Boyhood (2014)

Een leuke film over de dingen des levens, de zoektocht naar onszelf en de leefomgeving die onze keuzes beïnvloedt. Velen zullen zich waarschijnlijk kunnen identificeren met sommige gebeurtenissen die gedurende de lange zit plaatsvinden. Maar het herkennen of vereenzelvigen met bepaalde zaken wil nog niet zeggen dat het je persoonlijk raakt, en dat ervaarde ik hier een beetje.

Het eerste deel (de kindertijd) is qua inhoud een pak interessanter dan het nogal vlakke tweede deel, wat voor een stuk komt door een tekort aan karakter en gevoel die bij het hoofdpersonage wordt gelegd. Wat niet wil zeggen dat hij geen acteertalent heeft. Maaar… het miste toch wat. De jongen wordt van kleins af aan verkeerd begrepen en beschimpt, je zou toch denken dat dit zich zal beginnen wreken op een bepaald moment. Toch blijft hij als het ware een soort observator van z’n leven die op alles ijzig kalm reageert en zich er wat passief doorheen sleept. Die koele houding vond ik na een tijdje niet echt meer werken op scherm.

Daarnaast wordt er weinig ingegaan op zijn seksualiteit en andere thema’s binnen de leefsituatie waardoor het op een gegeven moment erg vlak en langdradig wordt. De andere acteurs doen hun best om oprecht te spelen. Maar het nostalgische, waar deze film zou moeten in uitblinken, valt algemeen toch wat tegen.

Ik had duidelijk meer verwacht van Boyhood. Boyhood is een film die op zich weinig om het lijf heeft en rustig voortkabbelt waarbij het leven van de jonge Mason voor de komende 12 jaar uit de doeken wordt gedaan. Behoudens de insteek dat de film gemaakt is over een periode van 12 jaar, is deze prent weinig bijzonders.

Linklater bouwde met andere woorden redelijk wat risico in om deze film te maken. Geheel origineel is dit concept niet, maar het is zeker gewaagd en zeer opmerkelijk te noemen. De film laat zich ook moeilijk voorspellen omdat Linkwater niet weet welke sociale thema's of hype zich in de toekomst zullen handhaven (Obama bvb). Het grote nadeel van dit concept is ook dat je zeer plots in een bepaalde levensfase van Mason belandt, maar dit even abrupt wordt beëindigd omdat je ineens één jaar later zit. Hierdoor mis je betrokkenheid en diepgang.

Inhoudelijk, ondanks een aantal goede scènes, er niet bovenuit springend. De film oogt te fragmentarisch (niet onlogisch). Acteerprestaties zitten wel ok.

Verdeelde meningen op Moviemeter. Ik vind het een goede film. Het feit dat het over twaalf jaar gemaakt is en je de kinderen daadwerkelijk ziet opgroeien, vind ik bijzonder. Ik heb dat niet eerder gezien. Ik moet zeggen dat ik het helemaal niet suf of saai vind. Ik vind het juist fijn dat het geen over dramatische film is, het komt daardoor rustiger en realistischer op mij over, ik vind het acteerwerk prima en de personages interesseerden mij. Hij duurt lang, maar ik vond 'm vlot wegkijken. Daarnaast vind ik er genoeg diepgang in zitten en wist de film mij op sommige momenten echt te raken. Vooral op het eind, als de moeder iets zegt in de trant van: "Ik dacht dat er meer zou zijn", en als de vader in de auto zegt dat hij echt contact met zijn kinderen wil hebben, en niet zo afstandelijk. Soms was het herkenbaar. Het eind voelde een beetje abrupt, maar goed, een film als deze kan natuurlijk altijd langer doorgaan, omdat het geen afgerond verhaal vormt. Het is een film vol ontwikkeling. Fijn om gezien te hebben. 4,5*

“I just feel like there are so many things that I could be doing and probably want to be doing that I'm just not.”

Boyhood is een ambitieus project. Regisseur Richard Linklater heeft twaalf jaar lang ieder jaar een groep acteurs en actrices bij elkaar geroepen om een aantal weken scènes op te nemen. Het resultaat is een unieke film over opgroeien en volwassen worden, met herkenbare situaties en dialogen. Gescheiden ouders, de foute stiefvaders, de band met je zus, je eerste grote liefde, het verlaten van je ouderlijk huis, het ontdekken van je passies, het ontmoeten van nieuwe mensen etc. Iedereen kan er wel iets uitpikken wat herkenbaar is en symbool staat voor je eigen leven. En dat is de magie van Boyhood, het alledaagse laten zien met al zijn ups en downs.

