Meningen

Eersteklas documentaire, knap opgebouwd rond oude interviewfragmenten van eind jaren '90, toen de band nog compleet was. Inmiddels is alleen Barry nog over en het verlies is voelbaar. Niet zelden is de documentaire dan ook behoorlijk aangrijpend. Gelukkig valt er ook veel te lachen en te genieten van geweldig archiefmateriaal en natuurlijk veel mooie muziek. En uiteraard komt ook de periode rond de release van Saturday Night Fever, de defintieve wereldwijde doorbraak van de drie broers, uitgebreid aan bod. Een prachtig overzicht van de carrière van The Bee Gees.

Complexe film- iets te complex eigenlijk voor de beperkte speelduur. De vier gezinsleden maken ieder een behoorlijk radicale ontwikkeling door, maar niet alles wordt even goed uitgewerkt. De beste rol is voor Gere, die sterk akteert en een niet helemaal sympathiek maar wel begrijpelijk personage neerzet. Overtuigend in beeld gebracht met veel mooie visuele details, maar iets te vrijblijvend en dramatisch niet helemaal overtuigend.

Gemakzuchtig, simplistisch uitgewerkt wraakfilmpje met vooral een verspilling van degelijke akteurs. Statham slaapwandelt op de automatische piloot door de film heen, net als de meeste andere akteurs. Slechts Jeremy Irons weet nog iets van waardigheid te behouden. Maar wat doet hij feitelijk in een film als dit. Het eerste half uur is zo slecht nog niet, maar daarna zakt de film snel af naar een bedenkelijk niveau. Met betere aktiescenes (en minder lelijke cgi) had dit nog wel iets kunnen worden, maar nu is het niet meer dan een onderhoudend niemendalletje. Regisseur David Ayer lijkt definitief de weg kwijt te zijn.

Pas de tweede film van Tim Burton, maar hier is zijn stijl reeds geperfectioneerd. Maffe morbide humor, kleurrijke personages, bijzonder kleurrijke decors en een heerlijk bizar script zorgen samen voor een zeer originele en vooral leuke film, die ook na bijna dertig jaar nog zeer goed te genieten is. Michael Keaton steelt natuurlijk de show, maar de hele cast is op dreef.

Lichte tegenvaller na zoveel jaren wachten, maar gelukkig heeft deze sequel zeker zijn momenten. De leuke cartooneske visuele stijl is behouden en Michael Keaton is in vorm, ook al had ik veel meer van hem willen zien. Dat is direct het voornaamste probleem van de film. Er zijn teveel plotlijnen en teveel personages, waardoor de titelfiguur een beetje ondergesneeuwd raakt in zijn eigen film.

Aanvankelijke intrigerende, maar al snel nogal vergezochte en gekunstelde thriller met een onwaarschijnlijk plot dat steeds maller wordt naar het einde toe. De eersteklas cast geeft het geheel enige meerwaarde, maar de film heeft uiteindelijk te weinig om het lijf om te blijven boeien. Niet vervelend, wel erg doorsnee.

Redelijk effectief horrorwerkje, met een aardig plot en genoeg creepy scenes om je bij de les te houden. Bepaalde details neigen meer naar fantasy dan horror, waardoor de spanningsboog niet overal even geslaagd is, maar dit zorgt er tegelijkertijd wel voor dat de film zich enigszins onderscheid van de meeste genregenoten. Best oké.

Dit begint zo langzamerhand een indrukwekkende reeks films te worden. Dit derde deel, tegelijkertijd romantisch en wrang, is ook weer uitstekend. De relatie tussen Hawke en Delpy is intussen negen jaar verder en de eerste huwelijkscrisis dient zich aan. Het begin is een beetje wisselvallig, vooral door een aantal lange scenes met een reeks andere personages, die feitelijk niets toevoegen. De films zijn altijd het beste geweest wanneer de focus puur ligt op het spel van Hawke en Delpy, beiden hier weer voortreffelijk. Gelukkig maakt het laatste uur heel veel goed.

