Boyhood (2014)

Poehee wat een gewaagd project van Richard Linklater om 12 jaar lang zo'n epos te schieten! Het eerste deel van Boyhood vond ik zeer goed, maar de tweede helft gewoon okee. Een dromerige jongen wordt gevolgd die naar het einde van de film nog niet helemaal duidelijk weet welke richting hij zijn leven moet geven. Op zich vrij logisch en natuurlijk, maar het maakt de film wel steeds minder interessant als je zelf als kijker ook niet echt een gevoel krijgt waar de film naar toe wil. De zus van hem (Lorelei Linklater, de dochter van...) was in het eerste gedeelte ook stukken sterker in haar acteren dan verderop. Anyway, toch wel een geslaagd en uniek concept om zo een film te maken.

Het is een ‘rare’ film omdat het simpelweg scenes uit het leven van een opgroeiende jongen, Mason jr., toont zonder een duidelijke verhaallijn of zelfs maar bijzondere gebeurtenissen, waartoe de regisseur zelfs de acteurs gedurende 12 jaar heeft gefilmd (en de productie van de film heeft dus ook 12 jaar gekost). Het is wat dat betreft een filmische versie van ‘Portrait of Lotte’ (http://www.youtube.com/watch?v=UH1x5aRtjSQ). Maar daarin ligt niet de echte kracht van de film: de kracht is dat de film zo realistisch en eerlijk is dat we ons erin herkennen en verliezen (de drie uur vlogen voorbij) alsof we naar ons eigen leven kijken.

Ook al zijn de scenes wel gespeeld, de regisseur heeft bewust elk melodrama vermeden: hij laat het verhaal van het leven zich zelf vertellen en daarbij kan het zomaar gebeuren dat we ‘grote’ gebeurtenissen zo weer vergeten en dat ogenschijnlijk onbelangrijke details onze identiteit vormen (of zoals het meisje aan het slot van de film zegt: ‘we don’t seize the moments: the moments seize us’). De regisseur moest ook wel een zekere regie uit handen geven, omdat hij afhankelijk was van hoe de acteurs en de wereld gedurende die 12 jaar zouden ontwikkelen. Het resultaat is dat deze film de voortschrijdende tijd waarin een jongen opgroeit en zijn identiteit vindt, laat zien als een zich natuurlijk ontplooiend leven en zo als een ondeelbare eenheid van ervaring (zoals Bergsons la durée).

Recensenten hebben de film wel een filmische versie van de documentaire-serie Up genoemd. Beide delen in hetzelfde wonder, namelijk dat van het echte leven: ofschoon de opzet van zo’n film of documentaire niet iets boeiends lijkt te kunnen opleveren (reflecterend in de lage bezoekersaantallen waardoor ik bijna in mijn eentje in de bioscoopzaal zat, want wat kan er boeiend zijn aan gewone mensen die over hun leven vertellen of een film die het leven schetst van een gewone, opgroeiende jongen?), maar zoals de Up-makers op een of andere manier de juiste vragen stellen en het resultaat iets magisch heeft, zo weet Linklater de juiste beelden en woorden te vinden om het ordinaire iets magisch te geven (zoals Mason als kind in de film de vraag stelt: "There's no such thing as real magic in the world, right?" waarop de vader het juiste antwoord geeft: “Technically not.” (maar dat het leven evengoed vol magie zit als je het wilt zien): net als de Up-serie laat de film ons het wonder of fascinerende van het leven zelf – het leven zoals we dat zelf kennen zodat we onszelf in de ander herkennen - aanschouwen en dat is een diep ontroerende ervaring. Wat dat betreft lijkt de film c.q. filmervaring ook wel wat op Malick’s The Tree Of Life dat ook erin slaagt de kleine en ogenschijnlijk onbeduidende elementen van het leven (en de wereld) zo te tonen dat de mystiek erachter wordt ervaren. Maar zo pretentieus als The Tree Of Life is, zo prententieloos lijkt Boyhood te zijn (in deze film geen beelden van het heelal en als Mason jr naar de zin van het geheel vraagt aan zijn vader, zegt deze simpelweg: “What's the point? I sure as shit don’t know”). Al is die pretentieloosheid misschien schijn want als een docent aan Mason vraagt wat hij wil worden, Mason zegt dat hij fotograaf wil worden en kunst wil maken en de docent antwoordt dat "Any dipshit can take pictures. It takes a real genius to make art.", dan rijst de vraag of Linklater daarmee zichzelf bedoelt met het maken van deze film die immers lijkt op slechts een willekeurige fotoboek maar een meesterwerk is die alleen een genie heeft kunnen maken.

