Boyhood (2014)

Vandaag in EYE gezien. Fantastisch! Van te voren zag ik enigszins op tegen de lange speelduur, maar die vloog voorbij. Sterker nog, sommige fases hadden van mij wel iets meer uitgediept mogen worden.

Het is een sterk geheel geworden met vele krachtige momenten.

Feit dat Linklater en Arquette aanwezig waren verzorgde dat de gehele ervaring nog mooier werd. Het was ook wel gek om Arquette in het echt te zien na de film. Daar kan geen 3D film tegen op.

Once in a lifetime opportunity

Hoe je het ook wendt of keert Boyhood is het meest ambitieuze en unieke project in cinema en dit maak je maar eens in je leven mee en wat een eer is het om dit te mogen aanschouwen. Het "real-time" gegeven is echt ingenieus, erg mooi om de cast mee te zien groeien. Ook erg sterk dat Linklater zijn dochter Lorelei ook gecast heeft als Samantha, waardoor dit persoonlijke project nog veel persoonlijker wordt. Het is echt geen toeval dat dit project van de hand komt van Linklater, die al verantwoordelijk is voor de ambitieuze en ingenieuze Before trilogie.

Fictie in combinatie met zo'n persoonlijke benadering zorgt altijd voor hele mooie resultaten en Boyhood is daar in wel het beste voorbeeld. Boyhood is qua thematiek heel erg universeel, moeilijk om hier geen parallellen in je eigen jeugd te vinden. In mijn geval juist heel veel raakvlakken met Mason, die verder gaat dan universele thema's. Linklater knows life. In Hawke (wat acteert hij toch natuurlijk) herken ik mijzelf nu wel weer, wat de film nog zoveel sterker maakt. Eén voor één is elk castlid spot on maar Arquette steelt toch wel de show (en krijgt daar ook de meeste mogelijkheid toe).

Linklater weet met heel veel cues de kijker te laten weten in welk jaar de film zich op dat moment afspeeld dmv pop-cultuur, politiek, nieuws etc. Niet altijd even subtiel maar het werkt wel. Ik had de film in haar gebeurtenissen ingetogener verwacht maar de keus voor fictie is een hele goede geweest. Hele sterke hand-picked soundtrack ook, zelfs Coldplay is te pruimen en is gewoon een voltreffer van Family of the Year tot Arcade Fire.

Een film waar zoveel liefde en passie zit dat je niet anders kan dan die liefde beantwoorden, daar bovenop komt nog eens de meest ambitieuze en vooral authentieke aanpak in de geschiedenis van film. Een authentieke slice of life die van minuut 1 tot 160 leven uitademt. Uniek. Derde film die ik beloon met de volle mep, al behoort ie niet tot de 3 beste film die ik ooit zag maar dat is eigenlijk veelzeggend hoe uniek, authentiek en ambitieus Boyhood is. Once in a lifetime opportunity, gaat dit zien. 12 years in the making, en wat was het het 12 jaar wachten waard.

Boyhood is uniek en één van de beste films van het jaar, laat dat duidelijk zijn. Maar Boyhood is het voor mij toch net niet geworden. Laat me even negatief doen om enkele details in de best gereviewde film van de voorbije jaren, want na 10 jaar geduldig wachten, en hopend op een meesterwerk, verdien ik dat wel.

Ik ben een enorme liefhebber van Linklater, uiteraard met name zijn fantastische Before trilogy. Maar hij zal nooit echt een grote favoriet van me kunnen zijn en dat heeft te maken met zijn visuele stijl en beeldtaal. Wat ik altijd jammer vind aan Linklater is dat hij enkel strikt wil registreren op de meest klassieke manier, wat resulteert in dat er nooit iets bijzonders met het beeld of camera gebeurd. Dat is uiteraard niet altijd nodig, maar voor mij is het een heel belangrijke factor in cinema. Om het even grof te zeggen, ik heb niet 1 mooi shot in deze film gezien. Alvast niet dat ik me kan herinneren. De film miste gewoon die sfeer, wat ik altijd wel zoek en wil, en wat voor mij soms een film volledig kan breken of maken.

Zoals hier boven al gezegd deed de soundtrack me ook weinig, terwijl ik sommige van mijn favoriete bands heb voorbij horen komen (Arcade Fire!). Het is het enige wat echt 'gimmicky' voor mij aanvoelde in deze film. Het leek vaak alsof dat de (bekende) nummers er slechts werden onder geplakt om een tijdsaanduiding te geven. Maar het had gemakkelijk eender welk nummer kunnen zijn omdat het weinig in functie met het beeld werd gebruikt. Soms is voor mij zelfs sfeer en gevoel veel belangrijker dan wat er verteld wordt.

Nu, dat zegt natuurlijk genoeg over deze bijna 3u durende prent, waar ik toch erg geboeid heb zitten kijken en me geen moment heb verveeld. Dat dus dankzij het scenario en het acteursspel. Natuurlijk ben ik daarvoor toch bij Linklater, want op dat vlak is hij gewoon één van de beste van vandaag.

En toch voelt het ook scenarieel als een gemiste kans voor mij. Er is van vooraf aan heel bewust gekozen om slechts de kleine, soms bijna nietszeggende momenten te tonen. Om clichés te vermijden blijkbaar. Hoewel ik er toch erg veel heb gezien, en veel ervan in andere films beter heb zien doen. En vreemd genoeg zelfs clichés heb gemist! Oh wat had ik graag de eerste kus gezien…

Maar waarom het voor mij niet de ultieme coming of age film is geworden, komt doordat er nooit echt een conflict is. Conflict dat nodig is om het karakter in te kleuren, en de betreffende een gevoel van evolutie te geven (wat hij schitterend toepast in de Before trilogy.) Nogmaals, een erg bewuste keuze hier van Linklater, die al het dramatische overslaat, maar toch heb ik het gemist. Mason is nooit echt gelukkig, maar ook nooit echt ongelukkig, en dat stoorde me ergens. Hij loopt er maar wat rond als tiener. Hij leidt, uiteraard onbewust (op de dronken stiefvader na), het meest simpele en beste leven dat je kan hebben. Opgroeien is toch zo moeilijk, en hij komt er verdomd gemakkelijk vanaf. Althans zo zien wij het. En jezelf vinden, wat zo kenmerkend is voor de tienerjaren (wat zelfs duidelijk wordt aangekaart) is amper, zelfs nooit echt verder geraakt geweest. Ik ben echt Mason geweest op zoveel manieren, daarom dat ik het heb gemist. Ik wou dat ik meer deel kon zijn van zijn 'emotionele reis'. Erg jammer want alle elementen daarvoor waren gewoon aanwezig.

Nu Boyhood doet zoveel ander goeds, maar er is een kleine frustratie in de zoektocht naar perfectie, omdat het voelt als een film dat gemakkelijk mijn top 10 kon betreden. Het is gewoon niet de film geworden die ik zocht en hoopte te vinden. Dus het ligt meer aan mij dan aan de film zelf. The Tree of Life blijft voor mij de ultieme film die opgroeien, jeugd en herinneringen zo persoonlijk en perfect weet te benaderen.

Gelukkig waren er wel veel raakvlaken met mijn eigen leven waardoor ik goed heb kunnen meeleven. Sommige stukken op het einde zijn ook erg treffend. 'I just thought there would be more…' Best een confronterende dialoog, waar je toch even bij stilstaat.


Boyhood is misschien niet het meesterwerk waar ik op had gehoopt maar wel een erg mooie film die je maar één keer in je leven gaat meemaken. En zelfs met zulke ongeziene ambitie, wordt de film nergens pretentieus. Ik heb zoveel respect voor Linklater, die dit over een periode van 12 jaar, zo geduldig, zo precies en zo consistent wist te filmen, zonder zijn passie of gevoel erin te verliezen. En iedereen die iets met filmmaken te maken heeft, weet wat voor een pracht prestatie dat is. Alleen al daarvoor verdient hij de Oscar voor Beste Regie.

