The Babysitter (2017)

Ik verwachtte eerlijk gezegd niet veel van deze film. Uiteindelijk heeft het me aangenaam weten te verrassen.

Het verhaal past goed in elkaar, maar biedt zeker geen diepgang. Misschien een gemiste kans maar zou niet veel aanvulling hebben gehad.

De twee hoofdpersonen zijn hetzelfde als tegenstrijdig tegelijkertijd, wat een aparte band onderling creëert naarmate de film vordert.

De horror en humor in dezelfde setting is zeer goed uitgewerkt. Een aspect wat menig comedy/horror mist.

Erg het verstand op 0 zetten en genieten bij deze film. Niets is realistisch en klopt, maar dat geeft juist de setting en sfeer van de film aan.

Editing en muziek zijn voldoende. Ook over het acteerwerk bij vooral de hoofdpersoon ben ik tevreden.

Een echte aanrader voor horror/comedy liefhebber die houdt van een film waarbij zijn hersens gedeactiveerd kunnen worden

Pretentieloze erg leuke horror-light komedie.

Regisseur voegt weinig overbodige ballast toe aan het verhaal zodat het lekker vlot verloopt allemaal.

De hele cast heeft er plezier in een dat is te merken. Vooral de hoofdrolspelers Judah Lewis en Samara Weaving hebben een erg leuke wisselwerking.

Leuk!

Hoewel deze Thriller / Komedie (Horror vind ik niet echt van toepassing) zeker niet hoogstaand is, heb ik me er best mee weten te vermaken en omdat de film ook maar iets van circa 80 minuten duurt, kijkt hij ook wel lekker weg en dat mede door het vrouwelijke schoon in de vorm van Samara Weaving en Bella Thorne. De laatste loopt overigens rond in een cheerleader pakje en dat heeft regisseur McG (maffe naam overigens) duidelijk afgekeken van regisseur Quentin Tarantino in diens Actie / Thriller film "Death Proof (2007)". Qua verhaal heeft deze film overigens wel wat weg van de film "Home Alone (1990)", maar dan met een sexy en lieve (althans dat lijkt zo) babysitter en diens vrienden/vriendinnen i.p.v. de twee inbrekers.

In dit verhaal raakt de nerd-achtige 12-jarige Cole (Judah Lewis), die ook wel "Cee" wordt genoemd, verliefd op zijn sexy en lieve babysitter Cee (Samara Weaving). Op advies van zijn school vriendinnetje Melanie (Emily Alyn Lind), besluit Cole op een avond om laat op te blijven, zodat hij zijn babysitter kan bespioneren wat ze allemaal doet (volgens Melanie doen babysitters dan namelijk allemaal neuken met hun vriendjes) als hij aan het slapen is. Hij komt er echter achter dat ze lid is van een duivelse sekte die verbinding zoekt met de duivel en waarbij ze wat van zijn bloed nodig hebben. Als Cee erachter komt dat Cole hun gezien heeft, moet Cole proberen om uit hun handen te blijven en te zien te overleven.

Hoewel het verhaal weinig voorstelt en eigenlijk ook best belachelijk is, is de luchtige uitvoering ervan wel leuk gedaan en werd ook alles wel leuk en kleurrijk in beeld gebracht (o.a. met korte teksten) en eveneens regelmatig begeleidt met leuke muziek (o.a. van de Britse popband "Bow Wow Wow" met het liedje "I Want Candy" en van de bekende Britse rockgroep "Queen" met het liedje "We Are The Champions").

De eerste 25 minuten van het verhaal zijn nog best flauw (wel aandoenlijk en dan vooral de manier hoe Cee omgaat met Cole), maar zodra Cee met haar duivelse sekte het spelletje "Truth or Dare" gaat spelen, wordt het best allemaal genietbaar en gebeurt er ook best veel (ook in een hoog tempo), waarbij het er geregeld best hard en grof (zeker m.b.t. de twee politieagenten) aan toe gaat en geregeld ook op komische wijze. Wat komisch betreft vond ik vooral de scene grappig waarbij Cole aan het vechten is met Allison (Bella Thorne) en waarbij hij haar dan op één van haar borsten (die eerder geraakt is door een kogel) slaat en waarbij er dan gezegd wordt:

Allison: Wat heb jij, kleine viespeuk ?
Cole: Je kan me geen schuldgevoel bezorgen omdat ik me verdedigde.
Allison: Ik wist wel dat je me wilde. Je zat vast in je kamertje te rukken Jij bent ziek.
Cole: Je wilde me vermoorden.
Allison: Maar niet door je op je pik te slaan Ik heb me nog nooit zo misbruikt gevoeld.

