Before Midnight (2013)

Ja, er gebeurt zeker iets, maar dat is zoals je al zegt wat anders dan een plot. Deze film bevat naast vrij herkenbare en oppervlakkige gesprekjes van een stel dat in een sleur dreigt te komen ook aaneenschakelingen van cliches over de verschillen tussen mannen en vrouwen.

Beste Martinlun, zoals je zelf in je eerste post hebt gezegd heb je de film na een half uur versneld uitgekeken... kom dus aub niet aanzetten met opmerkingen als 'oppervlakkige gesprekken' of cliché's. Als je een praatfilm als deze versneld kijkt kan je hem evengoed niet zien.

Oppervlakkige gesprekken vind je in Nothing Hill, Runaway Bride etc., maar echt niet in deze film. Je zou dit wat mij betreft haast objectief kunnen vaststellen, al is het natuurlijk ook makkelijker om meer diepgang in een dialoog te krijgen als je die een half uur laat duren ipv 5 minuten.

Dat neemt niet weg dat je wel een aantal pijnpunten terecht aanhaalt, met name dat dit deel niet echt sterk is als op zichzelf staand (zonder de vorige twee films zal je dit weinig doen), en dat het eerste deel van de film het minste is. De film komt m. i. pas echt los wanneer Jesse en Celine in de hotelkamer zijn, al de rest ervoor is (niet altijd even noodzakelijke) context, en zal 'niet-volgers' van deze trilogie waarschijnlijk niet bepaald over de streep trekken.

Ja, Nothing Hill blinkt ook niet uit in diepgaande dialogen maar er zit tenminste een verhaal in, weliswaar flinterdun maar toch...dat kan ik nog altijd beter waarderen als een praatfilm zoals deze. Wat ik vind van die scene in het hotel ? Te langdradig, toen barstte bij hen en bij mij de bom : Ik begon me zo te ergeren aan die cliches die over en weer voorbijkwamen dat ik hem maar weer eens versneld afspeelde. Dat ik me vooral ergerde aan die Celine geeft overigens wel aan dat er heel goed geacteerd werd, dat is dan weer een plus.

Ik denk dat het met dit soort films is : Of je vindt het helemaal geweldig of je vindt het totaal niks en tot die laatste groep behoor ik dus.

Voor iemand die blijkbaar niet van praatfilms houd omdat deze in jouw ogen nergens over gaan is het opvallend te noemen hoe je ze zoveel tijd steekt in je eigen monoloog bij deze film.

Ik zeg monoloog want luisteren naar de argumenten van anderen is je onbekend.

Ik weet niet hoe de anderen er over denken. Maar aangezien je de serie klaarblijkelijk niet kent en halverwege een boek begint te lezen en ook nog eens pagina's overslaat op zoek naar, een Joost mag het weten welke gebeurtenis, is verder discussiëren over de totale inhoud en opbouw van het boek in mijn ogen weinig zinvol.

We zouden het net zo goed kunnen hebben over een overheerlijk kerstdiner wat wij vanavond hebben gegeten en jij niet omdat je er geen trek in had en gelijk bent begonnen bij het dessert.

Dit dessert vond je niet lekker en dus neem je maar aan dat het voor en hoofdgerecht ook je smaak niet waren.

Afgezien daarvan staat het jouw natuurlijk vrij de film de grond in te boren en doe dus wat je niet laten kunt zou ik zeggen.

Ik ken de vorige films niet. De dialogen vond ik wel interresant. Vooral hoe deze verlopen en hoe herkenbaar de wijze fan discussieren is tussen man en vrouw.

Na 30min afgezet, 30min te lang verspilt, miljaarde zeg. Dit moet echt wel één vd slechtste films ooit zijn als je dat al een film kan noemen, gvdm zeg, echt erg dit.

Ik kan je goed volgen hoor martinlun !

En ik kan me prima vinden in je argumenten waarom je deze film zo slecht vond.

Ik vond hem namelijk ook heel erg slecht.

Terwijl ik de vorige delen wel heb gezien.

De gesprekken gingen inderdaad nergens over en riepen bij mij net als bij jou vooral irritatie op.

Nee dit was voor mij ook 1 van de slechtste films die ik in lange tijd had gezien.

