Before Midnight (2013)

Altijd na Sunset het idee gehad dat de cirkel gewoon rond was en ik had zo mijn reservaties wat betreffende dit deel maar na Before Midnight gezien te hebben kan ik me niet voorstellen waarom ik het na Sunset de cirkel rond vond. Alles komt hier zo mooi samen, waar veel 'gespreksstof' zijn praktische gewaarwording krijgt. Of juist niet.

Het is weer een feest van herkenning. Before Midnight is zo anders maar ook weer zo hetzelfde. De thematieken zijn nu veel zwaarder omdat zoals in elke langdurige relatie ze te maken krijgen met een serieuze test. Dat levert zeer realistische miscommunicaties en escalaties op, die op momenten zelfs te geloofwaardig waren. De subtiele nuances zijn toch wel uit het leven gegrepen. Erg sterk.

Al heeft het ondanks de wat zware thematieken ook wel weer de vibe van de vorige delen. De chemie tussen Hawke en Delpy is onovertroffen oprecht, de opgezette conversaties blijven enorm intrigerend en Linklater weer toch zo'n ongekend realisme in de ontwikkeling te verwerken. Wat ik vooral heerlijk is van de reeks zijn hun lange wandelingen terwijl ze conversaties voeren, en ook heir is de wandeling naar het hotel echt om je vingers bij af te likken. Het tussenstopje in het kapelletje is echt betoverend.

De setting van hun vakantie in Griekenland verzorgd een heerlijke laid back hedonistische sfeer, wat de uiteindelijke crisis nog zwaarder maakt. De lijn tussen falen en slagen is in zo'n relatiecrisis ook zo dun en dat komt hier dan ook wel erg sterk naar voren. De typische gender miscommunicaties en dat trots doorslikken een wereld van verschil kan betekenen. Ook erg sensuele chemie ook tussen de twee (volgens mij hebben ze nu ook een relatie al ben ik op dit vlak niet ingelezen).

De snaar raken wat betreft de complexiteit van de liefde, de echtheid tussen de twee tortelduifjes en het realisme van de ontwikkeling is zo lastig te reconstrueren, maar Linklater doet het. Dat deed ie met Sunrise, dat deed ie Sunset en dan doet ie nu ook met Midnight. Het drieluik is een echt enorm sterke slice of life geworden.

De trilogie ten einde. En dat valt toch wel zwaar. Wat een heerlijk duo zijn Jesse en Celine toch en wat een prachtig drieluik is de Before trilogie geworden. Ook dit derde deel voelt als een warm bad. Vooral het eerste uur schitteren Hawke, Delpy en het meesterlijke script van Linklater weer. Het blijft imponerend hoe een simpele autorit zoveel moois kan opleveren.

Daarna dreigt het even mis te gaan. Het laatste half uur is feller en vooral veel onredelijker dan we gewend zijn Had daar toch wel wat moeite mee en even was ik echt bang dat het mis zou gaan. Gelukkig komt dan dat prachtige einde en dat maakt dat ik alle minpuntjes alweer bijna kwijt ben.

Voor een uitgebreide recensie zie: Filmmad.nl | Recensie: Before Midnight (6 juni)

En dan is het zo maar ineens 9 jaar later. Hou er nooit zo van om allerlei prive dingen er bij te halen als ik dingen op internet plaats, maar de kracht van deze film blijft voor mij toch wel de herkenbaarheid en hoe echt het allemaal voelt, ondanks dat ik wat betreft leeftijd en levensfase een film achter loopt op Jesse en Celine. Heb weer heel erg genoten, van het heerlijk ontspannen gekeuvel in het begin, tot de intense finale.

Hopelijk tot 2022

Before Midnight is een geweldige film over een koppel wat we in Before Sunrise en Before Sunset al tegen zijn gekomen, beiden 9 jaar ouder met meer problemen en meer bagage in hun levens.

Jesse en Celine's derde verhaal begint geweldig, een autorit die door de goed geschreven dialogen direct duidelijk maakt in welke situatie beiden nu zitten en dat het leven gecompliceerder is geworden, dit gevoel blijft eigenlijk de gehele film hangen.Dit is een geweldige 3e film in een reeks film waarbij alle dialogen en gebeurtenissen volwassener en diepgaander overkomen. Zowel Hawke als Delpy vond ik weer enorm sterk in hun rollen, het is dan ook niet raar dat ze hebben meegeschreven aan de film zodat hun karakters nog natuurlijker overomen.

Ik heb echt met een genot naar de film zitten kijken, alle dialogen en gebeurtenissen zijn zo realistisch en goed beschreven waardoor ik echt het gevoel heb aan die tafel met deze mensen te zitten en hun relatie/problemen mee te krijgen en erover te kunnen praten en te filosoferen over het leven. zoals in de vorige delen maar dan wat volwassener, met meer problemen en consequenties die eventuele beslissingen met zich mee brengen. precies zoals in het echte leven dus, wordt het dan niet saai dat gepraat? Nee, Linklater maakt het allemaal boeiend en interessant en levendig.

Vooral is Before Midnight een film geworden met fantastisch acteerwerk, dialogen en regie. De thematische setting die eigenlijk als een metafoor werkt in Griekenland is perfect uitgekozen en ik ben nog lang niet klaar met Jesse en Celine, ik hoop zijzelf ook niet.

Eindelijk gezien, na lang uitkijken. Before Sunrise en Sunset heb ik al talloze keren gezien en behoren tot mijn favoriete films. Ik heb bewust de trailer van deze film vermeden om 'leeg' de film in te gaan en dat werkte want ik moest de eerste minuten toch even vissen waar ze waren. Maar het is wederom een schitterende film met fantastische dialogen en sterk acteerwerk. Ik vind het ook knap dat ze zoveel lange shots hebben gemaakt, zegt wat over de acteurs. Locatie is weer prachtig en ookal is de vibe weer anders dan in de eerste twee delen het is gewoon een heerlijke film.

