Before Midnight (2013)

Prachtige film waarin Jesse en Celine op vakantie zijn in Griekenland. Bij dit derde deel kan inmiddels gesproken worden over een uniek project. Op het begin wijkt de film wat af van het concept van de eerste twee films door wat meer personages te introduceren. Maar de dialogen zijn opnieuw boeiend en sterk. Ook is het heerlijke spel vol subtiliteiten van Ethan Hawke en Julie Delpy een constante factor. Wellicht dat dit deel het minst romantisch overkomt, maar reëel is het wel.

Blijf geen grote fan van de Before-films, maar laat ik maar beginnen met de positieve dingen. Het acteerwerk tussen Hawke en Delpy is natuurlijk knap. De ellenlange shots waarin die dialogen plaats vinden maken het alleen maar verbluffender. Ook was ik natuurlijk benieuwd wat er nou in die 9 jaar gebeurd is. Heel wat! Maar dat stelde me ook teleur. Hawke en Delpy zijn behoorlijk onsympathiek geworden ! In de hotelkamer vloeien de frustaties er uit, terwijl zoals bij de meeste ruzies de aanleiding meestal maar onzinnig en onbegrip is. Al die quasi-intellectuele dialogen (het slaat gewoon in dit soort situaties) en een suf einde helpen dan ook niet mee om deze film echt goed te kunnen waarderen.

Een matige drama/romantiek film...

Matige en langdradige verhaal...

Kreeg slaap van....

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Redelijk acteerwerk...

Bekende acteur Ethan Hawke ...

Prima achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Geen moeite waard...

Over een andere boeg dit keer. Ik moest de eerste helft van de film erg wennen aan de andere opzet. Niet meer met z'n tweetjes, maar met de nodige bijpersonages. Ik had wel een beetje moeite met de discussies in de auto. Het voelde allemaal een stuk minder naturel aan dan in de vorige twee films.

Eenmaal op weg naar het hotel bloeit de film toch wel op, om in de kamer pas echt goed los te komen. Gevalletje 'life kicks in'. Waar de vorige twee films nogal rooskleurig waren is dit wel een logisch gevolg. Celine is vervallen in een enorme zeikerd, maar juist dat maakt de film ook wel weer erg sterk.

Ik denk dat ik Sunset wel de beste van de drie vind (tot nu toe). Nu maar een jaar of 8 wachten.

4*

Toch weer een knappe film van Linklater met twee even knappe acteurs in de hoofdrol.

Beiden blinken uit door de overtuiging waarmee ze, via de vele dialogen, het moeten duidelijk maken dat, naast hun charmante verliefdheid, slijtage zekerlijk kan opduiken en de handicap van vorige levens steeds aanwezig blijft.

Meerdere flukse discussies, maar de scène die het best zal bijblijven is het eetmaal met hun Griekse vrienden.

Ze hebben elkaar nog heel wat te vertellen na negen jaar relatie. Als Céline ergens onderweg roept, dat het spontane er een beetje af is, ben ik geneigd haar gelijk te geven. De basis is veranderd en dat werkt toch iets stroever. Voorgaande films konden teren op het romantische spanningsveld van twee mensen die in korte tijd alles van elkaar willen weten. Dat is verdwenen.

Dan nog is er dat natuurlijke in onnatuurlijke, maar aantrekkelijke karakters. Toch ben ik niet helemaal mee, zeker in de eerste helft van de film en dan vooral rondom dat etentje. Het is er dat er af en toe wat moeilijke blikken voorbij komen. Met de wandeling keert het terug naar z'n roots en met de neergaande zon heeft Linklater weer zo'n momentje te pakken dat blijft hangen.

Een kentering ook voor een vinnige afsluiter waar het idyllische en ook ietwat nobele laagje van de twee er wordt afschrobt en een bittere werkelijkheid aan bod komt. Verbaal vuurwerk, Delpy verandert in een pin, maar het is hier en daar net wat minder naturel (geschreven) dan eerder. Elkaar iets vertellen gaat blijkbaar soepeler dan het oprakelen van een gezamenlijk verleden.