Coltrane is geen geweldig acteur, maar hij weet van Mason wel een personage te maken die je begrijpt. Hoe sloom en frustrerend hij soms ook kan zijn. Hawke en Arquette zijn geweldig als vader/moeder, en hun personages komen ook een stuk beter uit de verf. De autorit waarin Hawke zich kwaad maakt over de nietszeggende en inhoudsloze gesprekken met zijn kinderen, en het seksgesprek later in de film, blijven voor mij de beste gedeeltes in de film. De muziek is ook een sterk punt van de film, en als Mason aan een lange autorit begint naar zijn universiteit, met Hero van Family of the Year op de achtergrond, kun je als kijker niet anders dan ook even terugkijken op de afgelopen tweeënhalf uur waarin je Mason hebt zien opgroeien en getuige bent geweest van een unieke filmbelevenis.

Waanzinnige film.

Linklater stond niet helemaal hoog in mijn boekje, maar wat voor een film levert hij hier af zeg. Dat hij lang duurt vind ik eigenlijk onzin. Als je de acteurs voor 12 jaar lang volgt maar er ook wel resultaat zijn, en dan vind ik het absoluut niet erg dat Linklater de tijd neemt voor zijn film.

Uitmuntende keuze ook, dat 12 jaar. Zo kreeg ik op een gekke manier vaak de wind van voren van de acteurs die ik een uur geleden nog als 8-jarige zag. Gek hoe ze dan ook opgroeien, vooral als je zelf kinderen hebt kan dit wel bijzonder aankomen. Regelmatig kwam dit dan vrij bizar aan, waarbij ik gelijk aan de mensen om mij heen en mezelf moest denken, de menselijkheid die hierin zit herken ik overal in terug.

Linklater bewijst dat het helemaal niet nodig is om die idiote clichés erin te gooien zoals pesten, heel succesvol zijn en dan beseffen dat je een fout mens bent of iets dergelijks. Dit is een normaal leven van mensen die ups en down hebben. Dat is gewoon het echte, dagelijkse leven. Het begin dreigt inderdaad wat standaard te zijn, maar Linklater pakt dit gewoon goed aan.

Vooral de gedachte dat dezelfde acteurs een uur geleden nog jaren jonger waren is gewoon te gek. Superbizar, en dan stond ik eigenlijk met open ogen te kijken hoe ze zijn veranderd in karakter en uiterlijk. De film is absoluut nergens saai of zelfs nergens te lang. Sterker nog, als dit naar 180 minuten gebracht was had ik het ook niet erg gevonden.

Ik vind dit indrukwekkende cinema, waarbij ik vaak met open ogen naar heb gekeken. Ik vind het geweldige, geduldige en menselijke cinema. Heerlijk gewoon.

You don't want the bumpers, life doesn't give you bumpers

Er zijn zo van die films waar je wel benieuwd naar bent, maar die je precies altijd achteruit schuift. Wat op zich vreemd is, want regisseur Richard Linklater ligt me wel. Ik heb weliswaar nog geen enkele film gezien die hoger dan 3.5* scoort, Dazed and Confused komt wel erg dicht bij de 4*, maar het coming of age thema in combinatie met de gimmick dat dit over een periode van 12 jaar met telkens dezelfde acteurs wordt gefilmd interesseert me bovendien ook wel. Het probleem dat ik echter vaak bij dit soort gimmicks heb, is letterlijk dat: de film steunt daarop en voor de rest is het niet veel soeps.

