Before Midnight (2013)

Heel mooie film, maar ik stel me toch vragen bij het zogenaamde realisme waar deze films altijd voor geprezen worden. Natuurlijk is de ‘Before’ reeks veel realistischer dan Amerikaanse rom coms (nogal een open deur in heel wat recensies), maar wat is dat dan ook voor maatstaf? Het punt is dat ik Jesse en Céline nauwelijks als ‘echte’ personen kan zien en ze eerder als literaire constructen beschouw. Dat hoeft op zich echter geen probleem te zijn, want ik heb de indruk dat Linklater daar ook bewust mee speelt. Een interessant onderdeel van deze film is hoe Céline Jesse er steeds van verwijt dat hij hun ontmoetingen in zijn boeken overdreven romantiseert. Eigenlijk doet Linklater hetzelfde. Het overweldigende gevoel dat je van verliefdheid kunt krijgen projecteert Linklater op de hele werkelijkheid waarin Céline en Jesse zich in bevinden: elk moment is magisch, perfect, belangrijk en de personages zijn zich daar ook maar al te goed van bewust. Zelfs de minder aangename onderdelen van hun leven lijken ‘perfect’ in hun imperfectie. Neem nu bijvoorbeeld de uitwerking van het personage Jesse: in mijn ogen is het vooral een idyllische voorstelling van hoe Linklater (en veel andere mannen van een gelijkaardige achtergrond) zichzelf graag zouden zien: intelligent en belezen, maar tegelijkertijd toch zeker macho genoeg. Een goed voorkomen, maar allesbehalve gepreocuppeerd door uiterlijk.. Met als enige slechte eigenschappen dat hij een tikkeltje pompeus is en zich bij momenten nog teveel als een puber gedraagt. Het personage Céline heeft mij verder altijd een soort ultieme natte droom voor jonge Amerikaanse intellectuelen geleken: een vurige française die je op de trein ontmoet (vinden Amerikanen volgens mij een super romantisch voertuig) en waarmee je over kunst en literatuur kunt praten. De vele pittoreske settings in de drie films maken het geheel voor mij al helemaal eerder een escapistische fantasie dan een 'slice of life' voorstelling van romantiek.

Maar toch weet Before Midnight mij enorm in het verhaal te betrekken. Misschien ligt het aan de interactie tussen Delpy en Hawke, die over de jaren heen nog beter op elkaar ingespeeld lijken. In tegenstelling tot de vorige twee films moeten ze in Before Midnight impliciet de suggestie geven een doorgeleefde geschiedenis met elkaar te hebben, en daar slagen ze wonderwel in. Belangrijker nog lijkt me de sterke regie van Linklater. In zo’n een meanderende film als deze kan het cinematografische op de achtergrond geraken, maar wat mij betreft is het grotendeels aan Linklater te danken dat Before Midnight ‘werkt’. Zijn meticuleuze timing voor de opbouw van scènes, de perfecte keuze van locaties en de manier waarop er nadruk op details gelegd wordt, geven blijk van een filmisch genie. Al helemaal admirabel vind ik hoe Linklater altijd bescheiden blijft in zijn filmstijl en zichzelf weet te relativeren. “You’re no Henry Miller” zegt Céline op een gegeven moment tegen Jesse. Ik hoor vooral Linklater die er zichzelf aan doet herinneren “Richie, you’re no Roberto Rossellini”.

Ben wel heel erg benieuwd naar Before Midnight (2013) . Ben vooral benieuwd of er overeenkomsten zijn tussen Copie Conforme (2010) van Abbas Kiarostami en deze film . De trailer ziet er vooralsnog geweldig uit !

Exact. Dank voor deze heldere analyse. Nu ik mij compleet helder waarom in zo'n schurfthekel aan deze reeks heb.

Er komen nog meer clichees voorbij dan in alle Amerikaanse romcom's bij elkaar. Ik vind het echt in niks realistischer. Daarbij zijn beide personages echt vreselijk saai en oninteressant. Ik heb gelukkig ook een compleet ander ideaal beeld (van zowel mezelf als een vrouw) dan die vermeende Amerikaanse intellectuelen dat schijnbaar hebben. Want echte mensen zijn zoveel boeiender dan deze gestileerde 'ideaalbeelden'. Het is een nachtmerrie vol middelmatige kleinburgerlijkheid. Voor mensen die op vakantie elk jaar dezelfde camping bezoeken en dromen van een weekendje Parijs of Wenen, omdat ze zichzelf geen romantischer stad kunnen indenken. Fantasieloos!

