Boyhood (2014)

In twee delen zitten kijken. En om hem nu zeer bijzonder te noemen? neu... Kranten puilde uit, veel op twitter gezien, dus dacht dat er echt iets zou gaan gebeuren... maar het meest bijzondere was de twaalf jaar die ze er over hebben gedaan. Om zo de familie te volgen... Naast het opgroeien gebeurde er eigenlijk weinig. De dronken stiefvaders waren de hoogte punten denk ik. Twee mooie dialogen gezien tussen vader en zoon. verder was het een boven gemiddeld drama. Jammer dat de verrassing uit bleef..
3.5**

We're all just winging it.

Gisteren gezien in de bioscoop en het was allemaal zo ontzettend herkenbaar. Van het Dragonball Z kijken en Harry Potter tot de darkroom-preek en de restaurant-preek (zelf meermaals zulke conversaties gehad) tot 'jouw soort mensen' pas vinden na de middelbare school. Het grote pluspunt van de film is dat alles zo 'normaal' is; goede hoofdstukken worden afgesloten, slechte hoofdstukken worden afgesloten, ze vormen je maar de tijd gaat onherroepelijk voort. De film is nergens belerend naar het publiek toe en natuurlijk ontroert hij, maar dit is steeds functioneel en er wordt niet krampachtig naartoe gewerkt om een climax te bekomen; er zijn ontroerende momenten, dat is alles, het gebeurt dus het gebeurt.

Door de vele raakvlakken met zowel het hoofdpersonage als enkele gebeurtenissen denk ik niet dat ik ooit al zo heb meegeleefd met een film als met deze; kwaad worden bij het bekijken van een film was mij voordien vreemd.

Ik lees hier enkele commentaren dat de karakterontwikkeling wat achterwege blijft. Naar mijn mening is deze net geweldig gedaan. De autoscène waarbij de vader zegt dat hij niet "dat soort vader" wil zijn voegt ontzettend veel toe aan zijn personage bijvoorbeeld aangezien men voordien eigenlijk meer het omgekeerde zou denken.

Eén van de beste films die ik ooit gezien heb.

Enige minpunt is dat nummer van Family of the Year. Verschrikkelijk.

Vrij helder Kronos. Waarvoor dank.

Ik ben sinds een tijdje grote fan van de Before-trilogie, en mede daardoor keek ik erg uit naar dit bijzondere Linklater-project. En dan won ik ook nog kaartjes voor de film in de Moviemeter-prijsvraag!

Vandaag was het zover, en mijn verwachtingen waren toch wel voorzichtig hooggespannen, zeker na de absurd hoge beoordelingen in de eerste weken.

Maar hoewel ik er eigenlijk zo blanco mogelijk in wilde gaan had ik toch al wat negatievere geluiden gehoord. En deze moet ik helaas beamen. Hoe graag ik het ook bijzonder en geweldig had willen vinden; dat is het niet. Ik ben veel beter van Linklater gewend. Ik weet hoe hij in staat is tot emotionele en rake cinema, en hoe het element 'tijd' in de Before- films de ijzersterke pijler is waarop deze films rusten.

In Boyhood is er daarentegen slechts 'tijd', maar verder? Hoe langer het duurde, hoe meer ik ging beseffen dat ik waarschijnlijk niet op iets groots hoefde te wachten. En vergis je niet; met iets groots bedoel ik niet een dramatische plotwending of een grootste gebeurtenis. Een film kan groots zijn in zijn eenvoud, in het precies laten zien wat het, in dit geval, betekent om op te groeien als jongen tussen je 6e en 18e.