Gelukkig is Linklater vakkundig genoeg om de meeste valkuilen te vermijden maar tegelijkertijd snijdt het idee om dit over een lange periode te filmen langs beide kanten. Het is erg fijn om Mason, Samantha en co te zien opgroeien maar het voelt wel allemaal nogal fragmentarisch aan. Dat blijkt uiteindelijk niet zo verbazingwekkend te zijn aangezien Linklater dit filmde als allemaal kortfilms om ze dan nadien aan elkaar te plakken maar daardoor ontbreekt de flow een beetje. Personages komen en gaan (zeker de huwelijken van Olivia hebben hier serieus onder te lijden maar ook de terugkeer van Ernesto, degene die ooit de riolering van het huis van Olivia heeft gerepareerd en nadien manager is geworden nadat ze hem aanraadde om terug naar school te gaan, is een te groot cliché) en ook moet je het maar doen met kleine details om te beseffen waar de film zich ongeveer bevindt. Van Hostel had ik totaal geen idee wanneer die was uitgekomen, de Harry Potter release kon ik nog wel wat situeren en dingen zoals Obama/Biden spreken al meer voor zich natuurlijk maar ook dat verstoort de flow wat.

De gimmick dus. Lorelei Linklater was 8 jaar toen ze de rol van Samantha kreeg (en dat krijgen mag je letterlijk opnemen want als dochter van regisseur was ze blijkbaar gewoon continu aan het zagen om een rolletje in de film) en was het eigenlijk halverwege wat beu maar wist uiteindelijk toch haar enthousiasme terug te vinden. Enthousiasme dat bij Ellar Coltrane compleet lijkt te zijn verdwenen. Het is natuurlijk een gok wanneer je begint met een kind van 6 of 8 jaar en dan hoopt dat hij/zij zich tot een goede acteur ontwikkelt en in het geval van Coltrane loopt het dus wat mis. Dat apathische begint op den duur wat te irriteren maar een aantal scènes met Ethan Hawke raken wel de juiste snaar. Hawke is dan ook geknipt voor de rol van vader en ook Patricia Arquette doet zoals gewoonlijk weinig verkeerd. Beetje jammer dan ook dat de focus volledig op Coltrane is komen te liggen (of beter gezegd: het is jammer dat Coltrane tot een redelijk beroerde acteur is uitgegroeid) maar de bijrollen proberen het nog naar een hoger niveau te tillen en dat lukt wonderwel.

Tof om eens gezien te hebben maar het halleluja gevoel dat ten tijde van de release gehoord werd is me toch vreemd. Oké, het concept is sterk en op zich nog goed uitgevoerd door Linklater en co maar het voelt nooit echt aan als één geheel, laat staan dat je een band met de personages kunt opbouwen. Linklater lijkt vooral te willen mikken op het feit dat je je als kijker met iedereen kunt identificeren en dat we de rest maar zelf invullen. Een goede gok en dat werkt ook maar je mist zo net dat beetje extra.

3.5*

Linklater putte uit zijn eigen ervaringen voor dit experimentele familiedrama dat gefilmd is gedurende een periode van 12 jaar waarin we Mason [Ellar Coltrane] en zijn zus Samantha [Lorelei Linklater] zien opgroeien van speelse kinderen tot jongvolwassenen. Patricia Arquette is de moeder wiens relaties sinds haar scheiding van Mason en Samantha’s vader [Ethan Hawke] steeds op een ramp uitlopen. Een bijzonder en in alle opzichten gewaagd experiment met een glansrol voor Arquette (die een Oscar won voor haar rol) en vooral sterke ondersteuning van Lorelei Linklater, maar afgezien van een confrontatie met Olivia’s alcoholistische vriend Bill Welbrock [Marco Perella] kabbelt dit maar wat voort. Zo is het leven natuurlijk ook een beetje, maar dat maakt het nog niet buitengewoon interessant om naar te kijken.

Een mooie film, maar ik had er meer van verwacht.

Meer ontroering, dat bleef uit.

Het coming of age verhaal, is best goed gedaan,maar er had meer in kunnen zitten.

Zeker naar het einde, zit je toch met de nodige vragen.

En dat is een minpunt, omdat dat de film als kijker je iets onbevredigend achter laat.

Maar op zich, is de film prima.

Wat een geweldige film. Het hele idee om ieder jaar te filmen en zo dezelfde acteurs ouder te zien worden, is al geweldig. Maar ook het onnadrukkelijke verhaal zoals het ook gaat in het echte leven. Soms leuk of geweldig maar soms ook verschrikkelijk en niet te harden, omdat je jong bent en nergens naar toe kunt en gevangen lijkt in je familie. Geen plot, want dat zit in het echte leven ook niet. Dat gaat een richting op, die je tevoren vaak ook niet hebt bedacht.

