menu

Boyhood (2014)

mijn stem
3,62 (1552)
1552 stemmen

Verenigde Staten
Drama
165 minuten

geregisseerd door Richard Linklater
met Ellar Coltrane, Patricia Arquette en Ethan Hawke

Boyhood vertelt het verhaal van twee gescheiden mensen (Patricia Arquette en Ethan Hawke) die hun kind opvoeden. Centraal staat het leven van de 6-jarige Mason en de emotionele reis die hij aflegt vanaf zijn kindertijd tot aan volwassenheid.

TRAILER

https://www.youtube.com/watch?v=zYMotdLU0nk

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat MovieMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe MovieMeter met je privacy omgaat.

zoeken in:
avatar van Fonzzz002
2,0
Boyhood is een film die bewust ervoor kiest geen verhaal te vertellen, maar het focust zich eerder op het opgroeien in een bepaalde levensomgeving en alle dingen die daarbij komen kijken. Als iemand die rondom de leeftijd zit als de hoofdacteur maakte hij soortgelijke dingen mee als mij. Aan de ene kant is dit een sterke kant van de film geziene het accuraat de verschillende fases van het leven wist te weergeven, tegelijkertijd is dit de reden waarom mij de film weinig deed. Het verhaal dient eerder als herinnering aan jeugd, tienerjaren en het studentenleven dan dat het iets te vertellen heeft waar je niet eerder bij stil hebt gestaan.
Er was, gedurende de hele film, een opsommingsgevoel: dit maak je mee als kind, en dit, en dit, en dit en dit etc. De gebeurtenissen in het leven van Mason hadden meestal geen opbouw of afronding waardoor ze geen grote indruk achter lieten (de verhalen omtrent de stiefvader, om een voorbeeld te noemen. Kwam uit het niets en was voorbij voor je het wist). Boyhood is een film die ik misschien als 40-jarige beter kan waarderen dan nu, want dan zou het een leuke herinnering aan de eerdere levensjaren zijn. Als iemand die momenteel 23 is zijn vele gebeurtenissen in de film mij te recentelijk overkomen om er gefascineerd door te zijn het in een film terug te zien.

Het meest eerlijke wat ik kan zeggen is dat ik me verveeld heb bij Boyhood. Het duurt bijna 3 uur, maar het voelde alsof het 5 uur duurde. Ik moest het daarom ook in 2 zitten kijken. Deze verveling kwam voornamelijk doordat de film te opsommerig voelde en het verhaal niet de impact maakt die nodig is om gefascineerd door Mason’s leven te zijn. Dat terzijde, ik zou het niet zozeer een “slechte” film willen noemen. Eerder een film die niet naar mij is gericht. De personages waren geloofwaardig uitgewerkt en de acteerprestaties zijn van hoog niveau, voornamelijk het feit dat je de acteurs in de 12 jaar waarin het gefilmd is ziet groeien met de personages. Zoals gezegd sloeg het erin de verschillende levensfases accuraat neer te zetten en wat mij voornamelijk beviel is dat je duidelijk de groei van een kind meemaakt. Hoe, beetje bij beetje, je iemand ziet veranderen naarmate hij ouder wordt. Persoonlijk vind ik dat de 7 Up documentaires of Inside Out het opgroei thema op een sterkere manier benaderen, maar dit aspect van de film was zeker niet onaardig uitgewerkt. Boyhood is overigens niet bang de nadruk bij bepaalde scenes te leggen op de tijdsperiode waarin het zich afspeelt. Regelmatig word je aandacht gevestigd op de omgeving om te zien wat er anders is geworden, waardoor je ook o.a. de technologische groei meemaakt.

Niet een film voor mij. Misschien dat het over 20 jaar beter aanslaat, maar voor nu is Boyhood een focus-loze film waarbij zijn verhaal bestaat uit het opsommen van dingen die je o.a. in je jeugd kunt meemaken. Dingen die mij niet fascineren geziene een aardig deel van de inhoud mij niet al te lang geleden overkwam.

2*

avatar van SillyBilly23
3,0
Een leuke film over de dingen des levens, de zoektocht naar onszelf en de leefomgeving die onze keuzes beïnvloedt. Velen zullen zich waarschijnlijk kunnen identificeren met sommige gebeurtenissen die gedurende de lange zit plaatsvinden. Maar het herkennen of vereenzelvigen met bepaalde zaken wil nog niet zeggen dat het je persoonlijk raakt, en dat ervaarde ik hier een beetje.

Het eerste deel (de kindertijd) is qua inhoud een pak interessanter dan het nogal vlakke tweede deel, wat voor een stuk komt door een tekort aan karakter en gevoel die bij het hoofdpersonage wordt gelegd. Wat niet wil zeggen dat hij geen acteertalent heeft. Maaar… het miste toch wat. De jongen wordt van kleins af aan verkeerd begrepen en beschimpt, je zou toch denken dat dit zich zal beginnen wreken op een bepaald moment. Toch blijft hij als het ware een soort observator van z’n leven die op alles ijzig kalm reageert en zich er wat passief doorheen sleept. Die koele houding vond ik na een tijdje niet echt meer werken op scherm.