4,5*

Heel mooie film, maar ik stel me toch vragen bij het zogenaamde realisme waar deze films altijd voor geprezen worden. Natuurlijk is de ‘Before’ reeks veel realistischer dan Amerikaanse rom coms (nogal een open deur in heel wat recensies), maar wat is dat dan ook voor maatstaf? Het punt is dat ik Jesse en Céline nauwelijks als ‘echte’ personen kan zien en ze eerder als literaire constructen beschouw. Dat hoeft op zich echter geen probleem te zijn, want ik heb de indruk dat Linklater daar ook bewust mee speelt. Een interessant onderdeel van deze film is hoe Céline Jesse er steeds van verwijt dat hij hun ontmoetingen in zijn boeken overdreven romantiseert. Eigenlijk doet Linklater hetzelfde. Het overweldigende gevoel dat je van verliefdheid kunt krijgen projecteert Linklater op de hele werkelijkheid waarin Céline en Jesse zich in bevinden: elk moment is magisch, perfect, belangrijk en de personages zijn zich daar ook maar al te goed van bewust. Zelfs de minder aangename onderdelen van hun leven lijken ‘perfect’ in hun imperfectie. Neem nu bijvoorbeeld de uitwerking van het personage Jesse: in mijn ogen is het vooral een idyllische voorstelling van hoe Linklater (en veel andere mannen van een gelijkaardige achtergrond) zichzelf graag zouden zien: intelligent en belezen, maar tegelijkertijd toch zeker macho genoeg. Een goed voorkomen, maar allesbehalve gepreocuppeerd door uiterlijk.. Met als enige slechte eigenschappen dat hij een tikkeltje pompeus is en zich bij momenten nog teveel als een puber gedraagt. Het personage Céline heeft mij verder altijd een soort ultieme natte droom voor jonge Amerikaanse intellectuelen geleken: een vurige française die je op de trein ontmoet (vinden Amerikanen volgens mij een super romantisch voertuig) en waarmee je over kunst en literatuur kunt praten. De vele pittoreske settings in de drie films maken het geheel voor mij al helemaal eerder een escapistische fantasie dan een 'slice of life' voorstelling van romantiek.

Maar toch weet Before Midnight mij enorm in het verhaal te betrekken. Misschien ligt het aan de interactie tussen Delpy en Hawke, die over de jaren heen nog beter op elkaar ingespeeld lijken. In tegenstelling tot de vorige twee films moeten ze in Before Midnight impliciet de suggestie geven een doorgeleefde geschiedenis met elkaar te hebben, en daar slagen ze wonderwel in. Belangrijker nog lijkt me de sterke regie van Linklater. In zo’n een meanderende film als deze kan het cinematografische op de achtergrond geraken, maar wat mij betreft is het grotendeels aan Linklater te danken dat Before Midnight ‘werkt’. Zijn meticuleuze timing voor de opbouw van scènes, de perfecte keuze van locaties en de manier waarop er nadruk op details gelegd wordt, geven blijk van een filmisch genie. Al helemaal admirabel vind ik hoe Linklater altijd bescheiden blijft in zijn filmstijl en zichzelf weet te relativeren. “You’re no Henry Miller” zegt Céline op een gegeven moment tegen Jesse. Ik hoor vooral Linklater die er zichzelf aan doet herinneren “Richie, you’re no Roberto Rossellini”.

Het realisme zit 'm hier denk ik vooral in het eerlijke en echte beeld dat Before Midnight van een langere en gecompliceerd geworden relatie toont (zoals Before Sunset over volwassenen ging die onder ogen moeten zien dat niet al hun dromen en verlangens zijn uitgekomen), en niet zozeer in de personages of gesprekken zelf. Natuurlijk voeren Jesse en Celine geen spontane dialogen, het kost waarschijnlijk maanden om ze zo scherp en komisch te schrijven, maar de thema's zijn uiterst herkenbaar. Door het fantastische spel en de chemie tussen de spelers is ook dit derde, serieuzere deel van hun relatie zeer geloofwaardig (en onvergetelijk). 4,5*

Ik kan even geen film bedenken die een grotere dialoog-dichtheid heeft dan Before midnight. Zelfs Woody Allen moet het hier denk ik tegen afleggen; de volledige 110 minuten worden volgepraat, met nauwelijks een rustmoment, nauwelijks een scene waarin iets gebeurt, in plaats van dat er gebabbeld wordt. Oeverloos, zou je kunnen zeggen.
Dat is overigens niet perse negatief bedoeld, want de kracht van de 'Before...'-trilogie is voornamelijk gelegen in de dialoog. Maar iets meer pauzes in het gesprek, al is het maar voor de natuurlijkheid, en vooral ook iets meer nadruk op filmische aspecten zou denk ik beter hebben gewerkt.

Dan over de inhoud. Ik ben het grotendeels eens met yeyo. De 'Before ...'-trilogie is eigenlijk gewoon hopeloos romantisch, maar op een wat subtielere manier dan we van veel films gewend zijn. Dat het met realisme maar weinig te maken heeft hoeft natuurlijk niet erg te zijn, integendeel, maar het lijkt alsof het drieluik wel enige pretenties heeft op dit gebied. Eigenlijk is ook Before midnight weer een slimme, romantische film voor de hoger opgeleide vrouw. Wat me vooral een beetje tegenstaat is dat Jesse toch als een soort romantisch ideaal overeind blijft, met z'n leuke grapjes, de terechte kritiek die hij geeft op het gedrag van Celine (terwijl hij haar natuurlijk volledig accepteert en onvoorwaardelijk liefheeft) en ook zijn bereidheid en vaardigheid om het bij te leggen. Aan de andere kant wordt Celine aan het einde als een soort gestoorde bitch neergezet. Dat in de laatste scène alles wel weer goed komt is ook onvermijdelijk en onderstreept de hardnekkig romantische ondertoon van de serie.