Wat mij betreft is er precies de plank misgeslagen. Grote mijlpalen zijn overgeslagen, op zich een keuze waar ik me nog wel in kan vinden, míts het alternatief - de poging om Masons leven dan maar te vangen in wat willekeurige momenten - een betere is. Het zijn wat uitstapjes, ontmoetingen en gebeurtenissen die uiteindelijk verzanden in nauwelijks significante cinema. En de tijdsgeesttrucjes vond ik zelfs geregeld flauw. Harry Potter, tja, dat leefde in het begin van deze eeuw. Obama, tja. Er kwam wat bekende muziek voorbij. Maar deze dingen geven slechts droog een beeld van de tijd waarin Mason op dat moment leeft, wat vindt hij er zelf van? Waar worstelt hij mee? Hoe groeit hij?

Het feit dat hij twee een keer alcoholistische stiefvader heeft. Is dat iets waar we iets mee moeten? Is dat iets dat hem tekent? Leren we Mason eigenlijk uberhaupt wel kennen? Het is slechts het uiterst trage laatste half uur waarin we iets zien van zijn persoonlijkheid en interesses, en die was wat mij betreft nog heel erg gezapig ook.

Verder verbaasde het me dat er met het gegeven van het ouder worden zo weinig gedaan is. Als het je dan toch gegeven is om 12 jaar met dezelfde acteurs te werken, maak er dan een beetje iets creatiefs van. Nu moesten we keer op keer in een droge scene-overgang zien dat hij blijkbaar weer een jaar ouder geworden was. Jammer ook dat Mason in het begin van de film zo weinig persoonlijkheid heeft, zodat we later eigenlijk geen situaties kunnen zien waar hij van geleerd heeft, waar hij door veranderd is. Er is zo weinig rode draad. Waarom is deze film gemaakt, als je weinig tot niets doet met de mogelijkheden die je worden gegeven?

Slechts rekenen op het element tijd, is wat mij betreft heel erg zonde van het potentieel. Ik weet oprecht niet waar ik door geraakt of geboeid zou moeten zijn.

Ik geef 3*, en eigenlijk vind ik dat nog aan de hoge kant, maar ik vind het een sympathiek project, en credits voor zijn originaliteit en ambitie verdient het desondanks wel. En vooruit, Ethan Hawke is sprankelend als altijd.

Dit dus, en eigenlijk wel je hele stuk. Ik ben ergens wel blij dat je precies dezelfde kritiekpunten aansnijdt, want je gaat anders als mens twijfelen met al die hoge scores of je dan iets hebt gemist of überhaupt gevoelloos bent. Gelukkig niet.

Ik heb, niet gelogen, tissues meegenomen naar de bioscoop. Want ik dacht, een film als deze kan niet anders dan een tranentrekker worden. Niet per se omdat het zielig of sentimenteel is, maar omdat een hele jeugd van iemand in één film vangen sowieso emoties op gaat roepen. Maar niets daarvan!

Het enige moment waarbij ik tranen in mijn ogen kreeg is toen Ethan Hawke tegen Masons moeder zei dat ze de kinderen goed opgevoed heeft. En dat heeft niet eens echt met Mason zelf te maken.

Overigens complimenten voor de recensie van yeyo. Hij schrijft (hoewel ik wat minder negatief ben dan hij) wel heel helder op waar voor mij een beetje de schoen wringt.

Dat einde, met de too good to be true-college vrienden, als hij net koud een paar minuten op de campus is, is ook zwaar over de top en bijna om te kotsen zo happy en zoet. Zie dat meer mensen daar moeite mee hadden.

Na het lezen van verschillende commentaren kan ik zeggen: de promotiemachine heeft goed gewerkt en jullie weer mooi de das omgedaan.

BOYHOOD is een film waar ik een lange tijd naar uitkeek. Ten eerste omdat RICHARD LINKLATER achter de regie zit en ten tweede omdat het een project was dat 12 jaar heeft geduurd en dat je de personages ziet meegroeien wat in de filmwereld voor filmmakers en liefhebbers redelijk uniek is en waar je naar uitkijkt zoals voetballiefhebbers uitkijken naar de Champions League finale. Ik heb ontzettend veel goede dingen gehoord over deze film en hier en daar zelfs dat het de beste Amerikaanse film van het decennia is, waardoor mijn anticipatie alleen maar meer groeide en van te voren dacht ik dat het eigenlijk onmogelijk was dat deze ging tegenvallen.

