Before Midnight (2013)

Prachtige film, heel gedurfd om uitsluitend dialogen te verfilmen.

Ik denk dat de dialogen pas invoelbaar en herkenbaar zijn als je zelf ook al lang getrouwd bent, ups en downs hebt gekend, nog steeds verliefd bent op elkaar, gevoel voor humor hebt en niet voor elkaar onder doet in je relatie. En natuurlijk is het geen documentaire van zo´n relatie. Het is film, dus ingedikt, uitgeschreven dialogen, aangezet, opgesmukt, maar dat neem je op de koop toe.

“If you want love, then this is it. This is real life. It's not perfect but it's real.”

Linklater, Hawke en Delpy hebben met de Before films een unieke trilogie gemaakt en de combinatie van de levensechte dialogen, de schitterende chemie tussen Hawke en Delpy, het aspect van iedere negen jaar even inchecken hoe het met ze gaat en het decor (Wenen, Parijs, Griekenland) geeft mij bij iedere kijkbeurt weer het gevoel alsof ik zelf oude vrienden bezoek die ik al een tijd niet heb gesproken.

Midnight is wat scherper, harder en minder romantisch als zijn voorgangers maar daardoor wel realistisch. Jesse en Céline leven al negen jaar samen en hebben een tweeling dus dat de toon anders is en dat er van romantiek wat minder sprake is mag geen verrassing zijn. We treffen ze sowieso niet op het meeste gunstige tijdstip want er moeten grote beslissingen worden genomen. Verhuizen we naar Chicago? Zal ik van baan veranderen? Zijn we nog wel gelukkig? Tijdens de autorit (weergaloze scene) komen we gelijk te weten hoe het de twee vergaan is en waar ze beide staan in het leven. De hele film voel je al iets broeien tussen de twee en de hatelijke grapjes worden steeds venijniger. In de hotelkamer komt dit tot een schitterende uitbarsting en ik heb met open mond zitten kijken naar de verwijten die het voormalig ideaal koppeltje elkaar (oké, vooral Céline) toeschreeuwen. Jesse is de rationele van de twee en Céline is erg emotioneel en wat onredelijk. Dit kan ook zijn omdat ik een man ben en mij wat meer kan identificeren met hoe Jesse met de situatie omgaat. De dialogen zijn weer waanzinnig en uit het leven gegrepen en Griekenland is een prachtig decor waar je eigenlijk gelijk naar op vakantie wilt. Midnight laat zien dat zelfs Jesse en Céline niet ontkomen aan de alledaagse problemen waar ieder stel mee te maken krijgt. De eindscene is prachtig gedaan en geeft mij hoop voor de toekomst van deze twee iconische tortelduifjes. Tot 2022!

Ik dacht dat Céline op een gegeven moment juist heel duidelijk maakt dat de rationaliteit van Jesse helemaal niet zo rationeel is.

Ik heb deze dvd geleend bij de bieb...Aangezien ik geen relatie-man ben en allergisch ben voor microgevoelens en relatie-dialogen, vraag ik mij af waarom ik deze film gehuurd heb....? Het lezen van de reacties hier sterkt mij in mijn twijfel.... ( doe mij maar een Rambootje...lol) Bedankt Moviemeters voor jullie recensies.... ik geef het 30 minuten een kans.

Dat wordt he-le-maal niets vrees ik Frans, als ik het zo lees

Heftig einde van een geweldige trilogie.

Weer negen jaar later, waar zullen ze staan? Zelf verwachtte ik dat Jesse uiteindelijk die vlucht alsnog zou halen, het leven met zijn vrouw nog serieuzer zou nemen en negen jaar later met Celine zou reflecteren op wat geweest had kunnen zijn. Als vrienden.

Niet m'n beste voorspelling. De twee zijn een serieus stel, met kinderen en al. En het lijkt allemaal behoorlijk rooskleurig te zijn. Celine en Jesse klikken nog even goed als achttien jaar eerder. Ze vullen elkaars verhalen aan, luisteren aandachtig naar de ander, zijn nog steeds dezelfde door seks geobsedeerde twintigers als vroeger.