Probleem met Linklater: het Amerikaanse dat hij er almaar dikker op legt. Met de twee voorgangers had ik wat minder problemen, maar 'Before midnight' schetst relaties zoals ze niet bestaan, namelijk via oneigenlijke humor en sentiment. De inspiratie waarmee man en vrouw in dialoog gaan is fascinerend, maar ze wringt met de banaliteit van de context zoals Linklater die wil voorstellen. Het grootste probleem is echter niet het artificiële van de situaties, de context en de gespreksonderwerpen, maar bovenal dat de personages schijnvertoningen zijn geworden, geen representanten van een ideaal waarmee we onszelf allemaal tot op zekere hoogte kunnen identificeren - wel uitvergrote archetypes, helemaal onwerkelijk. Net daardoor redeneer je niet op volle toeren mee met de woordenwisselingen, dringt de diepte van het conflict dat zich ontspint niet ten volle tot je door. Mij lijkt het dat Linklater vooral "een trip" heeft willen draaien, en dat is deze film ook geworden...onderhoudend en hier en daar intelligent - overigens met veel chemie tussen Hawke en Delpy neergezet. Wat natuurlijk niet wegneemt dat 'Before midnight' zichzelf uiteindelijk voorbij stormt en een soapachtige apotheose bereikt, incluis de bijhorende hysterische crisis. Dat alles in ieder geval meer dan een genadeloos portret van de (on)mogelijkheden, de (ingebeelde?) verantwoordelijkheden, de schoonheid en de terreur die een langdurige relatie met zich mee kunnen brengen.

Pffft. Ondanks de uitgekiende cinematografie (best aantrekkelijk), voor mij een behoorlijk lange zit.

2,75*

Ondanks dat ik de eerste twee delen beide met 5 sterren had beoordeeld had ik geen bijzonder hoge verwachtingen van dit derde deel, ging ik er redelijk blanco in en hoopte ik gewoon op een lekker filmpje.

De dialogen waren dit keer minder sterk, maar toch was het erg plezierig om te volgen en ik genoot vooral van het hele sfeertje. Dus niet enkel de gesprekken, maar vooral ook van de mooie beelden en het rustieke en realistische dat de film biedt.

Dikke prima, ik vermaakte me en het was allemaal wel ruim voldoende voor een drie-en-een-halfje. Eigenlijk pas tijdens de laatste scène (hotel) - en elke scène duurt zo ongeveer een half uur - werd het voor mij plotseling briljant en heb ik enkele malen met betraande ogen gekeken. Ik kan me eigenlijk goed voorstellen dat je het echt helemaal niets vindt (behalve wellicht ontzettend saai), maar ik heb zelden een scène gezien waarin ik mij emotioneel zo goed kon inleven waardoor het me erg raakte. Ik neem aan dat iedereen die al lang in een relatie zit die in de loop der tijd zo zijn ups en downs heeft gekend wel veel kan relateren en deze acteur en actrice beelden dat perfect uit. Je gelooft het. Ik fantaseerde over een ander einde, maar het einde was eigenlijk juist perfect.

Een bijzonder eenvoudige film. Drie à vier scènes, wat mooie beelden, een simpel rustig muziekdeuntje die soms voorbij komt en wat individuen die elkaar spreken. Meer is het niet. Maar dat hoefde hier ook niet, want ik vond deze emotionele apotheose prachtig en aangrijpend in al haar eenvoud en realisme.

4.5*

De trilogie voltooid – of zou er nog een vierde (vijfde, ...) deel komen? Dit deel beviel mij in ieder geval het best (tot nog toe), met de boeiende dinerscène en de wandeling naar en door het dorpje van Delpy en Hawke. Met de ruziescène had ik wat meer moeite: uitstekend geacteerd, maar er werd zóveel onbekends overhoop gehaald over hun huwelijkse leven van de afgelopen jaren dat ik op een gegeven moment mijn "verbondenheid" met hun relatie verloor (met al die subjectieve verwijten over situaties die we nergens in flashbacks of anderszins getoond te zien krijgen, moest ik zóveel reconstrueren dat ik af en toe het idee kreeg dat ik tussen de tweede en de derde film een "drie-en-een-halfde" deel had gemist). Wel weer een mooi en zeer ontroerend slot: hoopvol zonder overdreven te zijn. Al met al een prachtige film en een zeer fraai slot van de trilogie / deel van de cyclus.