Als je mijn cijfer ziet dan weet je al dat hij is tegengevallen wat wellicht kwam door de sterke recensies van critici die ik erover heb gelezen of de algemene buzz die over deze film hing die je bijna niet kan ontwijken als je enigszins geïnteresseerd bent in film. Het sterkste van deze film is dat je de personages ouder ziet worden, dat realistisch overkomt, vooral omdat dat heel subtiel gebeurd net zoals de sprongen in tijd dat op een heel natuurlijke, vloeiende wijze voorbij komt. Niks wordt aangekondigd en je hebt het bijna niet door.

Het verhaal zelf heeft weinig toegevoegde waarde aan het coming-of-age gebeuren en het soap gehalte was ontzettend hoog en raakte mij bijna nooit al had ik wel veel medelijden met de moeder op het einde. De personages waren op een bepaalde manier ontzettend zwart-wit. De onverantwoordelijke, afwezige coole vader van Mason die echte gesprekken wil met zijn kinderen tot de aan de maatschappelijke, obsessieve tiran van een stiefvader. Het is het een of het ander lijkt wel.

De natuurlijke verloop van de film werd ook hier en daar onderbroken door bijvoorbeeld het dieptepunt van de film waar een Mexicaanse werker die naar school is gegaan door een opmerking van de moeder en op het einde komen ze elkaar weer tegen en is hij een succesvolle persoon in de maatschappij. Dat is ontzettend tegenstrijdig in een film die o zo realistisch en natuurlijk over moet komen en dat is gewoonweg jammer. Overigens een ontzettend zwakke scene waar die jongen niet eens geloofwaardig overkomt.

Dan waren de culturele referenties veel te veel van het goede en worden je strot ingeduwd terwijl dat in mijn ogen veel subtieler erin verwerkt mocht worden. Net zo subtiel als de sprongen in tijd en de acteurs die langzaam ouder worden. Op een gegeven moment zie je een kamer waarin een Ipod staat met een dockingstation en daarna nog een close-up van die Ipod dat helemaal geen toegevoegde waarde heeft. Zo denk ik aan een scene van BOOGIE NIGHTS waar de camera langzaam ronddraait in een typische 80s kamer vol posters van artiesten die toen hip waren, een scene die veel beter werkt dan deze hele film bij elkaar die nostalgie probeert op te roepen met geforceerde (lelijke) close-ups.

De film heeft een aardige soundtrack maar de muziek lijkt wel gewoon redelijk random en geforceerd erbij gezet te zijn zonder dat het goed aansluit op de beeldtaal. Dat doet LINKLATER veel beter in DAZED AND CONFUSED die ik op alle onderdelen een betere opgroei film vind.

Het grootste probleem vind ik dus de beeldtaal waar geen poëtische momenten te vinden zijn die het gevoel weergeven van volwassen worden. Muziek en beeld zijn niet goed op elkaar afgestemd en weinig scenes die sterk gefilmd zijn. Meer obligate gebeurtenissen die achter elkaar komen en dat 163 minuten lang dat niet perse resulteert in een lange zit maar niet de geniale film is die ik voor ogen had. De film gaat van A naar Z zonder tussendoor mooie of dromerige scenes erin te verwerken.

Nou lijk ik heel negatief over deze film maar in het algemeen herken ik wel veel van mijn eigen jeugd in deze film maar jammer dat het allemaal zo saai en stijlloos in beeld wordt gebracht. De film heeft geen eigen stijl, geen eigen smoel, geen eigen hartslag die het naar een hoger niveau tilt.

Een erg lange zit, diverse mensen in de zaal vertrokken ook na 1 a 2 uur.