Leuke film, met een helemaal niet onverdienstelijk zingende Keira Knightley. Mark Ruffalo als uitgerangeerde producent, wanhopig op zoek naar een comeback, is tevens goed op dreef. Het verhaaltje is soms iets te zoetsappig en vergezocht, maar de sfeer is zo raak getroffen, de personages zo sympathiek en de muziek zo lekker dat de film uiteindelijk geen kwaad kan doen. Maroon 5 zanger Adam Levine heeft een belangrijke bijrol. Ook hij doet het lang niet slecht.

Mooie film, qua plot niet echt bijzonder, maar wat betreft emotionele lading en akteerwerk eersteklas. McGregor en Laurent zijn prima in de hoofdrollen, maar de persoon die echt indruk maakt is Christopher Plummer, die met een relatief kleine rol de hele film naar zich toetrekt. De film weet sentiment grotendeels te vermijden en ontroert juist op kleine, subtiele momenten. Regisseur Mills slaagt er visueel tevens in iets bijzonders van de film te maken, vooral in de subliem gemonteerde en vindingrijke intermezzo's, waar McGregor allerlei grappige en schrijnende zaken observeert. En dat hondje is fantastisch.

Sfeervol, mooi gemaakt en goed gespeeld, maar al met al is deze remake van de gelijknamige Clint Eastwood-film uit 1971 behoorlijk overbodig. Er wordt weinig nieuws aan de plot toegevoegd, behalve dan dat de gebeurtenissen nu meer worden getoond vanuit vrouwelijk perspectief. Nieuwe inzichten levert dit echter niet op. Het kabbelt allemaal aangenaam genoeg door, maar na afloop kun je als kijker weinig meer doen dan de schouders ophalen.

Michael Douglas is geweldig als Liberace in deze, naar verluidt laatste, film van regisseur Steven Soderbergh, gemaakt voor kabelzender HBO. Matt Damon is ook uitstekend, al is hij opgezadeld met een meer standaard personage. Natuurlijk zijn het de meer over-de-top elementen van de plot die het leukste zijn, daar kunnen we eerlijk over zijn. Afgezien daarvan is het een nogal standaard uitgewerkt liefdesverhaaltje, dat hier en daar wel wat doet denken aan het veel betere Boogie Nights. Een paar leuke bijrollen overigens, van onder andere Dan Aykroyd (lang niet meer gezien!) en een hilarische Rob Lowe.

Degelijke maar weinig diepgravende documentaire over de veelzijdige Eddie Murphy, wiens carrière inmiddels bijna 50 jaar beslaat. Iets meer zelfkritiek had geen kwaad gekund, zo komen zijn vele flops eigenlijk niet aan bod, maar gelukkig valt er desondanks veel te genieten. Vooral de jaren '80 zijn goed vertegenwoordigd en dat was toch absoluut zijn beste periode. Murphy zelf is een aangename verteller en de documentaire bevat veel leuke sketches en filmfragmenten.

Eindelijk weer eens een gedenkwaardige rol van Robert De Niro in dit overwegend interessante drama. De verhaallijnen zijn niet overal even goed uitgewerkt en de film loopt soms wat vast in navelstaren en somberheid, maar het sterke akteerwerk van de hele cast en de verfrissende niet-sentimentele toon van het geheel zorgen toch voor een meeslepende kijkervaring. De Niro trekt de meeste aandacht met zijn vuilgebekte, racistische en politiek incorrecte personage, maar Paul Dano als zijn getergde zoon is ook goed op dreef. Dano is sowieso al zijn hele carrière goed bezig en hij wordt alleen maar beter.

