel (niet extreem grappig, wel luchtig), het kat-en-muisspelletje was ook tof. Een zero die even een hero wordt, maar dan ook weer niet altijd. Je wordt nu eenmaal gepest voor iets. Beetje bloed en splatter hier en daar. Het plot komt traag op gaan, maar met Samara Weaving in de spotlight vond ik dat niet eens zo erg. Maar een topper kan je het hoegenaamd niet noemen natuurlijk. Pure fun, maar meer ook niet.

Samara Weaving lijkt wat op Margot Robbie, een knappy babysitter waar elke tiener natte dromen van krijgt. Wel een leuke horrorkomedie, maar de dwaze acties van de slachtoffers storen soms een beetje: de voordeur staat wagenwijd open, maar de tieners gaan zich liever ergens in het huis verschuilen waarin de killer rondloopt enz. Ook is het heel vreemd dat ondanks alle heibel geen enkele buur iets hoort. Ze slapen daar wel heel vast moet ik zeggen.

Matig. Niet echt een enge of spannende film. Ook bij wijlen flauw en kinderachtig, vooral het begin. Maar het tongue in cheeck gehalte werkt wel. Als je dan toch niks serieus moet nemen dan graag all the way en over the top. En the babysitter brengt dit in volle glorie. Regisseur McG smokkelt tal van filmreferenties erin (ik geef er maar een paar zoals Mad Men, The godfather, Star Trek, ...), one liners en een karikatuur van de (Amerikaanse) schoolgaande jeugd (cheerleaders, quarterbacks, nerds, etc). Al dit vermakelijk zootje aan elkaar geplakt met een diverse soundtrack waarvan ikzelf er ééntje op mijn play list staan heb (nl I want candy van Bow Wow Wow). Conclusie : een straf was het niet die babysitter gezelschap houden, het was fun maar echt boeiend of interessant was het niet.