Dat was al duidelijk, want dit was je 6de of 7de bijdrage in de 3-pagina's tellende reeks recensies van een film die je niet gezien hebt.

De meeste mensen die ik ken zijn alles behalve dat.

Daar sterft het van inderdaad, maar of die mensen ook dezelfde zelfreflectie hebben en hun zucht naar romantiek met de nodige zelfspot vergezellen betwijfel ik.

Het is duidelijk dat je After Midnight niet gezien hebt, want juist die zelfspot staat hier meer dan in de voorgaande films op de voorgrond.

ps: Yeyo ... wat is meticuleuze timing?

Als de (meeste) mensen die jij kent daadwerkelijk minder boeiend zijn dan dit prietpratende duo heb ik echt medelijden met je.

En als de zelfreflectie en zelfspot net zo clichematig is als de eerste twee delen (wat ik wel verwacht, aangezien het dezelfde nietszeggende typetjes zijn), heb ik ook weinig trek in deze. Maar laat ik er verder maar over op houden. Was enkel enthousiast dat er nu ook eindelijk een liefhebber aangaf dat het allemaal wel erg vol clichees zit. In tegenstelling tot hen die het roemen om de 'echtheid'.

Jeetje, wat komt dit bitter over. Het lijkt wel of je boos bent dat er mensen kunnen genieten van deze films. Waarom dan? Zit hier een verstopt trauma? Volgens mij zit er toch ergens een fascinatie bij je want anders had je niet de moeite genomen deel 2 te gaan zien.

Ik heb van deel 3 weer genoten. Natuurlijk is de setting niet 100% realistisch maar wel prettig herkenbaar en de film is duidelijk weer met plezier gemaakt.

Dat je de film niks lijkt, prima. Maar moet je dat nou 10x in dit topic komen melden? Ga de film kijken of hou er eens over op zou ik zeggen. Inhoudelijk ben ik het overigens totaal niet met je eens wat je kritieken zijn. Deze reeks valt juist op door het realisme en de menselijkheid. Dat je deze reeks schaart onder de standaard rom-koms is al veelzeggend.

Perfecte timing misschien is dat een anglicisme.

ja ja..nederland word steeds slimmer

Toen ik deel twee ging kijken, wist ik niet dat het iets met deel 1 te maken had. (Die had ik verdrongen.) Misschien ga ik deel 3 ook nog eens kijken omdat ik nog steeds benieuwd ben, waar velen zo enthousiast over zijn.

En een trauma is een groot woord, maar hou er gewoon niet van als mensen zich zo makkelijk laten meenemen dit soort onechtheid en het dan ook nog als realistisch bestempelen. Ben wat dat betreft misschien een beetje misantropisch ingesteld en het is juist het enorm naieve aan deze films wat mij stoort.

Ik schaar het niet onder standaard romcom's. Stel enkel dat het minstens zoveel clichees bevat. En natuurlijk zijn clichees veelal waar, maar in zo'n grote hoeveelheid gecombineerd heeft het niks met realisme te maken. Wat yeyo dus schreef.

Laat nou een van de appeals van deze hele serie zijn dat je je in die mensen herkent en dat je zelfs - zoals ik - met ze bent meegegroeid. Ik ben nooit meegegroeid met Sandra Bullock. Wat de een herkenbaarheid noemt, noemt de ander cliché. En laat een andere appeal van de serie nou zijn dat het allemaal zo waar is. Realistisch of niet, daar gaat het helemaal niet om (film is per definitie niet realistisch), het gaat erom dat het zo waar is.

Stel je voor dat er een romcom bestaat met twee protagonisten die allebei vreselijk interessant zijn en de hele film lang echt boeiende gesprekken hebben zonder een enkele chiché, de natte droom van Reinbo. Ik vind die film ongezien al helemaal mislukt.

(Ik vind "Before midnight" overigens geen romcom. Het is lichtvoetige Bergman. En je noemt "Scenes uit een huwelijk" ook geen serieuze romcom..)

Ik hou juist van de clichés in de Before-reeks, omdat ze bewust als zodanig worden gebracht en de twee hoofdpersonages er op een zeer aanstekelijke en doordachte manier mee spelen. Het parodieert eerder de romcom. Zie bijvoorbeeld de dubbelrol van Celine als dom blondje dat op die aantrekkelijke interessante auteur valt.