Goed.

De eerste twee delen zijn op zich al een afgesloten geheel. Before Midnight had zo maar het deel te veel kunnen zijn, maar is dat gelukkig niet geworden. De film bestaat maar uit enkele (lang uitgesponnen) scènes, maar kijkt toch weer prettig weg. Het begin voelt wat theatraal aan maar het laatste half uur is ijzersterk.

Ethan Hawke en Julie Delpy zijn dan ook een geoliede machine na de eerste delen. Het is eraan te zien. De dialogen zouden zo soapachtig kunnen zijn, maar voelen toch weer naturel aan dankzij hun spel. De ruzie is natuurlijk het hoogtepunt.

Na Wenen en Parijs situeert het verhaal zich nu ergens waar het rustig is. Het idyllische decor ondersteunt het verhaal prima en levert ook gewoon een leuke sfeer aan.

Geen idee of er een deel 4 komt, maar als deze de verwachtingen na de eerste twee inlost, moet een vierde deel m.i. de verwachtingen na dit deel ook kunnen inlossen.

3,5

Prachtige film, heel gedurfd om uitsluitend dialogen te verfilmen.

Ik denk dat de dialogen pas invoelbaar en herkenbaar zijn als je zelf ook al lang getrouwd bent, ups en downs hebt gekend, nog steeds verliefd bent op elkaar, gevoel voor humor hebt en niet voor elkaar onder doet in je relatie. En natuurlijk is het geen documentaire van zo´n relatie. Het is film, dus ingedikt, uitgeschreven dialogen, aangezet, opgesmukt, maar dat neem je op de koop toe.

Een filmtrilogie die ik telkens met tussenperiodes heb gezien. Deels door het toeval dat ik de films niet tegelijk in bezit had, maar misschien ook beter. Ik groeide halvelings mee en kan me nu beter aansluiten bij de films. Zoals wel meer mensen hier, vroeg ik me af wat het derde deel zou te bieden hebben na de vorige sterke films. Na de verliefdheid/romantiek komt de liefde en nu is er de liefde binnen een lang lopende relatie met 'spanningen' als carrière, gezien, exen, toekomst, ruimte voor romantiek, ... De vraag of dit het is. Waar de vorige ontmoetingen vooral de basis leken te zijn van dromen en een mooie toekomst is dat moeilijker als de uitgestippelde weg zo goed als vast lijkt te liggen. Kunnen we nog dromen en kan je dat nog met z'n tweeën of moet je elkaar loslaten?

Dit is een geweldig acterend koppel en opnieuw zijn de dialogen en de setting zo natuurlijk en boeiend. Heerlijke film die hier iets minder werkt dan de vorige films, maar de lat lag dan ook hoog. Weinig trilogieën kunnen op zo'n sterk derde rekenen. Als de makers het zien zitten en het script stevig is, mag er gerust een vierde deel komen.

Het elkaar idealiseren is in deze film duidelijk voorbij. De eerste helft toont een koppel dat een beetje belegen lijkt te zijn. Nog steeds met hoogdravende dialogen tijdens een wandeling (mooi long shot overigens), maar op de hotelkamer gaat het mis en spatten de vonken ervan af. Een ruzie die steeds harder en harder wordt, waarbij ieders wrok over de toestand van zijn of haar huidige leven op het bord van de ander gelegd wordt en waar er totaal niet stilgestaan wordt bij wat er bij de ander leeft. Totaal niet constructief en zonder dat ik het zelf heb meegemaakt voelt dat toch herkenbaar aan.Aan het einde lijken ze compleet met de hoofden tegen elkaar te staan, maar bindt zij plotseling in. En dat laatste komt voor mij onverwacht en voelt niet helemaal geloofwaardig aan.