Een indrukwekkend en ambitieus idee, dat moet je Linklater wel nageven. Jaar na jaar opnieuw filmen, nooit zeker wetende of het tot een goed einde gebracht gaat kunnen worden, of de kind-acteurs positief mee gaan groeien of überhaupt tot het einde mee gaan willen doen, andere onvoorziene zaken die tijdens een normale productie al roet in het eten kunnen strooien.. Je moet je er maar aan wagen, en respect daarvoor. Het idee vind ik achteraf gezien echter een stuk interessanter dan de uiteindelijke uitvoering. Niet dat het een gimmick is per se, maar de film leunt wel heel fel op de tijdssprongen en het zien opgroeien van de kinderen doorheen de jaren. Maar wat is het jammere? Mason wordt hoe ouder hij wordt steeds oninteressanter en onsympathieker. En ik ben me er volledig van bewust dat dit de bedoeling is; het leven is een aaneenschakeling van dagdagelijkse momenten en ervaringen, en de doorsnee tiener is ook helemaal zo interessant niet. Het leven gaat z'n gangetje, personen komen en gaan, je groeit en je valt weer terug, je wordt verliefd en je gaat uit elkaar. Dat is allemaal heel realistisch, maar dat maakte het voor mij geen hele pakkende cinema. Misschien kwam het ook vooral door het feit dat ik de acteur van Mason stelselmatig minder en minder vond worden, maar ik leefde gewoonweg niet enorm hard mee. Ook met de andere personages had ik weinig binding, aangezien je de hele tijd sprongen in de tijd maakt en ze daardoor ook niet echt leert kennen, ondanks dat de film bijna drie uur duurt. Enkel het personage van Ethan Hawke deed telkens m'n aandacht verscherpen en krijgt naar mijn gevoel ook daadwerkelijk wat ontwikkeling mee. In het begin denk je een heel duidelijk beeld van hem te hebben, maar dat verschuift doorheen de film op een vrij subtiele en mooie manier. Zonder de duidelijke tekortkomingen in zijn karakter te negeren. Patricia Arquette vind ik een fantastische actrice, maar na de zoveelste boyfriend die komt en gaat begin je het op den duur ook wel gehad te hebben met haar verhaallijn. Het schetst een tragisch en realistisch beeld, absoluut, maar filmisch vond ik dat opnieuw niet enorm boeiend.

En ik zeg niet dat ik niet van realisme in cinema houd per se, maar in Boyhood voelde ik het niet zo. Ik vind dat de film ook niet ontzettend veel diepzinnigs te zeggen heeft. Het is een melancholische weerspiegeling van het normale leven in al zijn dagdagelijkse 'glorie', het voorbijgaan van de tijd, hoe mensen veranderen maar tegelijkertijd ook juist kunnen blijven vaststeken, hoe dingen kunnen veranderen maar er tegelijkertijd ook nooit echt iets verandert. Dat is een rake, maar allesbehalve revolutionaire boodschap. De melancholie is met momenten vast en zeker invoelbaar en qua sfeer zitten er hele mooie momenten in, maar voor mij blijft het uiteindelijk bij een interessanter idee dan de reële uitvoering. 3*.

Het meest bijzondere aan deze film is dat ik me er niets van kon herinneren en ik gaf hem toen al 4.5 ster. OK dat is zeven jaar geleden maar het is wel heel confronterend. Het maakt me duidelijk dat ik eens wat minder nieuwe films moet bekijken en me ook eens moet concentreren op de echt goede films die ik al eens eerder in mijn leven gezien heb. Dit is een film over twaalf jaar uit het leven van moeder en vader en hun twee kinderen in de schoolperiode. Maar het is zo'n mooie en menselijke film. Het stikt gewoon van de hele mooie scenes en hoe verder de film opbouwt hoe mooier de scenes worden. Het enige wat ik kan verzinnen waarom ik me desondanks toch niets van de film kon herinneren, is dat het verhaal zo gewoon en uit het leven gegrepen is. En dat is waarschijnlijk ook de echte reden. Maar geen reden om de film niet een stuk vaker te gaan bekijken in de toekomst. Samen met nog een aantal heel goede films die ik ook al vele jaren niet meer gezien heb.