Natuurlijk is 'Boyhood' een bijzondere film. Het gegeven dat Linklater 12 jaar met dit project bezig is geweest en de acteurs dus echt opgroeien en ouder worden geeft de film een extra dimensie. Erg mooi. Het verhaal zelf kent een aantal mooie momenten, vooral de eindscene pakte me en liet me hopen dat de film nog niet ten einde was. Linklater werkt mooi naar deze scene toe. Verder is tussendoor echt niet altijd geweldig. De film duurt best lang, het is niet altijd boeiend wat er gebeurd - vaak clichématig - en hoofdrolspeler Coltrane is maar een slome. Met hem kon ik erg weinig, helaas. Clichés hoeven niet altijd erg te zijn, het is ook best knap dat je een film kan maken over gewone dingen in het leven, maar het deed me niet altijd evenveel, op een aantal momenten na. Maar ik heb me prima vermaakt met deze prent.

“You don’t like me much, do you Mason?

That’s okay, neither do I.”

Als concept film is “Boyhood” zeker en vast een geslaagd experiment te noemen. Richard Linklater heeft er maar liefst 12 jaar over gedaan om deze film te realiseren. Het is dus een registratie van een doorsnee Amerikaanse familie waarbij de personages niet worden vertolkt door telkens andere acteurs en actrices in verschillende levensperiodes. Het zijn dezelfde individuen die je ziet ouder worden in één en dezelfde film. Uniek ? Niet helemaal. Spijtig genoeg begon men in 2001 aan de Harry Potter saga, waarin je de hoofdpersonages ook ziet volwassen worden naarmate het verhaal voortschrijdt. Die gimmick is dus eigenlijk al eens gebruikt. Ik heb ook een hele verzameling thuisopnames die ik jaren onafgebroken heb gemaakt met mijn Sony handycam. Als ik die verzameling nostalgische filmfragmenten nu eens achter elkaar zou monteren in een gekke bui, is het resultaat dan vergelijkbaar met “Boyhood” ? Nee natuurlijk niet, want bij mij zou het gehele plaatje niet kloppen. De synchronisatie tussen de verschillende periodes zou spaak lopen. Het thema zou niet volledig kloppen. De continuïteit zou niet gegarandeerd zijn, zeker wat de algehele sfeer betreft. Inhoudelijk zijn er misschien wel overeenkomsten, maar uiteindelijk is het gewoonweg een banale familiedocumentaire, waarbij trivialiteit en platitude overheersen. Wat ik hiermee wil zeggen is dat er hoogstwaarschijnlijk sommigen “Boyhood” zullen afschilderen als een extra lange homevideo, terwijl het in mijn ogen niet zo evident is om tot dit eindresultaat te komen. Geniaal en fenomenaal tegelijkertijd.

Lees de volledige recensie ...

Prachtige film over opgroeien, een film die misschien meer aanspreekt als je zelf kinderen hebt- al is dat wellicht een vooroordeel, hoe dan ook geen film voor iedereen. Wat er zo goed aan is naast de unieke haast experimentele vorm, is het supernaturel acteren, het lijkt wel of Linklater zonder script werkt en het leven van Mason volgt, zonder te weten waar dat nou heen gaat. Uiteindelijk is dat geen opzienbarend leven, een typische adolescent met alle kleine en grote zorgen die daarbij horen, maar het is juist daardoor zo herkenbaar. Naast het naturelle spel van Mason valt ook het acteren van Arquette en Hawke op, staan bij mij niet echt bekend als geweldige acteurs maar bewijzen hier mijn ongelijk.

Naast het kleine verhaal van het gezin heeft Boyhood een realistisch en uitvoerig beeld van opgroeien in de VS in het eerste decennium van deze eeuw, waarbij veel details die de tijdsgeest weergeven zijn verwerkt: de strijd tussen Bush en Kerry en McCain vs Obama, Irak, de Harry Potter gekte, baseball etc.

Zal ongetwijfeld met de nodige Oscars naar huis gaan, en terecht.

begin leek het wel aardig

niet afgeken

slaapverwekkend

en dan nog medingen naar een Oscar?

De film is redelijk tot goed. Ik had er iets meer van verwacht. Het experiment van de regisseur is leuk en best boeiend. Om de hoofdpersonen echt ouder te laten worden. Maar dat betekent niet dat het dan ook gelijk een prachtige film wordt. Ik vind de film ook veel te lang.