Ook is het wel grappig als je op een gegeven moment de ouders (gespeeld door de redelijk bekende acteurs Ken Marino en Leslie Bibb) van Cole in bed ziet van hun verblijf, waarbij de moeder dan via de telefoon aan het praten is met Cole en daarbij tevens haar man zit af te trekken, terwijl die gewoon televisie aan het kijken is

Het einde was best aardig en spectaculair (en dan doel ik op de auto die in het huis vliegt) en na het einde krijg je nog een hele korte scene te zien, waardoor er eventueel nog een vervolg kan worden gemaakt. Dat deze film mede vermakelijk is om naar te kijken, komt ook op conto van de cast, die het eigenlijk allemaal wel leuk en verdienstelijk deden en vooral de twee hoofdrolspelers Judah Lewis en Samara Weaving, maar ook Robbie Amell (in de rol van Max, die deel uitmaakt van de duivelse sekte) en Andrew Bachelor (in de rol van John, die ook deel uitmaakt van de duivelse sekte). Dat daarbij Samara Weaving, Bella Thorne en in mindere maten ook de Aziatische Hana Mae Lee mooie vrouwen zijn, was natuurlijk ook meegenomen.

Al met al een leuke en vermakelijke Thriller / Komedie film (die overigens te zien is vanaf afgelopen vrijdag 13 oktober op "Netflix" en niet geheel toevallig, omdat het dan "Halloween" is in Amerika) die zich lekker wegkijkt en die goed te doen is als een tussendoortje.

Valt tegen, maar ik ben zowiezo geen liefhebber van de mix komedie en horror. Het één heft het ander vaak op, niet grappig en de humor haalt alle spanning weg. Bovendien is deze film ook wat aan de kinderachtige kant. De jonge cast doet het niet eens zo slecht maar dit is toch meer een filmpje voor de jeugd. Mij kon het niet zo bekoren.

Lollig filmpje.

Inderdaad een leuke double bill met Better Watch Out. Niet geheel hetzelfde concept, maar wel beiden een leuke spin op het 80s babysitter principe. Deze is wat openlijker grappig en ook net iets visueler, anderzijds mist het wel het scherpere randjes van Better Watch Out.

Had het niet zo achter McG gezocht, dit soort film. Dat hij een aardig actiefilmpje in elkaar kon boksen wist ik wel, maar horror/comedy is toch een redelijk lastige combinatie die zeker niet altijd even positief uitvalt. Maar hij weet hier verrassend genoeg de balans te houden.

Acteerwerk is best oké, visueel ziet het er ook netjes en verzorgd uit de hoewel niet overdreven goor is de horror toch ook best degelijk. Humor is redelijk self aware en speelt ook slim in op wat moderne trends, geregeld ook echt grappig.

Een erg tof tussendoortje dus, zo richting Halloween. Geen serieuze of spannende film verwachten, da's duidelijk ook het einddoel niet van deze film. Wel vlot en sappig vermaak, met een flinke knipoog erbovenop.

3.5*

Matige film over een 12 jarige jongen die zijn babysitter begluurt als hij al in bed zou moeten liggen. Ondanks de korte lengte, doet de film er wat lang over om goed op gang te komen. Het ligt er allemaal iets te dik bovenop waardoor de humor te geforceerd overkomt. Wel een aantal leuke kills en ook een aantal onverwachte momenten.

Gisteren spontaan deze film opgezet. Ik wist dat hij op Netflix geplaatst was maar het was niet mijn intentie om hem nu al te kijken, ik was gisteren namelijk ontzettend moe. Toch wist de film mij echt te boeien en heb ik me toch aardig vermaakt met deze McG productie, een regisseur die niet echt hoog in mijn boekje genoteerd staat (heb nu in totaal 5 film gekeken maar het gemiddelde komt niet boven de 3* uit). ‘The Babysitter’ is vermakelijk en op vele vlagen toch wel enigszins geinig, het verhaal was prima te volgen de acteerprestaties zijn ook goed. Toch wist de film mij op sommige vlakken minder te boeien en was de film soms wat traag maar in het algemeen heb ik me prima vermaakt.

