Boyhood (2014)

mijn stem
3,62
1484 stemmen

Verenigde Staten
Drama
165 minuten

geregisseerd door Richard Linklater
met Ellar Coltrane, Patricia Arquette en Ethan Hawke

Boyhood vertelt het verhaal van twee gescheiden mensen (Patricia Arquette en Ethan Hawke) die hun kind opvoeden. Centraal staat het leven van de 6-jarige Mason en de emotionele reis die hij aflegt vanaf zijn kindertijd tot aan volwassenheid.

TRAILER

527 BERICHTEN 93 MENINGEN
zoeken in:
avatar van Basto
1,0
0
geplaatst: 25 december 2016, 20:15 uur [permalink]
Maarten0402 schreef:
Tja, ik blijf bij deze film het idee hebben dat het leuk is dat je letterlijk kijkt naar opgroeiende mensen over een periode van 12 jaar, maar de toegevoegde waarden als film vind ik gewoon erg flauw en oninteressant. Kan ik net zo goed een dvd opzetten van toen ik en mijn (jongere) broer nog klein waren (beelden uit mijn jeugd) en dat is ook wat het is.

Ik hoef zeker geen cliché drama, maar spannende momenten waren er ook nauwelijks.


Het verhaal is wel gedramatiseerd en volledig gescript. Enige gimmick is dat de personages echt ouder zijn geworden. Jammer voor de regisseur, dat de door hem gecaste jongeling uitgroeide tot een charismaloos non-talent. Afgezien van de acteer prestatie van Arquette is de film mede daardoor een behoorlijke mislukking naar mijn mening. Snap de ophef ook totaal niet. Met goede casting en grime had hetzelfde, zo niet een beter resultaat geboekt kunnen worden. In dat geval had je waarschijnlijk nooit van deze film gehoord. Slimme marketing, dat wel.

avatar van Noodless
3,5
0
geplaatst: 26 december 2016, 19:55 uur [permalink]bevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen
Pluim voor het concept, de cast en de uitwerking van de film. Maar is het nu een speciale film geworden? Dacht het niet, want laten we eerlijk zijn... als het maken van de film niet zo lang had geduurd en gewoon de jonge hoofdpersonages in functie van tijd telkens laten vervangen door anderen...dan had je heel weinig van deze film gehoord. Film duurt ook wat te lang waardoor wat saaie momenten in de film zitten. Arquette speelt haar rol zeer overtuigend. Je moet het moment in je leven niet nemen, het moment neemt jou. Mooie afsluiter ! 7/10

2,5
0
geplaatst: 30 december 2016, 21:50 uur [permalink]
Wat een overgewaardeerde film. Saai, traag en dan nog bijna drie uur kijken naar kinderen....Bwaaaaahhhhh. Ben afgehaakt.

5,0
0
geplaatst: 30 december 2016, 23:16 uur [permalink]
Nadat ik de film in de bioscoop had gezien, heb ik de film 5 uit 5 sterren gegeven. Daarna ben ik altijd bang geweest de film nog een keer te zien: omdat de film ondramatisch is, zou hij bij een tweede kijkbeurt ook heel erg saai kunnen zijn. Maar ook de tweede keer heb ik van de film genoten en aldoor met betraande ogen en/of schaterlachend de film beleefd omdat alle scenes zo herkenbaar zijn. De film slaagt erin een fotoalbum van een ieders leven te zijn: je ziet je hele leven voorbij trekken. De film is als het beeld (schilderij) van God: de film lijkt alleen jou aan te kijken (de film lijkt alleen jouw leven te hebben verfilmd) maar geeft iedereen diezelfde sensatie. Dat is Kunst.

avatar van Basto
1,0
1
geplaatst: 30 december 2016, 23:18 uur [permalink]
Bij gedeeltelijke herziening blijkt het nog suffer dan de eerste keer. Wat een pretentieuze draak... Herken me zelf er vrijwel nergens in. Wat een saai gebeuren. 'Get a life!'zou ik de jongen willen zeggen. Het is alsof je een zombie ziet opgroeien. Volslagen passieloos die jongen.

avatar van horizons
3,5
0
geplaatst: 30 december 2016, 23:46 uur [permalink]
Schitterend bovenstaande reacties! Uiteenlopend tot en met.