Vergeleken met films als In search for a midnight kiss, Scenes uit een huwelijk en zeker Blue valentine, ontbreekt de donkere rand, de onvervuldheid, de sleur, en daarmee is het drieluik zelfs eigenlijk één grote lofzang op de eeuwige liefde.
Al met al een leuk project, met bovengemiddeld goede films, maar geen cinema om wakker van te liggen.

So... It was one hell of a night we're about to have?

Ik blijf erbij: De Before-reeks blijft niets voor mij, al is dit deel het beste. Before Midnight is een film die bijna alleen uit dialoog bestaat. Niks mis mee, aangezien zijn voorgangers dit ook waren. De dialogen zijn realistisch en geloofwaardig. Het verhaal is niet zo speciaal als de andere twee Befores. Dit komt omdat Céline en Jesse elkaar steeds gezien hebben en inmiddels kinderen hebben. De bijzonderheid van de tijd is weg. Nu zijn de twee van elkaar weggegroeid. Denk nu niet dat dit slecht is. Integendeel, het is net iets anders dan de constante verliefdheid.

Qua verhaal moet je niet bij deze film zijn. Eigenlijk gebeurt er erg weinig in de film. Gewoon een avond in het leven van een koppel. De ruzie in de hotelkamer was de mooiste scène van heel de film. Dit komt omdat het erg herkenbaar is. De laatste scène is dan geweldig met een fantastisch einde. Gelukkig maar, want de rest van de film vond ik best saai.

Dat is nu iets waar elke Before last van heeft: De boeiendheid. De helft van de conversaties vergeet je direct weer. Het zijn dialogen die dagdagelijks voorkomen. Nu, ik weet dat niet elke film volgestopt moet zitten met actie, gore of zo, maar een beetje interessanter kon geen kwaad.

Het acteerwerk is fantastisch. Zowel Delpy als Hawke spelen de sterren van de hemel. Ze spelen erg overtuigend. Maar ook de regie is geweldig. De setting in Griekenland is leuk, maar het voelde niet natuurlijk aan. Alledrie de films spelen zich af in verschillende plekken op de wereld, dit komt niet zo overtuigend over.

Al bij al, een 2,5* voor de film maar nog een halfje erbij voor het leuke einde.

3*

Voor het zien van Before Midnight heb ik de twee vorige delen ook nog even gezien en er viel me nog iets specifieks op, iets wat eigenlijk zelden bij die twee films echt belicht werd in besprekingen ervan, namelijk dat het naast romantische films ook in zekere zin wat droevige films zijn. Niet in een extreme zin, maar op een subtiele manier. Let eens op hoeveel er gepraat wordt over twijfels (vooral in deel 1) en over teleurstellingen (voornamelijk deel 2).De romantiek is een soort reflectiepunt, iets ideaals om naar te streven, iets dat goed is terwijl de rest van het leven niet levert. In Before Sunrise zijn Celine en Jesse zich ervan bewust dat relaties vaak op niets uitlopen en ze vaak bitter eindigen en hopen ze op beter voor henzelf. Hun ontmoeting lijkt dat te leveren, maar ik heb altijd gevonden dat het meer leek op een naïeve hoop. Niet dat ze niet echt verliefd waren, maar juist door veel te spreken over de twijfel merkte ik dat we niet te maken hadden met een simpele idylle. Een romantisch ogende stad is geen garantie voor een blijvende liefde en Before Sunrise voorschaduwde dat min of meer.

Before Sunset deed er nog een schepje bovenop door personages neer te zetten die al echt merkten dat van veel van de hoop die ze hadden 9 jaar eerder niets of te weinig terecht gekomen was. Het is echt een film over teleurstelling. De mogelijke romance bleef echter idyllisch, maar vooral omdat Celine en Jesse niet 9 jaar bij elkaar geleefd hebben. Het is ook een kwelling, die mogelijk gemiste liefde, een beetje zoals een ambitie een nachtmerrie kan zijn als je weet dat je hem had kunnen realiseren, maar het mis liep. Before Sunset was over een gemiste kans die misschien rechtgezet zou kunnen worden. Celine en Jesse zien in elkaar een perfectie waarmee ze de leegte in hun levens kunnen opvullen. Kritiek leveren dat deze films te romantisch zijn is voor mij het punt missen. Het gaat over ideale romantiek in contrast met teleurstellingen en hoe het eerste vaak overgaat in het tweede. Ze praten er zoveel over, het valt nauwelijks te missen. Maar Celine en Julie hebben een onmisbare klik, ze passen oprecht bij elkaar, dus geen wonder dat ze in elkaar veel hoop vinden. Tegelijkertijd moet er wel bij stilgestaan worden dat het tweetal in Before Sunrise en Before Sunset bij elkaar genomen nog geen 24 uur in totaal bij elkaar zijn geweest. In zo'n vroeg stadium is het erg makkelijk om nog een compleet romantisch beeld te hebben. De liefde is vaak op haar hevigst in het begin.

Before Midnight brengt dit verhaal gewoon tot zijn logische (voorlopige?) conclusie. Vooraf was ik er een beetje bang voor en wilde ik niet dat er een deel 3 kwam. Hoe kon dat deel immers gelukkig zijn? Net als de twee hoofdpersonen hoopte ik dat dit ideaal dat bereikt lijkt te zijn nooit zou eindigen. Wie wil er een film zien waarin Celine en Jesse ruzie krijgen? Enkele teleurgestelde berichten (overigens nog niet echt op MovieMeter) op het net lijken zowaar verontwaardigd te zijn dat we hier een film krijgen waarin het koppel met elkaar in de clinch raakt. Voor mij was het onvermijdelijk, wat juist de reden was dat ik hier tegenop zag. Het is niet zozeer dat de vorige twee delen aangaven dat het nooit ideaal zou lopen tussen de twee, maar meer dat de voorgaande films als observerend genoeg waren om te erkennen dat de dingen nooit zo lopen als je zou willen.