En ik vind dan ook dat jij deze film gewoon heel slecht kan beoordelen zonder de vorige delen te hebben gezien.

Gr tevelenco

De romantische rozengeur en maneschijn ingeruild voor de harde werkelijkheid van het ouder worden, verantwoordelijkheden en een wat ingedutte relatie. Slecht nieuws voor hen die wegsmelten bij alleen al de aanblik van het lieflijke koppel Hawke en Delpy maar wel een eerlijke insteek van Linklater en het duo, dat meeschreef aan de film. Hoewel ik uiteraard nog altijd 'een film achterloop' ook hier weer de nodige herkenning, knap hoe ze dat voor elkaar krijgen. Prijsdialoog blijft toch die tijdens de wandeling naar het hotel, dan komt weer even dat Before Sunrise gevoel terug, toch de beste in de trilogie.

3,5*.

Fantastisch leuk idee deze triologie met evenveel tijd tussen de delen als dat er telkens in het verhaal verstreken is.

Deel 1 (zonder te weten dat er een deel 2 was) boeide me omdat ik erg nieuwsgierig was naar de afloop, maar het was ook leuk te zien hoe twee vreemden elkaar in 1 nacht leerden kennen. (3*)

Deel 2 (wetende dat er een deel 3 is) vond ik een ongelooflijk saaie dialoog, maar mijn nieuwsgierigheid trok me er doorheen. Het einde vond ik tenekrommend onbevredigend. (2*)

En in dit deel 3 zit meer interactie, zowel tussen Jesse en Celine als met de andere personages.
Mooi om te zien hoe deze twee mensen in hun midlife op elkaar reageren en hoe het uiteindelijk toch allemaal goed komt (of in elk geval goed lijkt te komen, dat weet je natuurlijk niet)... (3.5*)

Het blijft uniek dit project.

De twee hoofdpersonen hebben een ongelofelijk goede klik. Daarom komt de zogenaamde realatie/huwelijkscrisis (waarom zijn ze in godsnaam samen...?!) nogal gekunseld over, en lijkt het er meer op dat de vrouw gewoon last heeft van haar maandstonden of is het de overgang? Man...... ze kan wel zeuren!

Het decor is deze keer vrij statisch, (waren ze maar uitgestapt bij de ruines) en de interactie voelt niet meer zo naturel als bij de vorige edities. Niet het beste deel dus, wat vooral komt door de keuze voor een huwelijk, met een crisis die geen werkelijke grond heeft.

Een film van enkel dialogen wordt rechtgehouden door twee prachtige acteurs en een herkenbare inhoud.

Spijtig dat deze teksten veel beter zouden overkomen in een boek dan in een vooruitstuwende film.

Ondanks dat is de verfilming prachtig in mekaar gestopt en raad ik hem niet af.

De spontaniteit van het gesprek draagt ook bij tot het volhouden van kijken tot het einde.

Geen andere delen gezien. Zal ook niet gebeuren.

3,0*

Vandaag heb ik de trilogie voltooid met deel III. En wederom ga ik deze film lager beoordelen dan zijn voorganger. Natuurlijk is de chemie tussen de twee acteurs er nog steeds en is de spontaniteit waarmee ze de gesprekken lijken te voeren heerlijk om te aanschouwen, maar het hele verhaal is een stuk minder. Zonder enige aankondiging zijn ze opeens getrouwd. Dat kon je op zich voelen aankomen, want ze zullen elkaar niet twee keer laten lopen. Hoe en wat de 9 jaar na Parijs zijn verlopen wordt niet echt bekend. Uit de gesprekken kan je wel dingen afleiden, maar ik had daar graag meer van te horen gekregen.

Vervolgens ontstaat er op de hotelkamer een hele andere sfeer. De romantische, gevoelige sfeer waar de films naar mijn mening op drijven verdwijnt voor een kleine huwelijkscrisis. Hawke en Delpy praten je er als kijker weliswaar goed doorheen, het is niet dat je je gaat zitten vervelen, maar voor mij had dit er niet bij gehoeven.