Maar van welke relatiefilm wordt jij dan niet zo verbitterd, Reinbo? Heb je voorbeelden van hoe "Before..." eigenlijk had moeten zijn?

Het realisme zit 'm hier denk ik vooral in het eerlijke en echte beeld dat Before Midnight van een langere en gecompliceerd geworden relatie toont (zoals Before Sunset over volwassenen ging die onder ogen moeten zien dat niet al hun dromen en verlangens zijn uitgekomen), en niet zozeer in de personages of gesprekken zelf. Natuurlijk voeren Jesse en Celine geen spontane dialogen, het kost waarschijnlijk maanden om ze zo scherp en komisch te schrijven, maar de thema's zijn uiterst herkenbaar. Door het fantastische spel en de chemie tussen de spelers is ook dit derde, serieuzere deel van hun relatie zeer geloofwaardig (en onvergetelijk). 4,5*

Ik kan even geen film bedenken die een grotere dialoog-dichtheid heeft dan Before midnight. Zelfs Woody Allen moet het hier denk ik tegen afleggen; de volledige 110 minuten worden volgepraat, met nauwelijks een rustmoment, nauwelijks een scene waarin iets gebeurt, in plaats van dat er gebabbeld wordt. Oeverloos, zou je kunnen zeggen.
Dat is overigens niet perse negatief bedoeld, want de kracht van de 'Before...'-trilogie is voornamelijk gelegen in de dialoog. Maar iets meer pauzes in het gesprek, al is het maar voor de natuurlijkheid, en vooral ook iets meer nadruk op filmische aspecten zou denk ik beter hebben gewerkt.

Dan over de inhoud. Ik ben het grotendeels eens met yeyo. De 'Before ...'-trilogie is eigenlijk gewoon hopeloos romantisch, maar op een wat subtielere manier dan we van veel films gewend zijn. Dat het met realisme maar weinig te maken heeft hoeft natuurlijk niet erg te zijn, integendeel, maar het lijkt alsof het drieluik wel enige pretenties heeft op dit gebied. Eigenlijk is ook Before midnight weer een slimme, romantische film voor de hoger opgeleide vrouw. Wat me vooral een beetje tegenstaat is dat Jesse toch als een soort romantisch ideaal overeind blijft, met z'n leuke grapjes, de terechte kritiek die hij geeft op het gedrag van Celine (terwijl hij haar natuurlijk volledig accepteert en onvoorwaardelijk liefheeft) en ook zijn bereidheid en vaardigheid om het bij te leggen. Aan de andere kant wordt Celine aan het einde als een soort gestoorde bitch neergezet. Dat in de laatste scène alles wel weer goed komt is ook onvermijdelijk en onderstreept de hardnekkig romantische ondertoon van de serie.

Vergeleken met films als In search for a midnight kiss, Scenes uit een huwelijk en zeker Blue valentine, ontbreekt de donkere rand, de onvervuldheid, de sleur, en daarmee is het drieluik zelfs eigenlijk één grote lofzang op de eeuwige liefde.
Al met al een leuk project, met bovengemiddeld goede films, maar geen cinema om wakker van te liggen.

So... It was one hell of a night we're about to have?

Ik blijf erbij: De Before-reeks blijft niets voor mij, al is dit deel het beste. Before Midnight is een film die bijna alleen uit dialoog bestaat. Niks mis mee, aangezien zijn voorgangers dit ook waren. De dialogen zijn realistisch en geloofwaardig. Het verhaal is niet zo speciaal als de andere twee Befores. Dit komt omdat Céline en Jesse elkaar steeds gezien hebben en inmiddels kinderen hebben. De bijzonderheid van de tijd is weg. Nu zijn de twee van elkaar weggegroeid. Denk nu niet dat dit slecht is. Integendeel, het is net iets anders dan de constante verliefdheid.

Qua verhaal moet je niet bij deze film zijn. Eigenlijk gebeurt er erg weinig in de film. Gewoon een avond in het leven van een koppel. De ruzie in de hotelkamer was de mooiste scène van heel de film. Dit komt omdat het erg herkenbaar is. De laatste scène is dan geweldig met een fantastisch einde. Gelukkig maar, want de rest van de film vond ik best saai.