McG weet duidelijk niet zuinig te zijn met het nep-bloed en het spuit alle kanten op, waarbij we als eerst in aanraking komen wanneer ze Sammy gaat zoenen tijdens het spelletje ‘Truth or Dare’ en vervolgens hem twee messen in het hoofd steekt dat is het moment wanneer we als eerst in aanmerking komen met het bloederige uit de film. Eigenlijk best geinig gedaan door McG want wanneer Bee het mes uit zijn hoofd trekt en er vervolgens weinig gebeurt. Wanneer ze dan een beetje op het hoofd drukken spuit opeens het bloed eruit en John onder gespoten met bloed, heerlijke scene was dat. Maar zo kent de film ook wel meerdere bloederige scenes. Wanneer Cole, John laat struikelen over een speelgoedautootje waarna hij naar beneden valt en met zijn nek door een trofee gaat en zo overlijd.

In de film volgen we de twaalfjarige Cole die door zijn ouders nog erg in bescherming word genomen en nog een babysitter heeft. De babysitter is Bee, een knappe meid die Cole hier en daar helpt wanneer hij gepest werd bijvoorbeeld op straat, kwam Bee voor hem op. Ondertussen verteld Melanie tegen Cole dat hij eens moest kijken wat de babysitter doet nadat hij gaat slapen. Ze vroeg aan hem of hij ooit Bee wel eens naar bed hoorde gaan wat niet het geval was, op dat moment besluit Cole met Melanie een deal te sluiten om te kijken wat Bee doet wanneer hij naar bed gaat en dit in een geschikte periode wanneer zijn ouder van huis zijn voor een langere tijd. Eenmaal in slaap gebracht door Bee besluit Cole wakker te blijven waarna hij de bel hoort gaan en het echte feest kan beginnen. Cole word achterna gezeten door de mensen die zijn huis binnen getreden zijn en Cole weet op slinkse wijze iedereen één voor één te vermoorden, zelfs was dat zijn doel niet. Max hing zichzelf op terwijl hij uitgleed aan de tak omdat zijn handen vol eidooier zat, Sonya kwam om het leven nadat Cole een vuurpijl had afgestoken die de boel liet ontploffen (maar in het huis zie je verder geen schade) en noem zo maar op.

Ook kent de film behoorlijk leuke scenes in mijn ogen waarvan ik toch het meest heb genoten van de scene waarop Cole met Melanie gaat SMSen als de mensen binnenkomen:

Cole: They Here! There’s a bunch of people
Melanie: OMG! ORGY!

En dan nadat Melanie dit gestuurd heeft je Cole naar google ziet gaan omvervolgens een Orgy op te zoeken . Maar zo kent de film echt wel meerdere scenes die leuk overkomen, geinig zijn maar vaak niet echt bijzonder of speciaal, gewoon puur vermaak.

Het verhaal is niks bijzonders, en daar laat McG toch wel wat punten liggen. Met zijn kortere speelduur is het niet lastig om een leuke film in elkaar te knutselen, dit is ook serieus want de film verveelde bijna niet en ik bleef me vermaken waarna de film door raast als een stoomtrein. Eenmaal tegen het einde aan (vooral de laatste scene) had je een beetje door wat er gebeurde maar is het verhaal ronduit lachwekkend. We volgen namelijk Cole, een twaalfjarige gozer die nog met een babysitter opgescheept zit. Bee is zijn oppasser en Cole is stiekem een beetje verliefd op haar. Ze hebben samen veel gemeen en doen vaak leuke dingen, op een dag besluiten Cole en Melanie eens te kijken wat een babysitter doet nadat het kind in bed is gestopt. Cole gaat op onderzoek uit maar word als snel getuige van een moord op Sammy die werd geofferd. Ze moesten dan nog bloed hebben van een persoon die er niets mee te maken heeft en besluiten richting Cole te gaan die net doet alsof hij slaapt. Hij word ontdekt door Bee die hem vervolgens vast bind. Geinig hoe de film dan verloopt:

Allison: “Oh my God, did he not even see the mirror behind we can see you cutting the rope?”
*Cole kijkt in de Spiegel*

En dan vervolgens gewoon doodleuk door gaan en verder gaat met het gesprek over de ‘Orgie’ die ze zouden gaan doen . Cole weet vervolgens te ontsnappen en met wat misleidende trucjes, een kus met melanie en een achtervolging van Bee weet Cole de auto van de vader van Melanie te pakken en schiet daarmee zo zijn eigen huis binnen waarop de auto op Bee beland. Maar het moraal van het verhaal: ze wouden met het groepje iets duivels doen wat niet gelukt is omdat Cole in de weg zat en dan met grappige scenes de boel moet zien te redden.

