menu

Before Midnight (2013)

mijn stem
3,49 (714)
714 stemmen

Verenigde Staten
Drama / Romantiek
109 minuten

geregisseerd door Richard Linklater
met Ethan Hawke en Julie Delpy

Het vervolg op Before Sunrise en Before Sunset. We ontmoeten Jesse en Celine negen jaar later in Griekenland. Het is bijna twee decennia geleden dat ze elkaar voor het eerst ontmoetten in de trein naar Wenen. Voor de klok middernacht slaat, zal er een nieuwe episode in hun verhaal bijgeschreven zijn.

Trailer

https://www.youtube.com/watch?v=FSsIs_At6DQ

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat MovieMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe MovieMeter met je privacy omgaat.

zoeken in:
2,0
Pfffffff, vond er niks aan.

avatar van Fisico
4,0
Fisico (moderator)
De avond zit erop en ik heb de drie delen in één ruk uitgekeken. De vraag rest nu een beetje of het wel een goed idee was de drie delen na elkaar te zien. Ik ben eerlijk gezegd wat murw geslagen door de half filosofische dialogen. Na een kleine 5 uur ben je blij dat het koppel eindelijk is uitgepraat. Desalniettemin heb ik al die uren lang de magie blijven ervaren. En hiervoor kan ik alleen maar blij zijn.

Nu, ik heb het steeds over de dialogen, maar de chemie tussen Delpy en Hawke gaat verder dan alleen maar het gepraat. De blikken, de ondeugendheid, de verliefdheid, het speelse en de verstandhouding tussen beiden is en blijft magisch.

Maar Before midnight is helemaal anders van insteek dan de twee vorige delen. Het koppel is intussen gehuwd en naast de steeds boeiende conversaties zijn de gesprekken ook organisatorisch van aard. Net zoals in het echte leven gaan de meeste gesprekken tussen koppels met kinder over de kinderen. Ook een carrière, stukgelopen huwelijken, de was en de plas, de sleur, de kinderen, enz ... gooien voortaan roet in het eten en staan de liefde in de weg. Seks dient zelfs gepland te worden, zo blijkt. Maar zover komt het echter niet. Hoogoplopende ruzies over rollenpatronen en het vaderschap over een zoon die hij amper ziet, zetten de boel enorm onder druk.

De ruzie zelf echter vond ik erg geforceerd. Het zijn vaak opgekropte kleine ergernissen die ineens ontploffen in een nietsontziende explosie, maar toch. De locatie was wederom prachtig met de erg mooie rustige natuurbeelden. De dialogen verruimen zich in deze film eveneens tot andere koppels. Als afwisseling was dit alvast prima uitgekiend door Linklater. Alleen al het creëren van de reeks die wat doet denken aan Boyhood is vrij ingenieus.

Wederom is het einde open en wordt de kijker verplicht ook te reflecteren voor zichzelf. Hoe sta jij in je relatie? Neem je er de ongemakken en kleine kantjes bij? Of zou je er al sneller eens de stekker uittrekken? Wat is ware liefde en wie is voor jou dé ridder op het witte paard, als die al bestaat ...? Op naar 2022? Ja toch?

avatar van Kronos
4,5
Fisico schreef:
De ruzie zelf echter vond ik erg geforceerd. Het zijn vaak opgekropte kleine ergernissen die ineens ontploffen in een nietsontziende explosie, maar toch.

Daarom vond ik het juist levensecht. Maar het gaat om meer dan kleine ergernissen. Dat Jesse, nog in het begin van de film, in de auto aangeeft dat hij een oplossing wil zoeken om zijn zoon vaker te zien veroorzaakt een mijnenveld in hun relatie. Ook tijdens hun gesprekken met de vrienden aan tafel speelt dat al op. Als ze dan eindelijk echt alleen samen zijn is nog maar één verkeerd woord nodig die tot een explosie kan leiden.
Hoe snel de hele sfeer kan omslaan als er dingen verkeerd zitten vond ik herkenbaar. Ook hoe na enig gepraat de gemoederen plots bedaren, men weer tot elkaar komt, terwijl het even later weer prijs kan zijn.
Op het einde van de film is dan de enige voorlopige uitweg te zien; bewust een rolletje gaan spelen, om zo los te komen uit de rol van ruziënd koppel.
Hopelijk komen we in 2022 te weten wat het resultaat daarvan op langere termijn is geweest.

