Meningen

Niet geweldig, wel leuk. De plot, het waargebeurde verhaal van de legendarische tenniswedstrijd tussen Bobby Riggs en Billie Jean King, steekt een beetje onevenwichtig in elkaar, met niet overal de juiste balans tussen humor en drama. Hier en daar neemt de film ook iets te veel hooi op de vork, waarbij bepaalde plotlijntjes er wat bekaaid afkomen. Neemt niet weg dat dit een zeer onderhoudende film is, met prima rollen van Emma Stone en Steve Carrell. Ook de supporting cast is uitstekend.

Interessante documentaire over de moeizame strijd om de film Citizen Kane op het grote doek te krijgen. Wonderkind Orson Welles leek aanvankelijk een gouden toekomst tegemoet te gaan, maar ondanks zijn meesterlijke regiedebuut is het daarna nooit meer helemaal goed gekomen met zijn carrière. De docu doet de tegenslagen en controverse uitvoerig uit de doeken. Nogal ouderwets in elkaar gezet en voorzien van een nogal statische voice-over, maar de materie is dermate boeiend dat je dit door de vingers ziet.

Aardige oorlogsfilm, geschoten in stemmig zwart-wit, over amerikaanse soldaten die vast komen te zitten in de belegerde belgische stad Bastogne in december 1944. De nadruk ligt hier duidelijk meer op personages dan op spektakel, maar eigenlijk pakt dat prima uit. De onderkoelde dialogen zijn eersteklas en de film weet met weinig middelen veel sfeer neer te zetten. Knap ook hoe de film kunstig manouvreert tussen melige humor en wrang drama.

Teleurstellend, behoorlijk stupide en rommelig SF-spektakel, vaak onbedoeld hilarisch. Taylor Kitsch is acceptabel in de hoofdrol (net als in die andere notoire flop van dit jaar, John Carter), maar de rest van de bordkartonnen cast maakt volstrekt geen indruk. Het is natuurlijk ook wel lastig om iets te maken van de bespottelijke dialogen die men toebedeeld heeft gekregen. De film komt sporadisch tot leven tijdens de aktiescenes, met indrukwekkende special effects, maar het belachelijke script en de oubollige en veel te chauvinistische toon van het geheel geven Battleship al snel een oneervol zeemansgraf. In het laatste half uur wordt dan gekozen voor een climax die zo fout is dat je het eigenlijk moet zien om te kunnen geloven. Miss.

Weinig verrassend is de naam van producent Oren 'Paranormal Activity' Peli op de credits, aangezien deze film qua stijl naadloos aansluit op die film. Wel verrassend is de aanwezigheid van Barry Levinson als regisseur; dit is bij mijn weten zijn eerste echte horrorfilm (al bevatte Sphere ook wel wat griezelige elementen). Het found footage-aspect van het beeldmateriaal is allang niet fris meer, maar toch is de film grotendeels behoorlijk effectief. De geschepte sfeer is passend naargeestig en het akteerwerk is degelijk. De plot is niet overal even logisch, maar al met al is dit een acceptabel niemendalletje.

Typisch zo'n film waar je slechte dingen over hoort en die dan toch nog tegenvalt. De trailer deed een vlotte, bespottelijke maar potentiëel grappige komedie vermoeden, maar het logge, met twee uur veel te lange eindproduct is vlees noch vis. De meeste grappen slaan behoorlijk dood en de plot is eigenlijk veel te serieus voor een film van dit lichtgewicht kaliber. En de special effects zijn om te huilen zo slecht. Afgezien van de tieten dan.

Na The Bee Gees: How Can You Mend A Broken Heart uit 2020 opnieuw een sterke documentaire van regisseur Frank Marshall. Voor de echte fans van The Beach Boys wellicht niet heel verhelderend en/ of informatief, maar de documentaire steekt zeer onderhoudend in elkaar en beschikt over veel fascinerend beeldmateriaal. En natuurlijk veel mooie muziek. Gelukkig draait niet alles om Brian Wilson, daar hebben we inmiddels al meerdere documentaires over gezien, maar komen de andere bandleden ook prominent aan het woord.