Maar schijn bedriegt. In de hotelkamer komt hun échte verhouding naar boven; ze houden elkaar tegen. Direct denk je terug aan een paar uur daarvoor, toen door een jong, verliefd stel aan de eettafel hardop werd uitgesproken dat ze niet in eeuwige liefde geloven. Dat je twee personen bent en afscheid moet durven nemen als de wegen splitsen.

Fast forward naar de allerlaatste seconden van de trilogie: na een knallende ruzie gaat Celine plotseling toch weer mee in Jesses kinderlijke verhaaltje. Ze gaan hete seks hebben. Maar wat is het échte einde van de film? Leren ze elkaars tekortkomingen te accepteren? Krijgt Jesse pitty sex als laatste stuiptrekking van hun relatie? En nog belangrijker: wat zou beter voor ze zijn?

De vraag beantwoorden is vooral naar jezelf kijken: hoe sta jij in het leven? Geloof je in causaliteit? Het lot? Ware liefde? Durf je voor jezelf te kiezen, ondanks alle ballast?

Wat dat betreft is de trilogie in zijn geheel vooral een natuurlijkere extended version van Mr. Nobody (2009). Bijna één op één: in beide films wordt een trein (hoe cliché eigenlijk) letterlijk en figuurlijk gebruikt als symbool voor hoe "kleine" momenten je complete levenslijn al dan niet drastisch kunnen beïnvloeden.

Wat zou jij doen? Dat is de vraag die na afloop keihard door blijft donderen wanneer deze prachtige ervaring erop zit. Linklater gebruikt geen complexe structuren of warrige beeldspraak om die reflectieve vraag boven water te krijgen, maar doet dat door je het leven voor te schotelen, zo puur, mooi en lelijk als het is. Net als hij later in Boyhood zou doen.

Bijzonder knappe prestatie.

oke de hamvraag!

Moet je de eerste delen hebben gezien om dit deel goed te kunnen volgen?

Er zijn vast wel mensen die dat weten

Absoluut.

Oke bedankt!

Enigszins laat met antwoorden, maar ik vind van niet.

Ik heb in ieder geval alleen dit deel gezien en werd (zonder de achtergrond te weten) toch gegrepen door deze film.

Rehearsing Before Midnight

Je kunt deze film gemakkelijk 'dooddoen' met te zeggen dat het romantische prietpraat is.

Maar als je je gedachten op een rijtje zet, moet je toegeven dat er heel wat betekenisvolle waarheden in te ontdekken zijn. Je kunt ook alles doorpraten, maar als je te ver doorgaat kun je het ook kapot praten.

De gulden middenweg bewandelen is geen sinecure.

Vrouwen moeten maar eens uit hun hoofd zetten dat ze zich moeten opofferen.

Liefde is het mooiste dat er is.

We zijn tenslotte toch maar passanten en daar wil ik op toasten. (cfr. een passage in de film.)

De 'Before-serie' heeft iets uniek: de dialogen en het echt ouder worden van de acteurs.

Ik vind Before Midnight naar het einde toe rauw realistisch. Liefde is meestal een onhaalbaar ideaal. Die tragiek wordt hier trefzeker uitgebeeld.

Nou, ik mag niet hopen dat vrouwen die dit hebben gezien, Celine nog gelijk geven ook. Totaal onredelijk.

Wel weer een prachtige film geworden:

****1/2

P.S. blij dat ik single ben

In plaats daarvan zou je misschien beter hopen dat mannen inzien dat Jesse helemaal niet zo rationeel is als hij zelf graag wil geloven. Dan heeft Linklater iets duidelijk gemaakt. Maar dat was wellicht niet zijn bedoeling. Hij schetst gewoon iets van het onbegrip tussen vele mannen en vrouwen, waarbij de kijker, indien gewenst, in zijn/haar eigen gelijk kan blijven hangen.

En dat is inderdaad het knappe van deze film. Ik zat helemaal in Jesse, terwijl (hoogstwaarschijnlijk) vrouwen de kant van Celine kiezen. Daarom ben ik blij dat ik single ben. Geen gezeik aan m'n hoofd

Dat is mooi. Maar volgens mij is het nog mooier om te zien dat het helemaal niet gaat om gelijk hebben maar om begrip hebben. De tragiek van relaties wordt het scherpst in beeld gebracht als Jesse probeert weer tot elkaar te komen door een rolletje te spelen en Celine daarin mee te krijgen. Een kleine glimlach kan er uiteindelijk wel af maar hoe het afloopt blijft onduidelijk.. Ik ben benieuwd of Linklater er over vijf jaar een even sterk vervolg aan kan breien.

