Before Midnight (2013)

Heel begrijpelijke relatie-issues en gefilosofeer over liefde. Fijn script en camerawerk weer. Het acteerwerk aan het begin van de film van met name een aantal Griekse acteurs haalde me nog een beetje uit de film in het begin helaas.. De discussies aan tafel bijvoorbeeld kwamen mij niet zo naturel over als zou mogelijk zijn. De jongste Grieken, Hawke, Delphy en de antropoloog waren prima verder. Maar bij de rest klonk het geregeld een beetje alsof ze hun lines al hadden geoefend. Daarom klonkt het mij niet spontaan genoeg, terwijl het zogenaamd natuurlijk spontane praat moet voorstellen. Ook als de dochters van Celine op het akkertje naar hun zogenaamde moeder kijken komt het totaal niet als moeder en dochters voor mij over qua acteerwerk. Voor een groot deel leunt de film op acteerwerk dus vind ik dit een beetje jammer.

Gelukkig werd ik in de tweede helft vrijwel als vanouds meegezogen, Delphy speelt daar ook consistent beter in haar rol vind ik, waardoor Before Midnight na het kijken toch een heel goede indruk achterlaat. 'Waking Life' van deze regisseur (waar Jesse en Celine ook even in voorkomen) is op het gebied van filosofieën nog wat sterker voor mij, al zou dat voor veel mensen vage onzin zijn, gaat dat voor mij juist wat verder. Daar is het ook veel breder, deze film is wel gefocuster, éénlijniger over relaties en wat concreter/toegankelijker voor veel mensen. Ook een pluspunt te noemen.

Het Before-drieluik als geheel is duidelijk sterk geworden, maar de eerste twee films ervan zijn voor mij nog iets magischer (zonder aan realisme te verliezen) dan de laatste voor nu. In de vorige werd meer open gelaten dan in deze vind ik en dat vind ik mooi. 4* (met kans op verhoging).

P.S. Als Celine zegt, nu is de zon verdwenen, zegt ze dit wellicht onbewust omdat haar liefde voor Jesse even weg lijkt te zijn voor haar, of is het de angst daarvoor. De zon is er in werkelijkheid natuurlijk nog steeds en haar liefde ook, soms is zoiets moois alleen minder zichtbaar.

Heel erg fijn. Niet het meesterwerk dat Sunrise was, maar wel iets beter dan het ook sterke Sunset.

Ging de eerste film over liefde en toekomstdromen, en ging de tweede over gemiste kansen; deze gaat over relaties en de realiteit van alledag. Er hangt dus een sfeer van nostalgie en vervlogen dromen over de twee. Jesse is nog steeds Jesse maar met een wat zwaardere stem (kijk de film met een fatsoenlijke bassinstallatie!) en Céline houdt haar meisjesuitstraling, al merk je dat ze iets ouder wordt in haar huid, alsmede haar French ass dit wat dikker wordt. En juist die verandering van thematiek maakt dit net iets beter dan deel twee dat vooral een herhaling van zetten was. Deze Midnight is weer wat frisser, alleen nog niet zo fris en sprankelend als Sunrise.

Ditmaal moeten de teksten ook iets anders worden geschreven. De vorige keren kenden beide elkaar niet, dus konden ze elkaar hun geschiedenis vertellen en kreeg de kijker dat direct mee. Nu kennen ze elkaar weer, dus je merkt dat af en toe een kunstgreep moet worden genomen. Overigens valt het mee dus daarover vallen lukt me echt niet. Verder blijft dialoog erg interessant, oprecht en doordat beiden hun eigen teksten schrijven (vast ook uit hun eigen leven) is dit geweldig goed te acteren. Natuurlijk weer in lange shots -die nu in breedbeeld zijn en weer net iets mooier en beter zijn gefilmd dan Sunset- waardoor de dialoog heerlijk naturel kan worden opgebouwd. Vooral in de hotelkamer explodeert dit. Typisch blijft dat het gesprek aan tafel bij hun gastheer (die is ook al dik door de 80 trouwens) net iets minder is van kwaliteit maar wel net iets te lang. Laat Céline en Jesse lekker alleen samen zijn, dan knettert het honderd procent. Verder is dat stukje Griekenland een mooie locatie, wederom idyllisch zoals ook Wenen en Parijs werden getoond. Overigens vond ik het naakt erg storend, hoe onschuldig ook. In de vorige films was dit ook weggelaten, en het leek niet helemaal in de sfeer van de film te passen.