Vandaag voor eerst gezien. En we zal voor iedereen wel ergens iets te herkennen zijn maar het zou straf zijn als iemand 1:1 identiek leven heeft. Sommige fragmenten zijn boeiender dan andere.
Kudos voor totale film crew die hier twaalf jaar aan besteed heeft.

avatar van Maarten0402
3,0
0
geplaatst: 31 december 2016, 05:22 uur [permalink]bevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen
Niemand heeft een identiek leven. Dat maakt ook niet uit, maar dit leven in deze film is voor mij nog minder interessant als een vlog van sommige YouTubers.
Weer dat opgehemeld over die 12 jaar dat ze die acteurs hebben gefilmd. Ik heb wel respect voor Linklater hoe hij over films denkt etc. maar dat wil niet zeggen dat ik deze film door alle commotie maar moet omarmen als een meesterwerk. Letterlijk Boyhood... opgroeien en zien hoe ze ouder worden. Maar in hun leven en ontdekken, ervaring opdoen niks mee doen... kansen genoeg om het interessant te laten worden, maar niets mee gedaan jammer genoeg.
Enige goede moment was die stiefvader aan de drank. Daar werd het nog een klein beetje spannend.

5,0
1
geplaatst: 31 december 2016, 10:10 uur [permalink]
Het herkenbare is niet dat het leven van het jongen in de zin van wat hij allemaal meemaakt, maar evengoed zijn de scenes herkenbaar. Zoals bv. - ik noem maar wat - waar de biologische vader vraagt hoe het op school was en hij het korte, beleefde antwoord 'goed' krijgt en hij dan zegt 'hallo, ik wil niet zo'n vader zijn tegen wie je beleefd bent en die je cadeautjes geeft maar ik wil dat je vertelt hoe het op school was dus dat we echt contact hebben'. Die vervreemding met je vader is toch herkenbaar? En niet alleen herkenbaar maar het zegt ook iets diepzinnigs over onze relatie met onze vaders. Het laat mij bv. nadenken over hoe mijn vader zich moet hebben gevoeld toen ik telkens weer dat korte, beleefde antwoord gaf en hij aldus niet echt contact met mij kon maken en ik hem zo als het ware uitsloot van mijn leven. En die herkenning en tegelijkertijd diepzinnige observatie over ons leven geldt zo'n beetje voor elke scene. Daarom is de film gewoonweg geniaal.

 
1
geplaatst: 31 december 2016, 10:30 uur [permalink]
Geniaal? Nou ja zeg. Komt die jongen in alle eenzaamheid op eigen benen te staan, en moet ie een kamer delen met een medestudent, en jawel hoor, een miraculeuze klik, binnen no-time. Daarbovenop meteen een fantastische nieuwe liefde en de hele wereld draait om z'n ongeschonden voetjes.
Kom nou toch, zit zo het leven in elkaar? Heus?

avatar van Zwolle84
4,5
0
geplaatst: 31 december 2016, 11:06 uur [permalink]
Mooi verwoord, De filosoof, zo ervoer ik het ook. Erg confronterende film.

avatar van Ste*
2,0
1
geplaatst: 31 december 2016, 12:23 uur [permalink]
Gisteren nog eens grotendeels gekeken omdat hij op tv was. Ik dacht eigenlijk dat ik de vorige keer te kritisch was geweest, maar het tegendeel blijkt. Het was een nog suffere film dan ik al dacht, en het belangrijkst: het onbenut potentieel is zo ongelooflijk zonde.

Dat Mason maar een oninteressant en suf figuur is is tot daaraan toe, maar dat je op vrijwel geen enkele manier ziet hoe zijn jeugd hem gevormd heeft, en er ook totaal geen rode draad in zit vind ik echt een gemiste kans, en maakt dat de film nogal zijn doel voorbij schiet. Tenzij het doel van de film een droge registratie is van twaalf jaar uit een jongensleven, prima, maar dat vind ik dan zoals gezegd enorm zonde van alle moeite en potentieel.