Een leuk en origineel idee, toch was dit in de praktijk wel een beetje het cinematische equivalent van gras zien groeien. Er werd af en toe best aardig geacteerd, maar ik ben zelden zo weinig geboeid geweest door een verhaal. Het is een soort van over drie uur uitgespannen GTST-episode, met iets minder drama en daardoor meer saaiheid. Het kon wel een Ludo gebruiken. Maar serieus, het zal best realistisch zijn voor sommigen, mij kon het kijken naar een irritant zusje, de echtscheidingsperikelen van een weinig boeiende vrouw, geforceerde 'weet-je-dit-nog??' momenten uit de afgelopen jaren, of een puber die met z'n vriendjes rondhangt me niet echt interesseren. En dan ook nog drie uur lang, och och och. Het was niet uniform slecht, de tweede helft was bijvoorbeeld beter dan het waardeloze eerste uur, en het acteerwerk was zelfs goed over het algemeen, maar nee, dit is absoluut niet mijn soort film. Anderhalve ster.

Nee, Boyhood is een ontzettend saai geheel. Man, bijna 3 uur. En niet doorheen te komen.

Termen die al eerder losgelaten hierzo, ga ik toch nog even herhalen. Want dit is mijn visie:

Een ontzettend saai hoofdpersonage word gevolgd vanaf kind tot volwassene. Linklater heeft zijn best gedaan Coltrane zo saai mogelijk te laten zijn. Want wat een onintressant personage is hij zeg. Dan nog Hawke, die zoals hierboven al gezegd gewoon de cliche stoere vader speelt. En over Arquette, de Oscar voor beste vrouwelijke bijrol. Zo sterk vond ik haar ook weer niet, maar wie zou hem eerder verdienen? Geen idee..

Jep, Linklater heeft echt zn best gedaan het saai te laten worden. Met saaie acteurs, een saaie tune en een saai verhaal.

Absoluut niks voor mij.

Uitstekende film waarin we een jongen langzaam zien opgroeien op weg naar volwassenheid. Toch wel een uniek project waarin we de hoofdpersonages letterlijk ouder zien worden. Een prima mix tussen een coming of age film en een slice of life drama die een periode van 10 jaar beslaat. Van een echt verhaal is dan ook geen sprake. Mooi acteerwerk van de gehele cast.

Minimalistisch en echt.

Ik wist niet precies wat ik van deze film kon verwachten, maar het resultaat is zeker niet teleurstellend.

Echtheid, is toch wel de kern van deze film. Veel scènes, gesprekken en situaties zijn echt. Niks voelt geforceerd aan, en het geeft een beeld van de realiteit van talloze gezinnen en mensen. Een puberend meisje als voorbeeld, wellicht niet boeiend als filmmateriaal, maar toch allemaal zeer accuraat en echt. Veel situaties, gesprekken en uitingen in gedrag zijn confronterend. Waarom voelen mensen zich zo te kort gedaan, veroordeeld en haatvol?

Vanuit communicatie en psychologische invalshoek is dit een heerlijke en interessante film. Verder is het toch vooral echtheid en minimalisme.

Twijfel tussen 4,0 en 4,5 sterren, het voordeel van de twijfel door de rauwe echtheid en een aantal gedenkwaardige gesprekken en situaties.

Er gebeurt niet zoveel, nee, maar dat hoeft ook niet als je een film maakt over zomaar een opgroeiend joch. Elke vorm van opgeklopt drama zou meteen funest zijn. In die val trapt Boyhood gelukkig niet. Linklater schakelt soepel in de voortschrijdende tijd en het heeft natuurlijk wel wat om, in iets als dit, naar mensen te kijken die geleidelijk aan ouder worden. Die troef kan je het niet ontzeggen.

Naturel is een andere. Zowel qua spel van de cast als de zaken waar Mason zoal mee te maken krijgt. Het komt zoals het komt en als het niet herkenbaar is, dan is wel aannemelijk. Af en toe dat het via snufjes de film iets te nadrukkelijk in de tijd wil plaatsen, maar verder heeft het een prettige cadans waar twaalf jaar uit de losse pols en zonder bokkensprongen de revue passeren.

Toch gaat veel van die spontaniteit verloren naarmate de toch al niet zo vlotte Mason ouder wordt. Er worden wel heel opzichtig scènes en personages ingeschakeld om iets nuttigs te zeggen. Een leraar, een vriendin, iets over Facebook, de Mexicaan. Ineens wordt het allemaal net even iets te gestuurd en gescript. Blijkbaar is Linklater in die twaalf jaar zelf ook wat veranderd. Het knaagt aan z'n film.

Een goede drama film...

Prima verhaal...