Het blijft zeker een interessante film die je zeker moet zien als je de vorige twee delen hebt gekeken, maar wel de minste van de serie. 3*

Prachtige film waarin Jesse en Celine op vakantie zijn in Griekenland. Bij dit derde deel kan inmiddels gesproken worden over een uniek project. Op het begin wijkt de film wat af van het concept van de eerste twee films door wat meer personages te introduceren. Maar de dialogen zijn opnieuw boeiend en sterk. Ook is het heerlijke spel vol subtiliteiten van Ethan Hawke en Julie Delpy een constante factor. Wellicht dat dit deel het minst romantisch overkomt, maar reëel is het wel.

Blijf geen grote fan van de Before-films, maar laat ik maar beginnen met de positieve dingen. Het acteerwerk tussen Hawke en Delpy is natuurlijk knap. De ellenlange shots waarin die dialogen plaats vinden maken het alleen maar verbluffender. Ook was ik natuurlijk benieuwd wat er nou in die 9 jaar gebeurd is. Heel wat! Maar dat stelde me ook teleur. Hawke en Delpy zijn behoorlijk onsympathiek geworden ! In de hotelkamer vloeien de frustaties er uit, terwijl zoals bij de meeste ruzies de aanleiding meestal maar onzinnig en onbegrip is. Al die quasi-intellectuele dialogen (het slaat gewoon in dit soort situaties) en een suf einde helpen dan ook niet mee om deze film echt goed te kunnen waarderen.

Van de drie was deze toch het interessants. Het einde is wel ietwat teleurstellend

Een matige drama/romantiek film...

Matige en langdradige verhaal...

Kreeg slaap van....

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Redelijk acteerwerk...

Bekende acteur Ethan Hawke ...

Prima achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Geen moeite waard...

Ik hoog op naar 4,5* zonder ze herzien te hebben, wat blijft deze trilogie lang nazinderen... Kan eigenlijk niet wachten om ze nog een keer te zien. Maar eerst Boyhood.

Over een andere boeg dit keer. Ik moest de eerste helft van de film erg wennen aan de andere opzet. Niet meer met z'n tweetjes, maar met de nodige bijpersonages. Ik had wel een beetje moeite met de discussies in de auto. Het voelde allemaal een stuk minder naturel aan dan in de vorige twee films.

Eenmaal op weg naar het hotel bloeit de film toch wel op, om in de kamer pas echt goed los te komen. Gevalletje 'life kicks in'. Waar de vorige twee films nogal rooskleurig waren is dit wel een logisch gevolg. Celine is vervallen in een enorme zeikerd, maar juist dat maakt de film ook wel weer erg sterk.

Ik denk dat ik Sunset wel de beste van de drie vind (tot nu toe). Nu maar een jaar of 8 wachten.

4*

Toch weer een knappe film van Linklater met twee even knappe acteurs in de hoofdrol.

Beiden blinken uit door de overtuiging waarmee ze, via de vele dialogen, het moeten duidelijk maken dat, naast hun charmante verliefdheid, slijtage zekerlijk kan opduiken en de handicap van vorige levens steeds aanwezig blijft.

Meerdere flukse discussies, maar de scène die het best zal bijblijven is het eetmaal met hun Griekse vrienden.

Ze hebben elkaar nog heel wat te vertellen na negen jaar relatie. Als Céline ergens onderweg roept, dat het spontane er een beetje af is, ben ik geneigd haar gelijk te geven. De basis is veranderd en dat werkt toch iets stroever. Voorgaande films konden teren op het romantische spanningsveld van twee mensen die in korte tijd alles van elkaar willen weten. Dat is verdwenen.

Dan nog is er dat natuurlijke in onnatuurlijke, maar aantrekkelijke karakters. Toch ben ik niet helemaal mee, zeker in de eerste helft van de film en dan vooral rondom dat etentje. Het is er dat er af en toe wat moeilijke blikken voorbij komen. Met de wandeling keert het terug naar z'n roots en met de neergaande zon heeft Linklater weer zo'n momentje te pakken dat blijft hangen.

Een kentering ook voor een vinnige afsluiter waar het idyllische en ook ietwat nobele laagje van de twee er wordt afschrobt en een bittere werkelijkheid aan bod komt. Verbaal vuurwerk, Delpy verandert in een pin, maar het is hier en daar net wat minder naturel (geschreven) dan eerder. Elkaar iets vertellen gaat blijkbaar soepeler dan het oprakelen van een gezamenlijk verleden.