Boyhood is een warme pure film met een kloppend hart en een prachtige cast. Hij is zo enorm episch zonder ook maar ergens episch te willen zijn, en nergens echt bijzonder maar als geheel dan weer net wel. Het raakt je ook pas echt met een volle mep op het einde van de film. Bij het uitlopen van de cinemazaal besef je pas wat een unieke en volmaakte film je hebt gezien. Ik ben ook als een blok gevallen voor dat laatste shot en zijn dialoog. En eindig met Arcade Fire op de aftiteling en je hebt een film om nooit meer te vergeten. Deze film is voor iedereen. Het enige wat je moet zijn geweest om hier voeling mee te kunnen hebben, is een kind die ook heeft moeten opgroeien.

Samengevat: meesterwerk? Nee. Prachtige film? Zeker en vast. Unieke film? Absoluut.

Om een meesterwerk te zijn in de meer conventionele zin brengt de film vooral op audiovisueel gebied iets te weinig (hoewel zeker niet slecht), en is de film wat mij betreft ook inhoudelijk niet diepgravend genoeg of niet voldoende intellectueel prikkelend.
Maar het is wél absoluut een unieke film, ik zou durven zeggen de meest waarachtige, oprechte 'slice of life' die je ooit zult zien. Je merkt gewoon ook dat de acteurs zelf allemaal echt geloven in het project en heel veel van zichzelf geven. Er is ook duidelijk een hechte band tussen de acteurs, ten gevolge van de speciale manier van werken. Dit kan je niet simuleren met een opname van één jaar.
Hiet is hierboven al opgemerkt: Linklater houdt het bewust erg klein, er zijn heel weinig dramatische scenes. De emoties worden niet breed uitgesmeerd over het scherm of aangedikt via muziek. Op behoorlijk wat drama wordt enkel gealludeerd (bv. de bully's) en bepaalde gebeurtenissen en/of persoonlijke emotionele reacties worden vaak buiten beeld gehouden. Wat mij betreft was dit absoluut de juiste keuze. Ik zat echt niet te wachten op shots van Mason die met een gepijningde blik in de verte zat te staren om duidelijk te maken hoe emotioneel moeilijk hij het had. Dat soort fims zijn er al genoeg. Het leven is voor het gros van de mensen nu eenmaal onspectaculair, in tegenstelling tot wat cinema ons doorgaans wil doen geloven (maar ook in het ordinaire zit vaak schoonheid).
Het resultaat is dat je na afloop van de film amper kan vertellen wat er is gebeurd of over wat ie ging (buiten opgroeien dan), en toch is de 3u zo om. Op zich al knap. Vanzelfsprekend is niet alles even boeiend, maar steeds als ik het gevoel had dat de film een beetje inzakte kwam er meteen weer een erg sterke scene en was ik weer mee.

En het is cliché, maar je verlaat de zaal met een speciaal, erg warm gevoel en de film blijft nazinderen. Niet veel films zijn daartoe in staat.

Tjah. Wat zeg je dan? “Het zal wel weer aan mij liggen”? Ik weet in ieder geval niet waar het dozijn critici dat deze film in onze media loopt te verheerlijken, het over heeft. Want laten we een kat vooral een kat noemen: dit is een verijdelde soap. De plot is veel te contextgebonden Amerikaans. Voelen wij ons echt thuis in dit geharrewar over college en highschool en hockey-spelende binken? Zeg het gerust luidop: nee. Alle filosofie vond ik daarenboven voorgekauwd, gaande van de Irak-kritiek tot de Facebook-kritiek. Diepgang? Namaak.

Wat wel? Wel relatief vlot verteld: alleen in het laatste half uur overdreven en zelfs wansmakelijk sentimenteel en wat langdradig. Maar een meesterlijke film? Hmm. Daarvoor werd er wat te sloom geacteerd en werd er te weinig aandacht besteed aan de cinematografie. Zoals ik al zei: ik kijk geen soaps. En zelfs in de cinema werkt een soap niet. Zelfs als daar 12 jaar aan wordt gewerkt. Want laat ons eerlijk zijn: cinema is fictie waar je als toeschouwer vrijblijvend in meestapt. Dat het 12 jaar lang dezelfde acteurs zijn, doet er toch niet toe? Een ander gezicht, hetzelfde personage, als toeschouwer aanvaard je die premisse toch ook als een ander gezicht plots hetzelfde personage vertolkt? Ja toch? Ja, ik had liever betere acteurs gezien dan deze, zeker weten.

Ok, ik herpak me. Want nee hoor, slecht is ‘Boyhood’ ook niet. Linklater grabbelt in de ton met filmische clichés en evidenties en boetseert daar een portret mee dat er een is van heel gemiddelde levens. Levens vol tegenslag, pech, edoch, af en toe een sprankel geluk. Hoe banaal! En tegelijk: hoezeer weggelopen uit de filmische werkelijkheid zoals ons die al decennia wordt voorgespiegeld! Met andere woorden: als toeschouwer kan je dat allemaal wel met de glimlach bezien. Al moet ik herhalen: echt interessant wordt de film zelden of nooit.

Dus? Niet bijzonder. Niet onaangenaam. Een ok-film. En wat mij betreft kortom zwaar over het paard getild. Wie iets universeel over de jeugd wil zien, huur ‘The Tree of Life’. Of - voor wie liever met de voeten op de grond blijft - ‘The Perks of Being a Wallflower’. Grappig, dynamisch, meer herkenbaar en vooral aandoenlijk…het zijn kwaliteiten die ‘Boyhood’ volgens mij veel minder heeft.

3*

Boyhood stond al een paar maanden prominent op mijn to see lijstje. Vaak valt het dan tegen, Boyhood niet. De basis is zo ontzettend simpel. De zesjarige Mason in twaalf jaar volwassen zien worden, de uitvoering maakt echter het verschil. Belangrijkste daarbij is dat regisseur Linklater zich niet alleen op Mason richt. De manier waarop ouders zich ontwikkelen en zijn plagende zusje verandert in een bondgenoot, Linklater laat het met zoveel eenvoud zien.

Het knappe is bovendien dat al die alledaagse momenten uit het leven van Mason tezamen meer vormen. Dan wordt Boyhood ineens een portret van een opgroeiende tiener in deze tijd. Daar schiet de film af en toe wel in door. De soundtrack laat ons weten in welke periode we zitten en mochten we daar niet genoeg aan hebben dan is er Obama of de Irak-oorlog om ons nog eens te helpen. Overbodig en geforceerd, maar in die 166 minuten aan schoonheid, maar een heel klein smetje.

Voor een uitgebreide recensie zie: Filmmad.nl » Recensie: Boyhood (31 juli)

Iedereen heeft het altijd over het ongeziene van zo'n 12-jarige filmtijd omdat je de acteurs ziet ouder worden etc.. ik vond vooral dat de structuur er enorm onder leed. Linklater bekende dat hij Boyhood tijdens het filmen opgevat heeft als een aaneenschakeling van kortfilms en dat is echt aan het eindresultaat te merken. We krijgen een soort van losse vignettes te zien waar Linklater op exhaustieve wijze de perikelen van het opgroeien wil aankaarten in een checklist van alle obligate mijlpalen uit onze jeugd. Elke scène lijkt een soort statement te zijn. Hierdoor komt de film nooit tot leven en terwijl Boyhood juist voortdurend wordt geprezen om zijn ongedwongenheid, is de film dus eigenlijk bijzonder geforceerd (ik zal dan nog maar zwijgen over hoe Linklater je voortdurend in de ribben zit te porren met allerlei opzichtige nostalgische referenties: “hè hè kijk eens! een GAMEBOY! Herinneren jullie je dat nog? Dat was toch LEUK!”)