Prima acteerwerk...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Perfect achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Alleen al vanwege het concept een film die de moeite van het kijken waard is. Interessant om de personages zich gedurende een periode van twaalf jaar te zien ontwikkelen en de acteurs ook twaalf jaar ouder te zien worden. Het levert bovendien diverse herkenbare situaties op. Ondanks de lange speelduur verveelt de film dan ook geen moment. De soundtrack is bovendien dik in orde. Aan de andere kant is het een weinig spectaculair verhaal, zodat de film qua plot niet ver boven de middelmaat uitstijgt.

Er wordt weinig extra reclame gemaakt behalve het feit dat deze film vele prijzen heeft gewonnen. Maar wat nog vaker over Boyhood wordt gezegd dat er 12 jaar aan is gewerkt en iets unieks is.

Helemaal uniek is het natuurlijk niet. Hoelang volgt Apted nu een aantal personen? Ok, misschien niet onafgebroken maar krijg hier toch ook een behoorlijk "hoe is het nu met" gevoel. Voor mij is dit gegeven niet interessant genoeg om bijna 3 uur mee te vullen. Dat is behoorlijk lang voor een greep uit het leven film. Het gaat vooral over de weg van Jongen (kind) naar jongvolwassene. Iets wat we al zo vaak in films hebben gezien, en ook nog eens beter in een kortere speelduur.

Verder is het vooral erg soapachtig. Dat het niet gefilmd is als docu is en dus vaak geacteerd helpt daarin ook niet echt mee. Er zal vast iets oprecht in zitten maar het is en blijft toch een geschreven en geacteerd iets.

Een interessant "selling-point" hoeft dus nooit perse te betekenen dat het ook een goede film is. Ik kon er maar bar weinig mee.

Als je aan een levensvertelling denkt, denk je ook meteen aan twee of drie acteurs van jong naar oud die dezelfde personage in verschillende tijdsbestekken moeten spelen. In Boyhood is het nu eens eventjes anders, en dan is het ook nog een film dat eigenlijk bijna nergens over gaat.

We hebben hier te maken met een film die al langer in de steigers stond dan we deden vermoeden, en ik vraag me af of deze film al in 2002 niet op imdb stond. Boyhood is een letterlijke vertelling over 12 jaar dat het leven volgt van Mason Jr, van kinds af aan tot in zijn adolocentie. Je zou het bijna kunnen beschouwen als een soort docu dat gewoonweg alle levenswegen van deze jongenman op film zet, en waarbij jij zowel ontroerd als verontwaardigd mag observeren. We hebben hier te maken met een bijzonder en slimme jongen die doorzet, ondanks het feit dat hij met zijn zusje en zijn moeder (prima rol van Aquarette) bij de zoveelste agressieve cynische zuipschuit terecht komt. Ethan Hawke vind ik nog wel een van de sterkste rollen hebben als Masons vader en Aquarette was er naar mijn mening beter van af als ze gewoon bij hem was gebleven.

Verder mogen we uiteraard ook het schoolleven, puberteit, eerste liefde, pleegkinderen van de zoveelste randdebiel die met Mason's moeder gaat, vriendschap, simpele familiebezoekjes of activiteiten en de ups en downs van Mason aanschouwen, maar een ding kan je wel over hem zeggen: Het is een jongeman met een groot hart. Ook de vele linkjes naar de op dat ogenblik hedendaagse wereldnieuwtjes mogen niet ontbreken, en het was wel eventjes wennen dat we al heel snel in 2011 zaten en de smartphones inene tevoorschijn kwamen.

Voor de rest een aanrader, Linklater heeft geschiedenis geschreven met zijn jeugd.

5,0*

Naar deze keek 'k al een tijdje uit en eindelijk is het er van gekomen. Het was een redelijk lange film, maar desondanks verveelde hij niet. Het verhaal is eigenlijk redelijk eenvoudig, maar toch kon het me wel boeien. Het acteerwerk was ook goed, het kwam wel geloofwaardig over.

'k vond het wel geen meesterwerk, maar toch de moeite waard om gezien te hebben.

"Film van het jaar 2014" heet dat dan. Tsja, fascinerend óm het het experiment,

maar zakt finaal door zijn voegen door het plot. Ook wel het Benjamin-Button syndroom.

Een zeer onderscheidende filmmethodiek die centraal staat, maar functioneert niet

omdat de personages zo alledaags en niets uitzonderlijks in het leven presteren.