De verrassing is dat een film waarin er wel een scheur ontstaat tussen deze twee ultieme geliefden wel degelijk welkom is. Sterker nog, nu ik hem gezien heb vind ik hem essentieel. Dit is het deel dat voorgoed de hele reeks met de voeten op Aarde zet. In feite gaat het nog steeds om twee mensen die veel van elkaar houden, maar nu op een andere manier, met een tijd die de liefde wat minder hevig en wat gewoon heeft gemaakt. Er wordt erkent dat dit uiteindelijk teleurstellingen met zich mee brengt, dat je dingen tegenkomt die je niet ziet als je elkaar nog geen 24 uur kent en alleen met elkaar bent omgegaan in idyllische plaatsen. Before Midnight is de koude douche. ERCee schreef hier eerder dat Before Midnight en zijn voorgangers weinig donkere randjes hadden, maar het heeft juist lef nodig om twee films met een ideale relatie zo hard onderuit te halen als hier gebeurt. Niettemin doet Linklater het genuanceerder, zonder complete vernieting, dan Blue Valentine, een film die ik niet kon uitstaan omdat die juist zijn donkere randjes onsubtiel door je strot duwde. Ik vind Linklaters aanpak geloofwaardiger, zelfs al krijgen de meeste mensen niet zo'n mooie relatie als die van Jesse en Celine.

De fouten erkennen in de relatie tot aan een bijna-breuk, maar het toch terug te brengen naar een soort compromiseinde vond ik ook de enige juiste manier om deze film af te sluiten. We voelen dat het ergste nu achter de rug ligt en de personages mogelijk met elkaar kunnen groeien, nooit volledig voldaan, zeker niet ideaal meer, maar toch beter dan het ooit anders zou worden. De chemie is er nog steeds, zelfs nadat de passie is verdwenen. Volgens mij kun je op niet meer hopen. In dat opzicht is dit misschien nog steeds erg romantisch, maar er zit een onmiskenbare angel aan.

Ik lees ook vaak dat Jesse hier te veel als de held naar voren komt en Celine als een gek, iets wat ook op andere websites vaak blijkt. Ik vind dat een begrijpelijke maar onterechte kritiek. Jesse heeft gewoon veel minder te klagen, omdat hij in via zijn boeken in ieder geval een deel van zijn ambities waar heeft kunnen maken is hij minder bitter (plus, hij is een type dat makkelijk accepteert dat de dingen zijn zoals ze zijn, net als in de vorige films). Celine heeft echter een leven dat in het teken staat van het onderhouden van het gezin, in combinatie met een baan waarmee ze steeds niet bereikt wat ze wil bereiken (aan het begin wordt er weer een project afgezegd). Deze stress waar ze onder staat, haar grotere teleurstellingen in combinatie de beperkte paranoia die toch al in haar zat (zie ook de vorige films) zorgen ervoor dat ze extra op scherp staat hier en daardoor ook meer geneigd is lelijkere dingen te zeggen. Ik kon het wel begrijpen. De enige concessie die Jesse voor haar heeft gedaan is in Parijs gaan wonen (een grote concessie daar niet van). Als die wegvalt en ze met z'n allen naar Chicago verhuizen wordt het leven van Celine zoals het er nu naar uit ziet waarschijnlijk één grote concessie die in het teken staat van Jesse. Iets waar je best bitter over mag zijn, lijkt me.

Deze films blijven me raken, deze nieuwe niet minder dan de anderen. Dat het gewone romances zouden zijn of wat al te ideaal is maar half waar. Het is de droefheid waar de werkelijke kracht zit. Maar we moeten wel blijven geloven in de liefde, toch?
4,5*

Voor aanvang van deze film gisteravond in de bioscoop had ik het voorgevoel dat deze film voor mij wel eens een flinke teleurstelling zou kunnen worden. En dat werd het dan ook. Van het romantische in deel 1 en deel 2 was in dit Before Midnight niets meer te bespeuren. Alleen maar Kommer en kwel. Moeilijk doen om het moeilijk doen. Ik zag mijn mislukte huwelijk of relatie weer helemaal voor me. Als alle relaties er zo aan toegaan met eindeloos geleuter over concessies omdat men het maar niet met elkaar eens kan worden, dan kan ik alleen maar blij zijn dat ik na mijn echtscheiding - dat is inmiddels weer 30 jaar geleden - nooit meer aan een relatie begonnen ben. Tja, ik ben nu eenmaal superromantisch ingesteld. Lekker vrijen en verder geen moeilijke vragen stellen. Zo aantrekkelijk ik Julie Delpy in de vorige twee delen vond, zo afstotelijk vond ik haar in dit derde deel. Duidelijk dat het derde gedeelte van dit drieluik voor mij dus een vreselijke kwelling was waaraan maar geen eind leek te komen. Maar genoeg hierover. Deze film wens ik nooit meer te zien.

2,0*

De Before reeks heb ik zeer hoog zitten, waardoor ik erg naar Before Midnight uit heb gekeken. Gelukkig heb ik de film nu dan wel eindelijk gezien. Recent heb ik al de twee vorige delen een herziening gegeven, waardoor ik er ook meteen helemaal weer in zat.