Er wordt dan wel eens gezegd dat Linklater zorgvuldig de aangezwollen Hollywood clichés vermijdt (al leek de scène met die ‘rags to riches’ loodgieter weggelopen uit één of andere über-sentimentele Amerikaanse talkshow), maar zijn werkwijze bestaat hier evenzeer uit gemakkelijke trucjes. Grote symbolen gebruikt hij misschien niet, maar de manier waarop elke scène zo kleinschalig en uneventful mogelijk wordt gehouden heeft evenzeer iets onnatuurlijk. Denk bijvoorbeeld maar aan het abrupte einde (gelijkaardig met dat van Before Sunset), echt zo een opzichtige stilistische keuze om cinema zo levensecht te laten overkomen. Maar aan mij gaat al die zogezegde subtiliteit voorbij. Ik doorzie het. Boyhood voelt allesbehalve als een verrukkelijke tranche de vie aan, maar alsof iemand 3 uur aan een stuk tegen je zit te schreeuwen “Je beseft het misschien niet! Maar het zijn deze kleine, maar O ZO BETEKENISVOLLE momenten die je voor altijd bij zullen blijven!!!" Niet eens zo een absurd gegeven, aangezien de wijze levenslessen van de film meestal toch expliciet door de personages geponeerd worden.

Tot overmaat van ramp mist Boyhood een eigen smoelwerk. De Texaanse couleur locale is uitgesproken en echt aangenaam zoals altijd bij Linklater (chapeau trouwens dat hij zijn schietgrage biblebelt grootouders ook een warm hart toedraagt), maar de fundamentele thema’s worden hier wel heel veilig behandeld. Alsof de film zo universeel en herkenbaar mogelijk wou zijn en vooral niemand van de doelgroep wou vervreemden. Het personage Mason alleen al is zo weinig markant en ik had alleszins totaal geen voeling met hem: een soort verstokte generation x’er met lang sluikhaar waaronder zo af en toe eens een gemompeld ‘whatever’ of ‘cool man’ vandaan komt. Want ja, die dekselse jongeren zijn toch onverschillig! Maar natuurlijk bloeien ze helemaal open wanneer ze de ‘awkward age’ passeren en op de universiteit hun gelijken ontmoeten. Gemakkelijke clichés of diepe inzichten? Zoek het zelf maar uit.

Dit is echt de ‘blockbuster’ van de coming of age film. Een thema dat ik normaal een warm hart toedraag. Ik denk nu even met smart terug aan het open einde van Les 400 Coups. Of wanneer het hoofdpersonage in The Tree of Life in een huis met een beha aan de haal gaat als teken van zijn seksuele ontwaken. Dat is nu eens een scène die de essentie van het jong zijn goed aantoont: stuurloos, ongrijpbaar en niet te categoriseren. Hoe wordt een gelijkaardig thema in Boyhood behandeld? Op een gegeven moment zit Mason met een vriendje te gniffelen bij een lingerieboekje, Herinner je je dat nog, je eerste PLAYBOY??? En daar is weer Linklater die je in de ribben port. Ik begin me stilaan oprecht af te vragen of de man zelf ooit jong is geweest.

Prima film.

Gelukkig weinig over gelezen en gezien voor ik aan de film begon. Denk dat torenhoge verwachtingen wel eens averechts kunnen werken.

Toch kan ik me niet voorstellen dat de Linklater liefhebber teleurgesteld zal zijn. In alles toch een typische Linklater film. Past erg bij de Before films. Een menselijke film. In tegenstelling tot de eerste wat gematigdere berichten hier, had ik zelden een geforceerd gevoel bij de gebeurtenissen die we zagen. Het zijn ook zeker de highlights van een jongen zijn jeugd. De film begint niet voor niets op zijn 6de. Dat is toch een beetje de leeftijd waar je je nog een beetje iets van weet te herinneren. Dus als je dan in het kort zou terug denken aan je leven van 6 tot 18, zou je ongeveer deze gebeurtenissen als eerst terug halen. Had bij het zien van de Gameboy overigens totaal niet het idee dat hij een nostalgie refrence maakte. Er is sowieso nog van weinig nostalgie te spreken aangezien het de afgelopen 12 jaar betreft. Dat voelt voor mij als gister allemaal.

Linklater is ook helemaal at the top of his game met de vader zoon scenes. Hawke is geweldig. Het overgaan in de tijd werkte ook opvallend goed. Het echt ouder zien worden is nergens een gimmick en een oprechte toevoegen aan de film. Ik had eerst wel wat moeite met het feit dat wanneeer Mason die gaat puberen een beetje een zeikerige emo douche is geworden. Maar eigenlijk werkt het wel van Linklater, Ik was op die leeftijd geen emo maar in die fase van je leven kun je wel net iets te veel denken dat je het allemaal wel weet. Sterk ook dat zijn vriendin eigenlijk wel de tegengast geeft die je als kijker ook wel wil geven na ze slappe gelul.

Maar in dat opzicht kan het ook zelden goed doen met dit soort films. Is de dronken stiefvader niet cliché? of de moeder die alleen foute mannen lijkt te kiezen? Ik vond Linklater het oprecht brengen en in je leven zitten clichés. Maar dit leken niet aangedikte clichés. Dit leken oprechte.

Is er niks aan te merken op de film? Mja, de restaurant scene was inderdaad wat too much. Maar wel hele korte scene om echt heel erg te vinden. En ‘met gitaar liedjes zingen met ze alle’ scenes waren mij iets te gortig.

Overall een fijne, oprechte, lieve kleine film. Maar kijk uit voor de hypeverwachtingen.

4 sterren.

Het is vooral het project van twaalf jaren filmen dat mij aanspraak, maar ook de lovende reacties die langzaamaan binnendruppelden. De vraag die echter bleef hangen of dat net zo zou zijn mocht dit eenzelfde film zijn geweest met verschillende acteurs op de leeftijden. Ik waag het te betwijfelen.

Niettemin is het wel de sterkste kant van de film, dat je weet dat het dezelfde acteurs zijn en dat je dat ook ziet. Daardoor voelt dit echt als een opgroeifilm en is daardoor ook mogelijk over zulk een lange periode. De emotionele impact is zo van nature al veel groter. Dat neemt niet weg dat het niet per se een heel goede film is geworden en dat ligt aan een aantal zaken.

Ten eerste is er het script. Linklater verwerkt uiteraard zijn eigen jeugd erin en dat is zijn goed recht, maar ik krijg het idee dat hij ergens een gewoon middle class gezin wil tonen en dat toch niet gelukt. Nu zit je met gescheiden ouders, verkeerde stiefvaders, de papa die niet wil opgroeien et cetera. Uiteindelijk zit de film barstensvol filmische clichés terwijl Linklater opzichtig daar juist omheen probeert te filmen. Maar het ligt er allemaal net teveel op. Dan zie ik liever nog een veel banaler gezin, ook met hun sores, maar toch normaler dan wat Linklater toont. Zoiets als Voskuil deed met Bij Nader Inzien, en dat boeide ook 1200 pagina’s. Dat was pas echt lef geweest.

Het tweede punt is de film als tijdsdocument. Ook hier ligt het er te dik bovenop. Moeder die vele rekeningen bestudeert -dit beeld ken ik echt enkel uit de Donald Duck, met oom eend met een bril op- maar ook de focus (letterlijk) op achtereenvolgens de gameboy met klepje, de Xbox en de wii. En zo gaat dat de hele film door, zo bewust iets laten zien van die tijd dat het opvalt en irriteert en de film weer echt een film maakt (en je als kijker eruit haalt). Dan deed iemand als Fincher dat subtieler in Benjamin Button met de keukens en taxi’s door de tijd heen. Daarnaast is het personage een Amerikaan en tien jaar jonger dan ik, dus hoewel opgroeien iets universeels is met herkenpunten is dit voor mij niet altijd even herkenbaar. Maar dat is niet de schuld van Linklater maar gewoon inherent aan de film. Maar eerlijk is eerlijk, soms ook wel wordt een goed beeld gegeven. Denk aan de gekte van Harry Potter, maar in het geheel gebeurt dat te weinig.

Het zwaarste punt is echter de hoofdrolspeler, zowel acteur als personage. Want we volgen iemand twaalf jaar lang en dan mag je, als je een coming of age bent, wel iets van ontwikkeling geven aan je protagonist, maar Mason blijft een passieve lambal eersteklas. Het verbaast me niets dat het meisje hem dumpt, het verbaast me wel dat men überhaupt wat in hem ziet. Al is dat laatste weer uit het leven gegrepen want ik zie vaker gozers lopen met vriendinnen waarbij ik me oprecht afvraag…. Daarnaast vind ik Coltrane nu ook niet echt denderen, deels door de rol, maar ik vind hem ook gewoon maar een zak aardappelen. En dat versterkt elkaar dus ook. Heel spijtig. Dan deden de personen om hem heen het beter, ook dochter Linklater. Arquette verder als moeder is goed maar soms iets te gespeeld. Het is echter vooral Hawke die weliswaar niet de beste rol krijgt maar wel met een naturelle nonchalance zijn rol uitstekend en gevoelig invult – ik ben best fan van de man.