Het feit dat de moeder wel heel erg snel gaat trouwen (het shot dat ze de kale

leraar ontmoet gaat meteen over in de bruiloft) is bizar. Zo bouw je als publiek

geen band op met je personages. Mason is een stille tiener en loopt in Boyhood

maar wat rond. Het eerste uur moet je je vermaken met opnamen van een jochie

dat voor het eerst in de ondergoedsectie van een modecatalogus kijkt, die met

zijn sullige vader (Ethan Hawke - goed gitaarinitiatief, dat wel) patat gaat

eten op de bowlingbaan, die verhuist....we hebben het zelf allemaal wel eens

eerder gedaan. Bovendien voelen wij ons als Nederlanders niet betrokken met

het collegebestaan in Amerika, dat is totaal anders.

De eindscene dat hij een vriendinnetje krijgt die gewóón in de deuropening staat

van zijn nieuwe studentenkamer is allemaal wel heel erg gescrypte toevalligheid,

dat strookt niet met de realiteit.

Noem het dan Het Leven Van Een Muurbloem - de titel dekt de lading en je bent

goed geïnformeerd over wat voor tegenvallend product je krijgt. Niets geen

sensatie. Of het moeten soms stille camera artistieke momenten zijn als hij

een vriendinnetje ontmoet, meeloopt, en een roodbruine steeg voorbij gaat. Of

ze zijn in de natuur aan het vissen, dat de achtergrond het verhaal 'verteld'

als het ware.

Boyhood is een emtionele reis en opgroeien gaat vanzelf, dat is de saaie boodschap

die het overbrengt.

De reden dat deze film mij aanspreekt is omdat ik even oud ben als de boy in 'Boyhood'. Als ik ook Amerikaans was geweest was het nog beter, maar goed. De film an sich vind ik knap en origineel, maar het is geen film die ik keer op keer weer wil bekijken.

3 sterren.

Heel veel respect voor de opzet van deze film maar ervaar dan toch dat de intensiteit van beleving ervan onder de lange duur lijdt.

Maar dat is zowat het enige negatieve want "Boyhood" is een knap, levensecht en ook wel emotioneel "coming of age"-film, enig in zijn soort.

Geen meesterwerk evenwel maar zekerlijk genietbaar omwille van de eenvoud en de herkenbaarheid van de verschillende levensepisodes.

Degelijk acteerwerk.

Heb echt genoten van de film en ben de hele speelduur geboeid gebleven. In het begin wat moeten wennen aan de personages maar nadat Mr Hawke zijn intrede doet die hier overigens weer een sterke rol neerzet was ik om.

Het ambitieuze project heeft wat mij betreft een sterk tijdsbeeld opgeleverd van het leven van doorsnee Amerikanen. De gebeurtenissen en ontwikkelingen zijn doodnormaal maar dat maakt de film wat mij betreft eerder sterker dan minder.

Stel je eens voor dat je een coming of age-film zou maken waarin je de acteurs ook echt zou zien groeien. Waarin de jaarringen rond hun ogen echt zouden zijn, waarin de tijd die je op het scherm ziet passeren ook echt gepasseerd is.

Dat zou unieke mogelijkheden bieden. Je zou de ultieme coming of age-film kunnen maken. Puurder dan Stand by Me, Les quatre cents coups, Dead Poets Society en Le premier jour du reste de ta vie. Ontroerender dan vader en zoon die getekend door het leven door een weide dartelen in De helaasheid der dingen of vader die zijn verloren zoon opwacht aan de schoolpoort in Paris, Texas.

Want alles zou, ook al is het verhaal volkomen verzonnen, écht ogen, authentiek overkomen, en daardoor zoveel doortastender en ontroerender dan al die andere films samen. Een huzarenstukje dat zijn gelijke niet kent in de wereldgeschiedenis zou het opleveren, een tour de force die zijn plaats verdient tussen de piramiden in Egypte en het plafond van de Sixtijnse kapel en de symfonieën en opera's van Mozart en Oorlog en vrede van Tolstoj. Het hoogtepunt van wat je in een bepaald medium kan bereiken.

Laat dat nou net zijn wat Richard Linklater hier heeft willen klaarspelen. Twaalf jaar lang is hij samen met deze acteurs ouder geworden en heeft hij hen laten meespelen in dit ultieme portret van een opgroeiende jongen. En tóch heeft dit niet het intergalactische meesterwerk opgeleverd dat ik verwachtte.

Want Boyhood is te gewoon. Er zit niet één scène in die we al niet eerder in honderden coming of age-films hebben gezien. Masons ouders zijn gescheiden, hij heeft met beide een moeilijke band, wordt van school naar school gesleept, heeft liefjes, maakt het uit met liefjes, haalt zijn diploma van de middelbare school en gaat naar de universiteit. Op zich niets wereldschokkends dus.