Al om al, een geslaagde film met veel leuke scenes al zou de film nooit speciaal op zichzelf worden want het concept is een aftreksel van duizenden andere films, helaas. Toch heb ik me de avond wel vermaakt en daar helpt deze film zeker bij.

3.5*

Een film die genoeg vermaakt en eigenlijk weinig fout doet. Helaas gebeurt er te weinig opzienbarends om lang te blijven hangen, vrees ik. De eerste paar minuten vond ik het zelfbewuste popiejopie gehalte al niet echt te harden. De overdreven foute popmuziek en de editing die vol zit met slowmo's en versnellingen zorgde ervoor dat mijn verwachtingen flink werden teruggeschroefd.

Maar dan maken we kennis met één van de leukste babysitters in het genre in de vorm van Bee (Samara Weaving). Waanzinnig sexy waarbij McG het er vaak ook omdoet met overduidelijke shots van haar achterwerk, en dan moet die lesbische scene nog komen. Maar aan de andere kant ook erg lief en betrokken samen met Cole (Judah Lewis). Goed geacteerd door beiden en de band tussen hun was echt wel overtuigend gebracht. Zonder deze twee zou de film een stuk minder te genieten zijn.

De verschillende verwijzingen naar andere films waren leuk, de humor wat minder. Nooit echt moeten lachen, al waren sommige scenes wel lekker luchtig. Maar zo'n donker jongetje die een leuk dansje doet vind ik nogal flauw. En de film kende veel meer van dit soort kinderachtige humor. De special effects waren wel oke, al had het nog wel iets bloederiger gemogen. Verwacht trouwens vooral geen spanning.

Het sterkste punt van The Babysitter vind ik eigenlijk de band tussen Bee en Cole. Het begint met een dikke klik, gevolgd door een clash, maar ook het einde laat weer zien dat ze stiekem om elkaar geven. Tussendoor zijn ook de scenes tussen Cole en Melanie best de moeite. Daardoor blijft er vooral een gevoel van 'lief horrortje' bij me achter. En of dat nou de bedoeling was weet ik niet.

Opvallend leuke horrorkomedie. Blijft ook een leuk genre, maar wel een lastige.The Babysitter is soms wat flauw, maar slaat nergens door. Leuke cast, goede humor en het ziet er allemaal prima uit. Leuk voor een avondje Netflix dus.

3.5*

Vlot gemaakte maar nogal geforceerde horrorkomedie, waarin een 12-jarige jongen te maken krijgt met een compleet doorgedraaide babysitter. Alles is dik aangezet, van de bloederige toestanden tot de botte humor, maar omdat alles zo berekenend en cynisch in elkaar is gezet treft de hele film eigenlijk geen doel. Maar goed, ik heb me met deze Netflix-original in ieder geval niet verveeld.

The Babysitter is een meer dan prima vermaak voor tussendoor. De film is erg luchtig en Samara Weaving zal als babysitter voor ieder tienerkind een natte droom zijn. Er zit veel humor in en de flitsende stijl van de film zorgt ervoor dat je je ook geen seconde verveelt. Er zitten geen overbodige scenes in en de pacing is gewoon behoorlijk rap.

Het enige waar ik persoonlijk achteraf mee zat: was het niet leuker geweest als het in dit geval wat bovennatuurlijker zou zijn. Dat het om bv een stel vampiers zou gaan (ook al is dat genre wat meer uitgekauwd)? Want ik zat eigenlijk te wachten op het moment dat een paar van die vrienden die gedood werden weer uit de dood zouden opstaan, of dat ze niet echt dood bleken te zijn. Nou, dat waren ze dus wel. Zodoende had ik niet echt het idee dat ze heel dreigend waren.