De maffe, volledig van de pot gerukte rol van Matthew McConaughey is de enige reden om deze vlotte maar uiteindelijk behoorlijk zinloze komedie te kijken. Het ziet er allemaal aantrekkelijk zonnig uit en de cast is meer dan degelijk (zelfs Snoop Dogg is hier wel grappig en Jonah Hill duikt op in een cameo), maar de plot heeft werkelijk niets om het lijf en op gegeven moment begin je je af te vragen waar je in vredesnaam naar zit te kijken. Overigens moest ik wel lachen bij de scene met Martin Lawrence en die haaien.

Pover horrorwerkje, dat in de verte wel iets doet denken aan H.P. Lovecraft's The Colour Out Of Space. Maar don't get your hopes up. Het extreem lage tempo, gecombineerd met de vage personages, de amper aanwezige plot en de karige visuele aanpak zorgen niet bepaald voor een aangename kijkervaring. Liana Liberato is prettig om naar te kijken, maar het akteerwerk van alle betrokkenen laat flink te wensen over. Hier en daar een paar verontrustende scenes en wat smerige special effects, maar het is veel te weinig om te kunnen overtuigen.

Na African Cats en Chimpanzee de derde documentaire die regisseur Alastair Fothergill, bekend van BBC's Planet Earth, voor DisneyNature maakt. Ook ditmaal weer bijzonder fraaie beelden, aan elkaar gesproken op nogal kinderachtige (maar soms best grappige) wijze door akteur John C. Reilly. Dergelijke verhalen over beren hebben we al vele malen eerder langs zien komen in talloze BBC-documentaires, maar qua HD-camerawerk staat dit wel op eenzame hoogte. Inhoudelijk is het echter dunnetjes, net als de meeste documentaires van DisneyNature.

Sfeervolle, langzaam escalerende thriller die het vooral moet hebben van sterk akteerwerk. Vooral Jessie Buckley is erg goed in de veeleisende en niet altijd sympathieke hoofdrol. Naar het einde toe vervalt de film een beetje in genrecliché's, maar tegen die tijd heeft regisseur Michael Pearce zich ruimschoots bewezen.

Teleurstellend werkje van de doorgaans betrouwbare ijslandse regisseur Baltasar Kormakur. Dit is met afstand de slechtste film die ik tot nu toe van hem heb gezien. Beast is niet boeiend en niet spannend; de suffe personages, zwakke opbouw en gebrek aan dreiging doen de film voortijdig de das om. De cgi-effecten kunnen er mee door, maar daar is dan ook alles mee gezegd.

Low budget australische film over de strijd die een groepje overlevenden van een gezonken WOII-oorlogsschip moet leveren met een roofzuchtige witte haai. De cast levert verrassend sterk spel en de film heeft zeker een aantal effectieve momenten, maar de ongeloofwaardige setting en de fragmentarische manier waarop de haai wordt ingezet doen afbreuk aan de pret. Niettemin een onderhoudend filmpje.

Herzien. Nog steeds indrukwekkende film over de oorlog in Afghanistan, gezien door de ogen van de crew van een russische tank. Natuurlijk is het storend dat de russen hier vertolkt worden door amerikaanse akteurs, maar gelukkig zijn de dialogen niet aangezet met russisch accent. Goed gemaakt en intens in beeld gebracht, met veel grimmige aktie en allerlei nare toestanden. De tank zelf wordt optimaal goed gebruikt en ziet er geweldig uit. Prima cast ook, met vooral George Dzundza overtuigend als door de wol geverfde tankcommandant.

Leuk gedaan, deze combinatie van conference en documentaire, waarin overgebleven Beastie Boys-leden Ad-Rock en Mike D het verhaal achter de band live op het podium uit de doeken doen. Veel mooie anecdotes en leuke archiefopnamen, uiteraard doorspekt met te gekke muziek. Qua presentatie valt er wel het één en ander aan te merken; zo zijn de grappen en grollen hier en daar aan de flauwe kant en wordt de boel tegen het einde iets te sentimenteel, maar de aanpak werkt overwegend aanstekelijk en het is visueel allemaal leuk in elkaar gezet door regisseur Spike Jonze.