Af en toe wordt de inzet wat verhoogd en krijgen we soapy verwikkelingen over dronkenschap en agressie, maar die zetten het verloop van het verhaal niet echt op het spel. Vader steelt de show met een paar prachtscènes, als die waarin hij verklaart dat hij echt wil práten met zijn kinderen, of wanneer hij over anticonceptie begint, maar dat zijn slechts pluisjes op een verder vlekkeloos deken. Alles loopt zoals je het zou verwachten in een blank middenklassebestaan begin 21e eeuw.

Wat als Mason niet alle kansen zou gekregen hebben die hij gekregen heeft? Wat als hij zwart was geweest, of een immigrant, of gehandicapt? Wat als zijn persoonlijke ontwikkeling niet zo'n droomverloop zou gekend hebben en die eerste kus zou zijn uitgebleven, dat diploma van het middelbaar er nooit zou gekomen zijn, er geen sprake zou geweest zijn van universiteit? Wat minder voor de hand liggende thema's hadden, mits ze op een goede wijze gebracht zouden worden, wat meer kruiden toegevoegd aan deze film, die bijwijlen wat te flauw smaakt, ondanks de tomeloze energie die cast en crew erin moeten hebben gestoken, twaalf jaren lang.

Hopelijk doet iemand deze tour de force dus nog eens over, maar dan met een verhaal dat wat meer bochten neemt, dat wat kritischer is voor de maatschappij. Misschien krijgen we dan wel de film die we aan de aliens zouden kunnen laten zien, of aan onze nazaten, tot in de eeuwigheid.

De vraag die blijft hangen na deze zeer degelijke film: wat is de toegevoegde waarde van dit filmproject van 15 jaar? Met andere woorden: stel dat deze prent binnen enkele weken was geschoten met verschillende acteurs (en/of goede opmaak van dezelfde acteurs), was dan de film net zo goed geweest? Of geven juist veel filmliefhebbers dit product een hoge(re) waardering omdat ze hiermee ook het geduld van de regisseur en acteurs willen belonen?

Pluim voor het concept, de cast en de uitwerking van de film. Maar is het nu een speciale film geworden? Dacht het niet, want laten we eerlijk zijn... als het maken van de film niet zo lang had geduurd en gewoon de jonge hoofdpersonages in functie van tijd telkens laten vervangen door anderen...dan had je heel weinig van deze film gehoord. Film duurt ook wat te lang waardoor wat saaie momenten in de film zitten. Arquette speelt haar rol zeer overtuigend. Je moet het moment in je leven niet nemen, het moment neemt jou. Mooie afsluiter ! 7/10

Gisteren nog eens grotendeels gekeken omdat hij op tv was. Ik dacht eigenlijk dat ik de vorige keer te kritisch was geweest, maar het tegendeel blijkt. Het was een nog suffere film dan ik al dacht, en het belangrijkst: het onbenut potentieel is zo ongelooflijk zonde.

Dat Mason maar een oninteressant en suf figuur is is tot daaraan toe, maar dat je op vrijwel geen enkele manier ziet hoe zijn jeugd hem gevormd heeft, en er ook totaal geen rode draad in zit vind ik echt een gemiste kans, en maakt dat de film nogal zijn doel voorbij schiet. Tenzij het doel van de film een droge registratie is van twaalf jaar uit een jongensleven, prima, maar dat vind ik dan zoals gezegd enorm zonde van alle moeite en potentieel.

Want naast de inhoudelijke karigheid is de film op visueel vlak ook zo basic als het maar zijn kan, en vaak zelfs wat armoedig ogend.

De sceneovergangen als Mason weer een jaar ouder geworden is bijvoorbeeld, ze zijn gespeend van elke creativiteit, terwijl je daar toch leuke dingen mee kunt doen. Vaak valt het nauwelijks op dat we blijkbaar weer een jaar verder zijn. Zal allemaal wel een bewuste keuze zijn om het geheel zo vloeiend en natuurlijk mogelijk te laten verlopen, maar ik had deze film dan liever gemaakt zien worden door een regisseur die er nog wat creatieve sjeu en visuele flair aan toevoegde. Je hebt met een formule als dit namelijk heel wat in handen, maar hoe hoog ik Linklater ook heb zitten om de Before-trilogie, ik denk dat een andere regisseur hier meer raad mee had geweten dan hij. Jammer.