De film kabbelt voort zonder echte boeiende stukken erin, het is wel mooi om te zien hoe de kinderen opgroeien tot jong volwassenen en hoe de ouders ouder en wijzer worden met de jaren maar er gebeurt barweinig. Enige interessante momenten waren de relatieperikelen van Olivia

Ik weet niet of er, voordat dit tot een echt kunststukje gemaakt werd, iets van dit project bekend was. Een interessant gegeven, heel mooi tot een vorm gekneed. Ik meende ergens te zien dat Patricia zwanger was, door de bolling die je door haar trui heen ziet op een bepaald punt (ja, dat soort dingen valt mij op). Mason is een kwetsbare jongen, die in mijn beleving een flinke knauw heeft gekregen door de dingen die getoond werden. Wat op zich altijd geldt voor mensen in bepaalde situaties. Je komt nooit helemaal ongeschonden uit wat jouw situatie ook mag zijn. Er blijft altijd een litteken achter om je aan het feit te herinneren dat je bent gevallen. De littekens die iemand anders bij en op je achterlaat, het kan een leven lang blijven sluimeren, aan de oppervlakte. Dat zag ik bij Mason. Een sluimerend litteken, dat weliswaar geheeld is, maar toch nooit helemaal dichtgroeit. Het verdwijnt niet helemaal meer. Door de film heen zag ik de onuitgesproken sluimering in Mason's ogen glanzen.

Ethan is weer goed en vooral Lorelei als Samantha overtuigde me het meest. Een beetje Amber Tamblyn meen ik, met wat Walk to Remember-Mandy Moore. Heel goed. Richard is van grote klasse. Prijzen zeggen me niets, en wat mij betreft mag elk levend wezen wel een lintje krijgen. Weg met onderscheiden worden. Niemand is beter of slechter dan een ander in wezen..

Pracht werkje dus. Kunstig en absoluut overdonderend ondanks het simpele idee. Op naar Manhood dan maar.

Die bedoel ik inderdaad. Ik ben er inmiddels achter dat het een eigen nummer was, Hawke speelt drie eigen nummers in de film, maar ik kan ze online helaas nergens vinden; als iemand ze ziet, houd ik me aanbevolen, ik blijf op zoek!

Een prijs, een lintje, een onderscheiding, hoor je volgens mij om je daden te krijgen, niet om je wezen. En als je nu ook nog gaat schrijven dat er geen betere en slechtere daden bestaan ben je me helemaal kwijt.

En ja, ik vind ook niet dat er betere of slechtere daden bestaan. Alles heeft z'n doel in de kosmos. Zelfs de dingen die in onze ogen onbetekenend en slecht zijn als daad hebben nog een doel.

Maar het was allemaal bedoeld om te gebeuren, wat er ook gebeurd. Elke daad ( en daarvoor ook elke ramp en ellende) is gewoon goed, hoe je er ook schijnbaar last van hebt in je persoonlijke leven..

M'n zus was er voor naar de bios gegaan, en had ook zoiets van... 'was dit het'?

Ik stel mijn sterretjes bij naar 3. uitwerking van het bezink proces.

Kan veel drama's opnoemen die een lagere waardering hebben, en stukken boeiender zijn.

Maar verwacht dat de hype-waardering snel zal afnemen. en de sterretjes zullen dalen tot een 3.7 of zo.

ben ook bang dat er over een jaar of 8 a 12 nog een hele horde Boyhoods aankomen... mark my words.

Het concept is natuurlijk niet zo moeilijk of ingewikkeld, maar het is de kunst dit uit te werken zodat het bijna 3 uur interessant weet te blijven. En wat mij betreft slaagt Linklater daar met verve in. De film weet vakkundig de zwaarmoedigheid en diepzinnigheid te ontwijken waarvoor je vooraf wat bevreesd bent. Daardoor is het een uiterst licht verteerbare film geworden die desalniettemin een band met de karakters weet op te bouwen.