Desalniettemin een prima film om met een stel vrienden op bank te bekijken.

3,5*

Wat heb ik genoten van deze film. OK, het verhaal heeft niet veel om het lijf, maar gelukkig neemt de film zich niet zo serieus. Ook de duur van de film en het tempo zorgen ervoor dat je deze film best een keer 's avonds op de bank met vrienden kan kijken. Verwacht er echter niet te veel van, zo ben ik er ook ingegaan. Dus als je een keer zin hebt in heerlijk vermaak zonder dat je er teveel bij hoeft na te denken dan is The Babysitter een goede oplossing.

Leuke horror komedie. Het verhaal is niet bijster sterk, maar dat doet er niet toe. De film moet het meer hebben van de humor en slasher. De opbouw is goed. De film begint als een soort highschool komedie en slaat al snel om in horror met een dikke knipoog. Het tempo is prima en de film is voorbij voor je er erg in hebt. Het einde zorgt zelfs bijna voor een brok in je keel. Knap gedaan. 3.5

Een kort filmpje, wat wel fijn is, want voordat er sprake is van ideeënarmoede is de film vaak alweer voorbij. Wat ook voor dit filmpje geldt, dat weliswaar op gang moet komen, maar daarna flink doorwalst.

Dat doorwalsen gaat wel als een olifant in een porseleinkast, want het is alles behalve subtiel. De film is meer een slasher dan een horror, en de kills zijn soms weinig geloofwaardig, maar wel lekker lomp, wat voor de nodige gein zorgt. Gewoon verstand op nul zetten en alles over je heen laten komen.

Visueel ook best aardig, met de introductie van personages die een beetje aan Snatch doen denken. Qua acteerwerk vooral een leuke rol voor Weaving, die aanvankelijk charmeert en flirt, maar later heerlijk laconiek aan het moorden slaat.

3,5*.

Don’t deal with the devil

Van deze horrorkomedie verwachtte ik op basis van de trailer en eerste reviews eigenlijk al heel weinig totdat ik toch wel vrij veel positieve berichten voorbij zag komen en toch besloot te gaan kijken. Had ik nu toch maar naar mijn eerste ingeving geluisterd..

Nee, dit was niet veel soeps. Ik had echt het idee dat ik naar van die flauwe uitgekauwde Amerikaanse humor zat te kijken die dan origineel denkt te zijn door er een horror sausje overheen te gieten. Hoewel het concept erg leuk gevonden is kwam bij mij heel vaak een 'net niet' gevoel opzetten. Hoewel het tempo wel heel vlot was vond ik de gore te minimaal aanwezig, de sektegroep niet dreigend genoeg omdat het ook maar 'gewone' stervelingen bleken te zijn en daarnaast de band tussen Bee en Cole te soft. Daarnaast was deze ook nog onduidelijk. Ze geeft haar vrienden wel volop de gelegenheid om hem om te leggen totdat ze Cole uiteindelijk zelf redt van een van zijn aanvallers. Daarnaast snapte ik het idee dat Cole al zijn aanvallers uiteindelijk allemaal te slim af was doordat ze zichzelf in de val lokte maar vond ik de manieren waarop alle sekteleden het loodje legden weinig spectaculair of inventief.

Door het hele verhaal ontbrak eigenlijk gewoon een bepaalde mate van creativiteit; de gave van een regisseur om echt goede pulp te maken in plaats van deze –op alle vlakken- net niet leuke pulp. The babysitter was niet heel vervelend om te kijken maar is op geen enkel moment écht spannend, grappig, inventief of eng en is op al deze gebieden dan ook niet meer dan zeer middelmatig.

2,5*

Hele fijne wegkijker dit.Leuk acteerwerk en een leuk verhaal.

Toffe humor afgewisseld met lekkere horror zonder al te veel CGI.

Toch wel een erg leuke Netflix film.

“I know it was you, Fredo. I know it was you.”

“Was that Lord of the Rings?”

Topentertainment. The Babysitter is een geslaagde horrorkomedie doordat regisseur McG en de acteurs precies de goede balans hebben gevonden tussen gruwelijke moordpartijen en over the top humor. Alles wordt met een knipoog benadert, maar bijvoorbeeld de relatie tussen Cole en Bee wordt wel oprecht aangepakt.