Bonne, dat is heel veel kritiek en dat is ook wel wat oneerlijk. Want het project en de bijbehorende lef vallen te prijzen. Daarnaast kijkt de film makkelijk weg en zitten er absoluut mooie momenten in en al met al heb ik me best vermaakt. Het is alleen dat in de drang een portret van een opgroeiende jongen te tonen dit gewoon een doodnormale film is geworden van een opgroeiende jongen met alle clichés van dien.

3,0* dus. Tegenvallend, maar allicht dat ik te hoge, of zelfs maar verkeerde verwachtingen van de film. Ooit maar eens terugzien en dan opnieuw beoordelen.

Ieder jaar ongeveer een kwartier aan film maken en dit twaalf jaar lang doen, van het 6e tot 18e levensjaar van hetzelfde jongetje. Dit is Boyhood, een film die gewoon een film is met een script, acteurs en een regisseur, maar het leven zo waarheidsgetrouw weergeeft dat het écht lijkt alsof je naar het leven van anderen zit te kijken. Wanneer een film dit kan, heeft het heel wat bereikt. En Boyhood is daarnaast nog veel meer dan alleen een zeer realistische film, het is zelfs met afstand de beste film van 2014

‘Boyhood’ Review | Filmtakers

Human time-lapse photography.

De afgelopen weken veel gehoord en gelezen over dit project van Richard Linklater dat jarenlang onder de naam The Untitled 12 Years Project door het leven ging. De meest kritische recensenten gaven deze film een volle waardering, van een 99%-score op Rotten Tomatoes tot een 100/100 op Metacritic. Ook op IMDB scoort de film momenteel een 9.0/10 en op de beste filmsite van het wereldwijde web, namelijk MovieMeter scoort de film momenteel beter dan Forrest Gump, The Dark Knight en Saving Private Ryan. Mijn nieuwsgierigheid was dan ook gewekt.

De film gaat dus over het opgroeien van een jongen genaamd Mason, van zijn 6de levensjaar tot de start van zijn universiteitsjaren en alle levensveranderende gebeurtenissen die zich ertussen afspeelde. Van een moeder die verschillende keren hertrouwd, het eerste vriendinnetje, alcoholverslaafde stiefvaders,... het zit er allemaal in. Thema's die op zich niet nieuw zijn. Waar de film echter in uitblinkt is de manier waarop ze dit allemaal behandeld. De gebeurtenissen worden bijna alledaags en natuurgetrouw weergegeven, conversaties voelen natuurlijk aan en het acteerwerk is eveneens vrij naturel. Maar wat deze film echt uniek maakt is de 'human time-lapse photography', zoals Ethan Hawke het zelf mooi verwoordde op het Sundance Film Festival. Doordat de fases in het leven van Mason elkaar vlot opvolgen zie je als kijker acteur Ellar Coltrane langzaam volwassen worden, iets wat nog nooit eerder gedaan is en wat opvallend goed werkt. Had men deze film willen maken door simpelweg meerdere acteurs te nemen voor de rol van Mason, dan had Linklater toch al minstens 3 of 4 acteurs moeten casten om het iets of wat geloofwaardig te houden. Dat heeft men gelukkig niet gedaan. Door één acteur/actrice te gebruiken voor de verschillende personages lijk je overigens ook meer mee te voelen met de personages, en dat is nu net de kracht van deze prent.

Verder heeft Linklater er ook goed aan gedaan geen jaartallen of dergelijke over het scherm te laten rollen. Af en toe zie je wel een verwijzing naar een periode in de tijd, zoal de première van een nieuw Harry Potter boek of de presidentscampagnes (Bush vs. Kerry en Obama vs. McCain), maar dit komt nergens geforceerd of wat dan ook over. Daarnaast ook nog een compliment voor de muziekkeuze die nauw aansluit met de periode waarop het verhaal zich afspeelt. Van Coldplay, Blink-182 en Arcade Fire tot Family of the Year, stuk voor stuk goede muziekkeuzes. Audiovisueel biedt de film niets nieuws, normaal zou ik dat als een teleurstelling ervaren maar hier is dat gewoonweg niet nodig. Filosofisch geneuzel met mooie natuurbeelden tussendoor hadden het tempo naar omlaag gehaald wat de film (gezien de vlotte tijdsprongen) geen goed gedaan zou hebben.

Mijn recentste 4.5 dateert van filmjaar 2011 (We Need To Talk About Kevin en Drive). Met Boyhood kan ik eindelijk nog eens een dikke 4.5 sterren uitdelen. Maar Boyhood is dan ook niets meer of niets minder dan een unieke film, een meesterwerkje.

4.5 sterren

Zinkende steen

Boyhood is als een zinkende steen die je in een heel diep meer gegooid hebt, en die er een tijdje over doet voordat deze de bodem bereikt heeft. Dit klinkt misschien als iets negatiefs, maar dat is het niet. Dit uniek stukje cinema heeft namelijk -net zoals de steen- even de tijd nodig om te bezinken en echt bij je aan te komen. Ik zelf had torenhoge verwachtingen van deze titel en toen ik hem dan eindelijk zag, wist ik niet altijd even goed wat ik er van moest denken. Er zit namelijk geen spectaculair verhaal in Boyhood en de belangrijkste gebeurtenissen spelen zich hoofdzakelijk buiten het beeld af wat weer in verband staat met mijn kritiekpunt dat ik vond dat er bij bepaalde levensgebeurtenissen langer stil had mogen worden blijven staan. Desondanks begon ik na afloop wel meer en meer te overdenken wat ik nu eigenlijk allemaal gezien had, en dat dit eigenlijk toch wel een bijzonder stukje cinema is. Het ontbreken van een spectaculair verhaal is namelijk juist gedaan om de alledaagsheid van het leven te tonen, de situatie realistischer te laten zijn, en er zo ook voor te zorgen dat de personages meer herkenbaar worden voor jou als kijker.

Dat er daarnaast 12 jaar over gedaan is om dit project te draaien, draagt zeker aan de geloofwaardigheid mee. Het is indrukwekkend om de acteurs voor je neus ouder te zien worden, en de verschillende levensfasen waar de verscheidene karakters in terecht komen -naast hoofdzakelijk Mason, zie je bijvoorbeeld ook zijn moeder en vader zichtbaar veranderingen doormaken en zie je dat ze anders in het leven gaan staan- aan je voorbij te zien gaan. Boyhood is niet in alle opzichten een topper geworden. De alledaagsheid van de film is tevens ook zijn zwakte omdat er soms simpelweg gewoon te weinig gebeurd. Sommige scene's voelen ook een beetje overbodig en langdradig aan waardoor ik me met momenten dan ook afvroeg of hier niet meer mee gedaan had kunnen worden. Dit was echter in het moment, want na afloop is duidelijk dat Boyhood mij wel degelijk aan het bijblijven is en dat mijn hoge verwachtingen deels afbreuk aan de ervaring hebben gedaan. Want net als een goede wijn die jarenland gerijpt is, duurt het misschien even voor je de smaak leert te waarderen, tot je er vervolgens achter komt dat deze eigenlijk geweldig is.

Voor nu 3,5 sterren, met kans op een verhoging in de toekomst.

3,5*

Laten we duidelijk zijn, er is nog nooit een film gemaakt zoals 'Boyhood'. In twaalf jaar tijd filmen is een uniek project. Dat de film in zo'n lange periode is opgenomen maakt het geloofwaardiger, het gezicht van de peuter Mason en de jongvolwassen Mason is hetzelfde gebleven, alleen het haar is verandert. Hoewel er veel drama in het verhaal zit, zou ik het nog geloven als mij verteld werd dat het een documentaire was.