Vooruit, vooral ook door dat dat heerlijke sfeervolle afsluitende nummer afgerond naar boven 4,5*. En op naar Before Noon (als dan de scheidingspapieren o.i.d. worden getekend?)

Een fascinerend portie cinema met zeer lange shots waarbij er met de verborgen camera gefilmd lijkt te zijn. Ik was bij aanvang niet meteen weggeblazen en de gesprekken leken in eerste instantie niet zoveel inhoud te bevatten maar ze hebben hier toch zeker iets unieks neergezet. Ik heb echt veel waardering voor die super lange opnames zoals in de auto. Hoe kunnen ze zoveel tekst onthouden? Of is het allemaal improvisatie? Jesse en Celine spelen erg mooi samen en komen overtuigend over als koppel. Vanaf de ruzie werd het nog wat intenser terwijl de charmante beeldvoering in stand bleef. Ik begon me wel te ergeren aan Celine door al haar idiote opmerkingen. Telkens weer als Jesse de conversatie in de goede richting wilde sturen begon zij weer allerlei problemen te maken. Doe toch eens normaal mens! Dit ligt echter niet aan Before Midnight maar het zal een man/vrouw issue zijn en het is geweldig hoe ze het hier onder de loep nemen. Fantastisch wanneer Jesse na de zoveelste dramatische uitbarsting rustig begint te klappen en vraagt of er een fanfare moet komen. Interessant en herhaaldelijk komisch om het zo allemaal mee te maken. Het einde is ook treffend afgewerkt op dat terras met die zogenaamde brief uit de toekomst.
Before Sunrise en - Sunset heb ik nog niet aanschouwt maar dat ga ik beslist nog doen want dit drama uit 2013 is alvast puik werk.

Mijn vader leerde mij ooit het woord "zeikfilm" Gelukkig dan hoef ik hier verder niet veel woorden meer aan vuil te maken.

Acteerniveau is weer van een superieur niveau.
Het verhaal daarentegen vond ik persoonlijk minder. Nu is deze ook als drama neergezet en de eerste twee als drama, romantiek. De romantiek miste ik dan ook en ik begon me zelfs te irriteren aan het gezeik van Celine Het realisme spat er wel vanaf natuurlijk.
Desalniettemin natuurlijk een must see als je de eerste twee delen zijn bevallen.

Helaas een stuk minder dan eerste twee delen, waarin meer plaats was voor romantiek. Eigenlijk kent de film maar vier, zij het lange scènes: de autorit, de eettafel, de wandeling en de hotelkamer. M.u.v. de eettafel gebeurt tijdens die scènes min of meer hetzelfde: een twijfelende, bitse Celine die de verschillen tussen haar en Jesse telkens weer probeert uit te vergroten. Zeer herkenbaar. Het paste alleen niet erg bij mijn verwachtingspatroon.
De dialogen en het acteerwerk zijn weliswaar prachtig, maar de film is naar mijn gevoel te zwaarmoedig en mist het sprankelende van zijn voorgangers.
Film verschijnt eind oktober (?) op dvd. Dan kan ik de drie delen nog eens naadloos achter elkaar bekijken. Misschien zal ik dan mijn oordeel moeten bijstellen.

Veel (dom) geleuter. Vooral de discussie in de hotelkamer schiet alle kanten op, de bedoeling natuurlijk. Mis toch 'echte' diepgang.