Dat komt ook door het geweldige samenspel tussen Lewis en Weaving. De moorden worden humoristisch aangepakt en het bloed vloeit rijkelijk (en Bella Thorne is geïrriteerd dat ze wat moet missen…). Al met al is The Babysitter een zeer vermakelijke horrorcocktail, en ik ga ook even nadenken over mijn eigen intergalactic dream team…

Tsja.

Het leukste aan de film is wel de onverwachte wending. En misschien ook dat het allemaal leuk fijn lomp is. Maar verder is er weinig aan de hand, en behalve de genremix van babysitterfilm en teen slasher is er eigenlijk weinig te melden. Dan kunnen Weaving en Thorne nog zulke leuke chickies zijn

Tot aan de twist dacht ik zit ik weer naar zo'n matig Netflix filmpje te kijken maar daarna wordt het best leuk. Paar aardige kills en de personages zijn ook best geinig.

"This isn't home alone."

Met McG heb ik niet veel, maar dit is een aangename verrassing geworden.

Het uitgangspunt is erg leuk gevonden; een nerd die bang is voor alles en nog steeds een oppas heeft, met als kanttekening dat zij ontzettend sexy is. Geplaagd door zijn buurmeisje dat er allerlei orgies gaande zijn als hij slaapt, besluit hij om dit keer wel wakker te blijven. Dit leidt tot een nacht gevuld met opmerkelijke gebeurtenissen.

De band tussen Cole en Bee is liefelijk om te zien, vooral omdat beide acteurs dit overtuigend weten te brengen. Dat de overige personages vrij clichématig en plat overkomen is hierdoor minder erg, omdat de film ook niet meer pretendeert te zijn dan simpel vermaak. Tel daarbij nog eens de zelfbewuste toon op.

Het resultaat is een mix tussen comedy en horror die nooit verveeld. Spitsvondige humor - hoewel soms kinderachtig - wordt rap afgewisseld met kills waar het bloed rijkelijk vloeit. Door deze vlotte pacing valt er als kijker altijd wel iets te beleven. Met name hoe enkele karakters om het leven komen is lekker onzinnig.

Al met al is 'The Babysitter' een vermakelijk tussendoortje. Wel even blijven zitten bij de eindcredits voor een extra scène.

3,0 Sterren.

Leuk.

The Babysitter is een tiener slasher/comedy. Ik ben niet zo'n fan van McG (Tegenvallende Terminator 4 en This Means War) maar dit was wel leuk.

Het acteerwerk is in orde, ik zie zelfs een oude disney channel speelster. Paar leuke karakters vertoont, waaronder weer een paar eikels en een "Badass" 12 jarig jongetje.

Allemaal lekker bruut in beeld gebracht. Dikke 3,0*

De film heeft gelukkig niet de illusie dat het een briljant verhaal laat zien en dat is dan ook wat de film meer dan 'redt'. De film doet me een beetje denken aan iets eerder uitgebrachte Better Watch Out. Al is hier net iets meer bloed in te zien. Bedenk je dat je 12 jaar oud ben en dat je ouders nog een oppas regelen. Een knappe blondharige oppas waar elke twaalfjarige natte dromen van krijg. Die Cole en Bee hebben een speciale band. Ze doen leuke dingen samen en ze hebben lol. Maar de jonge tiener is toch enorm nieuwsgierig naar wat zijn babysitter allemaal doet als hij eenmaal op bed ligt. Dat blijkt heel wat anders te zijn dan wat de tiener kon vermoeden. Van alle personages is Cole de enige die wat achtergrond mee krijgt want Bee, de babysitter, en haar 'vrienden' hebben totaal geen achtergrond en zijn verder inwisselbaar. Samara Weaving, die Bee speelt, blijft vooral bij door haar strakke buikje en rondingen. Hoogtepunt voor de kijkers en Cole is natuurlijk de scène bij het zwembad. Al met al is The Babysitter een aardige film die vooral streeft naar humor, en daar slaagt de film af en toe best redelijk in. De horrorkomedie heeft geen hele enge of spannende scenes maar met wat bloed en over de top humor is het een degelijke hap-slik-weg-film.

Ach, wel leuk.