Ik heb alledrie de delen in de kerstdagen gezien met mijn ouders enkele jaren geleden, en naar aanleiding van de opmerkingen hierboven over kanten kiezen viel het mij op dat mijn moeder het nogal eens was met Celine terwijl ik aan het sympathiseren was met Jesse. Ook mijn vader was het meer eens met Jesse. Het wordt zeker tijd dat ik deze films weer eens ga herzien, ik denk er dan ook regelmatig aan terug.

Misschien binnenkort eens alle 3 delen kijken, zal wel een lange rit worden .

Vliegt zo voorbij.

Bij het "dialoogdichtheidsgehalte" van deze film steekt zelfs Woody Allen nog schraal af.

Ik ben na scène 1 ( ouder/kind gesprek op z'n Amerikaans, overclever dus) en tweede scene

( echtpaar gesprek in auto waar geen eind aan komt) maar afgehaakt.

Toch wel een vrij zware film met een sterk laatste halfuur, en eigenlijk is bij iedere film uit deze trilogie het laatste halfuur ijzersterk, maar heb ik in het begin / midden ook momenten waarop de aandacht tijdelijk verzwakt, en ik niet echt meer weet waarover ze het hebben voor een kleine minuut. En eigenlijk heb ik dat ook in het echte leven, zeker wanneer ze het over jobs hebben of beginnen filosoferen. En de films geven me keer op keer het gevoel dat ik tekort zou komen in het voeren van die dialogen die ik vaak niet zou kunnen verzinnen. Ik heb altijd het gevoel dat andere mensen "interessante" dingen kunnen vertellen die ze meegemaakt hebben, terwijl ik dat niet kan. Aan de andere kant toont de film ook wel de onzekerheid aan die men zal ervaren in een relatie, en die nooit weg zal gaan. Hoeveel keer heb ik Celine niet in een al dan niet andere vorm horen vragen of ze nog van hem houdt (Kunnen wij nog 56 jaar getrouwd zijn, zou je me nu aanspreken op de trein als ik daar nu zou zitten en je me niet kent, zouden we nog samen zijn indien we de tweeling niet hadden, enzovoort...). En dat vond ik wel opvallend, en ik begon het behoorlijk vervelend te vinden, en ik zou eerder begonnen zijn met inpraten / ruzie maken. Wat ik goed vind aan de Before films, is dat ze zo realistisch en herkenbaar zijn, maar tegelijkertijd is het nog altijd beter dan zoiets gewoon te beleven in plaats van ernaar te kijken (wat behoorlijk vermoeiend kan zijn). En verder verandert het glas van jouw televisietoestel langzaam maar zeker in een het glas van een spiegel, en ik denk niet dat die ervaring er één is die wij wel onder ogen willen komen. Het bericht uit die laatste tekstnote (van de time-traveller) lijkt wel aan ons allen gericht, but would it change anything?

TornadoEF5 mooie recensie. Hoewel deze film voor mij erg afwijkend is van de eerdere 2 films ga ik ook hier voor de volle 5 sterren!

Een filmtrilogie die ik telkens met tussenperiodes heb gezien. Deels door het toeval dat ik de films niet tegelijk in bezit had, maar misschien ook beter. Ik groeide halvelings mee en kan me nu beter aansluiten bij de films. Zoals wel meer mensen hier, vroeg ik me af wat het derde deel zou te bieden hebben na de vorige sterke films. Na de verliefdheid/romantiek komt de liefde en nu is er de liefde binnen een lang lopende relatie met 'spanningen' als carrière, gezien, exen, toekomst, ruimte voor romantiek, ... De vraag of dit het is. Waar de vorige ontmoetingen vooral de basis leken te zijn van dromen en een mooie toekomst is dat moeilijker als de uitgestippelde weg zo goed als vast lijkt te liggen. Kunnen we nog dromen en kan je dat nog met z'n tweeën of moet je elkaar loslaten?