Wat een tegenvallende film, Ik snap echt niet waarom deze film zulke hoge recensies krijgt..

De acteerprestaties zijn wel erg sterk, Maar het verhaal miste alle meeslepend heid of ''echte'' diepgang.. het was gewoon een aan een schakeling van stom geleuter.... En nergens werd het echt romantisch of leuk..

Er zaten miss wel een paar kleine grappige herkenbare dingen in maar dat was het dan ook,

Kortomg, saaie lange praatfilm zonder diepgang

2* voor de acteerprestaties en 2-3 grapjes waar ik om kon lachen

Het is een mooi principe dat Linklater, Hawke en Delpy om de 9 jaar een nieuw verhaal vertellen rondom Jesse en Celine, maar de films worden er niet per se beter op. Waar ik Before Sunrise een betoverend en fascinerende film vond, kreeg ik dat gevoel bij Before Sunset al een stuk minder. En Before Midnight deed me eigenlijk helemaal niet zoveel.

Akkoord, Before Midnight bevat nog steeds een interessante vorm (een paar knappe lange takes), sterke momenten van dialoog en een duo dat inmiddels goed op elkaar is ingespeeld. Zoals het spannende van de relatie af is, zo voelt de film soms tamelijk leeg en vlak. Maar waar de momenten tussen Hawke en Delpy vaak nog wel oprecht en geloofwaardig aanvoelde, daar was die eetscène een vreselijke sequentie. Verschrikkelijk neergezet en geforceerd, met elk karakter die netjes evenveel aan het woord komt en iedereen komt met een mooi of inspirerend en vooral afgerond verhaal. Doet toch afbreuk aan het oprechte gevoel die de Before- films van Linklater hebben.

3 sterren.

Heb je deel 1 en 2 niet gezien ofzo? Anders zou je geweten hebben dat de film uit 99% dialoog bestond

Jup en die vond ik niet super, maar beter dan deze

Dat vond ik ook.

Eens. Dit is denk ik de praatfilm der praatfilms qua dialoogdichtheid, iets meer variatie qua tempo en actie had beter geweest. Op bepaalde momenten hoopte ik echt dat een van de hoofdpersonen de ander een mep zou geven of een glas wijn tegen de muur zou gooien, gewoon een (dramatisch) handelingsmoment om de eindeloze woordenstroom te onderbreken. Een beetje lucht voor de kijker.

Maar dat is de voornaamste kritiek want het spel van Delpy en Hawke is toch wel zo goed dat het over het algemeen een genot is om naar te kijken en meestal luisteren.

Dit begint zo langzamerhand een indrukwekkende reeks films te worden. Dit derde deel, tegelijkertijd romantisch en wrang, is ook weer uitstekend. De relatie tussen Hawke en Delpy is intussen negen jaar verder en de eerste huwelijkscrisis dient zich aan. Het begin is een beetje wisselvallig, vooral door een aantal lange scenes met een reeks andere personages, die feitelijk niets toevoegen. De films zijn altijd het beste geweest wanneer de focus puur ligt op het spel van Hawke en Delpy, beiden hier weer voortreffelijk. Gelukkig maakt het laatste uur heel veel goed.

Iets mindere afsluiter.

Het hopeloos romantische is er inderdaad uit, onder het mom van realisme zal het allicht wel steek houden maar vond het niet altijd even goed werken. Eerste uur is er eigenlijk nog niet zoveel aan de hand. Buiten wat blij geprik in beide richtingen lijkt het Hawke en Delpy goed te vergaan.

Laatste half uur keert de sfeer nogal scherp. Veel bits geruzie en vervelend gedrag van beide kanten. Vond dit stuk vooral een stuk klungeliger overkomen, het blije gaat Hawke en Delpy duidelijk beter af. Nu zijn de dialogen sowieso erg geconstrueerd (na Annie Hall al dit weekend heb ik er wel even genoeg van), maar dat werkt beter in het speelse dan het bitse.