Vooral ook de montage vond ik erg goed werken. De film maakt veel gebruik van tijdsprongetjes en er gebeuren een hoop gebruikelijke dingen in de levensloop, maar doordat de film goed gesneden is, is het vrij duidelijk wat er telkens in de tussenliggende fases is gebeurd zonder dat alles er enorm dik bovenop moet liggen. Ook een prettige maar niet al te spectaculaire soundtrack.

Ik snap wel dat mensen dit niet zo heel bijzonder zullen vinden, maar ik vond het een uiterst sympathieke film die uiteindelijk erg goed werkt. Een verademing dat het ver blijft van allerlei levenslessen en dat soort dingen.

4*

Overschat door de hype er om heen, en daar kan de film niets aan doen. Maar ik gun het Linklater van harte.

En toch heb je een oordeel over de daad van het uitdelen van prijzen. 'Weg met onderscheiden worden', schrijf je. Blijkbaar vind je geen lintje geven een betere daad dan wel een lintje geven. Nochtans heeft volgens jouw filosofie lintjes geven een doel in de kosmos.

Toch een wat simplistisch idee hoor. Maar voor jou heeft het ongetwijfeld zijn doel.

In eerste instantie viel het een tikkeltje tegen door zijn weinig inventieve stijl van filmen. Je zou zoveel dingen kunnen bedenken om het verstrijken van de tijd mee te visualiseren, maar de film blijft hangen bij het tonen van technologische ontwikkelingen en het laten horen van willekeurige muziekfragmenten. Maar eenmaal geaccepteerd dat het niet de visuele film was die ik had gehoopt, werd ik toch meegenomen in het continue feest der herkenning.

Boyhood weet treffend de terloopsheid en het alledaagse van mensenlevens te verbeelden. Elk willekeurig moment kan een diepere betekenis hebben voor het hoofdpersonage, terwijl het vanuit een dramatisch oogpunt niet gaat om de grote momenten waar de meeste films over zouden gaan. Het maakt het kleine tot iets groots. We worden niet alleen maar gevormd door groot drama en radicale wendingen in ons leven, maar het is die aaneenschakeling van kleine momentjes die ons maken tot wie wij zijn.

Boyhood heeft sinds de release op 31 juli in slechts 2,5 week al 100.000 bezoekers naar de Nederlandse zalen getrokken.

(bron: persbericht)

Ik vond de voorstelling en uitwerking van de emotionele en psychische ontwikkeling van Mason erg mager en oppervlakkig.

...en ik vond het juist een goede zaak dat er niks werd 'uitgewerkt', maar dat er een kleine geschiedenis zich ontrolde zonder waarde-oordeel of duiding. Emoties zonder sentimentele toestanden, geen uitleg over motieven, maar falende, meestal goedbedoelende mensen. Dat het al met al een film met een 'lichte' toets is geworden lijkt me grotendeels het werk van Linklater zelf, die net als in de vorige films oog heeft voor geestige momenten. Geen visueel vuurwerk (maar wel mooie beelden) en geen narratieve trucjes als flashbacks en flash-forwards (of tussentitels als "...een jaar later...") maar wel een mooi verteld verhaal. De beste film van het jaar is in deze filmisch magere tijd een te kleine titel; ik denk dat dit de beste film is sinds Gravity die ik heb gezien.

Het is ook voor het eerst over ik me herinner dat hierbij Utrecht een titel tegelijkertijd bij zowel Springhaver als LHC draait (dat zijn twee theaters die bij elkaar horen - zelfde exploitant) Zal ook methode lengte te maken hebben. Met een kopie passen er maximaal maar drie voorstellingen op een draaidag, nu meer. Daarnaast draait hij ook nog bij een 'commerciële' bioscoop.

Wat gisteren bij de voorstelling ook opviel dat er hele gezinnen waren met opa, oma, ouders en kinderen. Met kinderen vanaf, ik schat, 9 jaar. Afgaande op de reacties, hadden de kinderen het leuk, cool en niet saai gevonden. Maar het merendeel waren toch ouderen, vooral empty nest gevallen, die in de meerderheid echt vol lof waren.