Qua verhaal best de moeite waard, maar visueel is de film helaas niet altijd even geslaagd. De animatie is wat aan de vlakke en saaie kant, met hier en daar spectaculaire aktiescenes. De 'jags' (enorme wormen van kolkende massa's metaal) zien er fantastisch uit, dat wel. Een iets hoger tempo en een kortere speelduur had de film ten goede gekomen. De soundtrack van Paul Oakenfold is overigens vrij nietszeggend.

Goedbedoeld maar te gekunsteld en oppervlakkig, dit portret van levens in het Belfast van de late jaren '60. De jonge hoofdrolspeler (Jude Hill) akteert veel te zelfbewust en hij is omringd door een degelijke maar weinig effectieve cast, opgezadeld met nogal clichematige dialogen. Alleen Ciaran Hinds als de opa maakt de nodige indruk. De film is mooi geschoten in zwartwit, met leuke korte uitstapjes naar scenes in kleur, maar inhoudelijk is dit meer een sprookje dan een treffend tijdsbeeld.

Sfeervol en goed gespeeld, plus een vette soundtrack van Soulwax, maar de plot van dit belgische drama laat flink te wensen over. Vooral naar het einde toe breekt dit behoorlijk op. Het aankijken waard, maar met een speelduur van ruim twee uur gewoonweg te lang.

Niet bepaald origineel, deze kantoor-variant op Battle Royale, maar wel lekker bot en behoorlijk bloederig. De langzaam escalerende sfeer wordt kundig in beeld gebracht door regisseur Greg McLean, die we nog kennen van het nare maar effectieve Wolf Creek. De soundtrack, met spaanstalige covers van golden oldies, is ook erg leuk gevonden. Wanneer de boel volledig los gaat is de film op zijn best, met een grote reeks gruwelijke moordpartijen en verrassende wendingen. Erg onderhoudend zolang het duurt, maar je moet er uiteraard niet te lang over nadenken.

Aardige hervertelling van het bekende sprookje, ditmaal voorzien van een wat meer duistere kant. Visueel bij vlagen indrukwekkend, zoals de meeste films van regisseur Christophe Gans, maar sporadisch neigt alles wel naar romantische kitsch. De plot is niet altijd even boeiend maar naar het einde toe wordt de film wel steeds spannender en interessanter. Er valt in ieder geval genoeg te beleven.

Vreemde maar op een bepaalde manier best fascinerende en originele low budget-film, die moeilijk te definiëren is. Laten we het maar een gewelddadig relatiedrama noemen. De abstracte cameravoering en het maffe kleurenschema zal niet iedereen aanspreken, net zomin als het sporadisch amateuristische akteerwerk, maar de film is knap gemonteerd en de personages bezitten wel enig charisma. Jammer dat het uiteindelijk niet zo veel om het lijf heeft. De Mad Max-aspecten van het plot wel zijn leuk gevonden.

Eersteklas documentaire over leven en werk van de veel te vroeg overleden komiek John Belushi. Aan de hand van geweldig archiefmateriaal en sfeervolle animatie-scenes, zonder pratende hoofden, wordt langzaam maar zeker een indringend beeld geschetst van de getalenteerde maar zwaar verslaafde Belushi, die op zijn 33e overleed aan een overdosis heroïne. Mooie anecdotes ook van mensen als Ivan Reitman, Harold Ramis en Dan Aykroyd.

Goedgemaakte, bij vlagen spannende russische oorlogsfilm over de strijd van het Rode Leger tegen een mysterieuze, superieure duitse tank. De aktiescenes zijn fraai in beeld gebracht en het onheilspellende sfeertje is knap getroffen. Eén en ander komt helaas krakend tot stilstand in de vreemde finale van de film, wanneer we opeens overschakelen naar een compleet andere setting, met personages die hoogdravend beginnen te filosoferen. Dat had beter gekund.