Acteerwerk is meer dan solide, je merkt dat beide acteurs ondertussen erg sterk in hun rol zitten. Audiovisueel is het iets minder boeiend, al zitten de lange wandelingen best knap in elkaar. Iets meer sferische tussenposes had de film echter wel goed gedaan denk ik.

Met het einde had ik ook niet zoveer meer. Hawke is een beetje een klier, niet echt de romantiek die de twee vorige delen zo aangenaam maakte. Blijft verder wel een uniek project van Linklater (en veruit het beste wat hij gedaan heeft), maar vond de twee eerdere delen beter werken.

3.5*

Spectaculaire spanningsboog, met als climax de hilarische ruzie op de hotelkamer, die nogmaals bewijst dat July and Ethan gewoon perfecte tegenspelers van elkaar zijn. Helaas was het eerste deel wat minder, met uitzondering van enkele uitblinkertjes. Het idee om meerdere personages om hen heen te bouwen was op zich leuk bedacht, maar werkte naar mijn gevoel niet echt. Kan eigenlijk niet zo goed uitleggen waarom. Misscchien een combinatie van script/acteurs. Maar het verloop had zo een stijgende lijn dat ik tegen het einde van de film het begin al lang vergeten was.

Betreffende het einde, ik heb hier alle reacties gelezen en het valt me op dat niemand dit schijnbaar opmerkt:

Op het aller-allerlaatst, doet Celine toch precies weer dat typetje na van een 'dom blondje', zoals ze het aan de eettafel deed voor de grap? Jesse lijkt dit niet door te hebben of misschien toch wel? De film eindigt net te vroeg. Ik vond haar laatste woorden eerder verontrustend, dan dat het leek alsof de relatie weer verder zou gaan. Het zou zomaar kunnen dat Celine hem nog 1 nacht de beste seks wil geven, waarna in After Midnight de relatie toch eindigt. Of ze legt zich er inderdaad bij neer en gaat hem weer zogenaamd bewonderen. Ik vertrouw het in ieder geval voor geen meter dat de film eindigde met haar 'typetje'

Goed acteerwerk, erg goed gedaan zelfs. Verhaal is toch wel iets minder sterk in deze praatfilm. Het is allemaal wel heel herkenbaar maar echt bijzonder wordt het eigenlijk nergens. Beetje standaard man-vrouw gekibbel. Niet echt heel erg interessant dus. 3 sterren

Een erg mooi derde deel in de Before reeks, waarvan ik nu al hoop dat ze in 2022 een vierde deel gaan maken. Dit project is erg mooi, behoorlijk uniek en werkt daarnaast gewoonweg buitengewoon goed.

Ik had even moeite om erin te komen, maar na een kleine twintig minuten kwam dat heerlijke vertrouwde gevoel weer terug. Ethan Hawke en Julie Delpy hebben zo’n ongelofelijke sterke chemie met elkaar en zijn zo goed op elkaar ingespeeld dat die scenes wederom een genot zijn om naar te kijken. Beiden zijn weer jaren ouder en deze keer lijkt de realiteit al hun dromen van vroeger echt te hebben ingehaald. Vooral in de tweede helft worden diverse alledaagse en vooral ook erg herkenbare problemen geschetst en besproken en gaat het er soms zelfs behoorlijk fel aan toe. De dialogen zijn zoals altijd van een hoog niveau, al mist het ergens een klein beetje de magie die Before Sunset wel had.

De locatie beviel me deze keer nog meer dan de andere keren. Linklater houdt ervan om mensen met elkaar te laten praten tijdens een wandeling en brengt de mooie omgeving daarbij ook nog een haarfijn in beeld. Verder was het toch even een schok om te zien dat Celine en Jesse flinke ruzie kregen. Ik had het niet direct verwacht, misschien ook omdat ik er net iets te geromantiseerd naar keek, maar het maakte er alles niet minder boeiend om. Ik was even bang, dat het allemaal wel erg dramatisch zou eindigen, maar de laatste scene is hoopvol, al weet je natuurlijk nooit hoe het er over 9 jaar zal uitzien. Er kan in zo’n periode nog veel gebeuren.