Daarnaast wordt er weinig ingegaan op zijn seksualiteit en andere thema’s binnen de leefsituatie waardoor het op een gegeven moment erg vlak en langdradig wordt. De andere acteurs doen hun best om oprecht te spelen. Maar het nostalgische, waar deze film zou moeten in uitblinken, valt algemeen toch wat tegen.

avatar van Noud
2,0
De film kabbelt maar wat aan. Er gebeurt niet heel veel. Duurt veelste lang.
Het (doodnormaal) leven van Mason wordt beschreven.

avatar van ZenZin
1,0
Duffe soap, die laat zien dat Amerika zo'n rotland is, ok dat dan nog wel...

avatar van Magical Elvis
2,5
Er kan dan wel 12 jaar gefilmd zijn, maar het verhaal is saai en langdradig. Je ziet letterlijk mensen 12 jaar ouder worden in 3 uur. Tussendoor kijk je naar een saai opgroei proces van een jongen. Het is indrukwekkend dat de makers zo'n lange tijd ervoor hebben genomen, maar dat is gelijk het enige. Toch wel een tegenvallende film.

avatar van Fisico
3,0
Ik had duidelijk meer verwacht van Boyhood. Boyhood is een film die op zich weinig om het lijf heeft en rustig voortkabbelt waarbij het leven van de jonge Mason voor de komende 12 jaar uit de doeken wordt gedaan. Behoudens de insteek dat de film gemaakt is over een periode van 12 jaar, is deze prent weinig bijzonders.
Linklater bouwde met andere woorden redelijk wat risico in om deze film te maken. Geheel origineel is dit concept niet, maar het is zeker gewaagd en zeer opmerkelijk te noemen. De film laat zich ook moeilijk voorspellen omdat Linkwater niet weet welke sociale thema's of hype zich in de toekomst zullen handhaven (Obama bvb). Het grote nadeel van dit concept is ook dat je zeer plots in een bepaalde levensfase van Mason belandt, maar dit even abrupt wordt beëindigd omdat je ineens één jaar later zit. Hierdoor mis je betrokkenheid en diepgang.

Inhoudelijk, ondanks een aantal goede scènes, er niet bovenuit springend. De film oogt te fragmentarisch (niet onlogisch). Acteerprestaties zitten wel ok.

4,5
12 jaar filmen met dezelfde mensen is een grote opgave. Maar wel één die z'n grote invloed op de film erg positief heeft afgeleverd. Er zitten sowieso al vele erg mooie, menselijke en herkenbare scenes in deze levensfilm. Maar doordat het op deze manier gefilmd is komt het allemaal nog realistischer over. Meer als een documentaire dan een speelfilm, hoewel het ook duidelijk geen documentaire is. Erg knappe film en bewondering voor de visie en het doorzettingsvermogen van de regisseur die dit alles toch maar voor elkaar gekregen heeft.

avatar van Baboesjka
4,5
geplaatst:
Verdeelde meningen op Moviemeter. Ik vind het een goede film. Het feit dat het over twaalf jaar gemaakt is en je de kinderen daadwerkelijk ziet opgroeien, vind ik bijzonder. Ik heb dat niet eerder gezien. Ik moet zeggen dat ik het helemaal niet suf of saai vind. Ik vind het juist fijn dat het geen over dramatische film is, het komt daardoor rustiger en realistischer op mij over, ik vind het acteerwerk prima en de personages interesseerden mij. Hij duurt lang, maar ik vond 'm vlot wegkijken. Daarnaast vind ik er genoeg diepgang in zitten en wist de film mij op sommige momenten echt te raken. Vooral op het eind, als de moeder iets zegt in de trant van: "Ik dacht dat er meer zou zijn", en als de vader in de auto zegt dat hij echt contact met zijn kinderen wil hebben, en niet zo afstandelijk. Soms was het herkenbaar. Het eind voelde een beetje abrupt, maar goed, een film als deze kan natuurlijk altijd langer doorgaan, omdat het geen afgerond verhaal vormt. Het is een film vol ontwikkeling. Fijn om gezien te hebben. 4,5*

geplaatst:
Anno 2018 vier jaar na de release van deze film is de metascore op imdb 100!
Dat is wel heel opmerkelijk.

avatar van Basto
1,0
geplaatst:
Dr.Strangelove schreef:
Anno 2018 vier jaar na de release van deze film is de metascore op imdb 100!
Dat is wel heel opmerkelijk.


Geen idee wat metascore inhoud, maar het is een enorme prul. Vooral door de complete miscasting van de hoofdpersoon. Mist charisma. Saai ventje. Enkel de moeder speelt goed.