Ik heb de film voor het eerst twee weken geleden gezien. En afgelopen weekend heb ik de drie films op drie avonden nog eens opnieuw gezien. Het niveau blijft wat mij betreft goed behouden.

Toen ik Before Midnight voor de tweede keer zag kwam het zelfs nog meer naturel over. Vooral de tweede helft van de film illustreert bijna griezelig perfect hoe een koppel dat al langere tijd bij elkaar is ruziet, over het verleden, het heden en de toekomst.

Probleem met Linklater: het Amerikaanse dat hij er almaar dikker op legt. Met de twee voorgangers had ik wat minder problemen, maar 'Before midnight' schetst relaties zoals ze niet bestaan, namelijk via oneigenlijke humor en sentiment. De inspiratie waarmee man en vrouw in dialoog gaan is fascinerend, maar ze wringt met de banaliteit van de context zoals Linklater die wil voorstellen. Het grootste probleem is echter niet het artificiële van de situaties, de context en de gespreksonderwerpen, maar bovenal dat de personages schijnvertoningen zijn geworden, geen representanten van een ideaal waarmee we onszelf allemaal tot op zekere hoogte kunnen identificeren - wel uitvergrote archetypes, helemaal onwerkelijk. Net daardoor redeneer je niet op volle toeren mee met de woordenwisselingen, dringt de diepte van het conflict dat zich ontspint niet ten volle tot je door. Mij lijkt het dat Linklater vooral "een trip" heeft willen draaien, en dat is deze film ook geworden...onderhoudend en hier en daar intelligent - overigens met veel chemie tussen Hawke en Delpy neergezet. Wat natuurlijk niet wegneemt dat 'Before midnight' zichzelf uiteindelijk voorbij stormt en een soapachtige apotheose bereikt, incluis de bijhorende hysterische crisis. Dat alles in ieder geval meer dan een genadeloos portret van de (on)mogelijkheden, de (ingebeelde?) verantwoordelijkheden, de schoonheid en de terreur die een langdurige relatie met zich mee kunnen brengen.

Pffft. Ondanks de uitgekiende cinematografie (best aantrekkelijk), voor mij een behoorlijk lange zit.

2,75*

Ondanks dat ik de eerste twee delen beide met 5 sterren had beoordeeld had ik geen bijzonder hoge verwachtingen van dit derde deel, ging ik er redelijk blanco in en hoopte ik gewoon op een lekker filmpje.

De dialogen waren dit keer minder sterk, maar toch was het erg plezierig om te volgen en ik genoot vooral van het hele sfeertje. Dus niet enkel de gesprekken, maar vooral ook van de mooie beelden en het rustieke en realistische dat de film biedt.

Dikke prima, ik vermaakte me en het was allemaal wel ruim voldoende voor een drie-en-een-halfje. Eigenlijk pas tijdens de laatste scène (hotel) - en elke scène duurt zo ongeveer een half uur - werd het voor mij plotseling briljant en heb ik enkele malen met betraande ogen gekeken. Ik kan me eigenlijk goed voorstellen dat je het echt helemaal niets vindt (behalve wellicht ontzettend saai), maar ik heb zelden een scène gezien waarin ik mij emotioneel zo goed kon inleven waardoor het me erg raakte. Ik neem aan dat iedereen die al lang in een relatie zit die in de loop der tijd zo zijn ups en downs heeft gekend wel veel kan relateren en deze acteur en actrice beelden dat perfect uit. Je gelooft het. Ik fantaseerde over een ander einde, maar het einde was eigenlijk juist perfect.

Een bijzonder eenvoudige film. Drie à vier scènes, wat mooie beelden, een simpel rustig muziekdeuntje die soms voorbij komt en wat individuen die elkaar spreken. Meer is het niet. Maar dat hoefde hier ook niet, want ik vond deze emotionele apotheose prachtig en aangrijpend in al haar eenvoud en realisme.

4.5*

Sterk, realistisch en gedurfd.