Before Midnight is erg goed. Na een paar minuten ben je al weer helemaal gehecht aan Celine en Jesse, die er weer een hele film lang op los praten met elkaar. Met als verschil dat een stel van die dialogen nu ruzies zijn, aangezien hun relatie in een sleur zit en ze zich storen aan bepaalde zaken van elkaar. Dat is wel even wennen, want in de vorige films leken ze toch een droomkoppel. Maar ook in de beste relaties kan het misgaan, dat blijkt maar weer eens op pijnlijke wijze.

Soms slaat de film wel een beetje door met alle ruzies en problemen en miste ik een beetje de romantische momenten uit de vorige films. Jesse zijn zoon en Celine haar niet geweldige carrière nemen belangrijke standpunten in tijdens de ruzies tussen de 2. Omdat je als kijker veel om beiden geeft neem je niet meteen een standpunt in, maar uiteindelijk lag mijn sympathie toch meer bij Jesse, omdat Celine wel erg als een op hol geslagen feeks neer werd gezet. Al valt het ook wel te begrijpen dat je niet zomaar naar een vreemd lang zou willen verhuizen. Alles in Before Midnight draait om compromissen maken. Of eerder het gebrek daaraan.

Tijdens de lange autorit, de wandelingen en de grote ruzie in de hotelkamer kom je te weten wat je moet weten over hun leven samen, wat er speelt, wat mis ging en wat anders zou kunnen. Ethan Hawke en Julie Delphy zijn weer fenomenaal en spatten van het scherm af. Hun emoties, gedrag, gevoelens...ze komen ontzettend echt en mooi over. De knallende ruzie in de hotelkamer is wel het hoogtepunt van de film. Alles komt eruit, op zeer overtuigende wijze. Als kijker zou je willen dat het op zou houden en dat ze weer romantisch gaan doen, maar dat zou ook wel weer vreemd zijn, want ze zitten in een fase dat je daar niet echt op hoeft te rekenen. Al laat het einde wel weer genoeg ruimte over dat het toch nog goed zal komen en dat we in 2022 nog een Before Morning ofzoiets gaan krijgen. Ik hoop er ieder geval erg op. Ondanks de wat andere sfeer in dit deel heb ik weer genoten van de gespreken, verhalen, de beelden en de muziek.

Tot ziens maar weer, Jesse en Celine...

Voorlopig maar 4*, maar dat kan na herziening best nog wel eens een halfje erbij worden.

4*

Heel begrijpelijke relatie-issues en gefilosofeer over liefde. Fijn script en camerawerk weer. Het acteerwerk aan het begin van de film van met name een aantal Griekse acteurs haalde me nog een beetje uit de film in het begin helaas.. De discussies aan tafel bijvoorbeeld kwamen mij niet zo naturel over als zou mogelijk zijn. De jongste Grieken, Hawke, Delphy en de antropoloog waren prima verder. Maar bij de rest klonk het geregeld een beetje alsof ze hun lines al hadden geoefend. Daarom klonkt het mij niet spontaan genoeg, terwijl het zogenaamd natuurlijk spontane praat moet voorstellen. Ook als de dochters van Celine op het akkertje naar hun zogenaamde moeder kijken komt het totaal niet als moeder en dochters voor mij over qua acteerwerk. Voor een groot deel leunt de film op acteerwerk dus vind ik dit een beetje jammer.

Gelukkig werd ik in de tweede helft vrijwel als vanouds meegezogen, Delphy speelt daar ook consistent beter in haar rol vind ik, waardoor Before Midnight na het kijken toch een heel goede indruk achterlaat. 'Waking Life' van deze regisseur (waar Jesse en Celine ook even in voorkomen) is op het gebied van filosofieën nog wat sterker voor mij, al zou dat voor veel mensen vage onzin zijn, gaat dat voor mij juist wat verder. Daar is het ook veel breder, deze film is wel gefocuster, éénlijniger over relaties en wat concreter/toegankelijker voor veel mensen. Ook een pluspunt te noemen.

Het Before-drieluik als geheel is duidelijk sterk geworden, maar de eerste twee films ervan zijn voor mij nog iets magischer (zonder aan realisme te verliezen) dan de laatste voor nu. In de vorige werd meer open gelaten dan in deze vind ik en dat vind ik mooi. 4* (met kans op verhoging).

P.S. Als Celine zegt, nu is de zon verdwenen, zegt ze dit wellicht onbewust omdat haar liefde voor Jesse even weg lijkt te zijn voor haar, of is het de angst daarvoor. De zon is er in werkelijkheid natuurlijk nog steeds en haar liefde ook, soms is zoiets moois alleen minder zichtbaar.

Heel erg fijn. Niet het meesterwerk dat Sunrise was, maar wel iets beter dan het ook sterke Sunset.

Ging de eerste film over liefde en toekomstdromen, en ging de tweede over gemiste kansen; deze gaat over relaties en de realiteit van alledag. Er hangt dus een sfeer van nostalgie en vervlogen dromen over de twee. Jesse is nog steeds Jesse maar met een wat zwaardere stem (kijk de film met een fatsoenlijke bassinstallatie!) en Céline houdt haar meisjesuitstraling, al merk je dat ze iets ouder wordt in haar huid, alsmede haar French ass dit wat dikker wordt. En juist die verandering van thematiek maakt dit net iets beter dan deel twee dat vooral een herhaling van zetten was. Deze Midnight is weer wat frisser, alleen nog niet zo fris en sprankelend als Sunrise.