Want naast de inhoudelijke karigheid is de film op visueel vlak ook zo basic als het maar zijn kan, en vaak zelfs wat armoedig ogend.

De sceneovergangen als Mason weer een jaar ouder geworden is bijvoorbeeld, ze zijn gespeend van elke creativiteit, terwijl je daar toch leuke dingen mee kunt doen. Vaak valt het nauwelijks op dat we blijkbaar weer een jaar verder zijn. Zal allemaal wel een bewuste keuze zijn om het geheel zo vloeiend en natuurlijk mogelijk te laten verlopen, maar ik had deze film dan liever gemaakt zien worden door een regisseur die er nog wat creatieve sjeu en visuele flair aan toevoegde. Je hebt met een formule als dit namelijk heel wat in handen, maar hoe hoog ik Linklater ook heb zitten om de Before-trilogie, ik denk dat een andere regisseur hier meer raad mee had geweten dan hij. Jammer.

2*

5,0
2
geplaatst: 31 december 2016, 13:12 uur [permalink]
Als ik de negatieve recensies zie, dan lijken die allemaal te zeggen dat de film teleurstelt omdat er geen drama of spektakel in zit: de personages zijn suf, het verhaal is suf. Maar de film beoogt geen drama of spektakel te brengen: het beoogt m.i. ons leven levensecht weer te geven zodat we ons herkennen als in een spiegel. Ik bedoel, alsof wijzelf wel zulke boeiende figuren zijn en ons leven wel vol spektakel zit...

Het boeiende is het levensechte zodat de film een feest van herkenning is. En er zit wel degelijk een ontwikkeling in het verhaal en we zien bij alle personages een interessante karakterontwikkeling. Neem bv. het zusje Samantha: we leren haar kennen als een ietwat gemeen, egoïstisch meisje maar door allerlei ontwikkelingen zien we haar volwassen worden en een aangenamer persoon worden, al blijft ze toch ook dezelfde Samantha. Ik heb in m'n oorspronkelijke recensie geloof ik ook de vergelijking met de documentaire-reeks 7-Up gemaakt: ook in 7-Up zien we hele gewone, 'oninteressante' mensen die over hun 'oninteressante' levens vertellen, maar omdat het zo levensecht en herkenbaar is, is het resultaat iets magisch en diep menselijk-ontroerend. Boyhood slaagt erin hetzelfde te doen. Omdat we onszelf in de ander herkennen, schept het een diepe verbondenheid met de medemens. Films en docu's als Boyhood en 7-Up maken ons zo zelfs betere mensen door ons te laten ervaren dat we allemaal hetzelfde zijn.

avatar van Kronos
2,0
0
geplaatst: 31 december 2016, 15:44 uur [permalink]
Maar we zijn niet allemaal hetzelfde. We worden ook geen betere mensen door te denken van wel. Natuurlijk, mensen zijn mensen en dat delen we met elkaar. Maar om dat te beseffen hebben we hopelijk deze film niet nodig.

De filosoof schreef:
Het boeiende is het levensechte zodat de film een feest van herkenning is.

Vind ik niet. Wellicht was de regisseur gedwongen er een verhaal van vele scheidingen en verhuizen van te maken omdat hij nu eenmaal niet al die personages 12 jaar lang aan zijn project kon verbinden. En dus werd er maar vele verhuisd. Bovendien vind ik de film heel Amerikaans en erg tijdsgebonden. Ik herken er veel meer de V.S. van begin deze eeuw in dan mijn eigen levensloop.