Visueel wat mooier dan de vorige delen, maar dat komt wellicht ook omdat de film wat nieuwer is. Het gehele project is natuurlijk vrij uniek, karakters die over een tijdspanne van 18 jaar gevolgd worden. Het enige dat in de buurt komt is Boyhood, niet toevallig van dezelfde regisseur, en Love in a Puff/in the Buff/off the Cuff van Pang, al is overspant de laatste trilogie slechts 7 jaar. Het einde voelt dus niet helemaal geloofwaardig aan, waardoor als film dit laatste deel iets minder aanvoelt dan het vorige deel, maar niet genoeg dat het tot een lager cijfer leidt. Maar wellicht speelt de uniekheid van het project toch ook een beetje mee in mijn beoordeling. 3*. Wel benieuwd of er in 2022 een vierde deel komt.

De film bestaat uit alleen maar gesprekken. Hele lange gesprekken. Eindeloos lang. Maar het zijn op zich wel interessante gesprekken met diepgang en gevatheid (beetje zoals à la Woody Allen maar nog sneller en gevatter) die vooral ook levensecht zijn (hetgeen ook de kracht van Boyhood (2014) - MovieMeter.nl is), al wordt het eindeloze gepraat wel wat vermoeiend. Tegelijkertijd weet de film de gesprekken toch ook te cumuleren met een ontwikkeling vanuit een gelukkige buitenkant (met een wat onecht gesprek bij vrienden) naar een innerlijke relationele crisis van Jesse en Celine, waardoor de film toch ook steeds boeiender wordt en zelfs in een soort van climax eindigt.

De chemie tussen de twee hoofdrolspelers is van eenzame hoogte: bij elk woord, elke blik, elke minieme beweging wil ik geloven dat 't om een echt echtpaar gaat. Dat de hele stortvloed aan woorden een geënsceneerde opzet kent, staat buiten kijf, en onderscheidt de film (jawel; fictie) van een levensecht schouwspel. De gevatheid is op momenten bijna jaloersmakend; zo van "had ik dat toen en toen ook maar zo gezegd."

Afijn, gewoon in al zijn eenvoud een briljante film, vooral door het overdonderende acteer-geweld.

De avond zit erop en ik heb de drie delen in één ruk uitgekeken. De vraag rest nu een beetje of het wel een goed idee was de drie delen na elkaar te zien. Ik ben eerlijk gezegd wat murw geslagen door de half filosofische dialogen. Na een kleine 5 uur ben je blij dat het koppel eindelijk is uitgepraat. Desalniettemin heb ik al die uren lang de magie blijven ervaren. En hiervoor kan ik alleen maar blij zijn.

Nu, ik heb het steeds over de dialogen, maar de chemie tussen Delpy en Hawke gaat verder dan alleen maar het gepraat. De blikken, de ondeugendheid, de verliefdheid, het speelse en de verstandhouding tussen beiden is en blijft magisch.

Maar Before midnight is helemaal anders van insteek dan de twee vorige delen. Het koppel is intussen gehuwd en naast de steeds boeiende conversaties zijn de gesprekken ook organisatorisch van aard. Net zoals in het echte leven gaan de meeste gesprekken tussen koppels met kinder over de kinderen. Ook een carrière, stukgelopen huwelijken, de was en de plas, de sleur, de kinderen, enz ... gooien voortaan roet in het eten en staan de liefde in de weg. Seks dient zelfs gepland te worden, zo blijkt. Maar zover komt het echter niet. Hoogoplopende ruzies over rollenpatronen en het vaderschap over een zoon die hij amper ziet, zetten de boel enorm onder druk.