2*

Mooi drama dat uitblinkt in eenvoudigheid en daarom dichtbij het leven staat. Het jarenlang gebruik van maken van dezelfde acteurs is daarbij een mooie toegevoegde waarde. De film laat de ontwikkelingen zien van een gezin en zal voor velen een feest van herkenning zijn. Het eerste deel van de film is het meest geslaagd. De film duurt wat te lang om de aandacht er goed bij te blijven houden. Het acteerwerk is verder prima en het is Linklater uitstekend gelukt om het 12 jaren plan tot een fraai geheel te smeden. Topper. 4.5

Een interessant concept om de film in twaalf jaar op te nemen om zo mensen (en in het bijzonder kinderen) op natuurlijke wijze ouder te zien worden. Ik moet zeggen dat het zeker wat toevoegt, maar ook weer niet zoveel dat het me zwaar overdonderd. Een (kind)acteur vervangen door een oudere acteur doet je vaak herinneren dat het film is, maar na een paar minuten zit je vaak toch weer in het verhaal, en ook bij deze film zijn er genoeg andere momenten waarop ik me besefte dat ik film zat te kijken. Het andere extreme concept, Solondz' Palindromes, waarin dezelfde rol door talloze acteurs van verschillende leeftijden, geslacht, en huidskleur gespeeld wordt vond ik misschien zelfs nog wat interessanter.

Maar zeker leuk om kinderen echt te zien opgroeien in een film. Wat jammer is dat ondanks de twaalf jaar dat hij aan de film heeft gewerkt Linklater weinig aandacht heeft geschonken aan de audiovisuele aspecten van de film. De muziek was op het Coldplay nummer aan het begin na aangenaam, maar meer niet. Visueel gebeurde er helemaal niets. Louter registratie. Jammer hoor.

Blijft het plot over. Ja dat kijkt wel aardig weg ondanks de lengte, en de hoofdpersoon heeft zeker mijn sympathie ondanks dat mijn jeugd totaal niet op de zijne lijkt. Het grotere plaatje, de ontwikkeling van een gezin waarvan de ouders gescheiden zijn is ook best aardig om te zien; de film duurt ook vrij lang wat helpt om meer vertrouwd met de personages te raken, maar echt bijzonder vond ik het geheel niet. Elementen zoals het opgroeien van een kind, een gebroken gezien, en alcoholisme komen daarvoor me te bekend voor.

Ik vraag me af hoe bijzonder men deze film had gevonden als men dit niet in twaalf jaar, maar in één jaar opgenomen had met verschillende acteurs voor dezelfde rol. Ik betwijfel of men dan ook zo lovend over de film was. Het is en blijft een aardig concept, maar in mijn ogen wordt de toegevoegde waarde ervan een beetje overschat. Nochtans aardig om eens gezien te hebben. 3*.

Boyhood heeft een bijzonder interessant uitgangspunt, namelijk over een periode van 12 jaar een coming-of-age drama opnemen met dezelfde acteurs die ouder worden. Helaas is de uitwerking een stuk minder interessant. Allemaal problemen, gescheiden ouders, dronken tweede echtgenoten, vriendinnetjes. Veel clichés en er wordt niet veel gedaan met wat al deze gebeurtenissen voor effect hebben op de hoofdpersoon. Natuurlijk is het leven zelf best saai en cliché, maar zo'n opeenvolging van fouten is toch wel heel deprimerend eigenlijk.

Een project als dit is extreem risicovol, zie je zelf als regisseur maar eens geïnteresseerd te houden in die saaie dramafilm waar je een levensdeel aan gaat besteden en zorg maar eens dat de acteurs even gemotiveerd blijven. Over het algemeen is dat wel goed gelukt, zo blijft Ethan Hawke iedere keer goed in zijn rol. Ellar Coltrane groeit helaas op tot een arrogant en nichterig aandoend ventje en Linklater zelf laat aan het einde ook veel steken vallen. De film was best goed geschoten en geschreven, maar aan het einde komt er een hoop semi-volwassen geneuzel in de dialogen en ziet de cinematografie eruit als een slechte soap, zonde want de eerste 2 uur vond ik best sterk.

Naast het feit dat de film een beetje aan de oppervlakte blijft en steeds korte fragmenten laat zien in de zelfde periode (vieren die mensen geen kerstmis enzo?) ergerde ik me er ook aan dat het zo typisch Amerikaans was. Leuk zo'n jachtgeweer op je 15e, het is maar wat je normaal vind.

Interessant experiment, maar het had beter gekund en duurde mij net wat te lang.