Te lang, vooral omdat er qua plot niet heel veel ontwikkeling is, maar afgezien daarvan wel een indringend en vooral krachtig in beeld gebracht portret van kindsoldaten in een niet nader genoemd afrikaans land. Nieuwkomer Abraham Atta is compleet overtuigend in de hoofdrol en Idris Elba is geweldig als 'de commandant'. Hier en daar behoorlijk gruwelijk, zoals je redelijkerwijs kunt verwachten bij een dergelijk onderwerp, maar regisseur Cary Joji Fukunaga zorgt er continu vakkundig voor dat de sfeer niet al te grimmig en deprimerend wordt.

Dromerige, surrealistische fabel over een toekomstige wereld waarin een groot deel van de VS onder water staat. De arme bevolking probeert illegaal te overleven in een gebied dat bekend staat als 'the bathtub'. Visueel bij vlagen zeer indrukwekkend, vooral door de prachtige beelden van desolate landschappen, maar inhoudelijk is de film minder geslaagd. Het script is aan de simplistische en soms zelfs knullige kant. Het akteerwerk is ook niet heel best. Toch een interessant debuut van regisseur Benh Zeitlin. De film is in ieder geval origineel en gedurfd.

Sympathiek en onderhoudend, dit subtiel uitgewerkte drama over een jong muzikaal talent (Khalil Everage), die noodgedwongen teruggetrokken leeft na een traumatische ervaring. Anthony Anderson, doorgaans onuitstaanbaar in veel flauwe komedies, is hier prima als een aan lager wal geraakte manager die bevriend met hem raakt. Mooi opgebouwd, jammer alleen van het nogal gekunstelde en onbevredigende einde.

Beetje simpele maar wel geinige film over twee vrienden, Johnno en Spanner, die in het Verenigd Koninkrijk van 1994 hun zinnen gezet hebben op een illegale rave. Leuk geschoten in zwartwit en met een toepasselijk vette soundtrack, maar inhoudelijk is de film aan de voorspelbare kant, met eendimensionale personages en een dun plot.

Tegenvaller van regisseur Ari Aster, deze langdradige (en met drie uur veel te lange) nachtmerrie-achtige komedie over het moedercomplex van hoofdpersoon Beau, gespeeld door Joaquin Phoenix. Bepaalde scenes werken naar behoren, met vooral halverwege een mooie geanimeerd gedeelte, maar overwegend is dit flink doorbijten. Phoenix doet zijn best maar het personage dat hij neerzet is gewoonweg niet boeiend genoeg om de film te dragen.

Redelijk, waargebeurd drama over journalist David Sheff (Steve Carell) en diens verwoede pogingen om zijn zoon Nic (Thimotée Chalemet) van een crystal meth-verslaving af te krijgen. Mooi gespeeld en verraderlijk subtiel qua aanpak, waardoor de emoties op bepaalde momenten juist extra hard binnenkomen. Uiteindelijk speelt regisseur Felix Van Groeningen helaas iets teveel op safe en valt hij een beetje in de valkuilen van het genre, waardoor de film net niet de benodigde stootkracht bezit.

Overduidelijk door het succes van de Twilight-films 'geïnspireerde' verfilming van een vergelijkbaar boek. Gelukkig is het ditmaal wel wat luchtiger en meer ironisch van opzet, met in de cast zwaargewichten als Jeremy Irons en Emma Thompson, die er lustig op los schmieren. Echt boeiend is het verhaal (en de uitwerking ervan) niet, maar de hoofdrolspelers kunnen ermee door en er is net genoeg visueel spektakel voorhanden om ervoor te zorgen dat je je als kijker niet verveelt.

Aangrijpende, prachtig gespeelde film over een cynische journalist (Matthew Rhys) die de opdracht krijgt om een profiel te schrijven over de geliefde televisiepersoonlijkheid Fred Rogers (Tom Hanks). Het is aanvankelijk even wennen aan de opzettelijk kinderachtige stijl van de film, maar al snel blijkt de functie hiervan en wordt je ingepakt door de vertolkingen. Hanks is goed als altijd, maar Rhys is hier echt subliem.

Spectaculaire live action-versie van de geanimeerde Disney-klassieker, die ik overigens niet gezien heb. De liedjes doen het niet voor mij, maar afgezien daarvan is dit een leuk en fraai vormgegeven sprookje. Decors en special effects zijn eersteklas (al is er sprake van iets teveel opzichtige CGI) en de hoofdrolspelers zijn innemend. Er is daarnaast een imposante stemmencast aangetrokken om alle gebruiksvoorwerpen in het kasteel overtuigend tot leven te laten komen.