Dat is nu iets waar elke Before last van heeft: De boeiendheid. De helft van de conversaties vergeet je direct weer. Het zijn dialogen die dagdagelijks voorkomen. Nu, ik weet dat niet elke film volgestopt moet zitten met actie, gore of zo, maar een beetje interessanter kon geen kwaad.

Het acteerwerk is fantastisch. Zowel Delpy als Hawke spelen de sterren van de hemel. Ze spelen erg overtuigend. Maar ook de regie is geweldig. De setting in Griekenland is leuk, maar het voelde niet natuurlijk aan. Alledrie de films spelen zich af in verschillende plekken op de wereld, dit komt niet zo overtuigend over.

Al bij al, een 2,5* voor de film maar nog een halfje erbij voor het leuke einde.

3*

Mijn "probleem" met dit derde deel is dat het koppel, of nee, de filmmaker zich te veel verliest in het vastleggen/zwelgen van/in irrationeel gebrabbel. Natuurlijk maakt het (oppervlakkig) indruk om twee mensen zich zo te zien verliezen in emoties (en daarbij nogal boute uitspraken doen), maar is het functioneel/interessant om dit tot in detail vast te leggen?

Ik was véél meer gecharmeerd door de wat lichtere, meer poëtische scènes met het grotere gezelschap - met als hoogtepunt de dinerscene

Het gevoel dat Linklater zich nu juist op de 'verkeerde' (negatieve) emoties richt blijft me een beetje bij, en dat is jammer. Alsnog een fijne film (natuurlijk) en het blijft een fantastisch concept!

Hawke gaat steeds meer lijken op en bewegen en klinken als Nick Nolte. Ben benieuwd hoe dat over 9 jaar is.

Probeer His Girl Friday van Howard Hawks eens. In vergelijking daarmee lijkt Before Midnight een stomme film.

Grappig, ik moest hier ook aan denken.

Voor het zien van Before Midnight heb ik de twee vorige delen ook nog even gezien en er viel me nog iets specifieks op, iets wat eigenlijk zelden bij die twee films echt belicht werd in besprekingen ervan, namelijk dat het naast romantische films ook in zekere zin wat droevige films zijn. Niet in een extreme zin, maar op een subtiele manier. Let eens op hoeveel er gepraat wordt over twijfels (vooral in deel 1) en over teleurstellingen (voornamelijk deel 2).De romantiek is een soort reflectiepunt, iets ideaals om naar te streven, iets dat goed is terwijl de rest van het leven niet levert. In Before Sunrise zijn Celine en Jesse zich ervan bewust dat relaties vaak op niets uitlopen en ze vaak bitter eindigen en hopen ze op beter voor henzelf. Hun ontmoeting lijkt dat te leveren, maar ik heb altijd gevonden dat het meer leek op een naïeve hoop. Niet dat ze niet echt verliefd waren, maar juist door veel te spreken over de twijfel merkte ik dat we niet te maken hadden met een simpele idylle. Een romantisch ogende stad is geen garantie voor een blijvende liefde en Before Sunrise voorschaduwde dat min of meer.

Before Sunset deed er nog een schepje bovenop door personages neer te zetten die al echt merkten dat van veel van de hoop die ze hadden 9 jaar eerder niets of te weinig terecht gekomen was. Het is echt een film over teleurstelling. De mogelijke romance bleef echter idyllisch, maar vooral omdat Celine en Jesse niet 9 jaar bij elkaar geleefd hebben. Het is ook een kwelling, die mogelijk gemiste liefde, een beetje zoals een ambitie een nachtmerrie kan zijn als je weet dat je hem had kunnen realiseren, maar het mis liep. Before Sunset was over een gemiste kans die misschien rechtgezet zou kunnen worden. Celine en Jesse zien in elkaar een perfectie waarmee ze de leegte in hun levens kunnen opvullen. Kritiek leveren dat deze films te romantisch zijn is voor mij het punt missen. Het gaat over ideale romantiek in contrast met teleurstellingen en hoe het eerste vaak overgaat in het tweede. Ze praten er zoveel over, het valt nauwelijks te missen. Maar Celine en Julie hebben een onmisbare klik, ze passen oprecht bij elkaar, dus geen wonder dat ze in elkaar veel hoop vinden. Tegelijkertijd moet er wel bij stilgestaan worden dat het tweetal in Before Sunrise en Before Sunset bij elkaar genomen nog geen 24 uur in totaal bij elkaar zijn geweest. In zo'n vroeg stadium is het erg makkelijk om nog een compleet romantisch beeld te hebben. De liefde is vaak op haar hevigst in het begin.