Het is moeilijk om een film te casten, het blijven acteurs die elk jaar samenkomen om te filmen. De acteur die de 5 jaar oude Mason speelt, moet dezelfde zijn als de 18 jarige, dat is namelijk het project. Alleen wat als die 18 jarige niet van acteren houd? Het is moeilijk om zo'n film te casten, zeker in de jongere jaren. Ik vind dat Linklater en zijn team een puike werk hebben geleverd qua casting. Ethan Hawke is mijn favoriet, hij speelt overweldigend.

Het is mooi gefilmd, met een uitstekende muziek keuze (Hero en het legendarische Band on the Run van McCartney), wat de film compleet maakt!

Het is geen ingewikkelde film, mijn buurjongens van zes, acht en tien zouden hem ook kunnen volgen, maar het is erg doeltreffend. Het is geen actiefilm, geen echte drama film, geen thriller, wat is het eigenlijk? Het is een topfilm. Een legendarische film die nog jaren mee zal gaan en een voorbeeld is voor originele films. Alles aan deze film klopt.

Naar mijn mening de beste film van de 00s. Gewoonweg geweldig. 'Boyhood' krijgt dan ook een dikke 5 van de 5 sterren.

Veel plezier voor iedereen die hem gaat bezoeken in de bioscoop, ik ga morgen voor de derde keer.

Uitmuntend! Dit is geen film, maar een ervaring. Er is zichtbaar veel tijd gestoken in karakterontwikkeling en scenario. Ik las de metafoor van de 'zinkende steen' van El ralpho en kan me daar goed bij aansluiten. Ik vergelijk de film als een oneindig kabbelend beekje, dat geen échte hoogtepunten kent, maar kleine hobbeltjes, dammetjes en deltasprongetjes kent. Zo zijn de meeste coming-of-age films vaak, maar Linklater voert het nog veel beter uit dan zijn voorgangers.

De film weet te boeien van begin tot eind. De tijd krijg je mee door dan wel een liedje van Britney Spears (geweldig vertolkt door Sam) dan wel het Belgische Gotye wat te horen is tijdens een avondje poolen, of Mason speelt op een Game Boy Advance of de nieuwere Xbox. Het is ook zo lekker om continue films, muziek en mijlpalen te herkennen in Boyhood.

Veel momenten uit Mason's jeugd kwamen bekend voor bij mij, maar ook heel veel niet (de traumatische ervaringen met name). Dat nam niet weg dat het inderdaad net een docu was. Zo écht was Mason, zo echt was Sam en zo echt waren 'Mom' en 'Dad'.

Meer kan ik er eigenlijk niet over vertellen. Het is een heerlijke film, een unieke in zijn (toch al te zeldzame) soort. Dit genre moet een groter draagvlak krijgen en veel vaker het supplement voor een film zijn. Linklater bewijst dat.

PS: Paar kindacteurs zijn niet zo goed. Verwaarloosbare kritiek van mij

Mooi, gewoon mooi!

Meer kan ik er eigenlijk niet over zeggen. Dit is een film die je gewoon over je heen moet laten komen. Niet te veel denken, gewoon je mee laten slepen door je gevoel. In dat laatste is Linklater in dit unieke coming- of- age project uitstekend geslaagd. Het levensverhaal van een familie over een tijdperk van 12 jaar en dat met dezelfde cast. Je moet maar durven want er zit natuurlijk wel een groot risico aan verbonden. Een van de hoofdrolspelers zou door onvoorziene omstandigheden zo maar weg kunnen vallen - bij voorbeeld door een ongeval of door ziekte - en dan zit je als regisseur natuurlijk wel met een groot probleem. Boyhood zal mede door deze zeer gedurfde aanpak in het rijtje plaats gaan nemen tussen de grote filmklassiekers. Dat durf ik nu al te zeggen.

Nog iets over de hoofdrolspelers; die deden het natuurlijk allemaal voortreffelijk. overbodig eigenlijk om dat te zeggen. Maar...mijn hart ging natuurlijk naar Samantha. Tja, hoe kan het ook anders. Een leuke vlotte dame die je ziet opgroeien van een kind naar een volwassen vrouw. Mooi, gewoon mooi!

5,0*

Een uniek project waar ik toch wel erg naar uit keek en wat op voorhand helemaal in mijn straatje leek te liggen. En die gedachte is uitgekomen kan ik wel zeggen. Erg mooi om te zien hoe een 'simpele' film met nauwelijks een plot, echte diepgang en exceptionele gebeurtenissen toch zo boeiend kan zijn. Het was voor mij heel even inkomen bij de jongere Mason, maar zeker naarmate zijn leeftijd vordert werd ik er helemaal ingezogen. Ondanks dat de Amerikaanse subcultuur dan ver van mij af staat kon ik me toch wel goed identificeren met Mason en ook zeker wel met z'n vader. Inderdaad dwaalden mijn gedachten wel eens terug naar mijn eigen situatie. En ook na de film bleef ik nog wel even in gedachten verzonken, op een breder vlak.

Dat de productietijd van de film daadwerkelijk 12 jaar was, lijkt op voorhand toch wel het grootste paradepaardje van Boyhood en ik was een beetje huiverig dat alleen daardoor de 5*-reviews je om de oren vliegen in de media. Wat opzich niet eens gek is, maar ik wil als kijker ook dat dit unieke project mij wat extra's oplevert. En dat doet het! Het komt allemaal zo ontzettend natuurlijk over. Mason die (waarschijnlijk) zo'n beetje zichzelf speelt en ook de ouders doen het meer dan uitstekend. Het is dus niet alleen een gimmick, maar je krijgt daadwerkelijk het idee naar iets unieks te kijken.

Waren er ook mindere aspecten? Niet echt. Hooguit de wat gemakkelijke muzikale ondersteuning en de wijze waarop deze niet echt goed samensmelt met het beeld. Niet verrassend om in dit project weer Arcade Fire voorbij te horen komen, een band die toch wel erg goed past bij een dergelijke melancholische film. Zeker ook als je hun songteksten en intenties goed kent. Ik als fan van het eerste uur kan daar over meepraten.

Al met al geef ik de film 5*. Filmisch mag het dan niet baanbrekend zijn allemaal, maar ik ga hier toch even voor de magistrale ervaring, het unieke uitgangspunt en het gevoel dat de film bij mij wist te creëren.

Alleen al vanwege het gegeven zelf gewoon een hele leuke en interessante film om te zien. Toch een beetje gimmicky dan misschien, maar goed.

Wat mij gezien de speelduur en de ongetwijfeld enorme hoeveelheid geschoten materiaal wel opviel, is dat er nogal wat nietszeggende korte scènes in de film zijn opgenomen. Is dat dan wat mensen naturalistisch noemen?

Overigens leek mij dat dochter Linklater een interessantere hoofdpersoon zou kunnen zijn dan Mason, misschien een ironische consequentie van het project. Hawke en Arquette gaan nog beter acteren naarmate de jaren vorderen, dat dan weer wel.

Een lange zit.

Film is wel erg gehyped maar desondanks erg leuk om te zien hoe de personages in 12 jaar tijd ouder worden en alledaagse dingen meemaken.

De uiteindelijke boodschap van de film is wat heeft het allemaal voor zin, ouder worden we toch, we zoeken allemaal naar de nut van het leven en intussen moeten we er maar wat van maken en proberen te genieten!

Boyhood is helaas niet de coming-of-age klassieker waar ik op voorhand op had geloofd.

Maakt dit van Boyhood een slechte film? Nee, zeker niet. Boyhood is een ambitieus project gebleken en dat maakt de film zeer herkenbaar. Veel situaties hebben we allemaal wel een keer meegemaakt en om dan elk personage letterlijk op te zien groeien in een film is iets dat nog niet veel vaker is vertoond. Het heeft wat dat betreft wel een behoorlijk melancholisch toontje wanneer je eerst iemand van een jaar of zes ziet, om hem vervolgens gedurende de film steeds ouder worden.