Ditmaal moeten de teksten ook iets anders worden geschreven. De vorige keren kenden beide elkaar niet, dus konden ze elkaar hun geschiedenis vertellen en kreeg de kijker dat direct mee. Nu kennen ze elkaar weer, dus je merkt dat af en toe een kunstgreep moet worden genomen. Overigens valt het mee dus daarover vallen lukt me echt niet. Verder blijft dialoog erg interessant, oprecht en doordat beiden hun eigen teksten schrijven (vast ook uit hun eigen leven) is dit geweldig goed te acteren. Natuurlijk weer in lange shots -die nu in breedbeeld zijn en weer net iets mooier en beter zijn gefilmd dan Sunset- waardoor de dialoog heerlijk naturel kan worden opgebouwd. Vooral in de hotelkamer explodeert dit. Typisch blijft dat het gesprek aan tafel bij hun gastheer (die is ook al dik door de 80 trouwens) net iets minder is van kwaliteit maar wel net iets te lang. Laat Céline en Jesse lekker alleen samen zijn, dan knettert het honderd procent. Verder is dat stukje Griekenland een mooie locatie, wederom idyllisch zoals ook Wenen en Parijs werden getoond. Overigens vond ik het naakt erg storend, hoe onschuldig ook. In de vorige films was dit ook weggelaten, en het leek niet helemaal in de sfeer van de film te passen.

Vooruit, vooral ook door dat dat heerlijke sfeervolle afsluitende nummer afgerond naar boven 4,5*. En op naar Before Noon (als dan de scheidingspapieren o.i.d. worden getekend?)

Een fascinerend portie cinema met zeer lange shots waarbij er met de verborgen camera gefilmd lijkt te zijn. Ik was bij aanvang niet meteen weggeblazen en de gesprekken leken in eerste instantie niet zoveel inhoud te bevatten maar ze hebben hier toch zeker iets unieks neergezet. Ik heb echt veel waardering voor die super lange opnames zoals in de auto. Hoe kunnen ze zoveel tekst onthouden? Of is het allemaal improvisatie? Jesse en Celine spelen erg mooi samen en komen overtuigend over als koppel. Vanaf de ruzie werd het nog wat intenser terwijl de charmante beeldvoering in stand bleef. Ik begon me wel te ergeren aan Celine door al haar idiote opmerkingen. Telkens weer als Jesse de conversatie in de goede richting wilde sturen begon zij weer allerlei problemen te maken. Doe toch eens normaal mens! Dit ligt echter niet aan Before Midnight maar het zal een man/vrouw issue zijn en het is geweldig hoe ze het hier onder de loep nemen. Fantastisch wanneer Jesse na de zoveelste dramatische uitbarsting rustig begint te klappen en vraagt of er een fanfare moet komen. Interessant en herhaaldelijk komisch om het zo allemaal mee te maken. Het einde is ook treffend afgewerkt op dat terras met die zogenaamde brief uit de toekomst.
Before Sunrise en - Sunset heb ik nog niet aanschouwt maar dat ga ik beslist nog doen want dit drama uit 2013 is alvast puik werk.

Acteerniveau is weer van een superieur niveau.
Het verhaal daarentegen vond ik persoonlijk minder. Nu is deze ook als drama neergezet en de eerste twee als drama, romantiek. De romantiek miste ik dan ook en ik begon me zelfs te irriteren aan het gezeik van Celine Het realisme spat er wel vanaf natuurlijk.
Desalniettemin natuurlijk een must see als je de eerste twee delen zijn bevallen.

Helaas een stuk minder dan eerste twee delen, waarin meer plaats was voor romantiek. Eigenlijk kent de film maar vier, zij het lange scènes: de autorit, de eettafel, de wandeling en de hotelkamer. M.u.v. de eettafel gebeurt tijdens die scènes min of meer hetzelfde: een twijfelende, bitse Celine die de verschillen tussen haar en Jesse telkens weer probeert uit te vergroten. Zeer herkenbaar. Het paste alleen niet erg bij mijn verwachtingspatroon.
De dialogen en het acteerwerk zijn weliswaar prachtig, maar de film is naar mijn gevoel te zwaarmoedig en mist het sprankelende van zijn voorgangers.
Film verschijnt eind oktober (?) op dvd. Dan kan ik de drie delen nog eens naadloos achter elkaar bekijken. Misschien zal ik dan mijn oordeel moeten bijstellen.

Het is een mooi principe dat Linklater, Hawke en Delpy om de 9 jaar een nieuw verhaal vertellen rondom Jesse en Celine, maar de films worden er niet per se beter op. Waar ik Before Sunrise een betoverend en fascinerende film vond, kreeg ik dat gevoel bij Before Sunset al een stuk minder. En Before Midnight deed me eigenlijk helemaal niet zoveel.

Akkoord, Before Midnight bevat nog steeds een interessante vorm (een paar knappe lange takes), sterke momenten van dialoog en een duo dat inmiddels goed op elkaar is ingespeeld. Zoals het spannende van de relatie af is, zo voelt de film soms tamelijk leeg en vlak. Maar waar de momenten tussen Hawke en Delpy vaak nog wel oprecht en geloofwaardig aanvoelde, daar was die eetscène een vreselijke sequentie. Verschrikkelijk neergezet en geforceerd, met elk karakter die netjes evenveel aan het woord komt en iedereen komt met een mooi of inspirerend en vooral afgerond verhaal. Doet toch afbreuk aan het oprechte gevoel die de Before- films van Linklater hebben.

3 sterren.

Dit begint zo langzamerhand een indrukwekkende reeks films te worden. Dit derde deel, tegelijkertijd romantisch en wrang, is ook weer uitstekend. De relatie tussen Hawke en Delpy is intussen negen jaar verder en de eerste huwelijkscrisis dient zich aan. Het begin is een beetje wisselvallig, vooral door een aantal lange scenes met een reeks andere personages, die feitelijk niets toevoegen. De films zijn altijd het beste geweest wanneer de focus puur ligt op het spel van Hawke en Delpy, beiden hier weer voortreffelijk. Gelukkig maakt het laatste uur heel veel goed.

Iets mindere afsluiter.