Before Midnight brengt dit verhaal gewoon tot zijn logische (voorlopige?) conclusie. Vooraf was ik er een beetje bang voor en wilde ik niet dat er een deel 3 kwam. Hoe kon dat deel immers gelukkig zijn? Net als de twee hoofdpersonen hoopte ik dat dit ideaal dat bereikt lijkt te zijn nooit zou eindigen. Wie wil er een film zien waarin Celine en Jesse ruzie krijgen? Enkele teleurgestelde berichten (overigens nog niet echt op MovieMeter) op het net lijken zowaar verontwaardigd te zijn dat we hier een film krijgen waarin het koppel met elkaar in de clinch raakt. Voor mij was het onvermijdelijk, wat juist de reden was dat ik hier tegenop zag. Het is niet zozeer dat de vorige twee delen aangaven dat het nooit ideaal zou lopen tussen de twee, maar meer dat de voorgaande films als observerend genoeg waren om te erkennen dat de dingen nooit zo lopen als je zou willen.

De verrassing is dat een film waarin er wel een scheur ontstaat tussen deze twee ultieme geliefden wel degelijk welkom is. Sterker nog, nu ik hem gezien heb vind ik hem essentieel. Dit is het deel dat voorgoed de hele reeks met de voeten op Aarde zet. In feite gaat het nog steeds om twee mensen die veel van elkaar houden, maar nu op een andere manier, met een tijd die de liefde wat minder hevig en wat gewoon heeft gemaakt. Er wordt erkent dat dit uiteindelijk teleurstellingen met zich mee brengt, dat je dingen tegenkomt die je niet ziet als je elkaar nog geen 24 uur kent en alleen met elkaar bent omgegaan in idyllische plaatsen. Before Midnight is de koude douche. ERCee schreef hier eerder dat Before Midnight en zijn voorgangers weinig donkere randjes hadden, maar het heeft juist lef nodig om twee films met een ideale relatie zo hard onderuit te halen als hier gebeurt. Niettemin doet Linklater het genuanceerder, zonder complete vernieting, dan Blue Valentine, een film die ik niet kon uitstaan omdat die juist zijn donkere randjes onsubtiel door je strot duwde. Ik vind Linklaters aanpak geloofwaardiger, zelfs al krijgen de meeste mensen niet zo'n mooie relatie als die van Jesse en Celine.

De fouten erkennen in de relatie tot aan een bijna-breuk, maar het toch terug te brengen naar een soort compromiseinde vond ik ook de enige juiste manier om deze film af te sluiten. We voelen dat het ergste nu achter de rug ligt en de personages mogelijk met elkaar kunnen groeien, nooit volledig voldaan, zeker niet ideaal meer, maar toch beter dan het ooit anders zou worden. De chemie is er nog steeds, zelfs nadat de passie is verdwenen. Volgens mij kun je op niet meer hopen. In dat opzicht is dit misschien nog steeds erg romantisch, maar er zit een onmiskenbare angel aan.

Ik lees ook vaak dat Jesse hier te veel als de held naar voren komt en Celine als een gek, iets wat ook op andere websites vaak blijkt. Ik vind dat een begrijpelijke maar onterechte kritiek. Jesse heeft gewoon veel minder te klagen, omdat hij in via zijn boeken in ieder geval een deel van zijn ambities waar heeft kunnen maken is hij minder bitter (plus, hij is een type dat makkelijk accepteert dat de dingen zijn zoals ze zijn, net als in de vorige films). Celine heeft echter een leven dat in het teken staat van het onderhouden van het gezin, in combinatie met een baan waarmee ze steeds niet bereikt wat ze wil bereiken (aan het begin wordt er weer een project afgezegd). Deze stress waar ze onder staat, haar grotere teleurstellingen in combinatie de beperkte paranoia die toch al in haar zat (zie ook de vorige films) zorgen ervoor dat ze extra op scherp staat hier en daardoor ook meer geneigd is lelijkere dingen te zeggen. Ik kon het wel begrijpen. De enige concessie die Jesse voor haar heeft gedaan is in Parijs gaan wonen (een grote concessie daar niet van). Als die wegvalt en ze met z'n allen naar Chicago verhuizen wordt het leven van Celine zoals het er nu naar uit ziet waarschijnlijk één grote concessie die in het teken staat van Jesse. Iets waar je best bitter over mag zijn, lijkt me.