Dat eerste viel me ook op (relatief veel ouders met jonge kinderen, of ouders met volwassen kinderen). Is dat vanuit de media gepromoot (alsin: kijk deze film ook met uw kids, herkenning alom!)? Of ontstaat zoiets spontaan? Ik heb het namelijk nog nooit eerder gezien.

Door het interview van Jon Stewart (The Daily Show) met de regisseur van Boyhood werd ik erg benieuwd naar deze film. Het hele concept is sowieso natuurlijk gaaf, door jarenlang een vaste groep acteurs te blijven gebruiken om zo een perfecte timeline te kunnen neerzetten.

Dit is geen film die gemaakt is voor puur entertainment, zo moet je er als kijker ook niet in gaan zitten anders valt 'ie sowieso tegen. Dit is gewoon een prachtige vertelling van het opgroeien van een jongen in Amerika. Er worden zware onderwerpen aangetikt (vaak lichtjes, want ondanks de lange speelduur moet er toch tempo gemaakt worden om alle jaren goed te kunnen belichten) en er zal voor iedereen wel een herkenbare scene inzitten wat betreft zijn of haar eigen leven.

Het mooie aan alles is dat het allemaal zo puur overkomt. En nergens vond ik bijna 3 uur speelduur traag of saai worden. En dat is best een prestatie.

4,5*

9/10 (IMDB)

Onbegrijpelijk dat Linklater niet doorheeft dat zo'n scene als die met de Mexicaanse loodgieter gewoonweg niet kan. Zelfs de scenario-schrijvers van Grey's anatomy zouden denk ik zijn teruggeschrokken voor zo'n gekunstelde en sentimentele zijsprong, maar Linklater stopt het er gewoon in.

Nu goed, het meeste is wel gezegd. Ik deel ongeveer alle kritiek zoals die in dit topic is verwoord door onder meer JJ_D en yeyo, en met name de soundtrack is te obligaat voor woorden, maar vond het desondanks een aangename film. Vooral de scènes met Hawke zijn feel-good van het betere soort (hoewel reinbo het vermoedelijk en ook niet geheel ten onrechte als niveautje Libelle zou bestempelen).

Al met al is Boyhood een leuke, heerlijk wegkijkbare tableau-film over opgroeien en familierelaties, maar veel indruk achterlaten doet het niet, en het is zeker niet de mijlpaal in de coming-of-age film die men hier van wil maken (zou ook raar zijn, zo snel na La vie d'Adèle alweer een nieuwe mijlpaal...).

Oja, hier hartgrondig mee eens:

Met die laatste quote kan ik het niet helemaal eens zijn. Vind een andere acteur voor hetzelfde personage alleen acceptabel als het enigszins geloofwaardig is. Moet dus zeker wel goed worden gecast. Aan de andere kant kan ik me ook storen als een acteur door middel van make-up een stuk ouder (of jonger) moet voorstellen, behalve als dit weer geloofwaardig wordt gedaan. Een van de redenen waarom ik meer van films houd met een korte tijdspanne. Vind het hier wel een enorme meerwaarde hebben.

Een transitie moet vooral niet storen, maar ik zie geen echt grote meerwaarde aan het zien van één en dezelfde acteur voor een personage doorheen de film. Het gaat erom dat je als kijker in het personage gelooft, maar elke kijker van fictie accepteert per definitie dat er een onderscheid bestaat tussen personage en acteur.

Natuurlijk zullen er mensen zijn, wellicht Linklater zelf, die nauwgezet realisme als de hoogste kunstvorm zien, maar dan is het weer niet logisch om Ethan Hawke te casten; zijn gezicht is immers voor de Linklater-liefhebbers al verbonden aan Jesse uit de 'Before...'-trilogie. Veel consequenter was dan geweest om met louter onbekende acteurs te werken.

(Het kan overigens zelfs meerwaarde hebben als er meerdere acteurs zijn voor één personage, zoals in Cet Obscur Objet du Désir of op een andere manier in Manderlay).