Het hopeloos romantische is er inderdaad uit, onder het mom van realisme zal het allicht wel steek houden maar vond het niet altijd even goed werken. Eerste uur is er eigenlijk nog niet zoveel aan de hand. Buiten wat blij geprik in beide richtingen lijkt het Hawke en Delpy goed te vergaan.

Laatste half uur keert de sfeer nogal scherp. Veel bits geruzie en vervelend gedrag van beide kanten. Vond dit stuk vooral een stuk klungeliger overkomen, het blije gaat Hawke en Delpy duidelijk beter af. Nu zijn de dialogen sowieso erg geconstrueerd (na Annie Hall al dit weekend heb ik er wel even genoeg van), maar dat werkt beter in het speelse dan het bitse.

Acteerwerk is meer dan solide, je merkt dat beide acteurs ondertussen erg sterk in hun rol zitten. Audiovisueel is het iets minder boeiend, al zitten de lange wandelingen best knap in elkaar. Iets meer sferische tussenposes had de film echter wel goed gedaan denk ik.

Met het einde had ik ook niet zoveer meer. Hawke is een beetje een klier, niet echt de romantiek die de twee vorige delen zo aangenaam maakte. Blijft verder wel een uniek project van Linklater (en veruit het beste wat hij gedaan heeft), maar vond de twee eerdere delen beter werken.

3.5*

Spectaculaire spanningsboog, met als climax de hilarische ruzie op de hotelkamer, die nogmaals bewijst dat July and Ethan gewoon perfecte tegenspelers van elkaar zijn. Helaas was het eerste deel wat minder, met uitzondering van enkele uitblinkertjes. Het idee om meerdere personages om hen heen te bouwen was op zich leuk bedacht, maar werkte naar mijn gevoel niet echt. Kan eigenlijk niet zo goed uitleggen waarom. Misscchien een combinatie van script/acteurs. Maar het verloop had zo een stijgende lijn dat ik tegen het einde van de film het begin al lang vergeten was.

Een erg mooi derde deel in de Before reeks, waarvan ik nu al hoop dat ze in 2022 een vierde deel gaan maken. Dit project is erg mooi, behoorlijk uniek en werkt daarnaast gewoonweg buitengewoon goed.

Ik had even moeite om erin te komen, maar na een kleine twintig minuten kwam dat heerlijke vertrouwde gevoel weer terug. Ethan Hawke en Julie Delpy hebben zo’n ongelofelijke sterke chemie met elkaar en zijn zo goed op elkaar ingespeeld dat die scenes wederom een genot zijn om naar te kijken. Beiden zijn weer jaren ouder en deze keer lijkt de realiteit al hun dromen van vroeger echt te hebben ingehaald. Vooral in de tweede helft worden diverse alledaagse en vooral ook erg herkenbare problemen geschetst en besproken en gaat het er soms zelfs behoorlijk fel aan toe. De dialogen zijn zoals altijd van een hoog niveau, al mist het ergens een klein beetje de magie die Before Sunset wel had.

De locatie beviel me deze keer nog meer dan de andere keren. Linklater houdt ervan om mensen met elkaar te laten praten tijdens een wandeling en brengt de mooie omgeving daarbij ook nog een haarfijn in beeld. Verder was het toch even een schok om te zien dat Celine en Jesse flinke ruzie kregen. Ik had het niet direct verwacht, misschien ook omdat ik er net iets te geromantiseerd naar keek, maar het maakte er alles niet minder boeiend om. Ik was even bang, dat het allemaal wel erg dramatisch zou eindigen, maar de laatste scene is hoopvol, al weet je natuurlijk nooit hoe het er over 9 jaar zal uitzien. Er kan in zo’n periode nog veel gebeuren.

Uiteindelijk is wel duidelijk geworden dat ook deze Before Midnight me weer geraakt heeft. Celine en Jesse zijn een fantastisch koppel. Een koppel dat uiterst geloofwaardig en realistisch wordt neergezet. Het maakt dit deel wat somberder en ook wat donkerder dan zijn voorgangers, maar zorgt er tevens voor dat het allemaal nog steeds erg fris blijft aanvoelen. Liefde blijft een bijzonder en geweldig fenomeen, dat is in ieder geval een ding dat zeker is.

4,0*

Laatste deel van de trilogie dus, en helaas niet zo bevredigend als de eerste twee.

Er zitten nog steeds boeiende en aardige dialogen in, maar wat de eerste delen zo aantrekkelijk maakte, die romantiek en vonk tussen de hoofdrolspelers, wordt hier wel vakkundig afgefakkeld.

Met name dus dat laatste deel in die hotelkamer wordt er wel erg veel slap geouwehoerd, deed me wat dat betreft denken aan Linklater's erg zwakke Tape, die zat al ook vol oeverloos gezever.

Met name Celine begon dermate te irriteren met haar volkomen onterechte en irritante gezeur dat ik het echt even gehad had.

Niet dat het verder slecht gedaan of geacteerd was, maar ik vond er gewoon geen bal aan.

Gelukkig bezat het eerste uur wel genoeg moois om te zien, met name de scene aan de eettafel was erg fijn.

Duidelijk het beste van de drie, juist omdat het meer aanleunt tegen de realiteit, met levensechte situtaties en conversaties. Ik kan het gegeven dat het niet meer 'het perfecte sprookje' is meer waarderen, de beste scene is dan ook in die hotelkamer. De muziek en locaties dragen overigens nagenoeg bij aan de sfeer. Heerlijke film!

Het derde deel.

De eerste twee vond ik erg goed indertijd. Deze derde viel me de eerste keer dat ik 'm zag toch wat tegen, en ik heb even een maandje afstand genomen en nog eens gekeken voordat ik het tijd vond om er iets over op te schrijven.