raju234
It was good movie

avatar van Mescaline
4,0
Mescaline (moderator)
Met deze derde (en laatste?) film uit de Before reeks gaat Linklater duidelijk meer de drama kant op, dit deed hij bij Before Sunset deels ook al maar in Before Midnight gaat het nog wat dieper. Het is een logisch vervolg op de reeks en voelt net als de voorgaande 2 delen weer erg realistisch aan. Dit derde deel is weer erg sterk maar voor mij persoonlijk toch de minste van de reeks, ik miste denk ik een beetje het aspect van het samen rondlopen en samen een stad ontdekken. De dialogen zijn gelukkig wel weer erg sterk, duidelijk te merken dat ze inmiddels een stuk feller tegen elkaar zijn geworden en eigenlijk het koppel zijn geworden waar ze in deel 1 nog grapjes over maakten. Maar tegelijkertijd, that's life, het loopt niet altijd zoals je het graag had willen zien.(Helaas.)

Ben benieuwd of Linklater in 2022 nog met een 4de deel gaat komen, van mij mag hij!
4*

avatar van IH88
4,0
“If you want love, then this is it. This is real life. It's not perfect but it's real.”

Linklater, Hawke en Delpy hebben met de Before films een unieke trilogie gemaakt. De combinatie van levensechte dialogen, de schitterende chemie tussen Hawke en Delpy, het aspect van iedere negen jaar even inchecken hoe het met de personages gaat en het decor (Wenen, Parijs, Griekenland) geeft je iedere kijkbeurt weer het gevoel alsof je zelf oude vrienden bezoekt die je al een tijd niet hebt gesproken.

Midnight is wat scherper, harder en minder romantisch als zijn voorgangers, maar daardoor wel realistisch. Jesse en Celine leven al negen jaar samen en hebben een tweeling, dus dat de toon anders is en dat er van romantiek wat minder sprake is komt niet als een verrassing. Ook moeten er grote beslissingen worden genomen. Verhuizen we naar Chicago? Zal ik van baan veranderen? Zijn we nog wel gelukkig? Tijdens de autorit (weergaloze scene) komen we gelijk te weten hoe het de twee vergaan is en waar ze beide staan in het leven. De gehele film voel je al iets broeien tussen de twee en de hatelijke grapjes worden steeds venijniger. In de hotelkamer komt dit tot een schitterende uitbarsting en ik zat verbouwereerd te kijken naar de verwijten die het voormalig ideale koppel elkaar toeschreeuwen. De dialogen zijn weer weergaloos, en met Griekenland is er voor een prachtig decor gekozen. De eindscene is geweldig gedaan, en hopelijk zien we Celine en Jesse in 2022 nog een keer.

2,5
Een pak minder dan de eerste 2 delen.

De film is inderdaad een pak minder romantisch. Het nieuwe is er duidelijk af en de magie is verdwenen. En daardoor ook voor mij uit de film.....

De dialogen tussen elkaar vond ik een pak minder, komt waarschijnlijk door dat er niet meer echt die hartverwarmende romantiek is. Ik kon deze keer echt mijn gedachten niet bij de film houden en dan weet ik dat deze film gewoon niet het niveau haalt van de eerste films.

Realistisch, voor sommige misschien wel, maar dan ben ik persoonlijk niet meer geboeid voor naar deze 2 personages te blijven kijken, kon mij ook echt gewoon niet inleven. En dit voornamelijk door dat het er op neer komt dat ze elkaar hebben bedrogen, meerdere keren , wie weet? Jesse praat erover alsof het niets is, dat het zelfs bijna vanzelfsprekend...

Misschien hoopte ik terug teveel op die romantische dialogen , de subtiele aanrakingen , het liefdevol kijken naar elkaar.. maar neen, de film toont nu eens de andere kant van de liefde, en het sprookje wordt doorbroken ....

2,5*

avatar van Ste*
4,5
Je ontkomt er niet aan dat dit deel heel anders is dan de vorige twee. Ze zijn jaren samen, hebben kinderen, hebben offers moeten brengen om samen te kunnen zijn (vooral Jesse dan) wat onvermijdelijk voor scheuren, schuldgevoel, spijt en wrok zorgt.

Ik schreef in mijn vorige review 7 jaar geleden; voor mij voelt dit niet helemaal aan als Jesse en Celine’s next chapter, maar eerder als ‘Celine’s gone crazy’. Voor mij is zij toch duidelijk wel degene die onredelijk haar ontevredenheid, schuldgevoelens en onzekerheden op Jesse afreageert terwijl hij de redelijke van de twee probeert te blijven en de relatie wil redden.