Verhaaltje is ook te simpel en gemaakt.

#dontbelievethehype!

geplaatst:
Metascore op imdb is de waardering van de "professionele" filmkenner (althans
Wilhelm Röttger van onder de tien te zijn waardoor je dus niet de ultieme score van 100 kunt krijgen.
De film zelf heb ik niet gezien (van uitstel komt....) Ben altijd een beetje huiverig als een gimmick een hype word (ook al heb je het dan maar over 1 film)

avatar van Maarten0402
3,0
geplaatst:
Tja, metacitics, statistieken. Ik gebruik het ook wel is als ijkpunt maar vorm mijn persoonlijke mening er niet naar. Als ik het niks vind vind ik het niks. Al vinden 4000000 mensen het de tofste film ooit. Film is een entertainment genre en entertainment is subjectief. Wat de één goed vind, vind de ander slecht. Wel vind ik altijd dat als een film door het merendeel hoog gewaardeerd wordt en iemand het niks vind, het op zijn minst moet beargumenteren, maar dat is andersom ook het geval.

avatar van IH88
4,0
geplaatst:
“I just feel like there are so many things that I could be doing and probably want to be doing that I'm just not.”

Boyhood is een ambitieus project. Regisseur Richard Linklater heeft twaalf jaar lang ieder jaar een groep acteurs en actrices bij elkaar geroepen om een aantal weken scènes op te nemen. Het resultaat is een unieke film over opgroeien en volwassen worden, met herkenbare situaties en dialogen. Gescheiden ouders, de foute stiefvaders, de band met je zus, je eerste grote liefde, het verlaten van je ouderlijk huis, het ontdekken van je passies, het ontmoeten van nieuwe mensen etc. Iedereen kan er wel iets uitpikken wat herkenbaar is en symbool staat voor je eigen leven. En dat is de magie van Boyhood, het alledaagse laten zien met al zijn ups en downs.

Coltrane is geen geweldig acteur, maar hij weet van Mason wel een personage te maken die je begrijpt. Hoe sloom en frustrerend hij soms ook kan zijn. Hawke en Arquette zijn geweldig als vader/moeder, en hun personages komen ook een stuk beter uit de verf. De autorit waarin Hawke zich kwaad maakt over de nietszeggende en inhoudsloze gesprekken met zijn kinderen, en het seksgesprek later in de film, blijven voor mij de beste gedeeltes in de film. De muziek is ook een sterk punt van de film, en als Mason aan een lange autorit begint naar zijn universiteit, met Hero van Family of the Year op de achtergrond, kun je als kijker niet anders dan ook even terugkijken op de afgelopen tweeënhalf uur waarin je Mason hebt zien opgroeien en getuige bent geweest van een unieke filmbelevenis.

avatar van JoeCabot
3,5
Linklater houdt wel van een vleugje nostalgie en jeugdsentiment. Hij drukte eerder al zijn stempel op het coming-of-age-genre, maar met ‘Boyhood’ gaat hij wel héél ver voor een plek in de geschiedenis. 12 jaar lang (!) met dezelfde cast aan een film werken: hulde om dit project zonder muiterij in te blikken. Al blijft de belangrijkste vraag natuurlijk: levert het ook een goede film op?

Het antwoord: ja. De film duurt 165 minuten en verveelt geen moment. En dat zonder een noemenswaardig verhaal en zonder al te veel sensatie. Oké, er wordt af en toe wel eens geruzied (soms zelfs met servies dat in het rond vliegt), maar je kan moeilijk zeggen dat ‘Boyhood’ op conflicten teert. Omgekeerd blijft ook de euforie achterwege bij de mooiere momenten in het leven van Mason. Linklater kiest voor ingetogen cinema met geestige en doorgaans pretentieloze dialogen.

Doorgaans dus… Want naarmate het einde nadert, ontpopt ons hoofdpersonage zich steeds meer tot een verwaande kwal (subcategorie: langharige fotografiestudent). Dan volgen er opeens heel erg diepzinnige gesprekken over het zware bestaan als jongvolwassene (versta: first world problems). Vooral jammer dat er weinig personages op een geloofwaardige manier tegengas geven. Op zulke momenten toont Linklater toch even een gebrek aan relativeringsvermogen.

Maar echt ontsporen? Nee, dat doet de film nergens. Je blijft benieuwd hoe het verhaal zich verder zal uitvouwen. ‘Boyhood’ baadt bovendien in een mooie sfeer. Het heeft iets “tijdloos Amerikaans”. Visueel niet bijzonder spectaculair, en ook de soundtrack is wat braafjes, maar er zit anderzijds ook niet echt een houdbaarheidsdatum op. Binnen 20 jaar is dit nog steeds een snoepje.

3.5* voor een film die niet perfect is, maar de gimmick wel met verve overstijgt.

Gast
geplaatst: vandaag om 16:20 uur

geplaatst: vandaag om 16:20 uur

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.