De ruzie zelf echter vond ik erg geforceerd. Het zijn vaak opgekropte kleine ergernissen die ineens ontploffen in een nietsontziende explosie, maar toch. De locatie was wederom prachtig met de erg mooie rustige natuurbeelden. De dialogen verruimen zich in deze film eveneens tot andere koppels. Als afwisseling was dit alvast prima uitgekiend door Linklater. Alleen al het creëren van de reeks die wat doet denken aan Boyhood is vrij ingenieus.

Wederom is het einde open en wordt de kijker verplicht ook te reflecteren voor zichzelf. Hoe sta jij in je relatie? Neem je er de ongemakken en kleine kantjes bij? Of zou je er al sneller eens de stekker uittrekken? Wat is ware liefde en wie is voor jou dé ridder op het witte paard, als die al bestaat ...? Op naar 2022? Ja toch?

Met deze derde (en laatste?) film uit de Before reeks gaat Linklater duidelijk meer de drama kant op, dit deed hij bij Before Sunset deels ook al maar in Before Midnight gaat het nog wat dieper. Het is een logisch vervolg op de reeks en voelt net als de voorgaande 2 delen weer erg realistisch aan. Dit derde deel is weer erg sterk maar voor mij persoonlijk toch de minste van de reeks, ik miste denk ik een beetje het aspect van het samen rondlopen en samen een stad ontdekken. De dialogen zijn gelukkig wel weer erg sterk, duidelijk te merken dat ze inmiddels een stuk feller tegen elkaar zijn geworden en eigenlijk het koppel zijn geworden waar ze in deel 1 nog grapjes over maakten. Maar tegelijkertijd, that's life, het loopt niet altijd zoals je het graag had willen zien.(Helaas.)

Ben benieuwd of Linklater in 2022 nog met een 4de deel gaat komen, van mij mag hij!
4*

“If you want love, then this is it. This is real life. It's not perfect but it's real.”

Linklater, Hawke en Delpy hebben met de Before films een unieke trilogie gemaakt. De combinatie van levensechte dialogen, de schitterende chemie tussen Hawke en Delpy, het aspect van iedere negen jaar even inchecken hoe het met de personages gaat en het decor (Wenen, Parijs, Griekenland) geeft je iedere kijkbeurt weer het gevoel alsof je zelf oude vrienden bezoekt die je al een tijd niet hebt gesproken.

Midnight is wat scherper, harder en minder romantisch als zijn voorgangers, maar daardoor wel realistisch. Jesse en Celine leven al negen jaar samen en hebben een tweeling, dus dat de toon anders is en dat er van romantiek wat minder sprake is komt niet als een verrassing. Ook moeten er grote beslissingen worden genomen. Verhuizen we naar Chicago? Zal ik van baan veranderen? Zijn we nog wel gelukkig? Tijdens de autorit (weergaloze scene) komen we gelijk te weten hoe het de twee vergaan is en waar ze beide staan in het leven. De gehele film voel je al iets broeien tussen de twee en de hatelijke grapjes worden steeds venijniger. In de hotelkamer komt dit tot een schitterende uitbarsting en ik zat verbouwereerd te kijken naar de verwijten die het voormalig ideale koppel elkaar toeschreeuwen. De dialogen zijn weer weergaloos, en met Griekenland is er voor een prachtig decor gekozen. De eindscene is geweldig gedaan, en hopelijk zien we Celine en Jesse in 2022 nog een keer.

Je ontkomt er niet aan dat dit deel heel anders is dan de vorige twee. Ze zijn jaren samen, hebben kinderen, hebben offers moeten brengen om samen te kunnen zijn (vooral Jesse dan) wat onvermijdelijk voor scheuren, schuldgevoel, spijt en wrok zorgt.

Ik schreef in mijn vorige review 7 jaar geleden; voor mij voelt dit niet helemaal aan als Jesse en Celine’s next chapter, maar eerder als ‘Celine’s gone crazy’. Voor mij is zij toch duidelijk wel degene die onredelijk haar ontevredenheid, schuldgevoelens en onzekerheden op Jesse afreageert terwijl hij de redelijke van de twee probeert te blijven en de relatie wil redden.