Maar uiteindelijk draait het niet eens echt om wie er gelijk heeft en waar hun conflict over gaat. Het gaat vooral, in tegenstelling tot de twee vorige films, over hoe een relatie en een liefde stand moeten houden als onvermijdelijk het echte leven er tussenkomt. Ik wilde eerst schrijven; deze film is een perfect voorbeeld van waarom je geen kinderen zou moeten krijgen wil je je relatie goed houden, en hoewel ik dat nog steeds óók waar vind, zou dat wat flauw zijn. Er zijn namelijk altijd wel dingen die voor conflict zorgen en na een kleine tien jaar samen is het per definitie anders dan bij die eerste ontmoeting. De kunst is alleen om die dingen enigszins los te kunnen zien van de liefde voor elkaar, en het lijkt erop dat Celine, verblind door frustraties die bij het leven horen, dat even niet meer kon.

Ik denk dat ik die insteek nu beter vatte dan de eerste keer dat ik de film zag, toen ik eigenlijk vooral teleurgesteld was over zoveel conflict en hoopte op wat Jesse en Celine-romantiek.

Ook het begin met de andere personages kan ik nu beter plaatsen. Met een gezin en een leven samen zit je niet meer in de verliefde bubbel van jullie twee, maar zit de echte wereld daar onvermijdelijk ook omheen.

Ik verhoog hem met een halfje, komt ook ongetwijfeld doordat ik nu zelf weer 7 jaar ouder ben, en de vorige twee films, samen met deze, nu ook weer met andere ogen bekijk en begrijp.
Ik bekeek deze trilogie in het begin behoorlijk door de romantische jonge ogen van Before Sunrise omdat ik zelf nu eenmaal zo oud was, maar die diepere laag die er in de andere twee delen bij komt is er bij mij nu ook. Dat zorgt er toch voor dat dit een zeer interessante trilogie is die (voor mij) meer is dan de films alleen.

4,5*

avatar van Kronos
4,5
Ste* schreef:
Voor mij is zij toch duidelijk wel degene die onredelijk haar ontevredenheid, schuldgevoelens en onzekerheden op Jesse afreageert terwijl hij de redelijke van de twee probeert te blijven en de relatie wil redden.

Hij houdt zich rustiger maar de redelijke van de twee uithangen terwijl je argumenten helemaal niet zo redelijk zijn wekt ook ergernis op. En ja, hij probeert het meest de brokken te lijmen. Maar wie heeft de meeste brokken gemaakt?

In zeker zin verkent deze trilogie de evolutie van de liefde, die bijna altijd begint met verliefdheid, met passie, waarbij de werkelijkheid schuilgaat achter een roze wolk. Als uiteindelijke de wolk langzaam oplost, of in een klap uiteenspat dan begint ... uhh ... liefde.

Liefde is een nogal ongrijpbaar begrip, maar enige mate van (zelf)opoffering is er zeker een onderdeel van, wat met gedeeld DNA (kinderen) iets vanzelfsprekender lijkt. Wat ik vooral uit de film herken, brengt weliswaar geen aardverschuiving teweeg, maar liefde vraagt bovenal het vermogen om het telkens weer samen opnieuw te (willen) proberen, wat uiteraard heel wat anders is dan "maar wat aanmodderen."

Afijn, in een relatie gaat het er niet om wie de meeste brokstukken maakt, om die dan op een weegschaal te presenteren, maar juist om die brokstukken te onderkennen en om ze vervolgens samen te willen lijmen. Het bijna religieuze element van vergeving zou ik eraan toe kunnen voegen, maar "da's logisch."

avatar van Kronos
4,5
Lijkt me eerder een godsdienstig element, de arrogantie van vergeven. Liefde neemt niet kwalijk dus valt er niks te vergeven. Het telkens weer samen opnieuw (willen) proberen zit verankerd in het vastgrijpen van verliefdheid. Liefde is loslaten. Wie in een relatie het gevoel heeft te moeten opofferen is wellicht bezig met ruilhandel in plaats van liefde. En natuurlijk gaat het er niet om de brokstukken te tellen. Het is alleen een mogelijke verklaring waarom Jesse zich redelijker opstelt, wil redden wat er nog te redden valt, het weer goed probeert te maken.

Kronos schreef:
Lijkt me eerder een godsdienstig element, de arrogantie van vergeven. Liefde neemt niet kwalijk dus valt er niks te vergeven. Het telkens weer samen opnieuw (willen) proberen zit verankerd in het vastgrijpen van verliefdheid. Liefde is loslaten. Wie in een relatie het gevoel heeft te moeten opofferen is wellicht bezig met ruilhandel in plaats van liefde. En natuurlijk gaat het er niet om de brokstukken te tellen. Het is alleen een mogelijke verklaring waarom Jesse zich redelijker opstelt, wil redden wat er nog te redden valt, het weer goed probeert te maken.