De trilogie voltooid – of zou er nog een vierde (vijfde, ...) deel komen? Dit deel beviel mij in ieder geval het best (tot nog toe), met de boeiende dinerscène en de wandeling naar en door het dorpje van Delpy en Hawke. Met de ruziescène had ik wat meer moeite: uitstekend geacteerd, maar er werd zóveel onbekends overhoop gehaald over hun huwelijkse leven van de afgelopen jaren dat ik op een gegeven moment mijn "verbondenheid" met hun relatie verloor (met al die subjectieve verwijten over situaties die we nergens in flashbacks of anderszins getoond te zien krijgen, moest ik zóveel reconstrueren dat ik af en toe het idee kreeg dat ik tussen de tweede en de derde film een "drie-en-een-halfde" deel had gemist). Wel weer een mooi en zeer ontroerend slot: hoopvol zonder overdreven te zijn. Al met al een prachtige film en een zeer fraai slot van de trilogie / deel van de cyclus.

Hierbij is de trilogie voltooid met in mijn ogen het sterkste deel. De film gaat op een andere voet verder dan zijn voorgangers, het romantische spanningsveld heeft plaatsgemaakt voor de harde realiteit van het ouder worden. Vanwege de ongelofelijk sterke dialogen was de film ook zo voorbij. Een dikke 4.0*.

Goed.

De eerste twee delen zijn op zich al een afgesloten geheel. Before Midnight had zo maar het deel te veel kunnen zijn, maar is dat gelukkig niet geworden. De film bestaat maar uit enkele (lang uitgesponnen) scènes, maar kijkt toch weer prettig weg. Het begin voelt wat theatraal aan maar het laatste half uur is ijzersterk.

Ethan Hawke en Julie Delpy zijn dan ook een geoliede machine na de eerste delen. Het is eraan te zien. De dialogen zouden zo soapachtig kunnen zijn, maar voelen toch weer naturel aan dankzij hun spel. De ruzie is natuurlijk het hoogtepunt.

Na Wenen en Parijs situeert het verhaal zich nu ergens waar het rustig is. Het idyllische decor ondersteunt het verhaal prima en levert ook gewoon een leuke sfeer aan.

Geen idee of er een deel 4 komt, maar als deze de verwachtingen na de eerste twee inlost, moet een vierde deel m.i. de verwachtingen na dit deel ook kunnen inlossen.

3,5

De eerste twintig minuten (vliegveld, auto) waren om niet doorheen te komen. Had geen idee waar het over ging. Zeg maar het wie wat waar waarom. Het diner was wel pittig, en aangenaam om naar te kijken. De ruzie in het hotel bij vlagen briljant. De dialogen dan. En toen was de film ineens voorbij. Veel te snel. Dus negen jaar wachten op het vervolg?

Er klopt iets niet in deze film. Before sunrise uit 1995 (Jesse en Celine ontmoeten elkaar voor het eerst in Wenen) was een prachtige film. Amerikanen hebben de neiging van iedere succesvolle film een vervolg te maken. Dat heet commercie. In Before sunset zien ze elkaar bij toeval tien jaar later terug in Parijs. Tien jaar ouder en wijzer. Ze hebben elkaar dus veel te vertellen. Maar ik werd een beetje ziek van het gewauwel. Een overbodige film. Ook nog met de ongemakkelijke spanning dat de hoofdpersonen een keer met elkaar naar bed moeten. Nou, oké, op het nippertje dan.

Nu deel drie. Dus moeten ze elkaar na tien jaar weer ontmoeten. Dat is het format. Maar nee, dat 'nippertje' in Parijs had een tweeling tot gevolg en ze leven al tien jaar samen. En nu met vakantie in Griekenland. Waarvoor? Een evaluatie van hun relatie? Ze praten met elkaar alsof ze elkaar tien jaar niet gezien hebben. Vrienden regelen een 'romantisch samenzijn' in een hotelletje. Daar komen ze dus niet aan de romantiek toe, maar gaan ze een potje bekvechten over wonen in USA of in Frankrijk, over machtsverhoudingen in een relatie. Maar waar hebben ze het dan de afgelopen tien jaar over gehad?

De film eindigt op een terrasje aan het water. Ze zijn nog niet uitgepraat. Prima. Moeten wij weer negen jaar wachten om bijgepraat te worden. Voor mij hoeft dat niet. Al is Ethan Hawke een prima acteur en Julie Delpy een feest om naar te kijken (vooral haar tieten ). Ach, ik red me wel de komende jaren...