Dit is een geweldig acterend koppel en opnieuw zijn de dialogen en de setting zo natuurlijk en boeiend. Heerlijke film die hier iets minder werkt dan de vorige films, maar de lat lag dan ook hoog. Weinig trilogieën kunnen op zo'n sterk derde rekenen. Als de makers het zien zitten en het script stevig is, mag er gerust een vierde deel komen.

Het elkaar idealiseren is in deze film duidelijk voorbij. De eerste helft toont een koppel dat een beetje belegen lijkt te zijn. Nog steeds met hoogdravende dialogen tijdens een wandeling (mooi long shot overigens), maar op de hotelkamer gaat het mis en spatten de vonken ervan af. Een ruzie die steeds harder en harder wordt, waarbij ieders wrok over de toestand van zijn of haar huidige leven op het bord van de ander gelegd wordt en waar er totaal niet stilgestaan wordt bij wat er bij de ander leeft. Totaal niet constructief en zonder dat ik het zelf heb meegemaakt voelt dat toch herkenbaar aan.Aan het einde lijken ze compleet met de hoofden tegen elkaar te staan, maar bindt zij plotseling in. En dat laatste komt voor mij onverwacht en voelt niet helemaal geloofwaardig aan.

Visueel wat mooier dan de vorige delen, maar dat komt wellicht ook omdat de film wat nieuwer is. Het gehele project is natuurlijk vrij uniek, karakters die over een tijdspanne van 18 jaar gevolgd worden. Het enige dat in de buurt komt is Boyhood, niet toevallig van dezelfde regisseur, en Love in a Puff/in the Buff/off the Cuff van Pang, al is overspant de laatste trilogie slechts 7 jaar. Het einde voelt dus niet helemaal geloofwaardig aan, waardoor als film dit laatste deel iets minder aanvoelt dan het vorige deel, maar niet genoeg dat het tot een lager cijfer leidt. Maar wellicht speelt de uniekheid van het project toch ook een beetje mee in mijn beoordeling. 3*. Wel benieuwd of er in 2022 een vierde deel komt.

In de herziening. Het blijft een genot om te kijken naar de chemie en samenspel van Ethan Hawke en Julie Delpy. Het oogt zo naturel, terwijl het waarschijnlijk allemaal goed ingestudeerd en gerepeteerd is.

Liefde is meestal een onhaalbaar ideaal ...

spanish dictionary

De film bestaat uit alleen maar gesprekken. Hele lange gesprekken. Eindeloos lang. Maar het zijn op zich wel interessante gesprekken met diepgang en gevatheid (beetje zoals à la Woody Allen maar nog sneller en gevatter) die vooral ook levensecht zijn (hetgeen ook de kracht van Boyhood (2014) - MovieMeter.nl is), al wordt het eindeloze gepraat wel wat vermoeiend. Tegelijkertijd weet de film de gesprekken toch ook te cumuleren met een ontwikkeling vanuit een gelukkige buitenkant (met een wat onecht gesprek bij vrienden) naar een innerlijke relationele crisis van Jesse en Celine, waardoor de film toch ook steeds boeiender wordt en zelfs in een soort van climax eindigt.

Goed gezegd. Film aangetast door het vermoeiende amerikaanse gevatheidsvirus.

Levensecht? Ik ben nooit dergelijke namaakgesprekken in het echte leven tegengekomen. Die absurde stortvloed van woorden moet interessant overkomen maar is slechts een gevolg en teken van gebrek aan inzicht.

De chemie tussen de twee hoofdrolspelers is van eenzame hoogte: bij elk woord, elke blik, elke minieme beweging wil ik geloven dat 't om een echt echtpaar gaat. Dat de hele stortvloed aan woorden een geënsceneerde opzet kent, staat buiten kijf, en onderscheidt de film (jawel; fictie) van een levensecht schouwspel. De gevatheid is op momenten bijna jaloersmakend; zo van "had ik dat toen en toen ook maar zo gezegd."

Afijn, gewoon in al zijn eenvoud een briljante film, vooral door het overdonderende acteer-geweld.