Maar uiteindelijk draait het niet eens echt om wie er gelijk heeft en waar hun conflict over gaat. Het gaat vooral, in tegenstelling tot de twee vorige films, over hoe een relatie en een liefde stand moeten houden als onvermijdelijk het echte leven er tussenkomt. Ik wilde eerst schrijven; deze film is een perfect voorbeeld van waarom je geen kinderen zou moeten krijgen wil je je relatie goed houden, en hoewel ik dat nog steeds óók waar vind, zou dat wat flauw zijn. Er zijn namelijk altijd wel dingen die voor conflict zorgen en na een kleine tien jaar samen is het per definitie anders dan bij die eerste ontmoeting. De kunst is alleen om die dingen enigszins los te kunnen zien van de liefde voor elkaar, en het lijkt erop dat Celine, verblind door frustraties die bij het leven horen, dat even niet meer kon.

Ik denk dat ik die insteek nu beter vatte dan de eerste keer dat ik de film zag, toen ik eigenlijk vooral teleurgesteld was over zoveel conflict en hoopte op wat Jesse en Celine-romantiek.

Ook het begin met de andere personages kan ik nu beter plaatsen. Met een gezin en een leven samen zit je niet meer in de verliefde bubbel van jullie twee, maar zit de echte wereld daar onvermijdelijk ook omheen.

Ik verhoog hem met een halfje, komt ook ongetwijfeld doordat ik nu zelf weer 7 jaar ouder ben, en de vorige twee films, samen met deze, nu ook weer met andere ogen bekijk en begrijp.

Ik bekeek deze trilogie in het begin behoorlijk door de romantische jonge ogen van Before Sunrise omdat ik zelf nu eenmaal zo oud was, maar die diepere laag die er in de andere twee delen bij komt is er bij mij nu ook. Dat zorgt er toch voor dat dit een zeer interessante trilogie is die (voor mij) meer is dan de films alleen.

4,5*

Grappig hoe smaak kan veranderen. In 2014 gaf ik Before Sunrise een 2.5*, waarbij voor zover ik me kan herinneren de semi-filosofische gesprekken me toen niet echt konden interesseren en ik de romantiek nog niet zo echt voelde. Nu heb ik 'm herzien en de andere twee films voor het eerst gegeken en behoren ze direct tot m'n favorieten.

Individueel zou ik ze alle drie een 3,5* geven maar als geheel in de trilogie zijn ze zó goed dat dat te min is. De combinatie van de gesprekken, de romantiek en de sfeer/locaties met daarbij de chemie tussen Ethan Hawke en Julie Delpy is bijzonder. En hoe de trilogie ze dan door de jaren heen volgt is natuurlijk uniek.

Wat betreft deze laatste film voelde dit erg tragisch aan als je net vanuit de rooskleurige eerste 2 films bent gerold. De romantische spanning heeft plaatst gemaakt voor een negatieve spanning die ik constant voelde tussen de twee. Dan bevind je jezelf eigenlijk ineens weer in de soms bittere realiteit.

Hoe het verder zal gaan tussen hen mag de fantasie van de kijker invullen. Wat dat betreft ben ik wel erg benieuwd naar het eventuele vervolg waarover gesproken wordt. Die zou van wat ik heb gelezen pas ver na 2022 moeten komen.

Jesse [Ethan Hawke] miste 9 jaar geleden – aan het eind van Before Sunset – bewust zijn vliegtuig naar de VS om bij Céline [Julie Delpy] te blijven. Negen jaar later zijn getrouwd, hebben ze twee dochter (een tweeling) en vieren ze vakantie bij vrienden in Griekenland met Hank [Seamus Davey-Fitzpatrick], Jesses zoon uit zijn eerdere relatie. Wanneer Jesse aan het eind van de vakantie afscheid moet nemen van zijn zoon, valt hem dat dusdanig zwaar dat hij Céline voorzichtig probeert te polsen over een mogelijke verhuizing naar de VS. Dat is het uitgangspunt voor de afsluiting van de Before-trilogie waarin ruimte is voor andere personages om hun zegje te doen. Dat levert weliswaar óók wat interessante inzichten op, maar lijkt ook een teken dat de formule een tikje sleets is geworden. De chemie tussen Hawke en Delpy is er nog steeds, maar hun gesprekken (en ruzies) zijn wat oppervlakkiger en dat maakt dit tot de minste van de drie films.