Waar de film wat mij betreft lichtjes de mist in gaat is het feit dat ik deze film vooral als een fysieke reis naar volwassenheid heb ervaren. Vooral de eerste twee uur lijkt alles heel droog geregistreerd te worden, zonder dat je emotioneel meegesleurd wordt in de film. Het is een komen en gaan van personages en net op de momenten dat je denkt dat de film wat meer emotionelere diepgang in de vorm van bijvoorbeeld de eerste prille liefde (b.v. het glimlachen van het meisje naar Mason in zijn nieuwe klas) krijgen we gelijk weer een overgang naar een jaar later te zien. Zo gaat het eigenlijk keer op keer in de film en heb ik het idee dat Linklater elk jaar na de shoot niet echt een idee had hoe hij elke periode verhaaltechnisch goed kon afsluiten.

Zo kreeg ik gedurende het kijken nooit die echte diepgaande emotionele verbintenis met de personages, die ik wel zou verwachten wanneer je 12 jaar lang over de schouders meekijkt met de acteurs.

Ik moet wel zeggen dat Linklater dit richting het einde enigszins weet te herstellen, maar dat zal ongetwijfeld ook deels te maken hebben met de leeftijd van de acteurs en dat hij het daardoor beter kan uitdiepen. Wat wel belangrijk aan het einde is dat je hierdoor uiteindelijk wel erg tevreden de bioscoopzaal uitloopt.

4,0*

BOYHOOD is een film waar ik een lange tijd naar uitkeek. Ten eerste omdat RICHARD LINKLATER achter de regie zit en ten tweede omdat het een project was dat 12 jaar heeft geduurd en dat je de personages ziet meegroeien wat in de filmwereld voor filmmakers en liefhebbers redelijk uniek is en waar je naar uitkijkt zoals voetballiefhebbers uitkijken naar de Champions League finale. Ik heb ontzettend veel goede dingen gehoord over deze film en hier en daar zelfs dat het de beste Amerikaanse film van het decennia is, waardoor mijn anticipatie alleen maar meer groeide en van te voren dacht ik dat het eigenlijk onmogelijk was dat deze ging tegenvallen.

Als je mijn cijfer ziet dan weet je al dat hij is tegengevallen wat wellicht kwam door de sterke recensies van critici die ik erover heb gelezen of de algemene buzz die over deze film hing die je bijna niet kan ontwijken als je enigszins geïnteresseerd bent in film. Het sterkste van deze film is dat je de personages ouder ziet worden, dat realistisch overkomt, vooral omdat dat heel subtiel gebeurd net zoals de sprongen in tijd dat op een heel natuurlijke, vloeiende wijze voorbij komt. Niks wordt aangekondigd en je hebt het bijna niet door.

Het verhaal zelf heeft weinig toegevoegde waarde aan het coming-of-age gebeuren en het soap gehalte was ontzettend hoog en raakte mij bijna nooit al had ik wel veel medelijden met de moeder op het einde. De personages waren op een bepaalde manier ontzettend zwart-wit. De onverantwoordelijke, afwezige coole vader van Mason die echte gesprekken wil met zijn kinderen tot de aan de maatschappelijke, obsessieve tiran van een stiefvader. Het is het een of het ander lijkt wel.

De natuurlijke verloop van de film werd ook hier en daar onderbroken door bijvoorbeeld het dieptepunt van de film waar een Mexicaanse werker die naar school is gegaan door een opmerking van de moeder en op het einde komen ze elkaar weer tegen en is hij een succesvolle persoon in de maatschappij. Dat is ontzettend tegenstrijdig in een film die o zo realistisch en natuurlijk over moet komen en dat is gewoonweg jammer. Overigens een ontzettend zwakke scene waar die jongen niet eens geloofwaardig overkomt.

Dan waren de culturele referenties veel te veel van het goede en worden je strot ingeduwd terwijl dat in mijn ogen veel subtieler erin verwerkt mocht worden. Net zo subtiel als de sprongen in tijd en de acteurs die langzaam ouder worden. Op een gegeven moment zie je een kamer waarin een Ipod staat met een dockingstation en daarna nog een close-up van die Ipod dat helemaal geen toegevoegde waarde heeft. Zo denk ik aan een scene van BOOGIE NIGHTS waar de camera langzaam ronddraait in een typische 80s kamer vol posters van artiesten die toen hip waren, een scene die veel beter werkt dan deze hele film bij elkaar die nostalgie probeert op te roepen met geforceerde (lelijke) close-ups.

De film heeft een aardige soundtrack maar de muziek lijkt wel gewoon redelijk random en geforceerd erbij gezet te zijn zonder dat het goed aansluit op de beeldtaal. Dat doet LINKLATER veel beter in DAZED AND CONFUSED die ik op alle onderdelen een betere opgroei film vind.

Het grootste probleem vind ik dus de beeldtaal waar geen poëtische momenten te vinden zijn die het gevoel weergeven van volwassen worden. Muziek en beeld zijn niet goed op elkaar afgestemd en weinig scenes die sterk gefilmd zijn. Meer obligate gebeurtenissen die achter elkaar komen en dat 163 minuten lang dat niet perse resulteert in een lange zit maar niet de geniale film is die ik voor ogen had. De film gaat van A naar Z zonder tussendoor mooie of dromerige scenes erin te verwerken.

Nou lijk ik heel negatief over deze film maar in het algemeen herken ik wel veel van mijn eigen jeugd in deze film maar jammer dat het allemaal zo saai en stijlloos in beeld wordt gebracht. De film heeft geen eigen stijl, geen eigen smoel, geen eigen hartslag die het naar een hoger niveau tilt.

Het concept is natuurlijk niet zo moeilijk of ingewikkeld, maar het is de kunst dit uit te werken zodat het bijna 3 uur interessant weet te blijven. En wat mij betreft slaagt Linklater daar met verve in. De film weet vakkundig de zwaarmoedigheid en diepzinnigheid te ontwijken waarvoor je vooraf wat bevreesd bent. Daardoor is het een uiterst licht verteerbare film geworden die desalniettemin een band met de karakters weet op te bouwen.

Vooral ook de montage vond ik erg goed werken. De film maakt veel gebruik van tijdsprongetjes en er gebeuren een hoop gebruikelijke dingen in de levensloop, maar doordat de film goed gesneden is, is het vrij duidelijk wat er telkens in de tussenliggende fases is gebeurd zonder dat alles er enorm dik bovenop moet liggen. Ook een prettige maar niet al te spectaculaire soundtrack.

Ik snap wel dat mensen dit niet zo heel bijzonder zullen vinden, maar ik vond het een uiterst sympathieke film die uiteindelijk erg goed werkt. Een verademing dat het ver blijft van allerlei levenslessen en dat soort dingen.

4*

In eerste instantie viel het een tikkeltje tegen door zijn weinig inventieve stijl van filmen. Je zou zoveel dingen kunnen bedenken om het verstrijken van de tijd mee te visualiseren, maar de film blijft hangen bij het tonen van technologische ontwikkelingen en het laten horen van willekeurige muziekfragmenten. Maar eenmaal geaccepteerd dat het niet de visuele film was die ik had gehoopt, werd ik toch meegenomen in het continue feest der herkenning.

Boyhood weet treffend de terloopsheid en het alledaagse van mensenlevens te verbeelden. Elk willekeurig moment kan een diepere betekenis hebben voor het hoofdpersonage, terwijl het vanuit een dramatisch oogpunt niet gaat om de grote momenten waar de meeste films over zouden gaan. Het maakt het kleine tot iets groots. We worden niet alleen maar gevormd door groot drama en radicale wendingen in ons leven, maar het is die aaneenschakeling van kleine momentjes die ons maken tot wie wij zijn.

Door het interview van Jon Stewart (The Daily Show) met de regisseur van Boyhood werd ik erg benieuwd naar deze film. Het hele concept is sowieso natuurlijk gaaf, door jarenlang een vaste groep acteurs te blijven gebruiken om zo een perfecte timeline te kunnen neerzetten.

Dit is geen film die gemaakt is voor puur entertainment, zo moet je er als kijker ook niet in gaan zitten anders valt 'ie sowieso tegen. Dit is gewoon een prachtige vertelling van het opgroeien van een jongen in Amerika. Er worden zware onderwerpen aangetikt (vaak lichtjes, want ondanks de lange speelduur moet er toch tempo gemaakt worden om alle jaren goed te kunnen belichten) en er zal voor iedereen wel een herkenbare scene inzitten wat betreft zijn of haar eigen leven.