Deze film heeft me als een van de weinige films die ik de laatste tijd gezien heb, ontroerd. Het tempo, de eenvoudigheid en de herkenbare situaties lijden er toe dat je voldoende tijd hebt om tijdens de film herinneringen op te halen of zelfs het een en ander te reflecteren uit je eigen leven. Naar mijn mening kan de film dan ook confronterend zijn en misschien niet altijd even aangenaam. Ik heb het bekijken van deze film lang voor me uitgeschoven omdat ik het prettig vindt om op een situatie te wachten waar ik geduldig en zonder al te veel verwachtingen naar een lange film kan kijken. Ik denk daarom dat voor veel mensen deze film niet voldoet aan de verwachtingen, omdat het niet domweg vermaak is, maar een film die je aan het denken zou moeten zetten en je laten inzien dat je de gewone dingen in het leven best wat meer mag waarderen. Als je deze film niet kunt waarderen zegt dat wellicht meer over jezelf dan over de film.

In twee delen gezien, waarbij ik de eerste helft een jaartje geleden zag. Ongetwijfeld niet goed voor de filmbeleving maar ik kwam er niet doorheen. Toen het destijds in het nieuws kwam was ik erg geïnteresseerd omdat ik dacht dat het een documentaire of een film in die richting zou zijn, maar snel merkte ik aan de eerste berichten dat het niets meer dan fictie was en ook nog aan de saaie kant waardoor ik mijn interesse verloor.

De uitspraak "gemiste kans" is al vaak bij deze film voorbijgekomen en daar sluit ik me volledig bij aan. Het doel van de regisseur gaat niet verder dan het tonen van acteurs die ouder worden waardoor hij weinig oog heeft voor het script. En als dat de kracht is van de film dan had ik ook graag gezien dat ze gaandeweg ouder werden want nu merk je dat er jaren niets is opgenomen en Mason van de ene naar de andere minuut een kop (of twee) groter is geworden. Door alleen te focussen op het ouder worden van acteurs laat de regie enorm veel kansen liggen. Het script is ook verre van goed in de zin dat ik me met geen enkele personage kon identifiëren of meeleven. Dat is wel vreemd in een film die over "opgroeien" en "onze jeugd" gaat, daar zouden toch genoeg raakvlakken te vinden moeten zijn. En zelfs dat het erg Amerikaans is kan ik nog voor lief nemen, want ik kan me uitstekend identifiëren met films als The Breakfast Club of The Perks of Being a Wallflower, die evengoed over volwassen worden gaan, maar stukken realistischer en herkenbaarder zijn dan deze film.

Ik lees in het plot dat de film gaat over "Mason en de emotionele reis die hij aflegt". Maar emotie is juist de grote afwezige in deze film, het gaat helemaal voorbij aan belangrijke momenten in een jeugdig leven zoals examens of het halen van je rijbewijs om maar wat te noemen en hoe hij het beleeft. Ik heb niet de indruk dat Boyhood de belangrijkste momenten uit iemands jeugd weet te tonen. Een diploma komt in deze film uit de lucht vallen, net als een rijbewijs, een vriendin, etc. Niets kost moeite, je hoeft nergens wat voor te doen. Jason behaalt zijn diploma en zijn grootste emotie is tegen de muur leunen... Overigens neem ik het matte werk van Jason de acteur niet kwalijk maar wel de bedenkers van zijn kurkdroge personage.

Wie over 100 jaar naar deze film kijkt zal na het zien ervan nog steeds geen idee hebben van hoe het leven begin deze eeuw was. De grootste gemiste kans is daarmee dat het in die 12 jaar niet de tijdgeest weet vast te leggen. Er zijn wat oppervlakkige verwijzingen van luttele seconden naar Harry Potter, Twilight, Facebook, eigentijdse auto's en we zien smartphones. Maar we zien niet hoe de tijd waarin ze leven invloed op ze heeft, sterker nog we zien amper in welke tijd ze leven. De tijd wordt "verteld" aan de hand van consumptiegoederen die kort in beeld komen en waar verder niets mee gedaan wordt. Alles blijft braaf binnen de lijntjes om zoveel mogelijk mensen te pleasen en niemand op de teentjes te trappen, nergens worden standpunten ingenomen, alles is braaf. Dit verhaal had zich evengoed 100 jaar geleden kunnen afspelen, wat verwijzingen naar literatuur, presidenten en uitvindingen uit die tijd en Boyhood 1914 is geboren.

De film moet het uitsluitend hebben van de bijzonderheid dat het in 12 jaar is opgenomen, daar krijgt het een halve ster voor van mij waardoor ik op 1,5* uitkom. Een enorme gemiste kans. Had het dan als soort van documentaire over het échte leven van de acteur die Jason speelt gemaakt, met zijn échte vrienden, familie, enz. Dat was ongetwijfeld vele malen en in vele opzichten interessanter dan dit droge en tijdloze plot. Zeer teleurstellend.