Deze films blijven me raken, deze nieuwe niet minder dan de anderen. Dat het gewone romances zouden zijn of wat al te ideaal is maar half waar. Het is de droefheid waar de werkelijke kracht zit. Maar we moeten wel blijven geloven in de liefde, toch?
4,5*

Wow, kan niet geloven dat er een deel 3 uit is! Dat wordt ongetwijfeld genietengeblazen

Vind dat een beetje onzin hoor: een liefhebbende man die al bewezen heeft van alles voor je te willen opofferen, en dan een beetje gaan zitten turven wie de meeste concessies moet doen? Daarnaast, wat Jesse telkens al opmerkt; hij zegt helemaal niet dat ze persé naar Chicago moeten verhuizen, hij wil er alleen samen over nadenken.

Voor aanvang van deze film gisteravond in de bioscoop had ik het voorgevoel dat deze film voor mij wel eens een flinke teleurstelling zou kunnen worden. En dat werd het dan ook. Van het romantische in deel 1 en deel 2 was in dit Before Midnight niets meer te bespeuren. Alleen maar Kommer en kwel. Moeilijk doen om het moeilijk doen. Ik zag mijn mislukte huwelijk of relatie weer helemaal voor me. Als alle relaties er zo aan toegaan met eindeloos geleuter over concessies omdat men het maar niet met elkaar eens kan worden, dan kan ik alleen maar blij zijn dat ik na mijn echtscheiding - dat is inmiddels weer 30 jaar geleden - nooit meer aan een relatie begonnen ben. Tja, ik ben nu eenmaal superromantisch ingesteld. Lekker vrijen en verder geen moeilijke vragen stellen. Zo aantrekkelijk ik Julie Delpy in de vorige twee delen vond, zo afstotelijk vond ik haar in dit derde deel. Duidelijk dat het derde gedeelte van dit drieluik voor mij dus een vreselijke kwelling was waaraan maar geen eind leek te komen. Maar genoeg hierover. Deze film wens ik nooit meer te zien.

2,0*

Vind ik toch jammer, wibro. Uit je kritiek kan ik niet opmaken, dat de film niet goed gelukt is. Als iets een slechte herinnering oproept, maakt dat dit nog niet tot een slechte film. Opvallend trouwens hoeveel attractiviteit van de stemming afhangt en hoe snel dat kan veranderen.

Inderdaad, alsof de duvel ermee speelt

De Before reeks heb ik zeer hoog zitten, waardoor ik erg naar Before Midnight uit heb gekeken. Gelukkig heb ik de film nu dan wel eindelijk gezien. Recent heb ik al de twee vorige delen een herziening gegeven, waardoor ik er ook meteen helemaal weer in zat.

Before Midnight is erg goed. Na een paar minuten ben je al weer helemaal gehecht aan Celine en Jesse, die er weer een hele film lang op los praten met elkaar. Met als verschil dat een stel van die dialogen nu ruzies zijn, aangezien hun relatie in een sleur zit en ze zich storen aan bepaalde zaken van elkaar. Dat is wel even wennen, want in de vorige films leken ze toch een droomkoppel. Maar ook in de beste relaties kan het misgaan, dat blijkt maar weer eens op pijnlijke wijze.

Soms slaat de film wel een beetje door met alle ruzies en problemen en miste ik een beetje de romantische momenten uit de vorige films. Jesse zijn zoon en Celine haar niet geweldige carrière nemen belangrijke standpunten in tijdens de ruzies tussen de 2. Omdat je als kijker veel om beiden geeft neem je niet meteen een standpunt in, maar uiteindelijk lag mijn sympathie toch meer bij Jesse, omdat Celine wel erg als een op hol geslagen feeks neer werd gezet. Al valt het ook wel te begrijpen dat je niet zomaar naar een vreemd lang zou willen verhuizen. Alles in Before Midnight draait om compromissen maken. Of eerder het gebrek daaraan.