Waar de eerste twee delen vooral drijven op de verrassing, de romantiek, de scherpe observaties is het nu kennelijk tijd voor de volwassenheid en de relatie. Dat klinkt dan ietwat alsof dat dingen zijn die strijdig met elkaar zijn, en zo komt het in de film ook over. De observaties zijn in de dialogen in de eerste helft van de film beduidend minder scherp, maar zodra het venijn zich iets laat voelen worden ze wel wat hardhandiger - niet scherp in de zin van spitsvondig, maar scherp als in pijnlijk. Daarmee nog steeds interessant, duidend, wellicht zelfs leerzaam. Maar ik twijfel er wat aan of ik die les wel wil leren - als de prijs van een relatie het verlies van de romantiek is, doe me dan maar geen relatie, zou je haast gaan denken.

Technisch zit de film weer erg goed in elkaar, met minutenlange shots die zonder kennelijke moeite volgeleuterd worden. Dat leuteren wordt dan wel hoofdzakelijk door Jesse en Celine gedaan, de rest van de cast krijgt wel wat minder ruimte te verduren. In dat opzicht bijzonder knap gefilmd, en bijzonder knap gespeeld door Ethan Hawke en Julie Delpy - ook de interacties met hun omgeving tijdens dit soort scenes blijft volstrekt natuurlijk aanvoelen.

De tweede kijkbeurt een maandje later viel me overigens mee, ik zag er deze keer toch meer positiefs in. Over negen jaar de volgende aflevering, mag ik hopen.

Wederom indrukwekkend! Before midnight moet niet onderdoen voor de voorgangers, en zet de kroon op de trilogie. Hoe vurig en puur de liefde tussen Jesse en Céline ook is, ze vallen - net als ieder van ons - ten prooi aan de roofdieren in het bos der langdurige relaties. Kinderen uit een vorige relatie die ervoor zorgen dat je het verleden niet helemaal kan afsluiten, de kleine kantjes waaraan we ons ergeren, de stress van het gezinsleven, de sleur die ermee gepaard gaat, onzekerheid over het ouder worden, man-vrouw verwijten en last but not least: het onvermijdelijke slippertje.

Before Midnight raakt het allemaal aan, in een 110 minuten durend praatspektakel, waar anders dan in de vorige films, een venijnig staartje aan zit. Céline mag dan nog iets te snel op haar tenen getrapt zijn, en wat zeurderig overkomen, het moment waarop ze plots beseft dat haar relatie met Jesse niet meer is wat het was, en zwaar onder druk komt te staan, is de vonk die de ganse film in gang zet. Knetterend tot op het einde, well done, Mr Linklater!

Ohja, een vierde deel zou niet misstaan. Met Céline en Jesse als ouders van tieners die de geneugten van de liefde beginnen te ontdekken. Bring it on!

De romantische rozengeur en maneschijn ingeruild voor de harde werkelijkheid van het ouder worden, verantwoordelijkheden en een wat ingedutte relatie. Slecht nieuws voor hen die wegsmelten bij alleen al de aanblik van het lieflijke koppel Hawke en Delpy maar wel een eerlijke insteek van Linklater en het duo, dat meeschreef aan de film. Hoewel ik uiteraard nog altijd 'een film achterloop' ook hier weer de nodige herkenning, knap hoe ze dat voor elkaar krijgen. Prijsdialoog blijft toch die tijdens de wandeling naar het hotel, dan komt weer even dat Before Sunrise gevoel terug, toch de beste in de trilogie.

3,5*.

Het blijft uniek dit project.

De twee hoofdpersonen hebben een ongelofelijk goede klik. Daarom komt de zogenaamde realatie/huwelijkscrisis (waarom zijn ze in godsnaam samen...?!) nogal gekunseld over, en lijkt het er meer op dat de vrouw gewoon last heeft van haar maandstonden of is het de overgang? Man...... ze kan wel zeuren!

Het decor is deze keer vrij statisch, (waren ze maar uitgestapt bij de ruines) en de interactie voelt niet meer zo naturel als bij de vorige edities. Niet het beste deel dus, wat vooral komt door de keuze voor een huwelijk, met een crisis die geen werkelijke grond heeft.

Een film van enkel dialogen wordt rechtgehouden door twee prachtige acteurs en een herkenbare inhoud.

Spijtig dat deze teksten veel beter zouden overkomen in een boek dan in een vooruitstuwende film.

Ondanks dat is de verfilming prachtig in mekaar gestopt en raad ik hem niet af.

De spontaniteit van het gesprek draagt ook bij tot het volhouden van kijken tot het einde.

Geen andere delen gezien. Zal ook niet gebeuren.

3,0*

Vandaag heb ik de trilogie voltooid met deel III. En wederom ga ik deze film lager beoordelen dan zijn voorganger. Natuurlijk is de chemie tussen de twee acteurs er nog steeds en is de spontaniteit waarmee ze de gesprekken lijken te voeren heerlijk om te aanschouwen, maar het hele verhaal is een stuk minder. Zonder enige aankondiging zijn ze opeens getrouwd. Dat kon je op zich voelen aankomen, want ze zullen elkaar niet twee keer laten lopen. Hoe en wat de 9 jaar na Parijs zijn verlopen wordt niet echt bekend. Uit de gesprekken kan je wel dingen afleiden, maar ik had daar graag meer van te horen gekregen.

Vervolgens ontstaat er op de hotelkamer een hele andere sfeer. De romantische, gevoelige sfeer waar de films naar mijn mening op drijven verdwijnt voor een kleine huwelijkscrisis. Hawke en Delpy praten je er als kijker weliswaar goed doorheen, het is niet dat je je gaat zitten vervelen, maar voor mij had dit er niet bij gehoeven.

Het blijft zeker een interessante film die je zeker moet zien als je de vorige twee delen hebt gekeken, maar wel de minste van de serie. 3*