Uiteindelijk is wel duidelijk geworden dat ook deze Before Midnight me weer geraakt heeft. Celine en Jesse zijn een fantastisch koppel. Een koppel dat uiterst geloofwaardig en realistisch wordt neergezet. Het maakt dit deel wat somberder en ook wat donkerder dan zijn voorgangers, maar zorgt er tevens voor dat het allemaal nog steeds erg fris blijft aanvoelen. Liefde blijft een bijzonder en geweldig fenomeen, dat is in ieder geval een ding dat zeker is.

4,0*

Nee hier hou ik echt niet van. Saaie film met ellenlange gesprekken.

Waar ik de 2 voorgangers tot mijn favorieten reken, geldt dat voor het vervolg zeer zeker niet. Ik vond met name het eerste deel van deze film, het groepsgesprek, enorm gekunsteld overkomen. Pas in de hotelkamer viel dat gekunstelde sfeertje er wat mij betreft af en voelde het gesprek echt naturel aan. Verder vond ik dat er te weinig werd gedaan met de mooie setting, alsof de schrijvers bang waren dat de kijker niet 2 dingen tegelijk kan doen. Gemiste kans. Maar mijn grootste punt van kritiek is dat ik het inhoudelijk nogal tegen vond vallen. Het zijn nogal wat open deuren die hier worden ingetrapt en waar ik bij de vorige delen nog wel eens een echt interessante quote of mooi inzicht tegenkwam, was dat hier geen enkele keer het geval. Wat overblijft zijn 2 acteurs die gewoon ontzettend goed spelen.

3 *

Die scène in die hotelkamer is zo fucking geloofwaardig. Echt.. vrouwen die zo irrationeel zeiken. God, wat vreselijk irritant is dat toch :-P

Laatste deel van de trilogie dus, en helaas niet zo bevredigend als de eerste twee.

Er zitten nog steeds boeiende en aardige dialogen in, maar wat de eerste delen zo aantrekkelijk maakte, die romantiek en vonk tussen de hoofdrolspelers, wordt hier wel vakkundig afgefakkeld.

Met name dus dat laatste deel in die hotelkamer wordt er wel erg veel slap geouwehoerd, deed me wat dat betreft denken aan Linklater's erg zwakke Tape, die zat al ook vol oeverloos gezever.

Met name Celine begon dermate te irriteren met haar volkomen onterechte en irritante gezeur dat ik het echt even gehad had.

Niet dat het verder slecht gedaan of geacteerd was, maar ik vond er gewoon geen bal aan.

Gelukkig bezat het eerste uur wel genoeg moois om te zien, met name de scene aan de eettafel was erg fijn.

Duidelijk het beste van de drie, juist omdat het meer aanleunt tegen de realiteit, met levensechte situtaties en conversaties. Ik kan het gegeven dat het niet meer 'het perfecte sprookje' is meer waarderen, de beste scene is dan ook in die hotelkamer. De muziek en locaties dragen overigens nagenoeg bij aan de sfeer. Heerlijke film!

Het derde deel.

De eerste twee vond ik erg goed indertijd. Deze derde viel me de eerste keer dat ik 'm zag toch wat tegen, en ik heb even een maandje afstand genomen en nog eens gekeken voordat ik het tijd vond om er iets over op te schrijven.

Waar de eerste twee delen vooral drijven op de verrassing, de romantiek, de scherpe observaties is het nu kennelijk tijd voor de volwassenheid en de relatie. Dat klinkt dan ietwat alsof dat dingen zijn die strijdig met elkaar zijn, en zo komt het in de film ook over. De observaties zijn in de dialogen in de eerste helft van de film beduidend minder scherp, maar zodra het venijn zich iets laat voelen worden ze wel wat hardhandiger - niet scherp in de zin van spitsvondig, maar scherp als in pijnlijk. Daarmee nog steeds interessant, duidend, wellicht zelfs leerzaam. Maar ik twijfel er wat aan of ik die les wel wil leren - als de prijs van een relatie het verlies van de romantiek is, doe me dan maar geen relatie, zou je haast gaan denken.