Die "arrogantie" zie ik in het geheel niet, evenmin het foutieve denkbeeld dat liefde "loslaten" zou betekenen, net zo min de misperceptie dat liefde beklemmend zou zijn. De vaak aangehaalde metafoor van een hand met zand is echter wel weer waar; wie krampachtig bang is "iets" kwijt te raken, komt met lege handen te staan.

Dan die vreemde associatie met "ruilhandel," die kan ik niet plaatsen, want met name (zelf)opoffering draagt geen enkele wederkerigheid in zich - liefde is immers onvoorwaardelijk (ik heb 't uiteraard over 't ideaal beeld).

"Liefde is loslaten?" Nou, ik geef toch de voorkeur aan "lijmen:" je verbonden voelen. En Jesse lijkt dat maar al te goed begrepen te hebben.

avatar van Kronos
4,5
Vergeven hangt samen met veroordeling, schuld en boete. Liefde oordeelt niet. Liefde is het oordelen loslaten.

Verliefdheid houdt gehechtheid en dus verwachtingen in. Als daar niet aan voldaan wordt zal de verliefdheid snel wegebben. Als de gehechtheid en de verwachtingen worden losgelaten kan er liefde ontstaan. Ongeacht of dit betekent dat men bij elkaar blijft in een romantische liefdesrelatie.

Dat liefde beklemmend zou zijn heb ik nergens geschreven. Geen idee waar je dat haalt.

Waarom zou iemand zich (zelf) opofferen als daar niets tegenover staat? Natuurlijk hangen er voorwaarden aan vast. Anders zou er geen reden zijn waarom je je wel opoffert voor de ene persoon maar niet voor de andere. Dat is dus het aspect van ruilhandel dat in relaties zit en niet voldoet aan het ideaalbeeld van liefde.

Wat aan elkaar is vastgelijmd is niet verbonden maar gebonden. Het ene zelf plakt aan het andere zelf. Liefde is loslaten want verbondenheid in vrijheid. Iets dat Jesse (die liever lijkt te willen vrijen dan het probleem onder ogen zien) noch Celine (die liever lijkt te willen ruziën dan het probleem echt uitpraten) weten waar te maken. Logisch, want mensen passen niet in ideaalbeelden. Misschien als ze in alle oprechtheid proberen het te benaderen kan er meer verbondenheid komen in de plaats van gebondenheid. Zo niet, dan zullen verwachtingen en verwijten de toon blijven voeren. Hoe het zal lopen krijgen we hopelijk in 2022 te zien.

Ik moet door het voorgaande denken aan de filosoof Alain de Botton, die stelde dat de mens "a broken species is," wat dan weer fijn aansluit bij "lijmen."

Afijn, ook over de liefde heeft hij veel zinnigs te zeggen:

https://www.youtube.com/watch?v=jJ6K_f7oSdg

avatar van macrobody
3,5
Het zijn de conversaties die het 'm doen. Ik vind het een memorabele reeks geworden en wat zal de titel van de volgende worden? Before The End?

avatar van milannn
4,0
Grappig hoe smaak kan veranderen. In 2014 gaf ik Before Sunrise een 2.5*, waarbij voor zover ik me kan herinneren de semi-filosofische gesprekken me toen niet echt konden interesseren en ik de romantiek nog niet zo echt voelde. Nu heb ik 'm herzien en de andere twee films voor het eerst gegeken en behoren ze direct tot m'n favorieten.
Individueel zou ik ze alle drie een 3,5* geven maar als geheel in de trilogie zijn ze zó goed dat dat te min is. De combinatie van de gesprekken, de romantiek en de sfeer/locaties met daarbij de chemie tussen Ethan Hawke en Julie Delpy is bijzonder. En hoe de trilogie ze dan door de jaren heen volgt is natuurlijk uniek.

Wat betreft deze laatste film voelde dit erg tragisch aan als je net vanuit de rooskleurige eerste 2 films bent gerold. De romantische spanning heeft plaatst gemaakt voor een negatieve spanning die ik constant voelde tussen de twee. Dan bevind je jezelf eigenlijk ineens weer in de soms bittere realiteit.

Hoe het verder zal gaan tussen hen mag de fantasie van de kijker invullen. Wat dat betreft ben ik wel erg benieuwd naar het eventuele vervolg waarover gesproken wordt. Die zou van wat ik heb gelezen pas ver na 2022 moeten komen.

Gast
geplaatst: vandaag om 15:56 uur

geplaatst: vandaag om 15:56 uur

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.