Niet helemaal geslaagd drama, met evenwel een uitstekende en geloofwaardige rol van Gibson. Het script neemt helaas sporadisch teveel hooi op de vork en de film raakt uit balans op cruciale punten. Het bizarre uitgangspunt resulteert in een vrij originele en sympathieke film, maar het blijkt lastig voor regisseuse Foster om de juiste toon vast te houden. Door de korte speelduur vliegen de gebeurtenissen voorbij, waardoor alles vrij oppervlakkig wordt uitgewerkt. Jammer, want de film heeft zeker zinnige dingen te melden. Een meer subtiele en kleinere aanpak had waarschijnlijk beter gewerkt.

Mist de emotionele impact van Touching The Void, hoofdzakelijk omdat dit verhaal minder persoonlijk is. Visueel gezien ook een stuk minder spectaculair; alles is mooi in beeld gebracht maar het mist net dat beetje extra. Hier en daar ook wat aan de saaie kant, al is het laatste kwartier wel vrij aangrijpend. Als aanvulling op Touching The Void interessant, maar om een afknapper te voorkomen kun je deze Beckoning Silence beter eerst kijken.

Vermakelijke thriller waarin de dertienjarige Becky (de veelbelovende Lulu Wilson) de misdadigers te lijf gaat die het zomerhuisje van haar en haar vader binnenvallen. Verwacht geen Home Alone, dit is een extreem gewelddadig en bloederig werkje, goed gemaakt (vooral de montage is inventief) en spannend opgebouwd. Grootste troef is de aanwezigheid van komiek Kevin James, die hier een Vince Vaughn doet als de nare bendeleider. Voorzien van ruige baard, kale kop en een hakenkruis op zijn achterhoofd getatoeëerd is hij duidelijk op zoek naar een kleine carrièreswitch. Met succes overigens.

Boeiende documentaire over de legendarische zee-avonturier Jacques Cousteau, wiens baanbrekende films en tv-series de wereld voor het eerst lieten kennismaken met het leven in de oceanen. Zijn fascinerende leven komt uiteraard uitgebreid aan bod, maar ook wordt de nodige aandacht besteed aan de ontwikkeling die hij doormaakt als natuurbeschermer. Mooi opgebouwd en vormgegeven, zonder pratende hoofden en volledig opgebouwd uit archiefmateriaal en geluidsfragmenten. Bepaalde scenes zijn niet prettig om te zien (ook niet met terugwerkende kracht voor Cousteau zelf), zoals het gebruik van dynamiet in de vroege fase van zijn carrière en het doodknuppelen van haaien aan boord van zijn beroemde schip, de Calypso. Men wist destijds helaas niet beter.

Austen-moeheid ligt inmiddels op de loer, maar toch werd ik door deze film aangenaam verrast. Thema's, plotstructuur en sfeer kennen we inmiddels door en door uit de eerdere films naar Austen's werk, maar door de slimme insteek, de emotionele kracht van het verhaal, de uitstekende cast en het mooie camerawerk voegt de film toch weer iets waardevols toe aan het oeuvre. McAvoy is sterk als altijd, maar het is de doorgaans wat onopvallende Hathaway die hier de meeste indruk maakt in een sterke en naturel overkomende hoofdrol. En als je nog niet vol bent: recent is ook nog de tv-film Miss Austen Regrets gemaakt, met een vergelijkbaar verhaal.

De titel zegt het al; deze documentaire schept geen allesomvattend beeld van de legendarische rockband maar geeft vooral een gedetailleerd kijkje op de beginjaren, van oorsprong tot het eerste succes. Het had allemaal wel wat strakker gemonteerd mogen worden, bepaalde muzikale stukken zeuren wat mij betreft te lang door, maar ja, ik ben dan ook geen echte fan. De leuke interviews met de overlevende bandleden van het eerste uur maken in ieder geval veel goed. Knap ook hoe het interview met de in 1980 reeds overleden drummer John Bonham in de documentaire zit verwerkt. Dit zorgt tegen het einde zowaar voor een mooi emotioneel moment.