Vreemd genoeg nog niet eerder gezien. Maar ja, beter laat (54 jaar na dato) dan nooit, zullen we maar zeggen. Onverwoestbare klassieker, nog steeds meeslepend en bij vlagen zeer spectaculair. De beroemde wagenrace strijkt nog steeds met de eer, maar ook de rest van de film is de moeite waard. Het verhaal kent een aantal trage momenten, maar welke film van bijna 3 1/2 uur heeft die niet? Charlton Heston is perfect in de stoere en tegelijkertijd 'gevoelige' hoofdrol en ziet zich omringd door een prima supporting cast. Zal Gladiator, die hier duidelijk de inspiratie vandaan heeft gehaald, in 2053 ook nog een vergelijkbare indruk maken?

Doorsnee horrorwerkje, niet slecht gedaan maar wel erg middelmatig. Plot en personages kunnen er net mee door en de film profiteert van een spannende climax die tevens de nodige verrassingen voor de kijker in petto heeft, maar het kan de film uiteindelijk niet boven de grijze middelmaat van het genre uittillen.

Aardige australische oorlogsfilm, over de weinig bekende bijdrage van een groep australische tunnel-experts aan WOI. Visueel degelijk maar niet heel bijzonder; de film is duidelijk gemaakt met een klein budget maar weet dat aardig te verbloemen. Prima cast in ieder geval, met personages die je nu eens voor de verandering makkelijk uit elkaar kunt houden. Vlot gemaakt, spannend en overtuigend.

Een flinke miskleun van Paul Verhoeven, deze middeleeuwse versie van Showgirls. Al was die heel wat leuker. Hier vooral veel malle, dik aangezette toestanden rond een lesbische non (Virginie Efira) die allerlei onbestendige visioenen heeft en voor controverse binnen haar klooster zorgt. Veel naakt, dat wel, maar het kan de kitscherige en onhandige aanpak van het toch al flinterdunne materiaal niet goedmaken. Verhoeven's regie laat daarnaast flink te wensen over.

Sympathiek, zij het uiteindelijk iets te onbestendig drama over een chaotisch huishouden aan de rand van Rio De Janeiro. De focus ligt op moeder Irene, die dagelijks haar uiterste best moet doen om het gezinsleven in goede banen te leiden. De personages zijn innemend en er wordt degelijk spel geleverd, maar de afzonderlijke plotlijntjes stellen niet veel voor en het script kabbelt maar een beetje voort, zonder echte ups en downs. De luchtig in beeld gebrachte gebeurtenissen zijn best onderhoudend, maar blijven niet hangen.

Vermakelijke, lekker botte aktiefilm met een op het omvangrijke lijf geschreven hoofdrol voor Ma Dong-Seok. De film veert vernuftig heen en weer tussen lichtvoetige humor en meer dramatische momenten, maar wordt nergens te flauw of te serieus. De plot is niet heel bijzonder maar kan er mee door; de kleurrijke personages trekken de kar, met naast de charismatische Dong-Seok ook een aantal memorabele, bijzonder nare bad guys. Inmiddels is er ook een vervolg geschoten: The Roundup.

Te lang, met vooral de eerste helft erg traag en omslachtig opgebouwd, maar op gegeven moment beginnen plot en personages enorm te intrigeren. De subtiel onbehaaglijke sfeer is bijzonder knap getroffen, net als de langzaam opgebouwde spanning, die tegen het einde bijna ondraaglijk wordt. Dubbelzinnig en voor menig kijker vast niet uitleggerig genoeg, maar ik ging er volledig in mee. Knap gedaan.

Saaie bedoening, deze film over een britse geluidsman die wordt ingehuurd om de soundtrack van een italiaanse horrorfilm te verzorgen. De plot biedt niet veel meer houvast dan dat. Veel sfeer en dreigende geluidseffecten, maar het nogal claustrofobische geheel wil maar niet boeiend worden en de personages zijn te vlak om de film te kunnen dragen. Uiteindelijk kruipt alles naar een nietszeggend einde, waarna je je schouders maar eens ophaalt en denkt 'dat waren dan weer 92 minuten die ik niet meer terugkrijg'.