Trilogie op 1 avond gekeken.

Aanrader eigenlijk, zeker als je ook een gezin hebt.

Als je nog geen kinderen hebt is het derde deel wellicht wat minder en een beetje een koude kermis.

Het zou flauw zijn als het derde deel hetzelfde zou zijn als de eerste twee.

De trilogie is zeer goed. Acteerwerk is top en de conversaties icm de chemie zijn geniaal.

Een heerlijk feest der herkenning.

Cinema / toneel zoals het bedoeld is.

Fake it till you make it

Na het zien van Before Midnight zie ik de hele trilogie als een ode aan de liefde. Zonder poespas, zoals deze ook in het echte leven is. Wittebroodsweken in liefdesrelaties zijn tijdelijk, en hoewel de passie in relaties natuurlijk altijd hervonden kan worden wordt je daarnaast ook geconfronteerd met gewenning, routine en de alledaagsheid van het leven. Ook Jesse en Celine krijgen hiermee te maken, en de film brengt dit op een prachtige manier in beeld.

Dat een kersverse liefde soms een sprookje kan lijken brengt het eerste deel uit de trilogie op een realistische manier in beeld. Maar soms blijft een liefde tussen twee mensen juist een sprookje, doordat deze zich met name in het hoofd af blijft spelen zonder dat er ooit een vervolg voor op de lange termijn aan gegeven wordt. Hoe korter de tijd samen met iemand geweest is, hoe groter de kans is dat je alleen de positieve kanten van een persoon ziet, en daarmee ook een relatie romantiseert. En dan heb ik nog niet gesproken over het verwarren van liefde op het eerste gezicht met seksuele aantrekkingskracht en alle lichamelijke stofjes die vrijkomen wanneer je je tot iemand aangetrokken voelt.

De boodschap die ik uit Before Midnight gehaald heb is dat een relatie goede en slechte tijden kent, maar dat het ook overduidelijk is dat je altijd aan een relatie moet blijven werken. Zelfs in de best lopende relaties zullen mensen door gewenning of omstandigheden zo nu en dan op een kruispunt kunnen komen te staan waarop een of beide personen het op dreigen te geven, en voor de keuze komen te staan om door te blijven vechten voor hun relatie of het op te geven. Soms is het dan fake it till you make it, waarmee ik dan met name doel op de laatste scène uit de film. De relatie van Jesse en Celine staat hier duidelijk op een kruispunt waar Celine in eerste instantie niet op de lijmpoging van Jesse in wilt gaan. Hoewel het uit het onderste van haar tenen lijkt te komen hapt ze alsnog toe. Waarschijnlijk met de zelfde gedachte waarvan ik vermoed dat Jesse hem heeft: namelijk de hoop dat ze weer in betere tijden terechtkomen wanneer ze beide door deze moeilijke periode heen bijten.

De trilogie had met dit rauwe, realistische eind moment, niet beter afgesloten kunnen worden. Dit maakt dat ik Before Midnight een nog net wat hogere beoordeling dan zijn voorgangers mee ga geven. Prachtige throwback naar het eerste deel met het tijdreizen toen Jesse en Celine elkaar ontmoette in de trein trouwens

Mijn score wil ik inmiddels ook geven aan de trilogie in zijn geheel. Fantastische werken, die van tijd tot tijd zeker een herziening waard zijn. Daarnaast ga je ze ook in een heel ander licht zien wanneer je alle drie de delen gezien hebt. Tot slot kan ik deze review niet mooier afsluiten dan met een quote van Jesse:
If you want love, then this is it. This is real life. It's not perfect but it's real.

4,5*