Geen slechte film. Maar uitlatingen als 'gewoonweg geniaal' en 'dit is Kunst' kan ik niet onderschrijven.

avatar van mr. Prizzi
4,0
0
geplaatst: 1 januari, 19:00 uur [permalink]
Fijne film, die bijzonder is omdat het enerzijds een hoopvol verhaal is over verwachting, opgroeien en opvoeden en anderzijds de schaduwzijde laat zien die zich uit in sleur, verveling en tegenslagen. Dat de acteurs jarenlang zijn mee gegroeid met hun rol is opmerkelijk maar niet de grootste verdienste van de regisseur. Belangrijker is de boodschap dat het leven in deze film centraal staat en dat het succesvol zijn daarin zo afhankelijk is van zoveel verschillende soorten mensen.

avatar van Demeter
5,0
0
geplaatst: 2 januari, 18:52 uur [permalink]
J. Clouseau schreef:
(quote)

Maar wie is er nou geïnteresseerd in een normale jeugd? Dan is het zelfs een gemiste kans om twaalf jaar te investeren in een film die uiteindelijk dezelfde gelukkige-jongeren-met-een-paar-hobbels laat zien als pakweg Grease of High School Musical. Meer tragiek en contrast hoeft dan ook niet noodzakelijk meer Hollywood te betekenen.

Ik ben wel geïnteresseerd in een normale jeugd. De hobbels waar jij het over hebt, zijn wat mij betreft al interessant genoeg en hoeven voor mij geen dramatische bergen te zijn om interessant te zijn. Dat zien we al in zo veel films.

avatar van filmkul
4,5
0
geplaatst: 3 januari, 08:39 uur [permalink]
Mooi drama dat uitblinkt in eenvoudigheid en daarom dichtbij het leven staat. Het jarenlang gebruik van maken van dezelfde acteurs is daarbij een mooie toegevoegde waarde. De film laat de ontwikkelingen zien van een gezin en zal voor velen een feest van herkenning zijn. Het eerste deel van de film is het meest geslaagd. De film duurt wat te lang om de aandacht er goed bij te blijven houden. Het acteerwerk is verder prima en het is Linklater uitstekend gelukt om het 12 jaren plan tot een fraai geheel te smeden. Topper. 4.5

avatar van Black Math
3,0
0
geplaatst: afgelopen zondag om 11:56 uur [permalink]
Een interessant concept om de film in twaalf jaar op te nemen om zo mensen (en in het bijzonder kinderen) op natuurlijke wijze ouder te zien worden. Ik moet zeggen dat het zeker wat toevoegt, maar ook weer niet zoveel dat het me zwaar overdonderd. Een (kind)acteur vervangen door een oudere acteur doet je vaak herinneren dat het film is, maar na een paar minuten zit je vaak toch weer in het verhaal, en ook bij deze film zijn er genoeg andere momenten waarop ik me besefte dat ik film zat te kijken. Het andere extreme concept, Solondz' Palindromes, waarin dezelfde rol door talloze acteurs van verschillende leeftijden, geslacht, en huidskleur gespeeld wordt vond ik misschien zelfs nog wat interessanter.

Maar zeker leuk om kinderen echt te zien opgroeien in een film. Wat jammer is dat ondanks de twaalf jaar dat hij aan de film heeft gewerkt Linklater weinig aandacht heeft geschonken aan de audiovisuele aspecten van de film. De muziek was op het Coldplay nummer aan het begin na aangenaam, maar meer niet. Visueel gebeurde er helemaal niets. Louter registratie. Jammer hoor.

Blijft het plot over. Ja dat kijkt wel aardig weg ondanks de lengte, en de hoofdpersoon heeft zeker mijn sympathie ondanks dat mijn jeugd totaal niet op de zijne lijkt. Het grotere plaatje, de ontwikkeling van een gezin waarvan de ouders gescheiden zijn is ook best aardig om te zien; de film duurt ook vrij lang wat helpt om meer vertrouwd met de personages te raken, maar echt bijzonder vond ik het geheel niet. Elementen zoals het opgroeien van een kind, een gebroken gezien, en alcoholisme komen daarvoor me te bekend voor.

Ik vraag me af hoe bijzonder men deze film had gevonden als men dit niet in twaalf jaar, maar in één jaar opgenomen had met verschillende acteurs voor dezelfde rol. Ik betwijfel of men dan ook zo lovend over de film was. Het is en blijft een aardig concept, maar in mijn ogen wordt de toegevoegde waarde ervan een beetje overschat. Nochtans aardig om eens gezien te hebben. 3*.