Tijdens de lange autorit, de wandelingen en de grote ruzie in de hotelkamer kom je te weten wat je moet weten over hun leven samen, wat er speelt, wat mis ging en wat anders zou kunnen. Ethan Hawke en Julie Delphy zijn weer fenomenaal en spatten van het scherm af. Hun emoties, gedrag, gevoelens...ze komen ontzettend echt en mooi over. De knallende ruzie in de hotelkamer is wel het hoogtepunt van de film. Alles komt eruit, op zeer overtuigende wijze. Als kijker zou je willen dat het op zou houden en dat ze weer romantisch gaan doen, maar dat zou ook wel weer vreemd zijn, want ze zitten in een fase dat je daar niet echt op hoeft te rekenen. Al laat het einde wel weer genoeg ruimte over dat het toch nog goed zal komen en dat we in 2022 nog een Before Morning ofzoiets gaan krijgen. Ik hoop er ieder geval erg op. Ondanks de wat andere sfeer in dit deel heb ik weer genoten van de gespreken, verhalen, de beelden en de muziek.

Tot ziens maar weer, Jesse en Celine...

Voorlopig maar 4*, maar dat kan na herziening best nog wel eens een halfje erbij worden.

4*

Ik vind het eigenlijk in alledrie de films vrij duidelijk dat Celine en Jesse eigenlijk helemaal niet zo goed bij elkaar passen. Jesse heeft duidelijk enkele karaktertrekken, waarmee Celine niet zo goed tegen kan (en omgekeerd ook blijkt vooral in dit deel) . Dat is overigens helemaal geen reden om niet bij elkaar te zijn en maakt het des te realistischer. Overigens zijn ze niet getrouwd.

Van huwelijk maar even relatie gemaakt. My bad.

Je hebt ook gelijk dat beiden van elkaar verschillen, ook in de vorige films al. Maar ze leken in die films de minpunten van elkaar te accepteren. Ze keken ook altijd tegen elkaar op. Juist daarom zal BM ook wel realistisch zijn, dat als de verliefdheid weg is en het over gaat in houden van (wat Jesse in BM een paar keer ook zegt), de problemen dan wat meer opvallen. Maar volgens mij zijn de echte problemen in BM niet zozeer hun eigen karakters, maar de situaties waar beiden in beland zijn. Jesse met zijn zoon, Celine met haar geplande carrière en artistieke hobby's.

Ik denk vooral dat de huidige situaties (en die zijn op die leeftijd, met kinderen en werk beduidend lastiger dan op jongere leeftijd) er vooral voor zorgen dat de karaktertrekken die ze altijd al hadden veel sterker naar voren komen. Celine was altijd al artistiek en ambitieus, maar heeft moeite om dat met haar nieuwe verantwoordelijkheden te combineren. Jesse maakte bijv. in Before Sunrise al negatieve grappen, als het op spirituele en culturele dingen aankwam. Deze twee houdingen botsten al, maar bij een zomerliefde stap je daar natuurlijk makkelijker overheen.

Jesse is nog altijd zeer met zichzelf bezig en heeft zich als schrijver wel kunnen presenteren, maar heeft nog altijd een probleem met het nemen van verantwoordelijkheid en lijkt zich slecht in de positie van iemand anders te kunnen inleven.

Overigens denk ik niet dat de film het einde van de twee hoeft te zijn. Het is duidelijk dat ze al jaren maar weinig tijd met z'n tweëen doorbrengen en alles wat zich in deze tijd heeft opgebouwd (plus het vertrek van zijn zoon, die zei dat het de mooiste zomer van zijn leven was geweest, ondanks dat dat niet zeer gemeend overkwam) komt er dan natuurlijk uit.

Ja, het ene zal het andere versterken. Maar ik denk niet dat ze nou problemen hadden gehad als de zaken rondom Jesse zijn zoon of Celine haar carriere niet speelden. Want in de vorige films kenden ze elkaars mindere eigenschappen ook al, alleen konden ze er toen goed mee om gaan.

Over je spoiler: waarschijnlijk blijven ze samen, al zou ik er niet van opkijken dat er over 9 jaar een vierde film komt waarin je mee krijgt dat ze destijds uit elkaar zijn gegaan, om in de vierde film elkaar weer samen te zien onder het mom ''echte liefde zal nooit verdwijnen''. Ik ben ook benieuwd of ze nog een nieuwe film maken. Het vervelende is wel dat we de komende pakweg 7 jaar er niks van gaan horen. Misschien dat ze daarna een aankondiging doen.