Het mooie aan alles is dat het allemaal zo puur overkomt. En nergens vond ik bijna 3 uur speelduur traag of saai worden. En dat is best een prestatie.

4,5*

9/10 (IMDB)

Onbegrijpelijk dat Linklater niet doorheeft dat zo'n scene als die met de Mexicaanse loodgieter gewoonweg niet kan. Zelfs de scenario-schrijvers van Grey's anatomy zouden denk ik zijn teruggeschrokken voor zo'n gekunstelde en sentimentele zijsprong, maar Linklater stopt het er gewoon in.

Nu goed, het meeste is wel gezegd. Ik deel ongeveer alle kritiek zoals die in dit topic is verwoord door onder meer JJ_D en yeyo, en met name de soundtrack is te obligaat voor woorden, maar vond het desondanks een aangename film. Vooral de scènes met Hawke zijn feel-good van het betere soort (hoewel reinbo het vermoedelijk en ook niet geheel ten onrechte als niveautje Libelle zou bestempelen).

Al met al is Boyhood een leuke, heerlijk wegkijkbare tableau-film over opgroeien en familierelaties, maar veel indruk achterlaten doet het niet, en het is zeker niet de mijlpaal in de coming-of-age film die men hier van wil maken (zou ook raar zijn, zo snel na La vie d'Adèle alweer een nieuwe mijlpaal...).

Oja, hier hartgrondig mee eens:

Intussen al weer heel wat jaren geleden, volgens mij rond de tijd dat ik voor het eerst Before Sunrise en Before Sunset zag, hoorde ik voor het eerst van dit project en sindsdien ben ik er door geïntrigeerd. Het is natuurlijk een originele aanpak voor een coming-of-age film om het gewoon te filmen terwijl de jongen opgroeit. Het doet wat denken aan de Up-documentaires (die ik overigens nog niet zag), maar dan in fictievorm.

Het eindresultaat mag er zijn. Boyhood steunt vooral op Linklaters gebruikelijke, sterke punten. Dat wil zeggen goed acteerwerk (iedereen hier noemt Hawke, ik noem Arquette) en dialogen die ondanks dat ze vaak eigenlijk aardig semi-filosofisch zijn erg natuurlijk klinken. Linklater heeft een oog voor het alledaagse en het kleine en dat vergroot de kracht van Boyhood. Het is niet zozeer dat mijn eigen jeugd zoveel leek op die van Mason; dat valt wel mee. Het is meer alsof ik het gevoel heb dat ik hem al lang kende, of types als hem en dat de mensen in deze film me ergens doen denken aan mensen die ik ken. Zo'n soort herkenbaarheid is niet gemakkelijk te verkrijgen, maar essentieel voor een project als dit. De momenten die ik wel persoonlijk herkende, zoals het geplaag van broer en zus op heel jonge leeftijd in de auto, zijn wel extra fijn. Knap ook dat de hele speelduur gewoon boeiend blijft. Het wordt nooit saai of eentonig.

Het is echter wel gevaarlijk om af en toe met wat meer 'grote' elementen te gaan strooien bij een film die juist steunt op een soort herkenbaarheid, een vertrouwdheid. Linklater en co zetten niet veel misstappen, maar twee sprongen er voor mij uit en goongumpa haalde ze al aan. Ten eerste die Mexicaanse arbeider die succesvol wordt en de moeder bedankt. Erg sentimenteel. Ten tweede het wel erg idyllische einde op de universiteit. Meteen dus die perfecte vrienden, nieuwe perfecte love-interest, drugs en schitterende zonsondergang. Het is niet zozeer dat ik denk dat Linklater wil suggereren dat alles nu perfect zal zijn, maar het is wel een sfeer die enorm anders is dan aan wat er vooraf ging. Net als de Before-films ligt zware onzekerheid en vooral teleurstelling ten grondslag aan alles wat er gebeurt. Er zitten geen illusies in rond het volwassen worden als iets magisch. Daarom had ik liever het einde gehad waarin Mason in zijn auto op weg was naar zijn nieuwe leven. Niet origineel per se, maar wel een afsluiter die juist aanvoelt. Een glimps in de nieuwe fase van zijn bestaan lijkt me overbodig. Ik kreeg het gevoel dat het slot hardnekkig probeerde nog wat betekenis te geven aan dit alles, maar van mij hoefde dat niet zo voor een film die vooral over het 'nu' van situaties gaat en over de veranderlijkheid daarvan.

Dat zijn echter kleine puntjes. Dat ik met een kleine vier blijf zitten (niet bepaald slecht, maar ik verwachtte hoger) heeft ook wat te maken met het gebrek aan echte impact op mij. Het komt misschien omdat dit buiten de productiemethode om eigenlijk een typisch coming-of-age-verhaal is. Het is verdomt goed gemaakt en misschien is het een wat flauwe kritiek op een naturalistische film als deze, maar ik vond het gewoon te weinig verrassing bieden voor een echt meesterwerk. De Before-films steunen op een soortgelijke natuurlijkheid, maar hadden een grotere impact. Misschien komt dat toch omdat die individueel een goede focus hebben, terwijl het hier meer van moment naar moment gaat.

Het was in ieder geval erg goed, meer dan fijn om eens gezien te hebben, maar niet de overweldigende film van het jaar waar ik stiekem op hoopte na al die tijd wachten.
4*

Ik heb deze film in de bioscoop gezien dus met pauze.

Voor de pauze leek de focus meer op de familie gelegd te zijn wat toch wel het sterkste punt was.

Na de pauze werd de focus gelegd op mason zelf wat ik persoonlijk een minder punt vond.

De film vond ik vooralsnog redelijk maar zo'n meesterstuk of zo speciaal ze in de media zeggen vind ik overgewaardeerd.

Mijn verwachten waren laag, maar het viel me nog mee.

Boyhood is gelukkig geen soap geworden, maar het is wel een perfectionering van hetzelfde principe waardoor de soapserie zo winstgevend is geworden. Het principe van de soapserie is dat je een lange tijd met de personages doorbrengt en daardoor een sterke band met ze krijgt. Voor een rasechte soapserie geldt dat wat de personages allemaal doen of meemaken en de kwalitatieve kenmerken van de wijze waarop dat allemaal wordt overgebracht er in het geheel niet toe doen: alleen de kwantiteit van de tijdsduur die je ‘samen’ met ze doorbrengt doet er toe. In Boyhood breng je (weliswaar virtueel) zelfs een hele levensduur door ‘samen’ met de personages! Aangezien Boyhood met deze strategie in de markt werd gezet waren mijn verwachtigen laag: ik hield er serieus rekening mee dat het wel eens een veredeld RTL 4 familiedrama zou kunnen worden.

De gelijkenis met de soapserie is op meerdere fronten door te trekken. Net als bij een soapserie doet het er in Boyhood niet echt toe wat de personages allemaal meemaken. We zien veel mondaine gebeurtenissen uit het alledaagse leven. Vooral in het begin wanneer de kinderen nog klein zijn: het famaliegevoel weegt hier behoorlijk zwaar op de film en het duurt best lang voordat daar verandering in komt. Visueel is het middelmatig: slecht is het niet, maar het blijft vooral functioneel. De soundtrack is ook zeker niet slecht, maar het speelt wel erg sterk in op nostalgische gevoelens, wat bij mij nu niet bepaald een gevoelige snaar is.

Toch is Boyhood me goed meegevallen. Meer naar het einde toe, wanneer het familiegevoel grotendeels is verdwenen, weet Linklater toch wel een aangenaam sfeertje neer te zetten, een beetje gelaten en dromerig. De speelduur was ook niet echt een probleem: ondanks dat het mondaine gebeurtenissen zijn sleept de film nergens en blijft het toch wel boeien. Boyhood weet ondanks alle overeenkomsten het soapgevoel grotendeels te onstijgen. Linklater heeft genoeg kwaliteiten in huis om er voor te zorgen dat de film niet enkel om de kwantiteit van de speelduur draait.