Technisch zit de film weer erg goed in elkaar, met minutenlange shots die zonder kennelijke moeite volgeleuterd worden. Dat leuteren wordt dan wel hoofdzakelijk door Jesse en Celine gedaan, de rest van de cast krijgt wel wat minder ruimte te verduren. In dat opzicht bijzonder knap gefilmd, en bijzonder knap gespeeld door Ethan Hawke en Julie Delpy - ook de interacties met hun omgeving tijdens dit soort scenes blijft volstrekt natuurlijk aanvoelen.

De tweede kijkbeurt een maandje later viel me overigens mee, ik zag er deze keer toch meer positiefs in. Over negen jaar de volgende aflevering, mag ik hopen.

Ik heb Before Sunrise, en in iets mindere mate Before Sunset, zo hoog zitten dat het misschien wat overdreven vormen aanneemt. Ik durfde deze film aanvankelijk niet eens te kijken, omdat ik bang was dat het te erg tegen zou vallen. Ik heb dan altijd nog wel de eerdere delen om van te genieten, maar toch, ik hoopte gewoon dat het met Jesse en Celine een kant op zou gaan waar ik tevreden over kon zijn. Want zelden, zeg maar gerust nooit, heb ik zo gehouden van een filmkoppel en de ontwikkeling van hun band.

Before Sunrise heeft me destijds lamgeslagen achtergelaten. Nog nooit had ik zo’n overtuigende prille verliefdheid in een film meegemaakt. Het naturelle acteren, de realistische spanning, de levensechte karakters. Het nam me echt totaal mee, en het werd in één klap een van m’n favoriete films. Before Sunset heb ik aanvankelijk dan ook uitgesteld omdat ik het gevoel van Sunrise vast wilde houden. Uiteindelijk toch eerder gekeken dan ik me had voorgenomen, en na wat lichte teleurstelling (weinig echte romantiek, terwijl ik daar wel op gehoopt had), vond ik dat toch ook weer bijna net zo’n sterke beleving.

En toen dus Before Midnight. Iets terughoudender was ik nu met mijn verwachtingen, om een teleurstelling zoals eerder te voorkomen. Dat was maar goed ook, want het begon meteen al met een heel ander uitgangspunt. Jesse en Celine zijn blijkbaar al even samen, dus ontluikende of spannende romantiek hoeven we (wederom) niet te verwachten. Even snel omschakelen is dat dus, want de pijlers waarop vooral Sunrise maar ook wel Sunset gebouwd waren ontbreken nu. De gedachte dat ze blijkbaar wel samen geeindigd zijn is een troost, maar op dat moment een kleine. Zien wil ik het! Als ik door deze films een ding geleerd heb is het wel dat ik blijkbaar een hopeloze romanticus ben, die niks liever doet dan wegzwijmelen bij en rooten voor koppels die elkaar willen en vervolgens krijgen.
Afijn, zei ik al dat mijn liefde voor hen overdreven vormen aanneemt?

Het is wat jammer dat er in het begin zoveel andere personages bijkomen, en voor scenes zorgen die weinig te maken hebben met hun relatie. Dat is ineens wel een heel ingrijpende stijlbreuk ten opzichte van de vorige twee films. Ik zie ongeveer wel wat Linklater probeert te doen, de gespreksonderwerpen proberen tussen de regels door grotere thema’s aan te snijden, waarvoor ik de film echt vaker moet zien om ze helemaal te kunnen duiden.