Luchtig filmpje waarin alle situaties prettig overtrokken zijn neergezet. De film heeft van begin tot eind een vrolijk en fris toontje. Met buitensporige horroreffecten. Met overdreven aangezette karakters. Met grappig sensationele kills en liters bloed. De hele film zit in de overdrive. Het kijkt allemaal gemakkelijk en plezierig weg.

Het verhaaltje is nogal simpel maar dat maakt eigenlijk niet veel uit. Het magere verhaaltje is in ieder geval genoeg reden om eens lekker uit te pakken met allerhande soorten van visuele uitbundigheid. Dat lukt en is geslaagd. De overdreven opsmuk en de redelijke vaart waarin de gebeurtenissen elkaar opvolgen, maken dat het inhoudelijke gemis niet eens erg opvalt.

De film draait om het visuele en het komische vermaak. En die vormen van vermaak zijn leuk genoeg.

Slecht verhaal. Wel vermakelijk. Redelijk geacteerd

Antonev schreef :

Zo zie ik het ook. In dit genre best een vermakelijk filmpje 7/10

Cool!

Echt het type film waarin het hoofdpersonage ''de babysitter'' plots een geniale transformatie doormaakt. Zag haar plotselinge gedaantewisseling niet aankomen; maakte veel indruk. Net als het heerlijke vervolg waarin Cole zijn best doet om uit handen van een stel creeps te blijven. Allemaal leuk vormgegeven karakters die zwaar over de top acteren, visueel interessant en nog wat boeiende actie. Zo voorbij deze rit. Dikke 3,5*

Het zou me niet erg verbazen moest hier nog een vervolg op gemaakt worden. Op zich is het best vermakelijk maar de eerste kill komt echt volledig uit het niets. Geregeld heb je wel een moment van 'wat is dit nu?', maar in deze film is dit met hoofdletters. Samara Weaving had ik nog niet eerder zien spelen, maar ze deed dat wel leuk. Zeker in het eerste deel. De klik met de jongen is er en vanaf het horrordeel gaat het bergaf. Vooral omdat het meer een parodie lijkt. Zeker Robbie Amell zijn rol is ontzettend over-the-top. Wel lachen en dat was het waarschijnlijk ook wel voor de acteurs. Tenslotte iets waar het bij film nog steeds vooral om gaat. Plezier hebben en maken met andere. Niet direct een hoogvlieger maar een fijn filmpje voor tussendoor.

Met lichte gêne geef ik toe dat 'The Babysitter' (2017) precies de juiste toon weet te raken als vermakelijke pulp. Hoe tienerjongen Cole (Judah Lewis) gebiologeerd raakt door babysitter Bee (Samara Weaving) en zij hem in bescherming neemt tegen pestkoppen en een negatief zelfbeeld. Maar haar flirterige spel van aantrekken en afstoten blijkt toch niet zo'n veilige haven als Cole had verwacht. Door de spijlen van zijn trapgang ziet hij dat de jonge vrouw een erotisch getint drankspel speelt met haar vrienden. Het blijkt de aanzet tot een malle hellegang waar niks is wat het lijkt en de tiener moet op zichzelf vertrouwen om eraan te ontsnappen. Ik zal er niet omheen draaien: dit is een onversneden seksistische film, die geen shot onbenut laat om het personage van Bee te seksualiseren. Als een Daisy Duke uit 'The Dukes of Hazzard', met haar zoetgevooisde fluisterstem, hotpants en cowboylaarzen. Maar wat is dit amusant: al is het omdat de gebruikelijke archetypes (nerds, jocks, cheerleaders, etc) malicieus worden uitvergroot en daarna besprenkeld met emmers bloed. Subtiel is het allemaal niet.

Vermakkelijk, pulp, flauwekul, maar wel origineel!

Terug van nooit weggeweest, de horrorkomedie. Een genre dat de laatste jaren toch wel enkele heerlijke films aflevert. Ik denk aan titels als Pride and Prejudice and Zombies, Happy Death Day, The Final Girls, Dead Snow 2 en Ready Or Not. De toon is ook weer goed gezet. Ofwel ga je met de horror voluit in een sfeervolle film, ofwel maak je er iets leuk van. Een film die de clichés uitspeelt en toch grappig en verrassend kan zijn. De dialogen zijn wel passend. Het resultaat is pure entertainment, maar meer vraagt de film ook niet.