Het acteerwerk is overigens wel erg wisselvallig. Eigenlijk was alleen Patricia Arquette constant goed, al komt ze nergens in de buurt bij haar performance in Lost Highway. Ellar Coltrane is als jochie niet echt storend: dat is vaak al heel wat voor kindacteurs. Als tiener doet hij het helaas een stuk minder. Dat is vooral jammer omdat hij de mooie sfeer meer naar het einde toe weer deels verknoeid, vooral ook omdat de film op het laatst steeds meer om hem begint te draaien. Ellar is geen Hayden Christensen maar hoe ouder hij werd des te meer hij me aan hem deed denken. Ethan Hawke moest duidelijk even inkomen: in het begin was zijn performance nauwelijks te pruimen, verderop in de film deed hij het steeds beter. De performance van Lorelei Linklater was vanaf het begin tot het eind een totale ramp: het begon al met de irritante manier waarop ze dat Britney nummertje zong. Aan het einde van de film hebben ze haar gelukkig steeds minder tekst gegeven: wijsheid komt met de jaren zullen we maar zeggen.

3*, voor het aardige sfeertje meer naar het einde toe.

Dit zal de film zijn geweest waar ik de zomer het meest naar heb uitgekeken. Enkel en alleen om de reden dat er twaalf jaren aan gewerkt is; veel meer wist ik er dan ook niet van af.

Ik krijg alleen langzaamaan het idee dat het deze achtergrondinformatie is die de meeste mensen ertoe beweegt de film met lovende kritieken te overladen, want hoe ambitieus het project ook geweest is, wat ik te zien kreeg was een vrij weinig verrassend en conventioneel coming-of-agedrama.

Linklaters keuze zich te richten op de wat meer alledaagse aspecten van het leven van een jongen in Texas is leuk, maar veel blijft wel op een érg laag pitje staan. Totdat er dan vervolgens grootse wendingen (veelal rondom Arquette's alcoholische echtgenoten) plaatsvinden en het geheel in melodrama dreigt te vervallen.

Ook is het grappig om af en toe dingen uit je jeugd terug te zien, die Linklater besloot te filmen op goed geluk, hopend dat het iconen zouden zijn uit die periode. Maar toch, na een tijdje beginnen die expliciete close-ups van Gameboys, de kleurige Apple-computers, DragonBall Z, de iPod en ga zo maar door wel erg te irriteren.

Wat me ook meteen tot het formalistische aspect van de film brengt: die was ronduit saai. De cameravoering was verre van bijzonder, op het basale af, en ook de montage en geluidsband kon nergens verrassen of intrigeren. Nu staat Linklater hierom bekend, maar goed… dan ga ik er maar vanuit dat ik geen fan van de man ben.

Toch zou de film, in al zijn ingetogenheid, hebben kunnen werken. Ik ben over het algemeen dol op films waarin 'niks' gebeurd, waarin we meanderende personages in de weinig dramatische momenten in hun leven meemaken (Jarmusch). Noodzaak is dan wel dat de personages interessant zijn. En nu is het allergrootste mankement aan Boyhood dat het hoofdpersonage Mason een saaie, irritante donder is waarbij het niet alleen lastig meeleven is, maar waarbij zich ook constant de vraag aandoet waarom we als kijker überhaupt de moeite zouden doen dat te proberen.

Daarmee is de tweede helft van de film ook meteen de minst interessante: Mason ontwikkeld zich in een arrogant, pretentieus rotjoch en Coltrane in een ronduit slecht acteur met een afschuwelijke dictie.

Nu is het acteerwerk sowieso ondermaats. Enkel Hawke is een feest om naar te kijken. Hoe stereotiep zijn rol als vader-die-maar-niet-op-wil-groeien ook is, de man heeft meer charisma in zijn snor zitten dan alle andere acteurs bij elkaar.

Het zijn dan ook zijn scènes (en in mindere mate de ambitie van Linklater) die de film het kijken waard maken.

Op internet staat overal dat de producent, John Sloss uit New York, de mensen wat teruggeeft als ze Boyhood verspilde tijd vinden. Nou daar zijn mijn man en ik er dan twee van, want de film vinden wij niet al te best. Er zitten een aantal goede elementen in maar voor de rest vinden we het een opsomming van allerlei gebeurtenissen. Geen enkele diepgang. De hoofdpersoon, de jongen die opgroeit, heeft totaal geen uitstraling en is totaal oninteressant. Zijn zus is helemaal verkeerd gecast. Met een blonde moeder en blanke vader is het totaal ongeloofwaardig dat dit hun dochter is want bij de eerste oogopslag zag ik al dat ze beter in de Cosby show zou thuishoren dan in deze rol. Ze acteerde goed toen ze jong was maar werd steeds minder naarmate ze ouder werd. Bovendien moesten ze, vanwege haar sterke pigment, bij de laatste scenes zoveel witte creme op haar gezicht smeren, dat het gewoon niet geloofwaardig meer was. Waarschijnlijk hadden ze gedacht dat niemand het zou zien. Wij wel dus. Ook heb ik gezien dat er door de acteurs een aantal keren in de camera werd gekeken. Ik weet zeker dat dat niet de bedoeling was want het was verder niet relevant voor het verhaal. Kortom: Een zwaar over het paard getilde film die erg tegenvalt.

Boyhood is als titel wel schattig gekozen. Laten we eens kijken of de ruim twee en een half uur durende film dat ook is.

Ten eerste kan ik je vertellen dat ik er een miniserie van heb gemaakt.

Eigenlijk ligt de film niet zwaar op de maag, en hij heeft ook wel een fijne flow. Het ene moment volgt het andere netjes op. Stroomt lekker door, ookal zit er even tussen de scenes in tijdspanne. Maar twee en een half uur is lang. En ik ben wel van het zeveren over lange lengtes. Zeker als het geen meerwaarde biedt.

Vroeger (ik weet niet of dat hier ook werd gedaan?) werd er nog weleens gesproken over het nietszeggende genre 'speelfilm'. Zo van: als het nergens in past, proppen we het maar in dat hok. Dat hok past ook wel bij deze film. Het is te goed om het soap te noemen. Het is te weinig drama om het drama te noemen. Rom zonder com past ook nog wel. Het heeft vanalles wat. En is licht verteerbaar. Mits je de lengte aankan, of er net als ik een miniserie van maakt. Ik denk dat deze film er wel in kan slagen om veel mensen gelukkig te maken. Het heeft dus ook de twee dingen waar men op dit moment naar zoekt in film: realisme en lichtverteerbaarheid. Want als het bijv. economisch slechter gaat willen we wat lichts, en vice versa.

Het idee om 12 jaar dezelfde acteurs in hun rol te volgen heeft wel wat. Het is in ieder geval stukken beter dan dat in soap x acteur 1 na 4 jaar wordt vervangen door acteur 2 (omdat Jan een ander baantje heeft gevonden ofzo) die of beter of slechter is dan acteur 1.

Je hoeft zo ook geen vreemde verouderingscapriolen uit te halen. Nog een voordeel. Scheelt ook weer in kosten voor de filmstudio. Hoewel er vast nog wel wat zijn die omkomen in het geld.

Hier zijn ook nog de momenten van gadgets en muziek genoemd als storend. Zo heb ik dat niet ervaren. Ik vond ze niet schreeuwerig in beeld. Geen schreeuwerige productplacement waarvoor je tegenwoordig aan het begin van GTST netjes een waarschuwing krijgt.

De kindacteurs zijn in het begin al leuk. Grappig om ze letterlijk te zien groeien in de film. Coltrane is al een tijd bezig maar heeft nog niet veel op zijn naam staan, zie ik. Zijn vorige films zeggen me ook niets. Nu heeft hij dan zijn eerste grote rol te pakken. Wellicht was het ook een gedoe om deze langlopende productie te doen rondom zijn andere films (en school?). Toch wel een bezig baasje dus. En het resultaat mag er ook wel zijn.

Arquette en Hawke doen het ook prima, maar ik kan geen scenes noemen waarvan ik vind dat ze eruit springen. Iets wat ik vaak nog heb voor de hogere scores.

Alle andere acteurs zijn prima gecast. Ze passen goed bij de familie of vriendenkringen. Ze doen het ook prima.

3*