Gelukkig hebben we daarna een uur met Jesse en Celine samen.
Dat er uiteindelijk een ruzie ontstaat is allemaal goed en wel en had ik ook zeker aan zien komen, maar het is jammer dat Celine zo duidelijk degene is die zich onredelijk gedraagt. Daardoor wordt het nooit echt een ruzie die logisch aanvoelt of heel exemplarisch is voor een koppel of een fase in de relatie. We kijken bijna alleen naar een vrouw die op een of andere manier haar gram wil halen bij een man die zo redelijk mogelijk probeert te blijven. Niet helemaal Jesse en Celine’s next chapter, eerder Celine gone crazy. Verder moet ik de film vaker zien om echt de nuances te begrijpen van hun beider issues, dat lijkt me duidelijk. Ondanks dat dat Celine-elementje me een beetje stoorde is het uiteraard super meeslepend om te kijken, en kan er weer een heleboel uitgehaald worden.

Er is voor mij dus zeker het een en ander op de film aan te merken, en niet alleen omdat sommige dingen niet aan mijn verwachtingen voldeden.

Gelukkig is er ook een hele hoop wel fantastisch, wat er voor zorgt dat mijn uiteindelijke gevoel over de film toch positief is; het acteerwerk uiteraard, de manier waarop elementen uit de vorige films terugkomen, de liefde die er (goddank) nog wel een paar minuten te zien was, alle thema’s die aan bod komen, hun heerlijke chemie, en heel belangrijk: het einde.
Even vreesde ik echt dat Linklater voor de meest pessimistische weg zou kiezen, en we zouden eindigen met het einde van hun relatie. Gelukkig komt er net voor het einde een sprankje hoop, dat toch wel echt een heel fijne opluchting is voor de romantici onder ons. Ben heel erg blij dat ik positief kan terugkijken op de film, en redelijk positief over hun (voorlopige?) afloop.

Ben benieuwd of het hier eindigt, of dat we over 9 jaar weer een film krijgen. Persoonlijk hoop ik echt van niet. Problemen van een vijftiger zullen waarschijnlijk (maar ik kan het helemaal fout hebben) niet interessanter worden dan dit, en aan hun relatie valt wat mij betreft ook niet heel veel meer uit te diepen. Ik hoop dat Linklater de grootste vraag, hoe loopt het af met Jesse en Celine, nu echt aan de kijker overlaat. Mijn antwoord moge duidelijk zijn.

Mooi om gelijk weer dat realisme te zien in de erg leuke opening op het vliegveld. Dat vond ik gelijk ook de beste scène van de hele film denk ik. Heel realistisch hoe vader Jesse en zijn zoon communiceren. Vrij typische communicatie tussen een puberzoon en zijn vader. Herkenbaar ook wel. De jongen is vrij kortaf en de vader is wat te ijverig aan het denken wat goed is voor zijn zoon en hij ergert zich zichtbaar aan hoe zijn zoon naar hem communiceert terwijl dat andersom evengoed zo is.

Ook kenmerkend voor de reeks film, hoe echt elke scène wordt gedreven door dialogen. Die zijn ook meestal erg boeiend en voldoende om mijn aandacht vast te houden. Soms schurkt het een beetje tegen het pretentieuze aan, maar het gaat nooit helemaal over het randje. Heel knap ook dat aangename sfeertje. Je voelt je op een of andere manier als kijker ook meer dan alleen iemand die van een afstandje observeert.

Net als in de vorige films volgens mij vond ik Jesse af en toe wel een beetje overkomen als "de domme Amerikaan" die zijn talen niet spreekt. Voor mijn gevoel is Hawke in elke film ook steeds wat minder gaan spelen. Zijn stijl van acteren is niet helemaal mijn favoriete. Dan vind ik Delpy duidelijk nog wat leuker, al is haar personage Celine af en toe wat vervelend overdreven feministisch. Vond Labed in haar bijrolletje ook wel erg charmant. Speelt lekker naturel en een prachtig gezicht. 3.5*. De eerste film blijft toch mijn favoriet.